Tagarchief: modersmål/moedertaal

Krijg ik op mijn ouwe dag nog last van perfectionisme…….

Mijn hele leven al ben ik de kampioen van het doen en kijken waar je uitkomt. Ik ben de generaal van proberen en anders kan je niks leren. Misschien dat het komt omdat ik een beetje langzamer word, omdat ik meer ballen omhoog h1ou dan ooit (bloggen, quilten, huishouden, planten stekken, kerstdecoratie ophangen, eten koken, met de auto boodschappen doen, vrienden bezoeken, speculaas bakken), maar ik ga tegen dingen OPZIEN. Dan wil ik een logje schrijven, maar zie er tegenop om de foto’s te downloaden, dan wil ik een speculaaspop bakken, maar de pop komt niet uit de vorm en dan wordt hij ‘slordig’ (alsof ik niet mijn hele leven al slordige dingen om me heen heb). Nu lees ik een leuk logje van Jasmijn, gewoon geschreven, helemaal zonder foto’s en dat is hardstikke leuk. Maar ja: ik moet zo nodig een logje met allerlei – liefst op wedstrijdniveau – foto’s. Wat een gezeur! Ik heb nog een heleboel achterstallige logjes zoals daar is
– ik was bij de repetitie van een heuse flashmob! Helaas was ik alweer in Zweden toen de flashmob zelf was…
– ik heb de proef met de planten afgerond en hele leuke conclusies getrokken. MIsschien herhaal ik de proef nog een keer in het voorjaar met ook regenwater en in plastic opgewarmd magnetronwater.
– Onze serre is af! Weliswaar met veel pijn en moeite, maar hij is klaar
– Ik heb allerlei quilt- en naainieuws en foto’s. maar ook daar heb ik last van faalangst (ze vinden het vast niet leuk, het zit niet goed in elkaar, hoe groot zal ik dat quiltje maken? Zal ik het groen en blauw maken of alleen maar blauw, of alleen maar groen? Krijg ik het wel af op tijd, ik ben nog niet eens begonnen).
– ik heb de kerstgordijnen in het hele huis opgehangen. Ik had even een opleving van enthousiasme toen de gordijnen naar de huiskamer toe te lang bleken. Ik heb ze korter gemaakt op de machine en het was een fluitje van een cent!. Vroeger toen ik nog niet kon naaien, had ik ze gewoon te lang gelaten en me dan drie maanden geërgerd aan die lappen die over de grond sleepten…..
– ik heb mijn baan opgezegd per 1 januari
– ik heb met de 10 (-1, mijn kleuter durfde niet) kinderen van mijn werk speculaaspoppen en pepernoten gebakken op 5 december ‘smiddags. (Heeeeele leuke foto’s)
– we hebben de zachtste winter sinds we hier wonen: tot de kerst wordt er in ieder geval geen sneeuw of vorst verwacht. De sneeuw die vorige week viel (20+ cm.) is alweer helemaal weggesmolten.
Nou ongeveer zo dus.
Heel vervelend. Dus geen foto’s deze keer, wel twee verwijzingen, is ook al zo veel werk….
Misschien moet ik nu dan toch maar eens onder de daglichtlamp…..

Altijd maar weer die vooroordelen….

Toen ik 21 was, werd ik logopediste. Ik was nog erg jong. Ik kwam in een kinderrevalidatiecentrum te werken. Als ik advies gaf, werd ik vaak niet serieus genomen, omdat ik zo jong was. Later werd mijn advies niet in overweging genomen omdat ik zelf nog geen kinderen had. Pas toen ik een jaar of vijfendertig was en VIER kinderen had! begon men mij serieus te nemen, maar toen werd ik weer niet serieus genomen door artsen, want ik was geen arts. En als je geen arts bent, kun je niet nadenken en niet zelf ook conclusies trekken. Dat jullie het maar even weten…
Nu ben ik weer te oud. Ik kwam op die school in Nykill waar ik in een vorig logje over schreef en daar was een leerkracht die zei: “Ja, er komt ook nog iemand van de Gemeente om te helpen bij de inburgering van de kinderen.” Ik zei: “Ja, dat ben ik” “Nee”, zei ze, terwijl ze wegliep en oogcontact vermeed, “iemand anders, nog iemand anders!” “OK”, dacht ik, “dan niet” Enfin, donderdag zat ik even in de personeelskamer tijdens de pauze en toen kwam zij ook weer binnen, samen met de handarbeidleraar die er vorige week ook bij was, Die handarbeidleraar luistert even naar het gesprek wat ik voer met een andere leerkracht en zegt vervolgens: ” Ik dacht vorige week dat u Oma(mormor) was. Ik wist helemaal niet dat u de modersmålslärare bent” Ik zei tegen die andere : “O, nu begrijp ik het! Dat dacht u zeker ook?” “Ja,”, zei ze “U komt die klas binnen en we weten van niks” Dat was niet waar, want het hoofd had me geïntroduceerd. Maar goed, dat is nu in ieder geval uit de wereld. Nu moeten ze nog begrijpen dat een Zweedse psycholoog niet het niveau kan bepalen van kinderen die geen Zweeds praten, maar dat komt ook wel in orde….
Je kan hier trouwens goed zien dat de Zweden de ruimte hebben. Grote ruime schoolgebouwen, vaak verschillende gebouwen voor de onderbouw, middenbouw en bovenbouw met een groot speelplein in het midden. Aan iedere klas zitten een of twee bijlokaaltjes waar de kinderen in groepjes kunnen werken en waar ik dus ook gewoon met een kind kan gaan zitten.
Ik viel met mijn neus in de boter donderdag. Toen ik in het gebouwtje binnenkwam, waar de twee jongste kinderen zitten, waren een aantal kinderen in een bijlokaal stoelen aan het versjouwen. Ik werd aangesproken door een jongen van een jaar of twaalf dat het fijn was dat ik er was en dat ik misschien zou kunnen helpen met vertalen, want ze gingen een oefening doen om de samenwerking tussen de kinderen te verbeteren.Ik had geen flauw idee wat de bedoeling was, maar dat werd snel uitgelegd. Het blijkt dat de school drie ‘vertrouwensleerlingen’ heeft(uit iedere ‘bouw’ eentje). Als je gepest wordt en de leerkracht doet er niet genoeg aan, of je hebt een ander probleem, kun je hun inschakelen. Ze worden lek-elever genoemd=speel-leerlingen. Eens in de zoveel tijd komen ze een half uurtje in een klas en doen ze spelletjes zodat je hen beter leert kennen en ook elkaar beter leert kennen en vertrouwen. Ze deden twee spelletjes met de leerlingen van klas vier. Het eerste spelletje was zo op het oog een gewone stoelendans, maar hij had een heel ander doel en een heel ander effect. Er werd begonnen met 18 stoelen voor 18 leerlingen. Daarna werd er een stoel weggehaald en moesten 18 leerlingen op 17 stoelen zitten. Steeds stonden ze weer op en werd er een stoel weggehaald, waarna ze weer allemaal moesten gaan zitten of staan of hangen, maar alle voeten moesten van de vloer zijn. Uiteindelijk konden alle 18 leerlingen op twee stoelen terecht! Deze versie van stoelendans bevalt me eigenlijk veel beter dan die andere waarin jij wint ten koste van iemand anders. Hier maak je nog wat extra plaats voor iemand omdat je allemaal wint als iedereen zijn plaats heeft. Heel Zweeds(consensus) en een hele mooie gedachtegang. Het vriest hier nog, maar morgen schijnt het te gaan dooien en dan gaat het a.s. zaterdag weer vriezen. De winter is nog niet voorbij hier, bij jullie?

Modersmålmateriål….

Vanmorgen ben ik door het besneeuwde landschap naar het prachtige dorpje Nykill (spreek uit Nisjííl) gereden en ben daar op een school geweest. Er zitten drie Nederlandse kinderen uit een gezin daar die vorige week zijn geëmigreerd. Ik krijg de eerstkomende tijd 5 uur extra per week om ze te helpen inburgeren. De jongste twee hadden een museumuitstapje, dus ik heb alleen de oudste gezien. Ze doet het prima, ook al verstaat ze nog lang niet alles. Ze heeft al een vriendin. Hoe ze precies communiceren weet ik niet, maar het ziet er uitstekend uit. Morgen zie ik de twee jongere kinderen. Volgende week ga ik het niveau van de drie kinderen bepalen en dan kijken waar we met de Zweedse lesstof kunnen aanhaken zodat het allemaal een beetje ‘smooth’ verloopt.
Daarna ben ik naar het dialysecentrum gegaan, want Leo kreeg de tweede les. Het gaat prima, vanaf maandag gaan ze het daar in het echie doen en ik hoef niet meer mee zei Leo. Hij heeft er nu zelf dus ook vertrouwen in. De week daarop gaat hij het zelf doen met af en toe nog wat backup als hij dat nodig heeft. Mijn dochter heeft me een link gestuurd over het Maasstadziekenhuis dat nu ook thuisdialyse gaat invoeren. Dat is dan bloeddialyse, maar ook dat wordt hier al jaren gewoon thuis gedaan.
Daarna wilde ik gaan zwemmen, maar ik ben eerst naar het winkelcentrum geweest en ik heb gekocht:
011
Twister is een onmisbaar instrument vind ik, als je kinderen boven de tien hebt. Bij jongere kinderen kan je het ook gebruiken, maar dan om van stip naar stip te springen. Als je praat en tegelijkertijd een handeling uitvoert, wordt datgene wat je zegt veel beter in het automatische geheugen opgeslagen en kan later dan beter opgeroepen worden. Wat je WERKELIJK wilt behandelen kan van alles zijn, maar Twister is het spelletje wat naar voren treedt. Het is dus een uitstekend instrument om saaie rijtjes en werkwoordvervoegingen te oefenen zonder dat de kinderen er een hekel aan krijgen.
En eindelijk heb ik ook een werkwoordenlotto gevonden! Hij is erg Zweeds, maar je kan er gewoon Nederlands bij praten. Al die acties kunnen benoemd worden in de tegenwoordige tijd, toekomende tijd, verleden en voltooide tijd en in de ik, hij/zij en wij/jullie/zij-vorm en dan kunnen ze ook nog ontkennend gemaakt worden. Dan kun je nog kijken welke activiteiten vnl. binnen gedaan worden en waarom en welke vnl. buiten gedaan worden en waarom. De randen van iedere kaart hebben een kleur, die kan je in het Nederlands benoemen en je kan de plaatjes omschrijven zodat zij het (werk)woord moeten raden. Je kunt er ook allerlei hogere orde denkvragen bij stellen, maar daar moet ik me nog even in verdiepen.
014
015
Het boek dat ik gevraagd had aan mijn dochter om op te sturen omdat haar eigen dochterer nog niet aan toe is, is ook vandaag aangekomen, dus ik heb voorlopig lesstof genoeg.
Kennen jullie dit boek trouwens? Het is geloof ik heel onbekend, maar het is een fantastisch boek. Het bijzondere eraan is, dat er verschillende tijden door elkaar lopen en dan bedoel ik de snelheid van de tijd. De hoofdpersoon is een jongen van dertien die zelf kan bewegen, maar alles om hem heen is zwaar vertraagd, erg spannend en intrigerend. Het speelt in Nederland, in Bakkun om precies te zijn en is geschreven door een Nederlandse schrijver, volledig binnen mijn mål doel…..
017
Toen ik om half vier bij het zwembad aankwam, werd mijn kaart geweigerd bij het poortje: op! Toen ben ik maar niet gaan zwemmen. Morgen ga ik trainen en zwemmen op mijn trainingskaart en dan neem ik dinsdag pas een nieuwe tienrittenzwemkaart als ik alleen maar ga zwemmen. Het was toch al een beetje laat en dan ben ik zo laat thuis en dan heb geen vuurtje gemaakt voor Leo als hij verkleumd thuis komt…..

Toeval bestaat niet.

En toen werd ik vanmorgen wakker in een sprookjeswereld. Ieder klein takje en twijgje is bedekt met sneeuw, het is onvoorstelbaar prachtig en onvoorstelbaar wit. Ik weet dat er in Nederland ook sneeuw ligt, dus ik zal niet al te lyrisch doen, maar eens te meer voel ik me in een vakantieland wonen.
Op weg naar mijn eerste kind (en zijn broertje die voor spek en bonen meedoet) was ik van plan wat foto’s te nemen, daarna ging ik materiaal kopen en naar mijn tweede groepje. Natuurlijk vergat ik foto’s te nemen en toen ik bij het kinderdagverblijf aankwam, bleek het kind een uitstapje te hebben vandaag en niemand was op het idee gekomen om contact met me op te nemen. Ik besloot terug naar huis te gaan, maar onderweg bedacht ik me dat ik eerst bij de supermarkt wat boodschappen wilde halen.
Het grote gevaar van voortdurende gladheid is dat je slordig wordt. Toen ik wilde draaien op een rondweg rond een wijk (het is uitgestorven overdag in alle woonwijken), nam ik de bocht iets te ruim en gleed met mijn voorwielen de weg af in een hoop losse sneeuw. Geen kans natuurlijk dat ik daar weer uit kwam. Daar stond ik, ik had mijn mobiel wel bij me, maar had geen idee wie ik zou moeten bellen…..
Met alle dingen die me overkomen, vraag ik me altijd af wat ik ervan kan leren en of het de bedoeling is dat het me overkomt. Zo niet, dan vertrouw ik erop dat ik hulp krijg om het probleem op te lossen. Iedere keer weer ben ik er verbaasd over dat ik prompt een antwoord krijg wat beter en eenvoudiger is dan wat ikzelf had kunnen bedenken! Ik was net aan het overwegen om dan 112 maar te bellen en te vragen of zij een nummer hadden van een garage die me eruit zouden kunnen trekken, toen er om de hoek een levensgrote tractor kwam gereden. In de tractor zat een jongen van een jaar of 18 en toen ik hem aanhield, stopte hij. Hij was bereid me te helpen voor 100 kr. (ongeveer 11,60 Euro). Natuurlijk stemde ik daarmee in en in vijf minuten was het klusje geklaard. Hij trok hem er achteruit uit en het enige wat ik hoefde doen was sturen.
Snel ben ik naar de supermarkt gegaan en ik was om elf uur weer thuis nog steeds geen foto’s genomen. Normaal gesproken zou ik dan net de dagis verlaten na een uur Nederlands gegeven te hebben en zonder boodschappen. Ik ga nog maar even wat voorbereiden en wat was opvouwen en stofzuigen en een logje schrijven. Ik ga vast het vuurtje aansteekklaar maken en ik denk dat ik ook maar wat warm eten voor mezelf ga maken. Ik heb van die zakjes lijnsoep gekocht en daar doe ik soms taugé in, soms wat peultjes, vandaag wat mais en ui. Ik MOET in de veilige zone onder de 92 kilo komen. Ik zit er nu twee kg. onder, maar ik wil er vier kg. onder zitten. Tot die tijd eet ik meestal een keer per dag lijnsoep. Gisteren heb ik gado-gado voor mezelf gemaakt, heerlijk maar gevaarlijk. Je eet er snel te veel van…
De rest heb ik bewaard voor Jessica als ze komt.
Het is heel raar, maar ondanks dat we in een zorgelijke tijd zitten, voel ik me echt gelukkig! Ik zou alleen willen dat mijn kinderen en kleinkinderen ook hier woonden…..

Nierennieuws…..

Vandaag kreeg Leo zijn eerste dialyseles, best spannend allemaal. Je moet een heleboel – niet moeilijke – handelingen achter elkaar in de juiste volgorde uitvoeren. Dat moet heel zorgvuldig gebeuren om infectie van het buikvlies te voorkomen. Als je per ongeluk iets laat vallen, moet je het meteen weggooien en een nieuwe nemen. Ik denk dat ik alles iedere keer ga klaarleggen op een schone gestreken theedoek. Alle spullen worden per 14 dagen thuisbezorgd als het eenmaal gaat lopen. Je kunt dat ook naar je werk laten sturen of naar een adres in Nederland b.v. Dan hoef je geen extra koffertje mee te nemen voor je dialysespullen. Toevallig was mijn dokter ook daar aanwezig (op het dialysecentrum) en ze had nieuws. Mijn beide nieren werken ongeveer voor 50%. Een nier doet 52% en de andere 48%. Maar dat betekent niet dat mijn nierfunctie 100% is, maar het is de verdeling van de nierfunctie van 71%. Ze heeft alle gegevens naar Gothenburg opgestuurd en nu maar afwachten of ze het accepteren. Als ZIJ het niet accepteren, kunnen ze ook de gegevens nog opsturen naar Stockholm en misschien accepteren die het dan. Dat is al een keer eerder gebeurd, maar dat was iemand met een nierfunctie van 78%. Leo en ik geloven geen van beiden dat het geaccepteerd gaat worden….. Ik heb het nog over een nieuw nierfunctieonderzoek gehad en gezegd dat ik zo hard aan het trainen was en dat dat misschien de functie heeft verlaagd tijdelijk en ze overlegt het met haar collega’s of dat mogelijk is. Als ik een nieuw onderzoek krijg, ga ik een week rusten en alleen maar water drinken en – misschien – peterselie eten…. Ik zal eens op het net zoeken wat je nierfunctie verder nog gunstig beïnvloedt.
Vandaag heb ik een nieuw groepje kinderen voor het eerst gehad, ze zijn 6, 8 en 9 jaar.
Die van 6 gaan net lezen en die van 9 spreekt eigenlijk bijna nooit meer Nederlands (Vlaams), dus ik heb een leuk boom, maan, vis-spelletje gedaan. Ik heb nu ook een iets betere indruk van de kinderen, dus volgende week ga ik wat dieper overal op in. Ik had niet eens tijd om voor te lezen, volgende week dan maar. Het heeft hier de hele dag hard gesneeuwd en het was zo wit, dat je de weg nauwelijks kon zien. Ik was versleten toen ik thuis kwam. Ik heb eerst een uur geslapen. Na het eten vanavond heb ik de oprit geveegd in het stikkedonker. Beter nu dan morgenochtend om zeven uur als Leo erdoor moet toch? Nu kan ik tenminste nog een half uurtje uurtje blijven liggen. Vroeger deed ik anderhalf uur over de oprit , nadat ik ging trainen deed ik er drie kwartier over en vanavond was ik na een half uur weer binnen: trots op mij!