Tagarchief: logopedie

Altijd maar weer die vooroordelen….

Toen ik 21 was, werd ik logopediste. Ik was nog erg jong. Ik kwam in een kinderrevalidatiecentrum te werken. Als ik advies gaf, werd ik vaak niet serieus genomen, omdat ik zo jong was. Later werd mijn advies niet in overweging genomen omdat ik zelf nog geen kinderen had. Pas toen ik een jaar of vijfendertig was en VIER kinderen had! begon men mij serieus te nemen, maar toen werd ik weer niet serieus genomen door artsen, want ik was geen arts. En als je geen arts bent, kun je niet nadenken en niet zelf ook conclusies trekken. Dat jullie het maar even weten…
Nu ben ik weer te oud. Ik kwam op die school in Nykill waar ik in een vorig logje over schreef en daar was een leerkracht die zei: “Ja, er komt ook nog iemand van de Gemeente om te helpen bij de inburgering van de kinderen.” Ik zei: “Ja, dat ben ik” “Nee”, zei ze, terwijl ze wegliep en oogcontact vermeed, “iemand anders, nog iemand anders!” “OK”, dacht ik, “dan niet” Enfin, donderdag zat ik even in de personeelskamer tijdens de pauze en toen kwam zij ook weer binnen, samen met de handarbeidleraar die er vorige week ook bij was, Die handarbeidleraar luistert even naar het gesprek wat ik voer met een andere leerkracht en zegt vervolgens: ” Ik dacht vorige week dat u Oma(mormor) was. Ik wist helemaal niet dat u de modersmålslärare bent” Ik zei tegen die andere : “O, nu begrijp ik het! Dat dacht u zeker ook?” “Ja,”, zei ze “U komt die klas binnen en we weten van niks” Dat was niet waar, want het hoofd had me geïntroduceerd. Maar goed, dat is nu in ieder geval uit de wereld. Nu moeten ze nog begrijpen dat een Zweedse psycholoog niet het niveau kan bepalen van kinderen die geen Zweeds praten, maar dat komt ook wel in orde….
Je kan hier trouwens goed zien dat de Zweden de ruimte hebben. Grote ruime schoolgebouwen, vaak verschillende gebouwen voor de onderbouw, middenbouw en bovenbouw met een groot speelplein in het midden. Aan iedere klas zitten een of twee bijlokaaltjes waar de kinderen in groepjes kunnen werken en waar ik dus ook gewoon met een kind kan gaan zitten.
Ik viel met mijn neus in de boter donderdag. Toen ik in het gebouwtje binnenkwam, waar de twee jongste kinderen zitten, waren een aantal kinderen in een bijlokaal stoelen aan het versjouwen. Ik werd aangesproken door een jongen van een jaar of twaalf dat het fijn was dat ik er was en dat ik misschien zou kunnen helpen met vertalen, want ze gingen een oefening doen om de samenwerking tussen de kinderen te verbeteren.Ik had geen flauw idee wat de bedoeling was, maar dat werd snel uitgelegd. Het blijkt dat de school drie ‘vertrouwensleerlingen’ heeft(uit iedere ‘bouw’ eentje). Als je gepest wordt en de leerkracht doet er niet genoeg aan, of je hebt een ander probleem, kun je hun inschakelen. Ze worden lek-elever genoemd=speel-leerlingen. Eens in de zoveel tijd komen ze een half uurtje in een klas en doen ze spelletjes zodat je hen beter leert kennen en ook elkaar beter leert kennen en vertrouwen. Ze deden twee spelletjes met de leerlingen van klas vier. Het eerste spelletje was zo op het oog een gewone stoelendans, maar hij had een heel ander doel en een heel ander effect. Er werd begonnen met 18 stoelen voor 18 leerlingen. Daarna werd er een stoel weggehaald en moesten 18 leerlingen op 17 stoelen zitten. Steeds stonden ze weer op en werd er een stoel weggehaald, waarna ze weer allemaal moesten gaan zitten of staan of hangen, maar alle voeten moesten van de vloer zijn. Uiteindelijk konden alle 18 leerlingen op twee stoelen terecht! Deze versie van stoelendans bevalt me eigenlijk veel beter dan die andere waarin jij wint ten koste van iemand anders. Hier maak je nog wat extra plaats voor iemand omdat je allemaal wint als iedereen zijn plaats heeft. Heel Zweeds(consensus) en een hele mooie gedachtegang. Het vriest hier nog, maar morgen schijnt het te gaan dooien en dan gaat het a.s. zaterdag weer vriezen. De winter is nog niet voorbij hier, bij jullie?

Twee interviews, een doktersbezoek en dan vakantie!

Vanmorgen heb ik via Skype een interview gehad voor het blad OOK (opa’s oma’s kinderen). Zij hebben een rubriek met grootouders die hun kleinkinderen minder vaak zien en hoe dat is. Het komt in het blad van december of januari, ik houd jullie op de hoogte. Het interview was alvast leuk!
Verder heb ik woensdagochtend een heus jobinterview! Krijg ik toch nog een betaalde baan hier in Zweden! Het zit zo: Als je als buitenlander in Zweden woont, hebben je kinderen recht op het zgn. Modersmål. Dat betekent dat er een leerkracht gezocht wordt die (in dit geval) Nederlands leert en ook wat cultuur geloof ik. En laten ze nou niemand kunnen vinden! Één iemand kan op dit moment even niet meer tijd vrijmaken en iemand anders heeft een 100% baan en dan mag je er van de wet niets meer bij doen…..Het is maar voor 6-8 uur per week, precies goed voor mij en het wordt bij de kinderen thuis gegeven. Nog beter, want ik vind het heerlijk om in mijn autootje door de prachtige Zweedse natuur te crossen. Ik weet ook nog niet of er al een kant en klaar plan klaar ligt of dat ik zelf een programma moet maken…
Verder heb ik woensdagmiddag een serieus gezondheidsonderzoek. Ik ga het medische circuit in, jullie horen daar nog wel over. Voor nu kan ik zeggen dat ik tot op heden kerngezond ben voor zover ik weet. Leo heeft woensdagochtend ook een gezondheidsonderzoek. Donderdagochtend om 6 uur vertrekken wij naar Athene!!!! Drie dagen Athene en dan naar Kreta en daar huren we een auto. Vrijdagavond 17 november landen wij dan weer in Amsterdam voor nog een weekendje kinderen en kleinkinderen. Sinterklaas komt die zaterdag aan in Overschie, dus dat pikken we mooi mee. Dan zijn we maandagmiddag laat weer hier in Linköping. Waarschijnlijk ga ik dan werken (als ik de baan krijg tenminste)
Ik heb er zin in ! We hebben in Athene een hotel met workout en zwembad en op Kreta hebben we alleen een zwembad. Het is wel buiten, maar het is daar 20 graden in november…… Met een beetje geluk kunnen we nog in zee zwemmen. Ik ben alle toeristische dingen aan het opzoeken, maar we gaan toch vooral lekker relaxen en een beetje wandelen en zo. Ik ben natuurlijk wel van plan flink te bewegen iedere dag, het zou zonde zijn als mijn mooie neerwaartse lijn zou stoppen….
Jullie zien de foto’s wel tegemoet. Lange vliegreizen durven we niet meer te ondernemen sinds vorig jaar, maar vier uur vanaf Schiphol is precies goed.

Geheugen

Toen ik een jaar of 24 was, had ik vier keer in een week dezelfde droom. Ik was in een kamer en die kamer had een schoorsteen, een blauwpaarse schoorsteen. Ik wist dat ik naar boven daar doorheen moest. “Dat gaat niet lukken”, dacht ik. “De doorgang is veel te nauw”. Plotseling verwijdde de schoorsteen zich en ik kwam buiten. Daar was mijn moeder en boven mijn hoofd waren twee mannen met elkaar en met mijn moeder aan het praten. “Het is toch gelukt”, dacht ik en was blij. Toen ik die droom voor de vierde keer had gehad, vertelde ik hem aan mijn moeder. Mijn moeder was dol op droomverklaringen en ze vertelde altijd dat een droom die herhaald wordt, heel belangrijk is. Daarom en omdat zij in de droom voorkwam, mocht ze hem proberen uit te leggen (ik had er een beetje een hekel aan als ze dat deed, ik vond het zwaar pseudowetenschappelijk). Tot mijn verbazing zei ze meteen<: "Dat is je geboorte geweest". Op het moment dat ze dat zei, wist ik direct dat het waar was. Mijn moeder was beneden mij en mijn vader en de dokter hadden aan de andere kant gestaan, voor mij dus boven mij. Ook de paarse schoorsteen ziet er volgens mij zo uit als je het geboortekanaal van binnenuit ziet. Sterk verhaal? Ik heb er nog een paar.
In mijn praktijk behandelde ik onder andere kinderen met prikkelverwerkingsproblemen. Deze kinderen hadden soms moeite met geluiden, met aanraking, met drukke patroontjes, scherp licht of felle blikken van mensen en/of hoogtevrees en angst om te bewegen of bewogen te worden. Bij het afnemen van de anamnese, de levensgeschiedenis tot dusver, heb ik heel wat vreemde en bizarre verhalen gehoord.
Als ik zelf die droom niet had gehad, had ik ongetwijfeld deze verhalen afgedaan als fantasieverhalen. Een paar van die verhalen wil ik jullie niet onthouden.
Een jongetje van vier wordt naar bed gebracht en is al flink slaperig. Hij vertelt zijn moeder een verhaaltje “Ik was lekker bij jou aan het schommelen, lekker deinen en ineens: HERRIE!!!! EN ROMMELDEBOMMEL!!! HUTSEFLUTS!!! Ik word helemaal door elkaar geschud en het is heel eng en ik ging naar de uiterste hoek van de kamer tot ik niet meer verder kon…. Ik was zo bang, zo bang… Toen werd alles heel stil en jij vroeg aan me: “Wim, leef je nog?” Tot haar verbazing herkende zijn moeder het als een gebeurtenis tijdens haar zwangerschap. Ze was lekker een het fietsen en werd plotseling door een brommer met veel lawaai van haar fiets gereden. Ze viel van haar fiets op de grond en ze kon de baby helemaal niet meer voelen. Hij had zich helemaal teruggetrokken naar haar rugkant. “Hij zal toch nog wel leven?” dacht ze en hoopte dat hij zou bewegen.
Volgende verhaal: Een jongetje wordt geboren met een hartgebrek en wordt geopereerd als hij enkele maanden oud is. De operatie is zwaar en gaat bijna fout. De chirurg zegt tegen de moeder: “Als uw kind ouder was geweest, had hij waarschijnlijk een bijna-dood ervaring er aan overgehouden” Het kind groeit op, gaat lopen en praten en vertoont nooit enige tekenen van paranormaliteit of iets dergelijks. Als hij vierenhalf is, gaat zijn opa dood. “Goh” zegt hij, “Opa mocht wel helemaal door die buis, ik moest terug”…. Let ook op het woord buis; waarschijnlijk kende hij het woord tunnel nog niet.
Een meisje ziet voor het eerst het klepje van een CD-speler opengaan en schrikt. “Daar ben ik doorgegaan!” zegt ze en ze wijst op de ronde opening in de cd-houder. “Weet je mam, toen ik nog bij mijn andere moeder was, was er ook zo’n gat en mijn andere moeder wees het me aan zei dat ik daar door moest gaan en dat deed ik en toen kwam ik bij jullie”
Het laatste verhaal dat ik onlangs gehoord heb, gaat over een jongetje die heel moeilijk ter wereld is gekomen. Zijn navelstreng zat rond zijn nek en zijn schouder klemde hem dicht bij de bevalling zodat het kind niet verder kon. Hij zat muurvast. De harttonen gingen schrikbarend naar beneden en niet veel later zou het te laat zijn. De verloskundige is toen met haar hand het geboortekanaal ingegaan en heeft de schouder losgetrokken en het kind er zo,n beetje uitgetrokken, net op tijd. De Apgarscore was eerst 3 en kwam niet hoger dan 7. Tot ieders verbazing hield het kind er geen problemen aan over. De ontwikkeling was niet snel te noemen, maar alles vond precies op tijd plaats. Vanaf een jaar of vier, had hij soms een beetje agressieve buien. Op de kleuterschool werd geklaagd dat hij soms moeilijk te hanteren was. Op een gegeven moment had hij een klasgenootje bijna gekeeld en de juffrouw vroeg waarom hij dat deed. Het antwoord was: ” Nou, dat hebben de dokters bij mij toch ook gedaan toen ik in mama’s buik zat. Toen hebben ze mij ook bijna gestikt”. Geen van de ouders had ooit met het kind over zijn geboorte gepraat, nooit.

Dit wilde ik even bij jullie achter laten. Doe er maar mee wat je ermee wil doen, je hoeft het ook niet te geloven, maar ik denk dat ons geheugen veel verder terug zou kunnen gaan dan nu wordt aangenomen. Ik ben natuurlijk wel benieuwd naar reacties, dat dan weer wel.

Werk!!

Zo langzaamaan heb ik echt werk. Het is maar 1 dag in de week, maar het is uiterst ‘rewarding’ Mijn vriendin Jezz werkt op een school voor spraaktaal problematische kinderen. Al sinds vorig jaar, ga ik er regelmatig naartoe en bekijken we een kind. Dan gaat ze aan de slag met haar eigen vaardigheid en mijn adviezen. Als het tijd wordt om de behandeling bij te stellen, kijk ik weer een keer en dan gaat ze weer aan de slag. Woensdag viel ik midden in een behandeling toen ik kwam. Het jongetje dat een paar maanden geleden nog iets onnavolgbaars uitkraamde met alleen klinkers (ook onzuiver uitgesproken) en een vaag kliksgeluid, is nu gewoon te verstaan, zelfs door mij!!! Daar heeft dan ook nog de grote vakantie tussen gezeten hè? De logopedisten van de aanpalende school (voor oudere kinderen) hebben me nu ook ‘ingehuurd’ Voor de tweede keer heb ik een kind bekeken samen met hun en adviezen gegeven. Dat zijn echt hele andere dingen dan ze gewend zijn te doen als logopedist. Ik raad ze b.v. aan om een meisje dat heel vlug en ongecontroleerd spreekt en niet aangeraakt wil worden te ‘masseren’ door met een grote, voor driekwart opgeblazen bal, over hun lichaam te rollen, terwijl je op de maat een liedje zingt. Je hoeft ze dan helemaal niet zelf aan te raken – dat doet de bal – en toch kun je invloed uitoefenen en de snelheid(traagheid in dit geval) van spraak ook laten VOELEN in plaats van alleen maar te laten horen.Ze moeten nu eerst nog een bal en een matras aanschaffen, dus ik merk het wel…..
Het is een hele omschakeling voor de Zweden die als policy hebben dat je kinderen helemaal niet aanraakt en alleen maar tegen ze aanpraat.Ik zou zo hele dagen hiermee bezig kunnen zijn, maar dat wil ik niet. Ik ga nu mijn dahlia’s uit de grond halen en mijn serre isoleren met kunstgras. Voor zulke klussen wil ik ook tijd hebben. Nu Leo hele lange dagen werkt, komt hij doodmoe thuis ’s avonds en moet dan eerst een uurtje bijkomen voor we gaan eten. Hem wil ik niet inschakelen bij dat soort klussen dus. Gisteravond zijn we naar een soort rockconcert geweest in een café in Linköping en zaterdagmiddag en -avond is er een muziekfestival in Norrköping. Daar willen we ook naartoe. Zondag hebben we conferentie in de kerk. Iedereen maakt iets voor de lunch erna en ik maak roomsoesjes en gesneden groente voor de goegemeente (60 man). Dat moet ik dus vanmiddag en morgenochtend voorbereiden. Nu, ik ga maar eens snel dit logje publiceren en daarna de tuin in. De zon schijnt en het is 12 graden…….

Foto’s van een ontplofte bom in de keuken en nog een nieuw recept

Toen ik in Nederland bij mijn kinderen was, heb ik ook nog een gesprek met mijn dochter gehad over de verschillende blogs. Haar woorden: “En dan kijk je naar die foto’s en dan is alles zo mooi en zo perfect en dan voel ik me zo stom dat ik dat dan niet voor elkaar krijg, dat ik van die kinderen heb met peutertantrums(schrijf je dat zo?) en dat ik soms geen tijd heb voor de was en zo.” En dan wil ze ook nog thuisonderwijs gaan doen…. Maar toen had ze op zo’n blog gekeken van een eerlijke moeder die thuisonderwijs gaf. Zij begon met te vertellen dat ze zo’n leuk scheikundeproefje hadden gedaan en dat ze zo’n leuk en leerzaam uitstapje hadden gehad en toen liet ze daarna een aantal foto’s zien van de was en de afwas waar ze geen tijd voor had gehad en de rommel die overbleef na het scheikundeproefje.
Dus nu heb ik besloten om even aan jullie te laten zien wat er in 20 minuten tijd gebeurt als ik heel creatief schaaldierenlasagna ontwerp..

links van de schaal lasagna

rechts van de schaal lasagna


het andere aanrecht.....

Het was een grote bak kwark die ik kreeg en dus heb ik vandaag een hartige taart gemaakt waarvan het deeg uit zelfrijzend bakmeel en kwark bestaat met een beetje melk en een beetje olie. Het idee is niet van mij, maar van mijn goede collega Karin Brinkmann waar ik een keer een broccolicamemberttaart heb gegeten.

Ik vond alles op Internet, eerst na ingetikt te hebben: ‘hartige taartbodem met kwark‘ en daarna ‘Broccoli-camemberttaart‘. Het is een recept van Albert Heyn en Karin en ik hebben het iets veranderd. Ten eerste is die taartbodem dus iets anders en ten tweede deed Karin er walnoten door i.p.v. cashewnoten wat ik erg lekker vond. Ik had nu geen walnoten in huis en ook geen cashewnoten, dus heb ik er hazelnoten doorgedaan (door de ene helft want Leo mag ze niet hebben), hetgeen ook lekker was. Het voordeel is dat je het ruim van te voren kunt klaarmaken en dan even in de oven opwarmen of het gewoon koud eten. Ik heb er een beetje appelmoes bij gegeten, maar je kan er natuurlijk ook sla bij maken, hoeft niet.