Tagarchief: sensorische integratei

Efteling: pure magie door de ogen van een tweejarige

Toen ik dinsdag 12 november om acht uur Nederland binnenkwam, moest ik eerst een nieuwe telefoon kopen. Ik heb namelijk maar 1 telefoon en een losse chip voor als ik in Nederland ben. Helaas ben ik mijn Nederlandse chip -die in een zakdoekje zat – kwijtgeraakt (waarschijnlijk weggegooid). Het was zo’n beetje kwart over negen toen ik met mijn nieuwe telefoon en mijn huurauto op weg ging naar mijn dochter. We wilden al een hele tijd naar de Efteling, maar tot nu toe was het niet gelukt. Ook nu kon het alleen deze dag, de rest van de dagen had ik iets anders te doen of was met Leo. Mijn schoonzoon had speciaal zo lang thuisgewerkt, zodat we auto’s konden ruilen. Het is voor mij namelijk een beetje duur om een auto te huren waar vier kinderen in mee kunnen.
Helaas was er een ongeluk gebeurd op de A4 en ik werd omgeleid via de A44 over Wassenaar. Lang verhaal kort gemaakt: ik was toch net te vroeg op weg, want vlak daarna werd de A4 vrijgegeven en nu stond ik in de file bij Wassenaar. Ik was er kwart over elf….. Eerst moesten we dus beslissen of we wel zouden gaan. Als we nu niet zouden gaan, werd het volgend voorjaar. Het miezerde, maar er werden vanuit het noordwesten opklaringen beloofd (daarom ga je naar het zuidoosten, logisch). We besloten te gaan! De jongens wisten niet waar we heen gingen en het meisje wist niet wat de Efteling was, dus het was een grote verrassing toen we de muren zagen opdoemen.
Op het parkeerterrein begon de magie al: muziek in de bomen….. De kinderen liepen van boom tot boom en ja hoor: overal muziek. O jongens, wat ben ik een fan van de Efteling! En wat is het heerlijk om de Efteling weer opnieuw te ontdekken door de ogen van een tweejarige.
Het was helemaal niet druk (duhhh!!) en we konden alles op ons gemak doen of twee keer achter elkaar. Je kunt echt heel veel doen in een paar uur als er geen rijen staan. Het sluitstuk was het sprookjesbos in het DONKER! Toen ik mijn kleindochtertje ging verschonen, zag ik dat aan alle details gedacht was. Op het plafond was nog een sprookjestekening gemaakt, zodat de kinderen op hun rug liggend nog steeds Efteling beleefden. Het was voor mij ook de eerste keer van mijn leven dat ik zo’n 3D film zag als daar in de Efteling. Je had het gevoel dat je alles zo kon aanraken, dat de hele film alleen voor JOU gedraaid werd, fantastisch! Voor een tweejarige was 3D net iets te spannend. Zij zette resoluut haar 3Dbril af en keek de film verder zo.
Foto’s:

Eerst mijn foto bovenaan de bladzij: ze praatte tegen de paddestoel “Ha paddestoel, sta jij hier? Ik ben N-aomi, ben jij een paddestoel?” Later had ze het steeds over de paddestoel waar een liedje uit kwam.
041

van de ijsglijaan...

van de ijsglijaan…


" een kamertje tussen de wortels met allemaal Bob de Bouwers(kabouters)"

” een kamertje tussen de wortels met allemaal Bob de Bouwers(kabouters)”


de wolf met de zeven geitjes

de wolf met de zeven geitjes


De anderen genoten ook volop hoor!

De anderen genoten ook volop hoor!


De kleinste genoot vooral van veel diepe druk.

De kleinste genoot vooral van veel diepe druk.


Het miezerde meestal af en toe en het was een graad of 6, maar het was heel goed te doen. Af en toe deden we een binnenactiviteit om op te warmen en om een uur of vier hebben we uitgebreid poffertjes gegeten. We waren van plan om onderweg patatjes te eten, maar iedereen was al onder zeil voor we Kaatsheuvel hadden verlaten….
Het enige minpuntje was dat Droomvlucht niet open was. Volgend voorjaar ga ik weer met een andere tweejarige (van mijn zoon) naar de Efteling, dan doen we het gewoon nog eens dunnetjes over, GENIETEN!!!!

Cruisecontrol x 3

Als ik in Nederland ben, huur ik altijd een auto. Een paar keer heb ik nu een Kia Venga gehad en dat beviel me prima. Hij zit lekker, hij rijdt lekker en hij is niet zo heeel klein. Ik wil geen grote auto, want dan bots ik overal tegenaan en ik heb het niet nodig. Soms ga ik met vier vriendinnen naar Stockholm en eentje daarvan heeft een rollator. Dan leen ik de auto van Leo, die is wat groter. Dat doen we ook als we hier gasten hebben en we maken uitstapjes met 1 auto. Nog niet eens twee weken geleden was het (dinsdagochtend) dat ik wakker werd en dacht: “Ik wil een nieuwe auto kopen”. De auto die we nu hebben is een Mistubishi Colt uit 2006. Hij heeft 135.000 km. gereden, maar er is een stuk van het voorspatbord af (met de gladheid gebeurd vorige winter) en hij moet gekeurd worden in december. Voor die tijd moet ik dat dan laten maken en er moeten nieuwe banden om volgend voorjaar (de winterbanden zijn veel nieuwer). Dus dat zei ik tegen Leo. Leo zei: “Heb je enig idee wat voor auto je dan wilt?” Nou, dat wist ik dus meteen: een Kia Venga! Die dag hebben we het er verder niet over gehad. Ik leg zulke dingen altijd in de week. IK ben wel impulsief, maar Leo niet. Woensdag liet Leo me de krant zien. Er was een actie van de KIA-dealer hier. Een wagen uit het magazijn ging weg met 18.000 kroon korting, dat is ongeveer 2000 Euro. “Zullen we vrijdag even gaan kijken?” vroeg Leo en dat was natuurlijk prima. Die vrijdagmiddag hebben we een proefrit gemaakt met een KIA cree´d, maar die instap was te laag, vond ik niet prettig. Er stond nog 1 KIA Venga op mij te wachten en dat was een automaat. Hij was ook niet rood zoals ik had gewild, maar een andere was er niet en anders zou het drie maanden duren en ik was mijn 18.000 kroon voordeel kwijt. We waren van huis gegaan met het idee dat we GEEN auto zouden kopen, alleen maar kijken. Maar ja: hij had alles wat ik wilde, behalve de kleur, waar wacht je dan nog op? Dus we hebben hem meteen maar gekocht vorige week en ik ben hem vanmorgen gaan halen!!! Hiep hoi, ik heb een hele nieuwe spliksplinternieuwe auto met van alles erop en eraan! In de loop van de week belde hij nog dat het een luxere uitvoering was dan hij in de computer had staan met allerlei extra’s onder andere een cruisecontrol! Dat is hier met die lange stukken weg wel erg handig, maar hij werkt twee kanten op. Je kunt hem ook zo instellen dat hij niet HARDER gaat dan je wilt. Dat is voor mij erruug handig, want ik overschrijd altijd de maximumsnelheid. Ik heb al wat boetes gehad man! Als ik dan de bebouwde kom inrijd, zet ik de cruisecontrol op 50 km., kind kan de was doen….. De luxere uitvoering is 1200 Euro duurder, maar omdat ik mijn handtekening al had gezet, heb ik bedongen dat ik er maar 600 van betaal. Voor mijn oude auto kreeg ik oorpronkelijk 2000 Euro terug, maar nadat ze hem hadden nagekeken, wilden ze er nog maar 500 voor geven. De krukas schijnt zo goed als door te zijn en de banden zijn versleten. We hebben onderhandeld tot 850 Euro.
Alles bij elkaar zijn we 17.500 Euro kwijt voor de auto, niet gek hè? We hebben een hele goedkope verzekering (je betaalt hier de eerste drie jaar de helft met een nieuwe auto) en we hebben 7 jaar garantie, op roest zelfs 12 jaar! Toen hij ons vroeg hoe we de auto wilden financieren, zeiden wij dat we hem contant betaalden. Hij viel bijna van zijn stoel, maar herstelde zich razendsnel.
Maar nu vragen de oplettende lezertjes onder jullie zich natuurlijk af waarom er in de titel staat : 3x cruisecontrol? De derde is van mijn naaimachine. Daar zit ook een knop op dat de machine niet sneller gaat dan je wilt. Met mijn dyspraxie en grootse quiltplannen is dat een hele handige optie. Ik kan het pedaal toch helemaal indrukken en hij gaat zo langzaam dat ik alles er soepeltjes onder kan verschuiven…….
Willen jullie nou ook nog foto’s? Die heb ik genomen toen ik vanmorgen voor het eerst tankte. In tegenstelling tot Nederland wordt hier de auto afgeleverd met een bijna lege tank benzine……


Als je er op klikt, kun je Leo nog zien zitten…..
En wat vinden jullie van de kleur (van de auto ja, niet van Leo!)? Is het grijs of is het beige? Op de foto lijkt hij meer grijs, maar in werkelijkheid is hij meer beige namelijk….

Wat heb ik met de baby van Wouter Klootwijk te maken?

Al heel lang wil ik een logje over mijn zoekmachinetermen schrijven. Zoals je zou verwachten moeten mensen op je blog komen omdat daar iets staat waar ze naar zoeken. Gelukkig is dat ook meestal wel zo. De meeste mensen die op mijn blog komen, zoeken dan ook iets in de trant van: baasbraal, baasbral, baas braal, Leo en Janneke, Zweden blog en dergelijke. Een voorbeeld van fout zoeken is als mensen intypen baas in eigen broek, of uitgaan met je baas en dergelijke. Helaas komen ze dan ook bij deze Baas uit. De tweede categorie van mensen zoeken recepten. Mijn Italiaanse minestronesoep staat op nummer een, gevolgde door huzarensalade en een charlotte maken. Ook mijn simpele tips over b.v. het bakken van vis of hoe je kip klaarmaakt, worden verrassend vaak gelezen. Mensen die willen weten of je balkenbrij kan invriezen en of je het in Amsterdam, Alkmaar, Ede kan kopen, komen ook bij mij terecht.
Dan is er een categorie quilters en aanverwanten die via de zoekmachines bij mij terecht komen en enkele medische onderwrpen (nieren en aanverwanten) liggen ook goed in de markt, nog ietsje meer dan Sensorische Integratie en/of hoogbegaafde en thuisonderwezen kinderen..
Dan heb ik een keer over de kleedkamers van ons zwembad gesproken en dat iedereen daar gewoon bloot is. Dat logje heb ik als titel ‘naakte vrouwen’ meegegeven. Nu heb ik dus ook regelmatig mensen ie zoeken op: blote zweedse meisjes i de sneeuw, naakte zweedse vrouwen, in de Sauna en de sneeuw, in Zweden,noem maar op…. Toen ik dat logje schreef had ik helemaal niet aan zulke dingen gedacht natuurlijk… Mijn trouwens ongoing gevecht met T-Mobile en Lindorff, zijn ook nog steeds populaire zoektermen; het is duidelijk dat ze nog steeds zeer actief zijn in het innen van al dan niet bestaande schulden.
Soms vindt iemand mij als hij/zij بحث عن الملكة النحل intypt. En iedere dag heb ik ook een heel aantal ‘onbekende zoektermen’ die niet nader gespecificeerd worden. Wat zou dat dan zijn,vraag je je af als بحث عن الملكة النحل geen onbekende zoekterm is.
De laatste categorie is de raadselachtigste…… Ik kan me niet voorstellen dat de mensen bij mijn blog uitkomen als ze vragen intypen als: Heeft Wouter Klootwijk een baby? Wouter Klootwijk heeft een baby De baby van Wouter Klootwijk Ik wist niet eens wie het was! Ik heb op hem gegoogled en toen zag ik dat hij blijkbaar een kok is….. De laatste zoeker bracht uitkomst met de zoekterm: Wouter Klootwijk, baby in de pan. Ik heb ooit een foto gemaakt van een baby die in mijn 20-literpan kroop
En warempel, daar heb ik later een verwijzing gedaan naar een filmpje over iemand die een baby in bad doet in zo’n grote wok En laat dat nou Wouter Klootwijk wezen!! Ik moet toch eens wat vaker mijn eigen logjes doorlezen, kan ik heel wat van opsteken…..

3x eten in één week, tevens VZG (Vreemde Zweedse Gewoonten) deel 79-81

De Zweden houden van traditie en van chique. Maandagavond hadden we een diner met de gouverneur van Östergötland (onze provincie) en de Nederlandse ambassadeur die de hele dag hier op bezoek was geweest in de provincie, niet bij ons thuis. Op de kaart stond hoe je gekleed geacht werd te gaan : donker kostuum. Dat betekent dat de vrouwen in rok of mantelpak komen. Het aantal Nederlanders dat aanwezig was, was klein. Ik heb buiten het ambassadepersoneel (naast de Ambassadeur nog 2 stuks) vier Nederlanders geteld en daar waren Leo en ik er twee van. Verder was er een Zweedse die BIJNA zonder accent Nederlands praatte. Zij is met een Nederlander getrouwd en heeft in Nederland gestudeerd. De rest van de mensen (ca. 35) bestond uit louter Zweden. De diners vinden plaats volgens een strikt protocol met plaatsaanduiding. En hier komt VZG nummer 79: man en vrouw zitten niet bij elkaar! Ik heb Leo bij het begin gezien en bij het eind, bij de koffie. We zaten niet bij elkaar aan tafel en werd tussendoor niet van tafel gewisseld (wat weleens gebeurt, dan leer je allerlei mensen kennen tijdens het diner). Niet dat ik er veel moeite mee heb, maar ik vind het toch gezelliger met Leo erbij….. We hebben ook persoonlijk kennis gemaakt met de ambassadeur, aardige man. Hij was verrukt van het feit dat we een koning krijgen en we werden spontaan uitgenodigd om bij de ambassade langs te komen op 30 april en dan de kroning te volgen via een groot scherm. Hij vertelde enthousiast de speech van Beatrix nog een keer, duidelijk zeer koningsgezind……
Op dinsdag- en donderdagochtend ga ik altijd naar mijn drie Nederlandse kinderen die eind januari zijn geïmmigreerd en die vijf uur per week steun van mij krijgen. In de koffiepauze hoorde ik een leerkracht tegen een andere leerkracht zeggen dat ze dan maar zo’n kussentje (zitkussen) ging bestellen en een anti-stressballetje. Jullie begrijpen dat ik mijn oren spitste en ook dat ik mijn mond niet kon houden. Nadat ik had uitgelegd dat ik in Nederland een beetje een expert op dat gebied was en die spullen ook had verkocht, heb ik eerst college gegeven over het verschil tussen een zitkussen en een zitbal en waarom ik voor een zitbal ben als je iets wilt doen aan het voortdurend wiebelen. Daarna vroeg ik naar het kind en ze begon uit te leggen dat hij heus niet dom was, maar dat hij niet kon stilzitten. Dat was nog niet het ergste, nee, hij kon absoluut niet schrijven en in de eetzaal kreeg hij zijn eten nauwelijks naar binnen. Er kwam meer naast het bord terecht dan erop lag bijna. Ik bood meteen aan dat ik wel even naar hem wilde kijken tijdens het eten en dat ik dan wel een advies kon geven. Dus heb ik de lunch op een school meegemaakt. De eetzaal is een eindje lopen en is de andere helft van een gebouwtje wat bij het bejaardencentrum hoort. Er is een gezamenlijke keuken, maar de kinderen zitten apart van de bejaarden. Er zit een wand tussen met een glazen deur. VZG nummer 80: de Zweden zijn zeer precies met het uitdoen van de schoenen. Waar je ook komt, doe je je schoenen uit zodra je over de drempel stapt. Ik ben al helemaal getraind. Als ik de school binnenkom, doe ik mijn jas en mijn schoenen uit. Natuurlijk deed ik dat ook toen ik de eetzaal binnenkwam. Eten vind ik, moet je met je schoenen uit doen. Daar hoef ik niet voor in Zweden te wonen. Als ik in een restaurant eet, doe ik stiekem onder tafel mijn schoenen uit. Tot mijn verbazing hou je hier nu net in de eetzaal je schoenen aan! Ik begrijp echt niet waarom, want het is ook voor de Zweedse kinderen erg lastig. Je hebt hier van die pakken waar je laarzen aan vast zitten. Nu lopen die kinderen dus in de eetzaal met die broek nog aan en het bovenstuk hangt zo’n beetje op je billen! Ik weet niet hoe het in de stad is, maar de kinderen in Nykill krijgen iedere dag vers warm eten door een kok klaargemaakt. Deze keer was het pyttipanni, dat is een gerecht van dobbelsteentjes gebakken aardappel met dobbelsteentjes ham of spek en gebakken uitjes. Er was ook een vegetarische variant. Dan is er altijd een simpele saladbar met sla, tomaat, komkommer, geraspte peen en doperwtjes met zelf te nemen slasaus. Er wordt op gelet dat de kinderen ook wat rauwkost nemen. Ze krijgen er melk of water bij. Als je bord leeg is, ga je nog een keer en dan haal je knäckebröd met boter, meer niet. Interessant….
Al ligt hier nog een laag sneeuw van 15 centimeter ongeveer, is het toch heerlijk weer. ’s Nachts vriest het nog een graad of 8 en overdag loopt de temperatuur op tot een graad of drie, soms zelfs wel ZES!! Aan de randen van langs de huizen en onder de bomen komen steeds grotere kale plekken en waar nog een grote hoop ligt, ontstaan grotten, gletscherpoorten. De sneeuw dooit van onderaf weg en waarschijnlijk zakt de hoop dan op een gegeven moment gewoon in.
062
Omdat er helemaal geen wind staat is het gewoon WARM in de zon. Zondagmiddag kwam de buurman in zijn t-shirt naar ons toe en nodigde ons uit om paasgebak uit Gotland te komen eten op zijn terras buiten. Dat hebben we toen gedaan. Het paasgebak was een soort saffraankoek van gekookte paprijst en suiker en saffraan natuurlijk met aardbeien eromheen . Daarbij kon je aardbeiensaus krijgen en grote klodders(ongezoete) slagroom. ERRUG slecht voor mijn lijn, maar ik heb er gewoon van genoten natuurlijk. Sindsdien zitten wij ook in de zon ’s middags. Hij is warm vanaf een uur of twaalf tot een uur of half vijf. Gewoon aan de rand van de sneeuw, gewoon in ons t-shirt. Want zo zijn wij, èchte Zweden…
052

Modersmålmateriål….

Vanmorgen ben ik door het besneeuwde landschap naar het prachtige dorpje Nykill (spreek uit Nisjííl) gereden en ben daar op een school geweest. Er zitten drie Nederlandse kinderen uit een gezin daar die vorige week zijn geëmigreerd. Ik krijg de eerstkomende tijd 5 uur extra per week om ze te helpen inburgeren. De jongste twee hadden een museumuitstapje, dus ik heb alleen de oudste gezien. Ze doet het prima, ook al verstaat ze nog lang niet alles. Ze heeft al een vriendin. Hoe ze precies communiceren weet ik niet, maar het ziet er uitstekend uit. Morgen zie ik de twee jongere kinderen. Volgende week ga ik het niveau van de drie kinderen bepalen en dan kijken waar we met de Zweedse lesstof kunnen aanhaken zodat het allemaal een beetje ‘smooth’ verloopt.
Daarna ben ik naar het dialysecentrum gegaan, want Leo kreeg de tweede les. Het gaat prima, vanaf maandag gaan ze het daar in het echie doen en ik hoef niet meer mee zei Leo. Hij heeft er nu zelf dus ook vertrouwen in. De week daarop gaat hij het zelf doen met af en toe nog wat backup als hij dat nodig heeft. Mijn dochter heeft me een link gestuurd over het Maasstadziekenhuis dat nu ook thuisdialyse gaat invoeren. Dat is dan bloeddialyse, maar ook dat wordt hier al jaren gewoon thuis gedaan.
Daarna wilde ik gaan zwemmen, maar ik ben eerst naar het winkelcentrum geweest en ik heb gekocht:
011
Twister is een onmisbaar instrument vind ik, als je kinderen boven de tien hebt. Bij jongere kinderen kan je het ook gebruiken, maar dan om van stip naar stip te springen. Als je praat en tegelijkertijd een handeling uitvoert, wordt datgene wat je zegt veel beter in het automatische geheugen opgeslagen en kan later dan beter opgeroepen worden. Wat je WERKELIJK wilt behandelen kan van alles zijn, maar Twister is het spelletje wat naar voren treedt. Het is dus een uitstekend instrument om saaie rijtjes en werkwoordvervoegingen te oefenen zonder dat de kinderen er een hekel aan krijgen.
En eindelijk heb ik ook een werkwoordenlotto gevonden! Hij is erg Zweeds, maar je kan er gewoon Nederlands bij praten. Al die acties kunnen benoemd worden in de tegenwoordige tijd, toekomende tijd, verleden en voltooide tijd en in de ik, hij/zij en wij/jullie/zij-vorm en dan kunnen ze ook nog ontkennend gemaakt worden. Dan kun je nog kijken welke activiteiten vnl. binnen gedaan worden en waarom en welke vnl. buiten gedaan worden en waarom. De randen van iedere kaart hebben een kleur, die kan je in het Nederlands benoemen en je kan de plaatjes omschrijven zodat zij het (werk)woord moeten raden. Je kunt er ook allerlei hogere orde denkvragen bij stellen, maar daar moet ik me nog even in verdiepen.
014
015
Het boek dat ik gevraagd had aan mijn dochter om op te sturen omdat haar eigen dochterer nog niet aan toe is, is ook vandaag aangekomen, dus ik heb voorlopig lesstof genoeg.
Kennen jullie dit boek trouwens? Het is geloof ik heel onbekend, maar het is een fantastisch boek. Het bijzondere eraan is, dat er verschillende tijden door elkaar lopen en dan bedoel ik de snelheid van de tijd. De hoofdpersoon is een jongen van dertien die zelf kan bewegen, maar alles om hem heen is zwaar vertraagd, erg spannend en intrigerend. Het speelt in Nederland, in Bakkun om precies te zijn en is geschreven door een Nederlandse schrijver, volledig binnen mijn mål doel…..
017
Toen ik om half vier bij het zwembad aankwam, werd mijn kaart geweigerd bij het poortje: op! Toen ben ik maar niet gaan zwemmen. Morgen ga ik trainen en zwemmen op mijn trainingskaart en dan neem ik dinsdag pas een nieuwe tienrittenzwemkaart als ik alleen maar ga zwemmen. Het was toch al een beetje laat en dan ben ik zo laat thuis en dan heb geen vuurtje gemaakt voor Leo als hij verkleumd thuis komt…..

Niet verdwaald…

Mijn dochter was er bang voor als ik helemaal alleen in het grote nieuwe bos zou gaan zwerven. Gelijk heeft ze: ik ben erbarmelijk met het vinden van de weg. Ooit heeft iemand eens tegen me gezegd dat dat komt omdat ik geen romprotatie heb…..zij was een NOG fanatieker sensorisch integratie therapeut dan ik. Maar ik had mijn maatregelen genomen om verdwalen te voorkomen. Ik ben gewoon altijd maar rechtdoor gegaan en op de ‘hoofdpaden’ gebleven. Omdat ik drie dagen achter elkaar heel fanatiek getraind had, had ik een beetje spierpijn en ik besloot dus gisteren er een rustig dagje van te maken. Zo ging ik op weg met mijn fototoestel en een bakje druiven, maar zonder nordic walk stokken. Ondanks dat heb ik de afgelopen tijd een flink wandeltempo ontwikkeld. Op de band loop ik 5.6 km. per uur met drie keer een sprintje van een minuut op 7.3. In de vrije natuur, heuvel op, heuvel af en zonder stokken, loop ik, denk ik 5.2. Dat is evenzogoed nog een hele snelheid. Ik heb ook ontdekt dat ik veel minder naar de natuur om me heen kijk als ik met die stokken loop, want dan moet ik er voortdurend op letten hoe ik die dingen neerzet. Het kan natuurlijk ook zijn dat het lopen met romprotatie ZO onnattuurlijk voor me is, dat ik dan verder nergens op kan letten Die natuur was trouwens schitterend. Ondanks dat het winter is en de zon op het heetste van de dag nog steeds erg laag staat, zijn er overal doorkijkjes of er liggen ineens plasjes waar het licht in weerkaatst wordt, dat het heerlijk licht en haast soeserig weer is dan moet je natuurlijk niet op de temperatuur letten hè?
Onderweg zag het er bijvoorbeeld zo uit:

De weg gaat verder eindeloos, vanaf het punt waar hij begon (uit De Hobbit)


Of ook wel zo:

Jongens, meisjes: let goed op!Hier wordt hoogveen, turf, ja zelfs bruinkool gevormd.


Er was ook nog een uitkijktoren voor wild:

Het was voornamelijk een mengeling van sparren, dennen en berken, maar soms was er een stukje eikenbos:

Dit gebied – ten zuiden van Linköping – staat bekend om zijn eikenbossen. Het zijn de laatste echte wilde eikenbossen vanuit de oertijd en tevens is het de hoogste plek in Europa waar ze nog in het wild groeien. 50 km. hoger is het te noordelijk voor eiken (tenminste: in het wild).
In ieder geval: ik heb een uur heel alleen, alleen maar in de natuur gelopen en toen kwam ik langzaam weer in de bewoonde wereld. En dat was nou zo leuk! ik kwam eerst prikkeldraad langs de weg tegen, daarna werd het pad ietsje breder en nog iets later lagen er steentjes op het pad. Toen week het bos terug en er kwamen velden in het zicht en toen, om de bocht heen, zag ik dit:

Ik zag meteen dat ik er nog nooit geweest was. Langs onze weg liggen verschillende buurtschapjes en dorpjes, maar hier was ik nog nooit geweest. Ik had een beetje op de richting gelet en ik was voornamelijk zuidelijk gegaan en een beetje westelijk. Ik ging er vanuit dat ik was overgestoken richting provinciale weg 34. Als ik goed luisterde kon ik hem inderdaad in de verte horen, niet zien. Officieel hoort ons buurtschapje Batthem bij Stora Visätter (geografisch gezien ligt dat het dichtste bij), maar Stora Visätter is helemaal niet vanaf onze weg bereikbaar, daar zit een berg tussen heb ik me altijd laten vertellen. Vanaf de andere kant, vanaf de provinciale weg naar het zuiden (34) is de ingang.. Ik liep een stukje door en toen zag ik dit:

Ik had het gewoon gevonden! STORA VISÄTTER! Er stond een prachtige witte herenboerderij, meer een mansion uit Gejaagd door de Wind, vond ik:

Het lijkt een stenen huis, maar het is hout, wit hout. Aan de andere kant van de weg staat een huis waar ik helemaal verliefd op ben. Het is een huis in L-vorm. Het doet me denken aan De Ginkel. Dat was een vakantiehuis voor groepen bij Amerongen vroeger. Toen ik een kind was, gingen wij altijd naar De Bliscap en als we dan gingen wandelen, kwamen we langs De Ginkel. Zo ziet dit huis in Stora Visätter eruit :

Is het geen beeldje? Voor ons veel te groot trouwens….

.
Ik zag er geen sterveling, wel auto’s bij de huizen. Gauw een aantal foto’s gemaakt voor Leo en jullie en toen ben ik weer teruggegaan. Toen ik thuiskwam, was het precies tien voor een en ik was om 10 voor elf vertrokken…..
‘Volgende keer ga ik een zijpad in voor ik bij Stora Visätter kom. Ik heb het al gezien, kijk……..

Voor de houtstapel langs loopt een pad zo het diepe bos in…..


Ik beloof dat ik dan mijn mobiel meeneem. Als ik dan verdwaal……….

Tegen de drempel in of met de drempel mee.

Nu ik zo iedere dag in het zwembad lig en in de Sportschool rondhang, heb ik heel wat tijd om mensen te bestuderen. Mijn hele leven heb ik kinderen mensen bestudeerd met en zonder goedgekeurde testen. Toen ik in 1990 ongeveer de Sensorische Integratie (tegenwoordig heet het Sensorische Informatieverwerking) ontdekte, ging er een wereld voor me open.
In die tijd was er een test waarmee je de sensorische informatieverwerking van je kind in kaart kon brengen (SCSIT=Southern Californian Sensory Integration Test). De test duurde zo’n drie uur met de motorische observatie meegeteld en de uitwerking van de test kostte mij zo’n 5-6 uur. Later werd hij verouderd genoemd en kwam er een andere test voor in de plaats die nog veel langer en ingewikkelder was en die je zelfs niet zelf uit mocht rekenen! Je moest de testresultaten opsturen en dan vier weken later als ze vlug waren
, kreeg je de uitslag. Dat werkt dus niet natuurlijk. De motorische observatie heb ik nog een hele tijd gedaan, maar daarna had ik een soort vragenlijst en mijn eigen observaties tijdens het afnemen van taal- en articulatietesten. Daar deed ik het dan maar mee.
Ongeveer een jaar voor ik naar Zweden ging, kwam er een nieuwe test op de markt. De test was ontworpen door Winny Dunn, een beroemd persoon op dit gebied en voor Nederland genormeerd door André Rietman. Het is eigenlijk niet eens een test, het is een oudervragenlijst. Het kost de ouders ongeveer 30 minuten om in te vullen en het kost de therapeut ongeveer 15 minuten om de scores uit te rekenen en hem te interpreteren.Je moet er wel een cursus van een dag voor volgen… Je krijgt een beeld van de zintuigen of ze de informatie goed verwerken. Het heeft niets te maken met of je een bril nodig hebt of zo, maar b.v. of je niet tegen fel licht kan of drukke patroontjes, of dat je aan de andere kant helemaal opknapt van zo’n discobal en dat je uit je dak gaat van aan- en uitflitsend blacklight b.v., Daarnaast geeft de test een beeld van de samenwerking tussen al die zintuigen. .Als je trui kriebelt, kun je je niet meer concentreren en geen andere informatie tot je nemen. Er is een uitslag over of je in het algemeen te weinig informatie krijgt, of te veel. Bij alle uitslagen wordt gezegd of het gedrag binnen de norm is, of het evt. afwijkend van leeftijdgenoten is, of dat het duidelijk afwijkt bij leeftijdgenoten. En nu komt het tatarataaaaaa!!: Wat dus helemaal nieuw was om naar te kijken en om mee te nemen in je therapieplan, maar wat wel uiterst belangrijk is , is dat er ook een uitslag wordt gegeven over de strategie die je hanteert om je probleem te hanteren. Hier komt de term met de drempel mee of tegen de drempel in. Ik zal vier voorbeelden geven: Een kind krijgt te weinig informatie binnen. Als hij stilzit, weet hij niet goed waar zijn armen of benen blijven, hij voelt ze te weinig. Nu kan het kind twee dingen doen: Met de drempel mee betekent dat hij eraan toegeeft. Hij gaat een beetje zitten suffen en dagdromen en kan zelfs in slaap vallen( zo u wilt: ADD). Tegen de drempel in betekent dat het kind op zoek gaat naar prikkels, hij gaat bewegen, draaien, geluiden maken, met de vingers trommelen, het kind naast zich een beetje op stang jagen enz. (zo u wilt ADHD).
Nu hebben we het kind dat snel te veel informatie binnenkrijgt, dat snel overprikkeld raakt. Onverwacht geluid, iemand die ineens naast je opduikt, je wordt ineens aangeraakt terwijl je het niet verwacht had enz. enz. Met de drempel mee betekent dat je bang wordt, situaties met veel prikkels gaat vermijden(met geen stok naar een verjaardag te krijgen b.v.), je gaat huilen of bibberen of je raakt zo overprikkeld dat je helemaal niet meer adequaat kan reageren (b.v. autistiform gedrag). Tegen de drempel in betekent dat je jezelf dwingt de situatie de baas te worden. Ik ken b.v. het voorbeeld van een kind dat heel bang voor lawaai was, al van baby af aan. Toen ze een jaar of zeven was, kondigde ze aan dat ze wilde leren vuurwerk af te steken. Ze was echt heel bang, maar ieder jaar durfde ze iets meer tot ze het overwonnen had. Het andere voorbeeld is een kind dat heel veel problemen met eten had. Het lag niet zozeer aan de smaak als wel aan de substantie. Het was iets taais, ik geloof kaas. Het kind dwong zichzelf (werd beslist niet gedwongen van buitenaf) om een stukje kaas naast de boterham te leggen en op enig moment at ze dat tussendoor op. Daarna wilde ze kaas op brood, maar haalde het meestal eraf en at het dan apart op. De combinatie brood/kaas was nog te veel verschillende informatie. Ze is net zo lang doorgegaan tot ze brood met kaas kon eten.
Nu sta ik op het standpunt dat ieder mens een van deze strategiën gebruikt, ook als je geen afweer of onderregistraite hebt.
Als iemand je zo’n verschrikkelijk slap handje geeft, zal de een vermijden om weer een hand te geven of zelfs een hekel aan die persoon te krijgen, terwijl de ander zich voorneemt eens stevig in die hand te drukken de volgende keer……
Nou, DAT observeer ik dus in het zwembad. We hebben daar een wildwaterbaan in en ik ga dan op mijn rug liggend door die wildwaterbaan, heerlijk met de drempel mee. Tot mijn verbazing zag ik ook mensen die proberen tegen de stroom op te zwemmen of zich stevig vastpakkend moeizaam een weg door de stroom banen, tegen de drempel in. Ksounooitopputideekomen! Ik ga heus wel eens tegen de drempel in, maar niet nadat ik me net een uur in het zweet gewerkt heb op de sportschool, kom nou!

Geheugen

Toen ik een jaar of 24 was, had ik vier keer in een week dezelfde droom. Ik was in een kamer en die kamer had een schoorsteen, een blauwpaarse schoorsteen. Ik wist dat ik naar boven daar doorheen moest. “Dat gaat niet lukken”, dacht ik. “De doorgang is veel te nauw”. Plotseling verwijdde de schoorsteen zich en ik kwam buiten. Daar was mijn moeder en boven mijn hoofd waren twee mannen met elkaar en met mijn moeder aan het praten. “Het is toch gelukt”, dacht ik en was blij. Toen ik die droom voor de vierde keer had gehad, vertelde ik hem aan mijn moeder. Mijn moeder was dol op droomverklaringen en ze vertelde altijd dat een droom die herhaald wordt, heel belangrijk is. Daarom en omdat zij in de droom voorkwam, mocht ze hem proberen uit te leggen (ik had er een beetje een hekel aan als ze dat deed, ik vond het zwaar pseudowetenschappelijk). Tot mijn verbazing zei ze meteen<: "Dat is je geboorte geweest". Op het moment dat ze dat zei, wist ik direct dat het waar was. Mijn moeder was beneden mij en mijn vader en de dokter hadden aan de andere kant gestaan, voor mij dus boven mij. Ook de paarse schoorsteen ziet er volgens mij zo uit als je het geboortekanaal van binnenuit ziet. Sterk verhaal? Ik heb er nog een paar.
In mijn praktijk behandelde ik onder andere kinderen met prikkelverwerkingsproblemen. Deze kinderen hadden soms moeite met geluiden, met aanraking, met drukke patroontjes, scherp licht of felle blikken van mensen en/of hoogtevrees en angst om te bewegen of bewogen te worden. Bij het afnemen van de anamnese, de levensgeschiedenis tot dusver, heb ik heel wat vreemde en bizarre verhalen gehoord.
Als ik zelf die droom niet had gehad, had ik ongetwijfeld deze verhalen afgedaan als fantasieverhalen. Een paar van die verhalen wil ik jullie niet onthouden.
Een jongetje van vier wordt naar bed gebracht en is al flink slaperig. Hij vertelt zijn moeder een verhaaltje “Ik was lekker bij jou aan het schommelen, lekker deinen en ineens: HERRIE!!!! EN ROMMELDEBOMMEL!!! HUTSEFLUTS!!! Ik word helemaal door elkaar geschud en het is heel eng en ik ging naar de uiterste hoek van de kamer tot ik niet meer verder kon…. Ik was zo bang, zo bang… Toen werd alles heel stil en jij vroeg aan me: “Wim, leef je nog?” Tot haar verbazing herkende zijn moeder het als een gebeurtenis tijdens haar zwangerschap. Ze was lekker een het fietsen en werd plotseling door een brommer met veel lawaai van haar fiets gereden. Ze viel van haar fiets op de grond en ze kon de baby helemaal niet meer voelen. Hij had zich helemaal teruggetrokken naar haar rugkant. “Hij zal toch nog wel leven?” dacht ze en hoopte dat hij zou bewegen.
Volgende verhaal: Een jongetje wordt geboren met een hartgebrek en wordt geopereerd als hij enkele maanden oud is. De operatie is zwaar en gaat bijna fout. De chirurg zegt tegen de moeder: “Als uw kind ouder was geweest, had hij waarschijnlijk een bijna-dood ervaring er aan overgehouden” Het kind groeit op, gaat lopen en praten en vertoont nooit enige tekenen van paranormaliteit of iets dergelijks. Als hij vierenhalf is, gaat zijn opa dood. “Goh” zegt hij, “Opa mocht wel helemaal door die buis, ik moest terug”…. Let ook op het woord buis; waarschijnlijk kende hij het woord tunnel nog niet.
Een meisje ziet voor het eerst het klepje van een CD-speler opengaan en schrikt. “Daar ben ik doorgegaan!” zegt ze en ze wijst op de ronde opening in de cd-houder. “Weet je mam, toen ik nog bij mijn andere moeder was, was er ook zo’n gat en mijn andere moeder wees het me aan zei dat ik daar door moest gaan en dat deed ik en toen kwam ik bij jullie”
Het laatste verhaal dat ik onlangs gehoord heb, gaat over een jongetje die heel moeilijk ter wereld is gekomen. Zijn navelstreng zat rond zijn nek en zijn schouder klemde hem dicht bij de bevalling zodat het kind niet verder kon. Hij zat muurvast. De harttonen gingen schrikbarend naar beneden en niet veel later zou het te laat zijn. De verloskundige is toen met haar hand het geboortekanaal ingegaan en heeft de schouder losgetrokken en het kind er zo,n beetje uitgetrokken, net op tijd. De Apgarscore was eerst 3 en kwam niet hoger dan 7. Tot ieders verbazing hield het kind er geen problemen aan over. De ontwikkeling was niet snel te noemen, maar alles vond precies op tijd plaats. Vanaf een jaar of vier, had hij soms een beetje agressieve buien. Op de kleuterschool werd geklaagd dat hij soms moeilijk te hanteren was. Op een gegeven moment had hij een klasgenootje bijna gekeeld en de juffrouw vroeg waarom hij dat deed. Het antwoord was: ” Nou, dat hebben de dokters bij mij toch ook gedaan toen ik in mama’s buik zat. Toen hebben ze mij ook bijna gestikt”. Geen van de ouders had ooit met het kind over zijn geboorte gepraat, nooit.

Dit wilde ik even bij jullie achter laten. Doe er maar mee wat je ermee wil doen, je hoeft het ook niet te geloven, maar ik denk dat ons geheugen veel verder terug zou kunnen gaan dan nu wordt aangenomen. Ik ben natuurlijk wel benieuwd naar reacties, dat dan weer wel.

inspiratie

Het is vandaag een sombere dag. Het regent en er is weinig licht. Daarnet in bad kreeg ik mijn eerste inspiratie voor het boek dat ik ga schrijven. Het wordt het verhaal van een meisje dat ik Désiree zal noemen. Ik heb besloten, dat ik eerst de losse verhalen en impressies schrijf en dan er een lijn in aanbreng. Ik denk dat de titel definitief wordt: Het lichaam is de rolstoel van de geest.
Dit meisje kwam bij mij voor een vreselijke afweer. Ze was al in haar tienerjaren en alles wat haar tot nu toe was overkomen, kwam omdat haar omgeving al haar gedrag verkeerd had geïnterpreteerd, omdat men niet van afweer afwist.