Tagarchief: Ziek

Over voldoende nierfunctie, rijsttafel en een sleutelhanger met auditieve afweer.

Dinsdag heb ik mijn nierfunctie-onderzoek gehad en gisteren werd ik opgebeld dat hij 71% was en dat is voldoende met de nieuwe richtlijnen!! Al mijn andere tests waren goed vorig jaar, maar ze moeten wel over, omdat het meer dan een jaar geleden is dat ze zijn afgenomen. Bij Leo moeten ook alle tests overgedaan worden om dezelfde reden. Vanmorgen, mijn ijkpunt is op vrijdagochtend, was ik 9 kilo afgevallen (dat moeten er zeker nog 5 en eigenlijk 10 meer worden) en Leo is nu ruim vijf kilo afgevallen ( hij heeft zijn ijkpunt zondag pas) en dat moeten er nog vier , maar liefst ook iets meer worden). Ook moet de conditie van Leo nog verder verbeteren. We gaan voor september. In september gaan we nieren eerlijk delen. Daar werken we naartoe.
Dat afvallen is vandaag een beetje in het gedrang gekomen. We kregen namelijk vrienden op bezoek, ook Nederlanders in exile, en ik heb weer eens een echte ouderwetse rijsttafel gemaakt met een stuk of tien gerechten toch bij elkaar. Ze zouden eerst zaterdagavond komen, maar gisteren belden ze of ze ook vandaag konden komen. Nou is een rijsttafel maken best wel veel werk, dus ik heb gisteravond en vandaag de hele dag staan koken. Ik had het precies allemaal af! Het was heerlijk. Het is best moeilijk om hier aan de juiste ingrediënten te komen, maar met een beetje improvisatie is het allemaal goedgekomen. Volgende keer als ik in Nederland ben, moet ik kemirinootjes mee terug nemen, want die zijn hier helemaal niet te krijgen…… Het was erg gezellig en nu ben ik verschrikkelijk moe, maar eerst….
Van mijn Nederzweedse bijdochter kreeg ik een cadeautje gisteren. Het is een sleutelhanger die begint te piepen als je naar hem fluit. Die had ik moeten hebben toen mijn sleutel onder de sneeuw was verdwenen. In Nederland heb ik ernaar lopen zoeken en kon ik hem niet vinden, maar nu kreeg ik hem dus. Ik blij, maar hij is een beetje hyperactief. Als ik over de oprit loop, begint hij te piepen, als ik de auto start begint hij te piepen, als ik in een bocht gas terug neem begint hij te piepen, als ze op de autoradio beginnen te lachen begint hij te piepen enz. Nou ja: ik weet in ieder geval waar hij is en verder heb ik er niet zo veel last van. Ik kreeg er twee extra batterijtjes bijgeleverd, dus hij kan zich uitleven. Morgen ga ik een waterdag houden. Niets kan mijn goede humeur bederven na dat fantastische nierennieuws

Heel veel nieuws, maar of het goed nieuws is?

We zijn weer thuis uit Göthenburg…. Gisteren na de lunch zijn we er heen gereden (300 km.), hebben daar een hotel genomen en vanmorgen om tien uur werden we verwacht voor een serie gesprekken. Als ze daar een aanvraag voor transplantatie met alle testen binnen krijgen, kunnen ze drie beslissingen nemen. Ze kunnen iemand aannemen voor transplantatie en dan kom je op de wachtlijst. Ze kunnen iemand meteen afwijzen en wij waren de derde optie. Leo heeft een verhoogd risico op complicaties en daarom werden die allemaal nog eens uit de doeken gedaan (hartinfarct, hersenbloeding, diabetes, afstoting, allerlei ernstige ontstekingen, obesitas, osteoporose, kanker en ernstige depressie). Ze zijn vooral bezorgd om zijn hart, want hij heeft (zijn hele leven al)een onregelmatige hartslag en een aangeboren vernauwing van de kransslagader. Het hart wordt gewoon zwaarder belast met een extra nier. Er werd dus indringend gevraagd of hij wel eens pijn op de borst had (nee), of hij weleens benauwd werd (nee>) en nog twee keer of hij wel eens pijn op de borst had…… Daarnaast heeft hij te veel overgewicht en zijn conditie is niet optimaal. Dat overgewicht komt voor een gedeelte door de dialyse. Iedere vier tot zes uur wordt er twee liter vocht met glucose in zijn buikholte gebracht. Die glucose wordt voor een gedeelte omgezet in vet, precies daar waar hij geopereerd moet worden. Ze gaan weleens nog een paar maanden over op bloeddialyse voor de operatie om dat vet kwijt te raken. Nou, daar zitten we natuurlijk helemaal niet op te wachten! Daarnaast moet hij aan zijn conditie werken. De medicijnen tegen afstoting verzwakken de spieren en die moeten dus eigenlijk in topconditie zijn voor de operatie. Hij staat dus nog niet op de lijst. Asl hij weet af te vallen en als hij zijn conditie weet op te krikken, komt hij over drie maanden op de lijst. Nu komt het echt slechte nieuws. Omdat Leo bloedgroep O heeft, is de wachtlijst 4 1/2 tot vijf jaar. Van alle potentiële transplantatiekandidaten is de groep O verreweg het grootst en die moeten dus het langste wachten op een donornier.
Maar gelukkig heb ik ook een sprankje goed nieuws en daar houd ik me nu met alle macht aan vast (Leo durft nog niet). Ik vertelde dat ik afgewezen was als donor en zij hebben net nieuwe richtlijnen doorgekregen uit Engeland(waarom daarvandaan weet ik niet). Boven een bepaalde leeftijd kan je ook je nier doneren met een functie van 70%. Ze hebben meteen naar Linköping gebeld en ik zit dus weer in de race. Nadat ik afgewezen was als donor, was ik meteen mijn motivatie om af te vallen kwijt en ik ben dus weer flink aangekomen(bijna alles). Dat moet er nu allemaal weer af. Morgen ga ik beginnen: 3x per week trainen en zwemmen en de andere dagen een flinke wandeling. Daarnaast op de calorieën letten, zelfs met Kerstmis…. Het is niet anders, er komen nog meer kerstmissen. Leo gaat begeleid worden door een fysiotherapeut en een diëtiste en daar heb ik natuurlijk ook meteen wat aan. Goed dat ik mijn baan heb opgezegd. Nu kan ik me hierop volledig concentreren. ALS Leo wordt aangenomen en ALS ik wordt aangenomen, kunnen we zelfs misschien nog voor de zomer worden geopereerd….. Dit was precies wat ik nodig had om uit mijn lethargie te komen. Vanavond vroeg naar bed en morgen vroeg eruit en lekker trainen en recpten zoeken en de grote doos Ferrero Collection die ik heb gekregen, ver weg stoppen
Als jullie allemaal willen duimen, bidden, kaarsjes branden, mediteren, kan me niet schelen wat, dan moet het gewoon goed komen. Jullie horen weer.

Soms is Zweden ineens heel ver weg.

Van waar wij wonen, zijn we sneller in Amsterdam dan in Stockholm. Het vliegtuig doet er anderhalf uur over en naar Stockholm is tweeënhalf uur rijden. Tegenwoordig gaan er drie vluchten per dag naar Amsterdam. De prijs is ook alleszins redelijk te noemen. Als je tijdig (minstens drie weken van te voren) boekt, betaal je nog niet eens tweehonderdvijftig Euro. We zijn gisteren teruggekomen van een week Nederland waar we ALLE kinderen en kleinkinderen bij elkaar hadden. Dat is vier jaar geleden voor het laatst gebeurd. Het was heerlijk…. Het is ook heerlijk om hier weer te zijn en om de lente-explosie mee te maken. De temperatuur is veel hoger hier dan in Nederland.
Toch zou ik nu zo het eerste beste vliegtuig terug willen nemen en dat kan niet, want ik moet ook nog werken. Ik heb al een week verzuimd….. Mijn vriendin is ziek, ernstig ziek. Nu ik dit typ, komen de tranen pas….. Wij kennen elkaar al twintig jaar zeker en hebben heel wat meegemaakt samen. Er is een tijd geweest dat we elkaar vaker zagen dan onze eigen vent. Een jaar of acht, hebben we iedere ochtend samen les gegeven aan en ontbijt klaargemaakt voor een aantal tieners die voor schooltijd bij elkaar kwamen om over het Evangelie te leren. Er waren mensen die ons onderling uitwisselbaar vonden tot ik grijs werd en zij niet. We konden over alles praten met elkaar, Het is een van de puur door en door liefste mensen die ik ken. Af en toe vind ik haar zelfs iets TE lief, dan had ze wat mij betreft wel wat meer van zich af mogen bijten. Maar nu, nu ligt ze bewusteloos en aan de beademing naar wat ik hoor. Ik zou er heel wat om geven om naast haar te zitten en te wachten tot ik een klein teken van verbetering zou zien. Niet dat ze niemand heeft hoor! Ze heeft een man en dertien kinderen en even zoveel schoonkinderen. Bovendien heeft ze nog twee zussen. Ik zou alleen maar in de weg lopen. Maar toch… Hier te zitten en geen nieuws te krijgen, ik loop er de hele dag aan te denken. Als ze dood gaat, ga ik hoe dan ook naar de begrafenis, maar nu kan ik niks doen. Ik geloof dat ze niet eens bezoek krijgt van anderen dan haar kinderen en man. Ik zit hier en daar blijf ik hopelijk voorlopig. Ik zal eens kijken of ik wat meer nieuws kan krijgen…..
Even met haar zoon gechat. Het lijkt iets beter te gaan. Ze heeft een paar stapjes gelopen vandaag. Morgen gaat er een kaart op de bus. Meer kan ik niet doen, maar ik kan nu toch iets geruster gaan slapen.

Oplossing WE 300

Eerst liet ze het eten steeds vaker aanbranden. Nu kon ze al helemaal niet meer koken. De liefde van zijn leven, zijn sterke, lieve, veelzijdige vrouw zat in een stoel of liep onrustig mompelend rond. “Waar is Corrie nou”, riep ze voor de tiende keer. In het begin had hij uitgelegd dat Corrie overleden was. Dan was ze hartverscheurend gaan huilen en bijna niet te kalmeren geweest. Na een poosje begon dan alles weer van voren af aan, dus zei hij nu steeds dat ze nog op school zat.
Zij, die zoveel kennis had gehad van geneesmiddelen uit de natuur, kon zichzelf niet genezen.
Had hij nu maar beter opgelet als ze enthousiast vertelde over haar kruiden en waar ze tegen hielpen. Ze vond altijd dat hij maar half luisterde en dat was ook zo. Maar IETS ervan had hij toch onthouden. Voor de langste dag aanbrak, had hij het vingerhoedskruid geplukt, de digitalis. Hij had het gemalen en er een stroopje van gekookt met veel suiker en dat vermengd met water. Het bleef op de bodem liggen. Voorzichtig warmde hij het mengsel op en voegde nog wat honing toe. Langzaam maar zeker trok de kleur door de hele karaf en werd het mengsel egaal. “Kom, we gaan slapen. Drink maar lekker op” zei hij vriendelijk en schonk het mengsel in een glas. Gedwee dronk ze alles leeg en liet zich instoppen. Hij ging naast haar liggen, hoorde hoe ze in slaap viel en daarna steeds langzamer ging ademen. Tenslotte hield ze helemaal op. Toen hij zeker was dat ze niet meer leefde, kwamen de tranen. Nog één ding stond hem te gebeuren. Langzaam schonk hij de rest van het mengsel in het glas van zijn vrouw en dronk het in één lange teug leeg. Toen ging hij liggen wachten…

delentewilookhiermaarnietkomendipje…

Heel veel heb ik te vertellen.Iedere keer maak ik iets mee waar ik een logje over wil schrijven. Zo hebben we gisteravond een diner gehad met een aantal mensen van bedrijfsleven en Universiteit en de gouverneur van Östergötland, de burgemeester van Linköping en de ambassadeur van Nederland, erg interessant. Van mijn dochter heb ik een hilarisch verhaal gehoord over een cursus creatieve ontwikkeling voor kinderen, dat ik jullie wil vertellen en ik heb een slaapkamer behangen voor het eerst van mijn leven en er foto’s van gemaakt die nog op het toestel zitten. Verder heb ik alle blokken voor het tafelkleed af en ben nu met een ambitieus project bezig om de duizenkleurenjas van Jozef te maken als verkleedklerencadeau voor een kleinzoon. Toch gaat het niet helemaal goed met me. Terwijl ik eindelijk een reis naar Nederland heb kunnen boeken en terwijl ik al weken tegen anderen roep dat het zo veel lichter wordt en dat de lente heus eens komt, ben ik zelf in een soort lethargie vervallen. Ik val bijna in de auto in slaap iedere keer en als ik thuis kom ben ik dodelijk vermoeid, zo vermoeid dat ik eerst een uur ga slapen en de troep de troep laat. Ik heb honger en ik ben depressief gewoon. Mijn mail loopt vol met mensen die iets vragen en waar ik simpelweg niet op antwoord, ik lees dat mensen hun verjaardag vieren en ik reageer niet eens, dat soort dingen. Om half elf ’s avonds kom ik eindelijk uit mijn lethargie en ga ik eens wat doen tot minstens een uur ’s nachts. Daardoor sta ik de volgende morgen moe op en begint het hele liedje weer opnieuw. Ik doe het mezelf aan en ik weet zeker dat het ook weer overgaat, maar ik weet niet zo goed wanneer. Jullie merken het wel, tot later.

Meestal heb ik er geen moeite mee om niet te vloeken….

Sommige mensen krijgen gewoon alles voor hun kiezen. Als jezelf iets hebt, is het altijd anders, want dan weet je voor jezelf of en hoe je er iets aan kan doen. Ik heb het altijd heel moeilijk gevonden om iemand anders keer op keer tegenslag te moeten zien incasseren en aan de zijlijn te moeten staan.
Vorig jaar februari kreeg ze te horen dat ze het serieuze medische circuit in ging. Ze werd geopereerd, daarna liep ze nota bene een marathon, de eerste van haar leven, daarna is ze bestraald en genezen. Minder dan een jaar later hoort ze dat ze weer het medisch circuit in moet. Het lopen heeft haar leven gered, dus dat blijft ze hoe dan ook doen.
Vanmiddag is ze (terwijl ze aan het rennen was>)op een zebrapad aangereden en heeft haar been op verschillende plaatsen gebroken. Vanavond is ze geopereerd en wordt haar been met pennen gezet. Lopen zit er eventjes niet in. Net als bijna een jaar geleden wil ik jullie vragen. Willen jullie positieve energie haar kant op sturen, bidden, kaarsjes branden, whatever? Ik geloof in de kracht van positieve energie. Laten we haar met zijn allen een beetje dragen.

Als je minder beweegt, moet je ook minder eten…

Toen ik twee november een logje schreef over mijn dieet en zo, kreeg ik onder andere van haar een reactie. Het laatste stukje van die reactie luidde als volgt:

“ps heb je nooit een ehm zwak moment?? dat je toch even snackbehoefte hebt of iets dergelijks??
En hoe wapen je je daar dan eventueel tegen??”

Ik heb haar toen beloofd dat ik daar een keer een logje over zou schrijven….
Omdat ik altijd heel eerlijk wil zijn, heb ik er verschrikkelijk mee geworsteld. Sinds haar opmerking en mijn belofte, zijn die paar woorden een soort van tantaluskwelling geworden. Ik wil een eerlijk verslag doen, want mensen die willen lijnen of waarbij het niet lukt, moeten wel weten dat het niet altijd zo juichend is en dat het niet altijd zo glad verloopt. Ze moeten weten dat het niet aan hun ligt als het tegenvalt. Bij alles wat ik dacht en deed op eetgebied, dacht ik aan de verleiding om te smokkelen. Alles wat ik buiten het dieet om nam, werd figuurlijk op de weegschaal gelegd en de verleiding om daadwerkelijk te smokkelen werd ook steeds groter daardoor. Dus BEDANKT Sillie voor die vraag! Ik heb daarna twee weken een behoorlijk probleem gehad. Nu hielp het ook niet mee dat het zo hard sneeuwde dat ik een paar keer niet kon trainen en afgelopen week lag Leo in het ziekenhuis en lukte het ook niet om veel te trainen. Ik heb dan wel dingen die ik thuis kan doen. Ik doe buikspieroefeningen en ik doe Jumping Jacks, maar ik kan b.v. niet controleren hoeveel calorieën ik verbruik. Als ik naar het ziekenhuis ging op bezoek, parkeerde ik de auto aan de andere kant, zodat ik het hele ziekenhuis door moest in flinke wandelpas om bij hem te komen(ondertussen vind ik mijn weg perfect in de paralelle wereld ondergronds.) Je bent natuurlijk ook gespannen als je man ziek is en dan wil je jezelf weleens troosten met voedsel. Het gevolg van al die dingen samen was dat ik twee weken lang niets afgevallen was. Sterker nog: afgelopen maandag was ik 2 ons aangekomen! Grrrr. Het is net als stoppen met roken je hoeft nl. maar één keer het besluit te nemen om niet te roken en wat er ook gebeurt: je steekt geen sigaret op! Tegelijkertijd is het ook anders dan stoppen met roken. Je kunt niet stoppen met eten. Als je het niet goed doet met je dieet, heb je of verschrikkelijke honger en verlies van conditie, of je valt niet af. Soms zelfs tegelijkertijd. Verschrikkelijke honger hou je op een gegeven moment niet vol. Ik weet uit ervaring dat iets NIET mogen eten aan me vreet en dat ik alleen aan datgene kan denken wat ik NIET mag.
Vandaar dat ik ALLES eet, alleen niet tegelijkertijd en iets minder dan normaal. Ik eet als snacks dus noten, kaas, chocola, soms een plakje worst of zalm. Patat en meer vlees of vis, eet ik als maaltijd. Als ik patat eet, dan zonder vlees, maar wel met sla. Ik hou verschrikkelijk veel van sla met komkommer, appel, augurk, ui, mayonaise en pijnboompitten. Meestal doe ik er ook nog een schepje sesamzaad bij voor de kalkhuishouding. Als ik vlees of vis eet, moet ik er zo min mogelijk vetten bij eten, dus dan maak ik groente klaar. Sla die niet is aangemaakt, hoef ik niet. Wel kook ik er soms een ei bij en doe daar radijsjes of sla door. Maar daar komt het eerste gesmokkel. Ik vind een ei zonder mayonaise eigenlijk ook maar matig, dus ik doe er een beetje mayonaise door. Als ik brood voor Leo maak – met vleeswaren – neem ik soms ook snel een plakje(eiwitten), terwijl ik voor mezelf ook brood (koolhydraten) aan het maken ben met radijs, pindakaas, banaan of honing. Dat is het tweede gesmokkel. Dan heb ik tussen de lunch en diner in een moment waarop ik een snack mag. Soms neem ik twee snacks, b.v. een stukje chocola en een kwartier later een flinke hand noten. De chocola moet eerst verteren een uur en daarna mag je nog wel noten maar die moeten ook nog zeker een uur verteren. Dat is het derde gesmokkel. Tot twaalf uur mag je alleen maar fruit, daarna kan je kiezen voor koolhydraten of eiwitten met groente. Af en toe neem ik een zachtgekookt eitje als ontbijt. Dat is het vierde gesmokkel.
Na je laatste maaltijd moet je eigenlijk alleen nog maar drinken. Je mag een appeltje eten voor je gaat slapen, maar daar heb ik ’s avonds echt geen trek in. Soms eet ik expres pas om acht uur, zodat de avond niet zo lang duurt, soms neem ik nog een stukje kaas om negen uur of zo, dat is het vijfde gesmokkel.
Wat ik doe om mijn gesmokkel tot een minimum te beperken.
1.Als ik goed afval, hou ik het allemaal prima vol, maar als ik niet afval, heb ik het er veel moeilijker mee om me aan mijn dieet te houden. Ik weet dat ik meer moet bewegen als ik lekker wil eten, dus dat probeer ik dan. Lukt niet altijd moet ik zeggen. Wat mij heel goed helpt als ik vreselijke trek in iets krijg is om een glas water te drinken of thee. Ik weet dat mensen het ook moeilijk vinden om geen alcohol te drinken als je aan het lijnen bent, maar ikzelf heb daar helemaal geen moeite mee, omdat ik helemaal nooit drink.
2. Het feit dat je trek hebt in iets, wil nog niet zeggen dat je het dan ook moet nemen. Door mijn dieet kan ik uitstellen. B.v. Ik heb vreselijk trek in een ei, maar ik heb ook verse broodjes gehaald. Als ik de broodjes vanavond eet, zijn ze minder vers. Ik besluit dan om mijn trek in het ei vanavond te bevredigen. Ik eet nu brood met radijs en vanavond eet ik een hardgekookt ei door de (mager) aangemaakte sla met b.v. een stuk gebraden kip. Eigenlijk moet je de kip grillen, maar dat weiger ik. Wel eet ik daardoor veel vaker koolhydraten dan eiwitten. Ik kan ook besluiten om een ei als snack te nemen tussen de twee maaltijden in. Dan kan ik ’s avonds pasta a’l aglio en olio nemen met sugarsnaps erdoor.
3. Als ik een keer te veel gegeten heb (het was zo lekker), zorg ik ervoor dat ik het verbrand. Ik ga dan extra bewegen om het kwijt te raken.
Het kunnen bewegen en het opbouwen van spierweefsel is gewoon heerlijk. Het geeft een machtig gevoel als je conditie verbetert en verbetert, als je maag dunner en dunner wordt, zelfs zonder dat je gewicht verliest!. Er zijn bepaalde natuurlijke grenzen in je gewicht waar je echt even een hobbel moet nemen. Ik bleef nu twee weken op 92 kg. hangen. Het was echt frustrerend en ik had vreselijk trek in van alles op het verkeerde moment. Toen ik de vorige keer aan kwam, bleef ik ook langop die 92 kilo hangen. Maandag toen ik aangekomen was, heb ik een ferm besluit genomen: GEEN gesmokkel meer!!!! Vanaf woensdag ben ik minder zout gaan gebruiken en vanmorgen was ik 90.5!! Dat motiveert wel, maar je moet het er eerst afkrijgen voor het motiveert. Nog twee kilo en ik heb mijn tien kilo er af. Nu maar hopen dat die operatie ook door kan gaan….

Geopereerd op 12.12.’12., maar niet om 12.12 uur.

Nog niet veel van te zeggen…… Hij is goed uit de narcose gekomen,heeft al gegeten en heeft zelfs een stukje gewandeld. Narcose is natuurlijk rotspul, dus het duurt even. Als je dan ook nog in aanmerking neemt dat hij nieren heeft die de afvalstoffen niet zo snel kunnen afvoeren, valt het me allemaal niet tegen.

Vannacht niet meer dan vier uur geslapen en vanmorgen had ik een nieronderzoek. Vanavond bij Leo zag ik mijn dokter ook nog even en de uitslag van 30 november was teleurstellend. Mijn nierfunctie was maar 71% en voor een donatie is 75% het minimum. Maar ook zij kon bijna niet geloven dat mijn nieren echt maar voor 71% werken, want de verdere uitslagen waren uitstekend. We gaan het waarschijnlijk overdoen, dat andere onderzoek Nu denk ik: had ik nou vannacht maar een beetje langer geslapen, misschien was dat beter geweest. Straks is dit onderzoek ook niet in orde. Ze kunnen met dit laatste onderzoek ook zien of beide nieren werken en of ze allebei even veel werken. . Ik heb het wel vaker gehoord van mensen hoor! Die bleken al jaren op 1 nier te leven, die andere had het dan allang opgegeven, niks van gemerkt. Ik heb besloten een poosje zoutloos te gaan eten, misschien dat die nieren dan beter werken….. Leo zag het natuurlijk meteen niet meer zitten: “Zie je wel, je moet de huid van de beer niet verkopen…..”
Ik heb een cadeautje weggegeven hoor, om 12.12 uur! Aan een zuster, zij was de eerste ik zag. Ik had er een briefje bijgedaan met uitleg en haar opgeroepen volgend jaar ook mee te doen met verwijzing naar de website.
Ik kan geen foto laten zien van mijn zelfgeborduurde theedoek met over de hele theedoek verdeeld een aantal keer God JUl er op in het rood en in het groen, want ik heb mijn tas met fototoestel bij Leo op de kamer laten staan…… Dat was het weer voor vandaag Ik ben een beetje aangeslagen moet ik zeggen. Vanavond heb ik troostvoedsel klaargemaakt: patat. Morgen word ik weer fanatiek als ik goed geslapen heb

Chania op Kreta…. De tocht ernaartoe is in ieder geval schitterend!

Voor degenen die nog nooit op Kreta zijn geweest: het is heel erg bergachtig. Wij vonden onze weg naar de noordkant tussen drie bergen van meer dan 2400m. We zijn geen van beiden al geheel hersteld van onze buikgriep en dus drinken we thee, water en ananassap en we eten droog witbrood, gekookte rijst, kaakjes en kippensoep uit een pakje. Onderweg zagen we talloze schattige dorpjes met even zo schattige restaurantjes met tafeltjes met roodgeblokte kleedjes onder eeuwenoude platanen, maar we durfden het niet aan. Dat was maar goed ook, want ik moest onderweg ergens achter een boom razendsnel wegkruipen en in Chania moest ik nog een keer bij een café soebatten of ik op hun toilet mocht wat alleen maar voor gasten was. Ze zag mijn benauwde gezicht en liet me doorgaan. Toen we in Chania aankwamen, hebben we de auto neergezet en zijn over een markt gelopen, heel leuk. Alleen: we zijn niet zo in topvorm en we voelen ons eigenlijk alleen in de auto senang. Leo probeerde zich nog groot te houden, maar ik zag al dat hij het verschrikkelijk vond. De straat steeg ook iets en hij heeft veel moeite met bergop gaan. We keken elkaar eens aan en toen zijn we een supermarkt op gaan zoeken om boodschappen mee naar huis te nemen en we zijn weer aan de terugweg begonnen zonder het beroemde oude Venetiaanse stadsdeel te zien….. Het is niet anders. Ik heb wel hele mooie foto’s van de tocht gemaakt die ik niet op mijn iPad krijg, dus die krijgen jullie thuis wel te zien. Morgenvroeg vertrekken we en doen we nog een poging om iets van Knossos te zien, maar ik geef ons niet veel kans. We zijn een beetje gaar zogezegd. Dan komen we morgenavond om 19.40 uur op Schiphol aan waar er – alweer – een auto voor ons klaarstaat die ons naar Rotterdam gaat brengen naar ons hotel. Van zondag op maandag slapen we in villa augustus, maar Leo vond het te duur om er drie nachten te slapen, dus doen we het zo. Dan ga ik NU mijn koffer inpakken en mijn kleren voor morgen klaarleggen. In bad ben ik al geweest. Laaaaaaaater!

24uursgriepje

Precies 24 uur na Leo werd ik ook ziek. Hij begon vandaag al op te knappen en ik heb zo’n beetje de hele dag liggen slapen….. We wilden naar Chania, echt, maar dan ging ik eerst nog even liggen en viel prompt weer in slaap. We hebben ergens tussendoor nog even boodschappen gedaan, rijst gekocht en kippensoep en kaakjes, aan meer viel niet te denken. Nu eindelijk, eindelijk om acht uur ben ik wakker. Wel werd ik vanmorgen nog uit Zweden opgebeld en ik heb een BAAN! Ik ga kinderen in Zweden van Nederlandse ouders Nederlandse taal en cultuur geven…… Het is waarschijnlijk niet meer dan zes uur per week en er ligt al een kant en klaar programma. Ik weet niet hoe veel vrijheid ik daarin heb, of ik b.v. Speculaas met de kinderen kan gaan bakken en of ik de vrije hand heb wat voorlezen betreft, maar ik hoef niet alles zelf te verzinnen.
Morgen, morgen gaan we naar Chania, maar nu ga ik, denk ik, nog even liggen…..