Tagarchief: op bezoek in Nederland

Efteling: pure magie door de ogen van een tweejarige

Toen ik dinsdag 12 november om acht uur Nederland binnenkwam, moest ik eerst een nieuwe telefoon kopen. Ik heb namelijk maar 1 telefoon en een losse chip voor als ik in Nederland ben. Helaas ben ik mijn Nederlandse chip -die in een zakdoekje zat – kwijtgeraakt (waarschijnlijk weggegooid). Het was zo’n beetje kwart over negen toen ik met mijn nieuwe telefoon en mijn huurauto op weg ging naar mijn dochter. We wilden al een hele tijd naar de Efteling, maar tot nu toe was het niet gelukt. Ook nu kon het alleen deze dag, de rest van de dagen had ik iets anders te doen of was met Leo. Mijn schoonzoon had speciaal zo lang thuisgewerkt, zodat we auto’s konden ruilen. Het is voor mij namelijk een beetje duur om een auto te huren waar vier kinderen in mee kunnen.
Helaas was er een ongeluk gebeurd op de A4 en ik werd omgeleid via de A44 over Wassenaar. Lang verhaal kort gemaakt: ik was toch net te vroeg op weg, want vlak daarna werd de A4 vrijgegeven en nu stond ik in de file bij Wassenaar. Ik was er kwart over elf….. Eerst moesten we dus beslissen of we wel zouden gaan. Als we nu niet zouden gaan, werd het volgend voorjaar. Het miezerde, maar er werden vanuit het noordwesten opklaringen beloofd (daarom ga je naar het zuidoosten, logisch). We besloten te gaan! De jongens wisten niet waar we heen gingen en het meisje wist niet wat de Efteling was, dus het was een grote verrassing toen we de muren zagen opdoemen.
Op het parkeerterrein begon de magie al: muziek in de bomen….. De kinderen liepen van boom tot boom en ja hoor: overal muziek. O jongens, wat ben ik een fan van de Efteling! En wat is het heerlijk om de Efteling weer opnieuw te ontdekken door de ogen van een tweejarige.
Het was helemaal niet druk (duhhh!!) en we konden alles op ons gemak doen of twee keer achter elkaar. Je kunt echt heel veel doen in een paar uur als er geen rijen staan. Het sluitstuk was het sprookjesbos in het DONKER! Toen ik mijn kleindochtertje ging verschonen, zag ik dat aan alle details gedacht was. Op het plafond was nog een sprookjestekening gemaakt, zodat de kinderen op hun rug liggend nog steeds Efteling beleefden. Het was voor mij ook de eerste keer van mijn leven dat ik zo’n 3D film zag als daar in de Efteling. Je had het gevoel dat je alles zo kon aanraken, dat de hele film alleen voor JOU gedraaid werd, fantastisch! Voor een tweejarige was 3D net iets te spannend. Zij zette resoluut haar 3Dbril af en keek de film verder zo.
Foto’s:

Eerst mijn foto bovenaan de bladzij: ze praatte tegen de paddestoel “Ha paddestoel, sta jij hier? Ik ben N-aomi, ben jij een paddestoel?” Later had ze het steeds over de paddestoel waar een liedje uit kwam.
041

van de ijsglijaan...

van de ijsglijaan…


" een kamertje tussen de wortels met allemaal Bob de Bouwers(kabouters)"

” een kamertje tussen de wortels met allemaal Bob de Bouwers(kabouters)”


de wolf met de zeven geitjes

de wolf met de zeven geitjes


De anderen genoten ook volop hoor!

De anderen genoten ook volop hoor!


De kleinste genoot vooral van veel diepe druk.

De kleinste genoot vooral van veel diepe druk.


Het miezerde meestal af en toe en het was een graad of 6, maar het was heel goed te doen. Af en toe deden we een binnenactiviteit om op te warmen en om een uur of vier hebben we uitgebreid poffertjes gegeten. We waren van plan om onderweg patatjes te eten, maar iedereen was al onder zeil voor we Kaatsheuvel hadden verlaten….
Het enige minpuntje was dat Droomvlucht niet open was. Volgend voorjaar ga ik weer met een andere tweejarige (van mijn zoon) naar de Efteling, dan doen we het gewoon nog eens dunnetjes over, GENIETEN!!!!

De wildernis die zich uitstrekt in het Niemandsland tussen België en Nederland.

Na de ceremonie en de receptie was het hoog tijd voor Leo’s dialyse. Leo was er tegenover mij ontzettend lovend over hoe iedereen rekening met hem hield, uit zichzelf ruimte regelde waar hij kon zitten enz. Deze keeer werden we naar de 19e verdieping van het H-gebouw gebracht waar een prachtige kamer voor ons was. Terwijl Leo dialyseerde, nam ik wat foto’s van de skyline van Rotterdam en van Kralingen.
116
Het was nog droog, maar de dreiging van regen zat al in de lucht. Zij heeft hier een logje geschreven over diezelfde regen diezelfde dag.

Als ik een beetje ver had gespuugd, had ik zo bij Emmy op haar balcon gespuugd,

Als ik een beetje ver had gespuugd, had ik zo bij Emmy op haar balcon gespuugd,


We hadden een lunchpakket meegekregen (er was er voor mij ook eentje!) en na de dialyse gingen we op weg naar het feest van Bart. De mensen Ph.D intensive gingen allemaal met busjes, maar Leo en ik vonden het wel gezellig om samen te gaan: we hadden elkaar een week niet gezien. Ik had een auto gehuurd en ik zou na het feest weer naar mijn kinderen gaan en Leo zou met een busje weer naar Leersum teruggaan, want de Intensive was pas zondagochtend afgelopen. Leo wil altijd rijden. Hij is daar al heel ons leven samen niet van af te brengen. Als hij rijdt, val ik binnen een half uur in slaap. We moesten naar Esbeek. Ik ken die omgeving daar goed, want toen ik een kind was, ben ik verschillende malen daar met een kamp geweest. We wandelden dan veel in de omgeving. Bart komt ook uit die omgeving en een aantal jaar geleden zijn we met hem meegeweest naar zijn ouderlijk huis en hebben daar heerlijk gebarbecued. We hoorden van Bart dat zijn vader sindsdien zijn huis heeft verkocht en zijn intrek heeft genomen in het dorp. Op de kaart stond dat het feest gegeven zou worden in Hotel Huize Rustoord, zijn vaders bejaardenhuis namen wij aan. We moesten nog lachen om zo’n afgezaagde naam, waarom niet Avondrood……
Enfin ik werd wakker gemaakt door Leo die de afslag had genomen en nu niet wist hoe we verder moesten. We kwamen bij Baarle Nassau en verder en op een gegeven moment passeerden we de grens met België. We reden terug naar Nederland en vroegen een boer hoe we naar Esbeek konden komen. “Ja”, zei hij, “er is een zandpad tussen Poppel en Esbeek, maar dat zou ik nu niet nemen.Da is niet begaanbaar” Had ik al verteld dat het was gaan GIETEN en dat de grond helemaal verzadigd was en er overal plassen lagen? “Nee”, zeiden wij, “dat doen we niet, maar hoe moeten we dan?” Hij verwees ons toch terug naar België en dan voorbij Poppel ging een stenen weg met een omweg weer terug naar Nederland naar Hilvarenbeek, Esbeek. De weg naar Poppel kende ik. Als wij op kamp waren, gingen we altijd een keer naar Poppel lopen, naar BELGIË!! Dat was altijd heel geheimzinnig, de grenzen werden in die tijd nog bewaakt en wij ‘sneakten’ door het bos naar België, kochten witte chocola in Poppel en gingen weer terug….. Naar Poppel dus en de stenen weg zoeken. In Poppel nog maar eens gevraagd. “JA” zei die man “Er loopt een zandpad tussen Poppel en Esbeek, maar dat kan je nu niet nemen, veel te nat” Wij verzekerden hem dat we dat helemaal niet van plan waren en hij gaf ons een gedetailleerde uitleg over de te nemen weg. We zouden op stenen wegen komen en dan moesten we goed in de gaten houden dat we de grens passeerden (grenspaaltjes aan de kant en een bruggetje) en dan moesten we de weg na de tweede boerderij links nemen. Wij op weg. De stenen weggetjes waren er wel, maar ze waren veel steniger dan wij hadden gedacht en veel smaller ook. Die grenspaaltjes kwamen maar niet en de hele beschaafde wereld hield op, leek het wel. Het was een uur of kwart voor vier, maar het leek wel of het al bijna donker werd. Op een gegeven moment verbreedde de weg zich ineens en voor ons een beetje naar rechts strekte zich een brede weg uit, wij blij. We gingen erop, maar na Drie meter verslechterde de weg heel snel en we zaten op DE ZANDWEG TUSSEN POPPEL EN ESBEEK!!! Als je eenmaal een meter of dertig gereden hebt, kun je niet meer terug en moet je wel verder. Wij glibberen en glijden en we wisten eigenlijk vrijwel meteen dat het een hopeloze zaak was. Voor ons, een meter of 500 ver leek het, kwamen koplampen ons tegemoet, dus misschien werd de weg een klein eindje verderop wel beter. Leo dreigde in paniek te raken, dus ik speelde de rust zelve, Leo raakte helemaal in paniek en wij raakten hopeloos vast. Ik denk dat we het nog driehonderd meter hebben gered. De voorkant van de auto (de voorbumper) zat vast in de modder en ons rechtervoorwiel was tot in de as in de prut gezakt. We hebben nog geprobeerd los te komen als ik aan de achterkant duwde en we hebben geprobeerd los te komen als Leo achteruit reed en ik aan de voorkant duwde. Mijn laarsjes zaten al snel tot aan de enkels in de modder. Het had geen enkele zin. We zaten hopeloos in de puree (letterlijk) en het was volkomen verlaten. We hadden ook geen flauw idee WAAR precies we waren. Rechts van ons was een bosrand en links van ons velden. De koplampen die ons tegemoet kwamen, gingen allemaal na een minuut of twee ergens een hoek om, dus waarschijnlijk waren ze op een weg achter ons zandpad, die dan een bocht nam waardoor ze weer verdwenen.

Tot zover het eerste logje over ons avontuur, morgen verder

Zijn jullie daar nog?

Van alles heb ik gedaan, maar bloggen is een paar weken lang niet gelukt. Ik kreeg al ongeruste mailtjes, maar ik had ook nog even een emotioneel klusje te verwerken en dan kan ik nooit bloggen. NU wil ik er vandaag nog een logje uit knallen, anders komt er niks meer van. We zijn in Nederland geweest, vandaag ga ik vertellen van de dag dat Leo promotor was. De promovendus was een vriend van ons die in Colombia woont en uit Esbeek komt. Hij heeft ons bijgestaan toen Leo in Colombia in het ziekenhuis terecht kwam 2 jaar geleden, dat schept een band natuurlijk. Dat kan je hier -en de berichten daarna – lezen.Vorig jaar is hij nog even bij ons geweest en hebben we een lange wandeling gemaakt. Ik had hem beloofd op zijn promotie te komen en nu Leo de promotor was, wilde ik natuurlijk helemaal. Leo had oorspronkelijk voor vrijdag voor mij geboekt, maar dat hebben we vervroegd naar dinsdag. Ik had een prachtig promotiepak: een zwarte broek met een zwart shirt en een paarse halflange kreukzijden jas erop. Het enige probleem was: ik had er alleen blauwe schoenen onder en ik had geen tijd gehad om zwarte te kopen zoals ik van plan was. Mijn schoondochter wist raad. Ze is heel klein en slank en heeft maatje 36 van schoen, maar als ze zwanger is (en dat is ze) heeft ze altijd twee maten groter. Ze had een paar prachtige nieuwe zwarte laarsjes staan met hoge hakken(die nu zo in de mode zijn) en die mocht ik aan. Ik zag er prachtig uit, ook al zeg ik het zelf. Ik was keurig op tijd en kon nog zelfs met wat mensen koffie gaan drinken voor het zo ver was. Toen het bijna begon, kwamen we binnen en Bart was er al. Hij stond nerveus te stralen.
060
Precies om half twaalf kwam de pedel binnen met de professoren er achteraan in een rijtje…….
102
Alle professoren namen plaats achter een grote tafel en legden hun mutsen af. Leo zag er met zijn muts op en die lange jurk aan, precies uit als zijn moeder, maar dan met baard!
086
Eerst houdt de promovendus een voordracht van ongeveer een kwartier, daarna mogen de professoren één voor één een vraag stellen en de promovendus moet dan zijn stellingen en onderzoek verdedigen. Ik vond het er hard aan toegaan, maar Leo verzekerde me later dat dat heel gewoon is bij een promotie. De promovendus moest zich een paar keer vurig verdedigen,
070
maar gelukkig: precies een uur later kwam de pedel terug en zei “Hora est” Dat betekent “Het uur is om”. Dan valt alles stil (zelfs midden in een vraag) en gaan de professoren weer weg achter de pedel aan om te overleggen. Dat is een wassen neus, want als het niet goed is, wordt het proefschrift helemaal niet aangenomen en gaat de hele promotie niet door. Na een minuut of tien komen ze dan weer terug, achter de pedel aan en gaan allemaal weer zitten achter de tafel. De promovendus neemt dan plaats voor de tafel geflankeerd door zijn paranimfen en krijgt zijn bul overhandigd.
093
De hoofdpromotor (Leo dus in dit geval) houdt dan nog een persoonlijke toespraak over het afgelegde traject en over de waarde van het onderzoek voor de wetenschap. De jonge doctor wordt dan ook welkom geheten enz. enz. Daarna verdwijnen ze weer achter de pedel aan en dan is er een receptie voor iedereen. Omdat Bart gepromoveerd is vanuit het Off Campus Ph-D programma Wat Leo samen met Prof. Don Huisingh ooit heeft opgezet, werd hij automatisch lid van de Vikingcub. Dat zit zo: De eerste promovendus van het programma was een Noor en hij heeft de Vikingclub opgericht. Iedereen die na hem via het programma zou promoveren werd lid van de Vikingclub, waarbij hij een oorkonde krijgt en de vikinghelm op mag.

Tussen Leo en Bart in staat Prof. Don Huisingh, die samen met >Leo het Off.Campus Ph.D programma heeft opgezet..

Tussen Leo en Bart in staat Prof. Don Huisingh, die samen met >Leo het Off.Campus Ph.D programma heeft opgezet..

Ok, daarna hebben we ook nog een heus avontuur beleefd, maar dat komt morgen. Dit logje is al te lang. Ik wil eindigen met te zeggen dat ik trots ben op Bart, maar ook op Leo. Ik werd warempel door iedereen gefeliciteerd! Niet alleen de promovendus en aanhang wordt gefeliciteerd, maar ook de promotor (en zijn vrouw)! Wisten jullie dat? Ik niet…..

Cruisecontrol x 3

Als ik in Nederland ben, huur ik altijd een auto. Een paar keer heb ik nu een Kia Venga gehad en dat beviel me prima. Hij zit lekker, hij rijdt lekker en hij is niet zo heeel klein. Ik wil geen grote auto, want dan bots ik overal tegenaan en ik heb het niet nodig. Soms ga ik met vier vriendinnen naar Stockholm en eentje daarvan heeft een rollator. Dan leen ik de auto van Leo, die is wat groter. Dat doen we ook als we hier gasten hebben en we maken uitstapjes met 1 auto. Nog niet eens twee weken geleden was het (dinsdagochtend) dat ik wakker werd en dacht: “Ik wil een nieuwe auto kopen”. De auto die we nu hebben is een Mistubishi Colt uit 2006. Hij heeft 135.000 km. gereden, maar er is een stuk van het voorspatbord af (met de gladheid gebeurd vorige winter) en hij moet gekeurd worden in december. Voor die tijd moet ik dat dan laten maken en er moeten nieuwe banden om volgend voorjaar (de winterbanden zijn veel nieuwer). Dus dat zei ik tegen Leo. Leo zei: “Heb je enig idee wat voor auto je dan wilt?” Nou, dat wist ik dus meteen: een Kia Venga! Die dag hebben we het er verder niet over gehad. Ik leg zulke dingen altijd in de week. IK ben wel impulsief, maar Leo niet. Woensdag liet Leo me de krant zien. Er was een actie van de KIA-dealer hier. Een wagen uit het magazijn ging weg met 18.000 kroon korting, dat is ongeveer 2000 Euro. “Zullen we vrijdag even gaan kijken?” vroeg Leo en dat was natuurlijk prima. Die vrijdagmiddag hebben we een proefrit gemaakt met een KIA cree´d, maar die instap was te laag, vond ik niet prettig. Er stond nog 1 KIA Venga op mij te wachten en dat was een automaat. Hij was ook niet rood zoals ik had gewild, maar een andere was er niet en anders zou het drie maanden duren en ik was mijn 18.000 kroon voordeel kwijt. We waren van huis gegaan met het idee dat we GEEN auto zouden kopen, alleen maar kijken. Maar ja: hij had alles wat ik wilde, behalve de kleur, waar wacht je dan nog op? Dus we hebben hem meteen maar gekocht vorige week en ik ben hem vanmorgen gaan halen!!! Hiep hoi, ik heb een hele nieuwe spliksplinternieuwe auto met van alles erop en eraan! In de loop van de week belde hij nog dat het een luxere uitvoering was dan hij in de computer had staan met allerlei extra’s onder andere een cruisecontrol! Dat is hier met die lange stukken weg wel erg handig, maar hij werkt twee kanten op. Je kunt hem ook zo instellen dat hij niet HARDER gaat dan je wilt. Dat is voor mij erruug handig, want ik overschrijd altijd de maximumsnelheid. Ik heb al wat boetes gehad man! Als ik dan de bebouwde kom inrijd, zet ik de cruisecontrol op 50 km., kind kan de was doen….. De luxere uitvoering is 1200 Euro duurder, maar omdat ik mijn handtekening al had gezet, heb ik bedongen dat ik er maar 600 van betaal. Voor mijn oude auto kreeg ik oorpronkelijk 2000 Euro terug, maar nadat ze hem hadden nagekeken, wilden ze er nog maar 500 voor geven. De krukas schijnt zo goed als door te zijn en de banden zijn versleten. We hebben onderhandeld tot 850 Euro.
Alles bij elkaar zijn we 17.500 Euro kwijt voor de auto, niet gek hè? We hebben een hele goedkope verzekering (je betaalt hier de eerste drie jaar de helft met een nieuwe auto) en we hebben 7 jaar garantie, op roest zelfs 12 jaar! Toen hij ons vroeg hoe we de auto wilden financieren, zeiden wij dat we hem contant betaalden. Hij viel bijna van zijn stoel, maar herstelde zich razendsnel.
Maar nu vragen de oplettende lezertjes onder jullie zich natuurlijk af waarom er in de titel staat : 3x cruisecontrol? De derde is van mijn naaimachine. Daar zit ook een knop op dat de machine niet sneller gaat dan je wilt. Met mijn dyspraxie en grootse quiltplannen is dat een hele handige optie. Ik kan het pedaal toch helemaal indrukken en hij gaat zo langzaam dat ik alles er soepeltjes onder kan verschuiven…….
Willen jullie nou ook nog foto’s? Die heb ik genomen toen ik vanmorgen voor het eerst tankte. In tegenstelling tot Nederland wordt hier de auto afgeleverd met een bijna lege tank benzine……


Als je er op klikt, kun je Leo nog zien zitten…..
En wat vinden jullie van de kleur (van de auto ja, niet van Leo!)? Is het grijs of is het beige? Op de foto lijkt hij meer grijs, maar in werkelijkheid is hij meer beige namelijk….

De wetten van Mendel

Leo en ik hebben allebei bruine ogen en onze vier kinderen hebben ook alle vier bruine ogen. Bruine ogen zijn dominant. Toen ze allemaal met partners met ook bruine ogen thuiskwamen (alleen mijn oudste zoon heeft een vrouw met blauwe ogen, maar die hebben nog geen kinderen), konden we wel voorspellen dat alle kleinkinderen ook bruine ogen zouden hebben. Dat is tot nu toe ook uitgekomen.

zeven paar bruine  ogen

zeven paar bruine ogen


Toch is de kans op blauwe ogen niet verkeken. Zowel Leo als ik hebben in ons recessieve erfelijke materiaal blauwe en groene ogen zitten. Mijn moeder en een zusje hebben groene ogen en Leo’s zus heeft ook blauwe ogen. De schoonmoeder van mijn jongste dochter heeft ook groene ogen, maar heeft zelf vier kinderen met bruine ogen gekregen.
Zelfs toen ik deze nieuwe baby van mijn dochter alleen maar op Skype had gezien, zag ik meteen dat dit kind anders was dan de andere drie. Ik kon mijn vinger er niet op leggen, maar iets was er anders. Hij was in ieder geval lichter van huid dan de anderen, had niet die donkere inslag. Ik was niet de enige. Heel veel mensen zeiden als eerste dat hij anders was dan zijn drie brusjes.
Nu ik hem gezien heb, ook al is hij nog maar drie weken, denk ik te zien dat zijn ogen blauw gaan worden of groen misschien. Natuurlijk worden alle babies geboren met blauwe ogen, maar die worden al heel snel bruin. Bij deze baby worden de ogen rond de pupil lichter en blauwer, een klein beetje nog maar, maar toch….. Het is natuurlijk nog te vroeg om te zeggen dat zijn ogen niet bruin worden, maar ik acht de kans zeker aanwezig. Het zou wel bijzonder zijn: een op de acht, in hun gezin een op de vier, 25%. Als dat niet volgens de wetten van Mendel is, weet ik het niet meer.
blauwe ogen?

blauwe ogen?


Ik hou jullie op de hoogte…

Het was geen Botoxinjectie, maar toch zwol mijn lip op.

Mijn drie valse voortanden behoren voorgoed tot het verleden!! Gisteren heb ik drie uur (DRIE!!) in de tandartsstoel doorgebracht. Mijn kronen zijn eruit gehaald, al mijn tanden en kiezen zijn bijgeslepen en ik heb een provisorische brug gekregen. Halverwege heeft hij nog even bijgespoten, want de verdoving dreigde uit te werken en ik heb gewoon nog enkele tanden en kiezen die niet dood zijn….
Toch was de pijn niet hetgene waar ik moeite mee had. Ik moest vier keer happen en ik kan niet door mijn neus uitademen als ik zo’n brok gips in mijn gehemelte heb zitten. Ik kreeg het dus benauwd en kreeg kokhalsneigingen. “Dat is psychologisch” zei de tandarts, daar had ik veel aan. Toen al het geweldswerk voorbij was, ging hij mijn tijdelijke brug maken en ik viel bijna in slaap. Toen ik klaar was, was ik zo geschikt van alle belevenissen dat ik niet eens boodschappen heb gedaan en regelrecht naar huis ben gegaan. Daar heb ik een beker warme chocolademelk gedronken (met een slabbetje want ik morste nog met mijn verdoofde lippen). Daarna ben ik gaan slapen met een Paracetamol. Toen ik drie uur later wakker werd, voelde ik me wel beter, maar ik heb toch de afspraak die ik had, naar vandaag gezet. Nadat ik uit Nederland terugkom, ga ik nog een weekend naar mijn zoon in Flensburg en maandag 26 krijg ik dan mijn definitieve brug voor 8 dagen in om te kijken hoe hij bevalt. Dan kan ik nog wat veranderingen eraan aan laten brengen en dan wordt hij in twee dagen vastgezet.
En dit is dan het einde van mijn drie valse voortanden waaraan ik zoveel logjes heb gewijd, b.v. hier en deze is ook leuk Ik heb die tanden gebroken en er een boek op laten vallen, zodat hij doormidden brak g gelukkig bleven de tanden aan de andere helft zitten zodat ik nog bijna twee jaar met een half plaatje in heb gelopen Het was zes jaar geleden al de bedoeling dat ik een implantaat zou krijgen, maar het duurde maar. Toen wilde ik dat in Zweden, maar dat duurde ook maar. Hier zijn ze meer van de bruggen dan van de implantaten. Ik heb het gevoel dat dat in Nederland anders is.
Zoals beloofd zal ik nu mijn laatste verhaal over mijn tanden schrijven, want nu heb ik ze niet meer tenzij ik die brug breek of verlies, wat onwaarschijnlijk is
Ik was dus in Overschie eind juli voor een bruiloft en om de kinderen te zien. Het was warm en mijn dochter woont aan de overkant van de Schie (niet aan de oever van de Rotte, daar

Banáán???? Banáán!!!!!

Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, was mijn moeder nog net geen 18 jaar. Toen de Tweede Wereldoorlog eindigde, was ze nog geen 23 , getrouwd en ze had twee kinderen. Haar tweede dochter was aan het begin van de hongerwinter geboren en ze is met haar op hongertocht gegaan naar de Hoekse Waard(vanwege de borstvoeding). Ik werd als derde dochter geboren in 1948 toen er nog steeds van alles niet was. Mijn moeder keerde de jassen (de stof omkeren en de voering aan de andere kant doen, zodat de jas weer nieuw lijkt) en alles, alles werd gebruikt, gerepareerd, opnieuw gebruikt tot het uit elkaar viel van ellende. Deze lange inleiding heb ik gemaakt om te zeggen dat ik opgevoed ben met de ijzeren stelregel, VOEDSEL VERSPIL JE NIET!! Het verhaal van Cleopatra die zich iedere morgen baadde in een bad met ezelinnemelk was voor ons net zo afschrikwekkend als de zonde tegen de Heilige Geest voor Christenen is. Ik heb ook nooit meegedaan met de trend van de zeventiger jaren om iets van brooddeeg te maken en dat dan te verven, om zonnebloempitten met lijm ergens op te plakken enz. Ik maakte wel iets van brooddeeg (zonder die lading zout en gewoon met gist) en dan bakten we het daarna in de oven en aten het op…
Als je jarenlang hiermee gedrild bent,is het moeilijk om te lezen dat je een fijngeprakte banaan op je gezicht moet smeren tegen rimpels, dat je een maskertje moet maken van avocado enz. enz. Ik vond het al een hele overwinning van mezelf dat ik tegen Kerstmis een limoen in plakjes sneed te drogen legde op de verwarming met kruidnagel erin. Voedsel is om te eten en de restjes verwerk je of geeft ze aan de vogels…..
Nou, maak ik er niet zo’n punt van hoor, van mijn rimpels. I pick my battles. De strijd tegen veroudering ga je so wie so verliezen. Bovendien zit de ware schoonheid van binnen. Ik PIEKER er niet over om een botoxbehandeling te laten doen bijvoorbeeld of een facelift…. Allemaal hardstikke duur, zonde van het geld. Maar ja: ik las dat over die banaan en ik vond dat ik dat dan maar eens moest proberen. Omdat het me toch tegen de borst stuitte om een banaan op je gezicht te doen, haal ik al een aantal dagen op gezette tijden bananenSCHIL over mijn huid (en de banaan doe ik in de smoothie) en weet je: HET WERKT!!! Mijn rimpels worden in hoog tempo minder, echt waar! Het werkt beter dan een dure crème van 18 Euro. Ik neem iedere twee of drie dagen een foto, die zal ik over veertien dagen aan elkaar plakken. Ik was bij Lush van de week om mijn halfjaarlijkse voorraad aan te vullen en daar hadden ze gezichtscreme met avocado erin. Het was hardstikke duur en dan koop ik ook avocado! Kan ik net zo goed meteen een avocado kopen, is een stuk goedkoper…. Dan doe ik daarvan ook de binnenkant van schil op mijn huid en de avocado eet ik op, iedereen gelukkig.
Ik heb jullie anders wel schandelijk verwaarloosd hè? Ik ben in Nederland geweest en ga volgende week weer. Ik heb een diepe bewondering voor haar die met kleine kinderen en een zieke man toch nog bijna iedere dag een logje schrijft. Pfoe. Ik heb geen kleine kinderen en mijn man is minder ziek, maar mij lukt het niet (zelfs al schrijf ik alleen maar in het Nederlands).Na een poosje niet geschreven te hebben, denk ik ook meteen dat alles wat ik meemaak volkomen oninteressant is Maar zelf vind ik die gewone huis- tuin- en keukenverhalen echt heel leuk om te lezen. Dan schrijft zij over het kopen van een nieuwe bril en het is gewoon een heel leuk stukje! Nou, over zulke dingen kan ik ook schrijven, maar ik denk dan dat anderen dat niet interessant vinden….. Ik ben bijna mijn tanden verloren in de Schie (in Overschie) en daar heb ik niet over geschreven, doe ik nog, beloofd!

Twee gevaarlijke momenten

Zo’n twee maanden is hij nu aan het dialyseren, Leo. Hier in Zweden, waar iedereen het Ikea-principe aanhangt (doe alles zoveel mogelijk zelf). wordt de dialyse gewoon door Leo zelf uitgevoerd. Daar doen ze hier niet moeilijk over. Ze leren het je en begeleiden net zo lang dat proces tot jij je veilig voelt en zij het veilig vinden. Er zijn twee soorten dialyse: de meest bekende is de bloeddialyse, waarbij je bloed buiten het lichaam door een dialysemachine wordt gevoerd en gereinigd. Als je dat gaat doen, zijn er twee mogelijkheden. Als je thuis wil dialyseren, krijg je een machine thuis die helemaal wordt aangesloten waar je wil met een verbinding naar de badkamer, omdat er veel water bij gebruikt wordt. Wil je niet thuis dialyseren, krijg je de sleutel van het dialysecentrum en ga je daar -ook geheel zelfstandig- dialyseren. Je kan dan besluiten b.v om drie nachten per week te dialyseren Het voordeel van deze methode is dat het gewoon ’s nachts kan, terwijl je slaapt. Je hebt geen tijdverlies. Nadelen zijn dat er langere tijd zit tussen twee dialyses zodat je iets vermoeider bent en dat je – als je reist – een afspraak moet maken bij het ziekenhuis waar je heengaat voor een dialyse. Dat moet dan meestal overdag (een dialyse duurt dan een uur of zes per keer), want ’s nachts komen de vaste klanten. Je vakantie wordt dan dus om de andere dag in het ziekenhuis doorgebracht.
Een andere dialysemethode is de peritoneale dialyse. Daar hebben wij voor gekozen. Dat is een dialyse zonder bloed. Je krijgt een slangetje in je buik waarvan het uiteinde uit je buik steekt. Als je gaat dialyseren laat je twee liter vloeistof door het slangetje in je buikholte stromen. Dat gaat gewoon door zwaartekracht door de vloeistofzak aan een infuusstandaard te hangen. Dan doe je het dopje er weer op en je laat de vloeistof vier tot zes uur daar zitten. Het buikvlies gaat dan als ‘nier’ fungeren en de afvalstoffen komen in dat vocht terecht. Na die tijd laat je de vloeistof in een zak lopen en daarna laat je weer twee liter nieuwe vloeistof in de buikholte lopen. Dat verwisselen van vloeistof duurt bij elkaar ruim een half uur, maar daarvoor moet de vloeistof opgewarmd worden tot 37 graden anders is het zo’n koude plas in je buik…. Deze methode heeft dus als voordeel dat er geen bloed aan te pas komt, maar dat wil niet zeggen dat hij zonder gevaar is. Het gevaar van infectie is namelijk erg groot Er zijn twee gevaarlijke momenten tijdens het proces. Het eerste moment is als het dopje van het uiteinde van het slangetje eraf gedraaid wordt om de vloeistof weg te laten lopen het tweede moment is als de vloeistof er weer ingelopen is en er moet weer een dopje op. De verbinding naar het buikvlies is dan open en bacteriën of virussen zouden naar binnen kunnen komen. Het is daar vochtig en 37 graden, ideale omstandigheden voor bacteriën en virussen om zich razendsnel te ontwikkelen. Andere voordelen van deze methode zijn dat je het overal kan doen (Leo dialyseert een keer per dag op zijn werk) en dat je kan reizen waarheen je wil. De spullen (zakken met vloeistof en ontsmettingsvloeistof, dopjes en klemmen om de slangen af te klemmen) worden naar je vakantie adres gestuurd op jouw verzoek.
Het nadeel van deze methode is dat je vier keer per dag die vloeistof moet verwisselen. ’s Morgens om half zeven begint Leo al en hij kan niet eerder dan half twaalf naar bed omdat hij dan nog een laatste keer moet dialyseren. Op een gegeven moment leek het erop dat hij alleen nog maar aan het dialyseren was. Maar nu zijn we heel behoorlijk gewend en het valt eigenlijk best mee. Leo dialyseert als hij thuis is meestal voor de TV en dan is een half uur zo om. Het fijnste is echter dat hij weer een beetje kracht terugkrijgt. Hij heeft weer energie om dingetjes te doen, al kan hij nog steeds niet zwaar sjouwen en hij is wat vrolijker. Ach, en de zomer komt eraan, daar wordt iedereen vrolijker van. Uiteindelijk valt het ons alles mee nu we eenmaal in het ritme zitten. Het kostte wel even tijd om de juiste samenstelling van de vloeistoffen te vinden. Eerst werd hij te dik, dus dan moest er een keer glucose af, daarna hield hij te veel vocht vast en werd er weer een aanpassing gemaakt en hij heeft ook nog een keer ernstige bloedarmoede gehad. Toen heeft hij een speciale ijzerinfuus gehad en hij heeft iedere week ijzerinjecties die hoe kan het ook anders hij zichzelf geeft. Maar nu gaat het echt een stuk beter en we kunnen weer genieten. In het lange weekend van Pinksteren gaan we voor het eerst samen naar Nederland. Mijn oudste dochter komt de week ervoor naar ons toe met haar gezin met de auto. Zij neemt de vloeistofzakken mee naar Nederland en wij nemen met het vliegtuig, het opwarmding mee en zo’n infuusstandaard die je helemaal kan opvouwen. Als we terugkomen, moet Leo nog een ruime week werken en dan gaat hij officieel met pensioen. Hij blijft nog anderhalve dag of zo doorwerken aan een project en het begeleiden van een paar studenten. Ik word een dag nadat hij 67 wordt, 65, maar ik blijf gewoon doorwerken, drie dagen per week. Bikkels, dat zijn we op onze ouwe dag, bikkels, al zeg ik het zelf.

Citaat

Dit vraagt om een quilt van 2.40×2.40

Eindelijk is de slaapkamer af! Het bed is de dag voor ik naar Nederland ging gemonteerd en de buren hebben de kastjes heel lief op zijn plaats gezet.
Het bed slaapt heerlijk en er zit een electrische op-en-neer-stand op voor je bovenlichaam en ook voor je benen. Ik heb zo gedacht: Het is waarschijnlijk het laatste bed wat we kopen en dus moet het van alle gemakken voorzien zijn en een hoge instap hebben. Het is heerlijk om niet meer te hoeven bukken en om je zo uit je bed te laten glijden en dan op de grond te staan.
Foto’s Eerst van de toestand voor het bed:
037
Toen zijn we aan het werk gegaan: de slaapkamer werd leeggeruimd, van een papierlaag voorzien.
043
gewit en daarna kon het behangen beginnen. Eerst moest er wit plamuurbehang op, afstomen kennen ze hier niet:
045
Daarna werd het serieus: behang met PATROON!! Paniek ! Peeuw!!
051
De randjes moeten heel precies worden afgesnedn:
047
055
en dat is hem nu. .Nu ga ik eerst een tafelkleed maken en dan verkleedkleren en daarna ga ik aan mijn slaapkamerquilt beginnen. Het wordt een lonestar, dat weet ik al wel en ik heb ook al stof gekocht bij mijn quiltwinkeltje. Die neemt mijn dochter volgende maand mee als ze met de auto komt. Eerder ga ik er toch niet aan beginnen. Ik heb een afspraak gemaakt dat ze me op skype een quilt as you go methode gaat leren, want een quilt van 2.40 bij 2.40 is wel erg moeilijk te hanteren onder de naaimachine. Ik ben nog niet begonnen met naaien sinds ik thuis ben, want er moet gezaaid worden en ik heb 100 stuks zomerkleding zitten strijken. Misschien doe ik wel het een en ander weg, want ik ben natuurlijk veel afgevallen. Maar ik heb geen zin gehad om alles te passen. >Ik heb een vuilniszak in de hoek van de kamer staan en alles wat ik weg wil doen gaat daarin. En nu ga ik slapen, welterusten allemaal! De stoeltjes zijn overigens NIET terecht. Het vermoeden bestaat dat ze opnieuw uitgehuurd zijn. Dorothee deed me de tip aan de hand om een oproep op Facebook te plaatsen. Ik had daar zelf ook al aan gedacht, dus dat doe ik nu nog even voor ik ga slapen……..

“Ja, u moet weten: ik ben eigenlijk in een rotbui vandaag” “Duhhh?!”

Als ik naar Zweden terugga, heb ik altijd een aantal boodschappen te doen op Schiphol.

delicatessen-schiphol-shop-schiphol-1(p shop,8475)(c 0)Ze hebben er heerlijke stroopwafels en paling neem ik ook altijd mee terug. Het laatste wat vaste prik is, zijn kroketten. Deze keer heb ik ook een pakje bitterballen meegenomen. Als Leo dan een kroket neemt,neem ik een bitterbal. Dat is net zo lekker, maar dan veel minder. Bij de delicatessen stonden twee meiden achter de toonbank, allebei met een strak en onvriendelijk gezicht. Ze hielpen de klanten werktuigelijk en zonder enige neiging tot het maken van werkelijk contact. Ik zag dat eens even zo aan en mijn indruk was dat ze ruzie met elkaar hadden. Er is een tijd geweest dat ik me daar vreselijk aan ergerde, maar tegenwoordig probeer ik de onvriendelijkheid bij hun te laten. Toch kan ik het niet laten even iets onverwachts te zeggen, waardoor ze geattendeerd worden op het feit dat er een MENS tegenover ze staat. Ze vroeg aan de klant voor mij (in het Engels) of ze de boardingkaart mocht zien en in welk land hij thuishoorde. Bij mij wilde ze alleen de boardingkaart maar zien, dus ik vroeg of ze niet wilde weten in welk land ik thuishoor. Ze zei dat dat niet hoefde, want ze had mijn Nederlandse paspoort gezien, waarop ik zei dat ik niet in Nederland woonde, maar in Zweden. “MAAKT niet uit” zei ze ongeïnteresseerd. Ik had een pepermuntje uit mijn tasje op de toonbank laten vallen en ze zei: “is dat van u? Wilt u het nog?” “Ja”, zei ik, “mijn potje lekt een beetje., maar het zijn hele lekkere pepermuntjes. Wilt u er ook een?” En ik stak de mijne snel in mijn mond. Ze moest eindelijk een beetje lachen en bedankte er vriendelijk voor. Out of the blue zei ze dat ze vandaag nogal in een rotbui was. “NOU, dat heb ik gemerkt” zei ik.”Hoezo?” vroeg ze.”Jullie stonden daar allebei een partij negativiteit uit te stralen, ongelofelijk!” Toen werd ze kwaad. “Nou, ik heb u anders heel vriendelijk geholpen, daar kunt u niks van zeggen, het is ook nooit goed!” Ik zei: “Maar nu heb je gelachen, dus nu is het goed” en toen ben ik weggegaan. Niet zo handig van me om zo grif in te stemmen met dat ze in een rotbui was, maar ja: ze zei het zelf!
Nou maar hopen dat ze er een beetje over nadenkt en wat meer plezier in haar werk gaat stoppen…….