Tagarchief: kinderen

Toveren met stof, nu met de foto’s erbij getoverd

Mijn dipje is helemaal verdwenen, hoewel er nog steeds geen sneeuw ligt. Maar hé: de langste dag is geweest, het is Kerstmis en over een week komen mijn dochter en schoonzoon met hun kinderen voor een weekje! We zijn een trainingsprogramma begonnen en een kalm-aan-eten-project. Ik heb nog best veel spieren over van de vorige keer, maar Leo moet van ver komen. Ik vind zelf dat zijn wandeltempo al omhoog aan het gaan is, maar ik kreeg van hem geen bevestiging……
Verder ben ik aan het NAAIEN, jongens!! En daar word ik me toch vrolijk van! Ik heb een patroontje gevonden voor een babyquiltje met driehoekjes en flying geese, erg leuk. Natuurlijk is het verschrikkelijk veel werk, stom van me, maar ja: ik vind het nu eenmaal een mooi patroontje. Ik hoop het quiltje af te hebben als ik 13 januari naar Nederland ga, want dan is de baby all lang geboren. Die komt namelijk 30 december met de keizersnee….
Maar we gaan het even over het quilten hebben. Ik heb een aantal foto’s genomen van mijn tovertruc met de driehoekjes en jullie krijgen een soort tutorial voor als je ooit eens driehoekjes wil maken van stof.
Je neemt een lapje stof van 10 1/2 x 10 1/2 cm en je neemt er nog een in een contrasterende kleur.
040

Je legt de lapjes op elkaar met de goede kant tegen elkaar aan de binnenkant.
043_cr

Dan trek je twee lijnen van diagonaal naar diagonaal en daarna twee lijnen door het midden, waarmee je de ruimte dus in vieren verdeelt. Door die diagonalen is de ruimte nu in achten verdeeld.
044_cr

Vervolgens ga je op 1/4 inch (7 mm.)langs de diagonalen stikken zig-zag. Je mag een diagonale lijn niet kruisen. Eerst aan de ene kant en dan aan de andere kant van de diagonale lijnen.
De rechte lijn is bijna het draaipunt. Ik vind het heel moeilijk om precies het draaipunt te vinden en het is uiterst belangrijk om zo nauwkeurig mogelijk te werken. Je hebt er later alleen maar heel veel last van als je dat niet doet….. Dit is de blauwe achterkant omdat op het wit, de witte stiksels niet te zien waren
047
Vervolgens knip je alles los over alle lijnen
048
049
en Tara!!! je hebt 8 vierkantjes van 3×3 cm., die ieder uit twee driehoekjes bestaan….
050

Toveren of niet? Even open strijken en de puntjes eraf knippen: klaar!
051

Nou niet echt, want nu moet je die vierkantjes weer aan elkaar naaien om dit patroon te krijgen…..
052

Het worden drie van zulke rijen met aan de bovenkant twee rijen flying geese. Daar komt misschien ook nog een tutorial van……

Efteling: pure magie door de ogen van een tweejarige

Toen ik dinsdag 12 november om acht uur Nederland binnenkwam, moest ik eerst een nieuwe telefoon kopen. Ik heb namelijk maar 1 telefoon en een losse chip voor als ik in Nederland ben. Helaas ben ik mijn Nederlandse chip -die in een zakdoekje zat – kwijtgeraakt (waarschijnlijk weggegooid). Het was zo’n beetje kwart over negen toen ik met mijn nieuwe telefoon en mijn huurauto op weg ging naar mijn dochter. We wilden al een hele tijd naar de Efteling, maar tot nu toe was het niet gelukt. Ook nu kon het alleen deze dag, de rest van de dagen had ik iets anders te doen of was met Leo. Mijn schoonzoon had speciaal zo lang thuisgewerkt, zodat we auto’s konden ruilen. Het is voor mij namelijk een beetje duur om een auto te huren waar vier kinderen in mee kunnen.
Helaas was er een ongeluk gebeurd op de A4 en ik werd omgeleid via de A44 over Wassenaar. Lang verhaal kort gemaakt: ik was toch net te vroeg op weg, want vlak daarna werd de A4 vrijgegeven en nu stond ik in de file bij Wassenaar. Ik was er kwart over elf….. Eerst moesten we dus beslissen of we wel zouden gaan. Als we nu niet zouden gaan, werd het volgend voorjaar. Het miezerde, maar er werden vanuit het noordwesten opklaringen beloofd (daarom ga je naar het zuidoosten, logisch). We besloten te gaan! De jongens wisten niet waar we heen gingen en het meisje wist niet wat de Efteling was, dus het was een grote verrassing toen we de muren zagen opdoemen.
Op het parkeerterrein begon de magie al: muziek in de bomen….. De kinderen liepen van boom tot boom en ja hoor: overal muziek. O jongens, wat ben ik een fan van de Efteling! En wat is het heerlijk om de Efteling weer opnieuw te ontdekken door de ogen van een tweejarige.
Het was helemaal niet druk (duhhh!!) en we konden alles op ons gemak doen of twee keer achter elkaar. Je kunt echt heel veel doen in een paar uur als er geen rijen staan. Het sluitstuk was het sprookjesbos in het DONKER! Toen ik mijn kleindochtertje ging verschonen, zag ik dat aan alle details gedacht was. Op het plafond was nog een sprookjestekening gemaakt, zodat de kinderen op hun rug liggend nog steeds Efteling beleefden. Het was voor mij ook de eerste keer van mijn leven dat ik zo’n 3D film zag als daar in de Efteling. Je had het gevoel dat je alles zo kon aanraken, dat de hele film alleen voor JOU gedraaid werd, fantastisch! Voor een tweejarige was 3D net iets te spannend. Zij zette resoluut haar 3Dbril af en keek de film verder zo.
Foto’s:

Eerst mijn foto bovenaan de bladzij: ze praatte tegen de paddestoel “Ha paddestoel, sta jij hier? Ik ben N-aomi, ben jij een paddestoel?” Later had ze het steeds over de paddestoel waar een liedje uit kwam.
041

van de ijsglijaan...

van de ijsglijaan…


" een kamertje tussen de wortels met allemaal Bob de Bouwers(kabouters)"

” een kamertje tussen de wortels met allemaal Bob de Bouwers(kabouters)”


de wolf met de zeven geitjes

de wolf met de zeven geitjes


De anderen genoten ook volop hoor!

De anderen genoten ook volop hoor!


De kleinste genoot vooral van veel diepe druk.

De kleinste genoot vooral van veel diepe druk.


Het miezerde meestal af en toe en het was een graad of 6, maar het was heel goed te doen. Af en toe deden we een binnenactiviteit om op te warmen en om een uur of vier hebben we uitgebreid poffertjes gegeten. We waren van plan om onderweg patatjes te eten, maar iedereen was al onder zeil voor we Kaatsheuvel hadden verlaten….
Het enige minpuntje was dat Droomvlucht niet open was. Volgend voorjaar ga ik weer met een andere tweejarige (van mijn zoon) naar de Efteling, dan doen we het gewoon nog eens dunnetjes over, GENIETEN!!!!

De wetten van Mendel

Leo en ik hebben allebei bruine ogen en onze vier kinderen hebben ook alle vier bruine ogen. Bruine ogen zijn dominant. Toen ze allemaal met partners met ook bruine ogen thuiskwamen (alleen mijn oudste zoon heeft een vrouw met blauwe ogen, maar die hebben nog geen kinderen), konden we wel voorspellen dat alle kleinkinderen ook bruine ogen zouden hebben. Dat is tot nu toe ook uitgekomen.

zeven paar bruine  ogen

zeven paar bruine ogen


Toch is de kans op blauwe ogen niet verkeken. Zowel Leo als ik hebben in ons recessieve erfelijke materiaal blauwe en groene ogen zitten. Mijn moeder en een zusje hebben groene ogen en Leo’s zus heeft ook blauwe ogen. De schoonmoeder van mijn jongste dochter heeft ook groene ogen, maar heeft zelf vier kinderen met bruine ogen gekregen.
Zelfs toen ik deze nieuwe baby van mijn dochter alleen maar op Skype had gezien, zag ik meteen dat dit kind anders was dan de andere drie. Ik kon mijn vinger er niet op leggen, maar iets was er anders. Hij was in ieder geval lichter van huid dan de anderen, had niet die donkere inslag. Ik was niet de enige. Heel veel mensen zeiden als eerste dat hij anders was dan zijn drie brusjes.
Nu ik hem gezien heb, ook al is hij nog maar drie weken, denk ik te zien dat zijn ogen blauw gaan worden of groen misschien. Natuurlijk worden alle babies geboren met blauwe ogen, maar die worden al heel snel bruin. Bij deze baby worden de ogen rond de pupil lichter en blauwer, een klein beetje nog maar, maar toch….. Het is natuurlijk nog te vroeg om te zeggen dat zijn ogen niet bruin worden, maar ik acht de kans zeker aanwezig. Het zou wel bijzonder zijn: een op de acht, in hun gezin een op de vier, 25%. Als dat niet volgens de wetten van Mendel is, weet ik het niet meer.
blauwe ogen?

blauwe ogen?


Ik hou jullie op de hoogte…

Banáán???? Banáán!!!!!

Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, was mijn moeder nog net geen 18 jaar. Toen de Tweede Wereldoorlog eindigde, was ze nog geen 23 , getrouwd en ze had twee kinderen. Haar tweede dochter was aan het begin van de hongerwinter geboren en ze is met haar op hongertocht gegaan naar de Hoekse Waard(vanwege de borstvoeding). Ik werd als derde dochter geboren in 1948 toen er nog steeds van alles niet was. Mijn moeder keerde de jassen (de stof omkeren en de voering aan de andere kant doen, zodat de jas weer nieuw lijkt) en alles, alles werd gebruikt, gerepareerd, opnieuw gebruikt tot het uit elkaar viel van ellende. Deze lange inleiding heb ik gemaakt om te zeggen dat ik opgevoed ben met de ijzeren stelregel, VOEDSEL VERSPIL JE NIET!! Het verhaal van Cleopatra die zich iedere morgen baadde in een bad met ezelinnemelk was voor ons net zo afschrikwekkend als de zonde tegen de Heilige Geest voor Christenen is. Ik heb ook nooit meegedaan met de trend van de zeventiger jaren om iets van brooddeeg te maken en dat dan te verven, om zonnebloempitten met lijm ergens op te plakken enz. Ik maakte wel iets van brooddeeg (zonder die lading zout en gewoon met gist) en dan bakten we het daarna in de oven en aten het op…
Als je jarenlang hiermee gedrild bent,is het moeilijk om te lezen dat je een fijngeprakte banaan op je gezicht moet smeren tegen rimpels, dat je een maskertje moet maken van avocado enz. enz. Ik vond het al een hele overwinning van mezelf dat ik tegen Kerstmis een limoen in plakjes sneed te drogen legde op de verwarming met kruidnagel erin. Voedsel is om te eten en de restjes verwerk je of geeft ze aan de vogels…..
Nou, maak ik er niet zo’n punt van hoor, van mijn rimpels. I pick my battles. De strijd tegen veroudering ga je so wie so verliezen. Bovendien zit de ware schoonheid van binnen. Ik PIEKER er niet over om een botoxbehandeling te laten doen bijvoorbeeld of een facelift…. Allemaal hardstikke duur, zonde van het geld. Maar ja: ik las dat over die banaan en ik vond dat ik dat dan maar eens moest proberen. Omdat het me toch tegen de borst stuitte om een banaan op je gezicht te doen, haal ik al een aantal dagen op gezette tijden bananenSCHIL over mijn huid (en de banaan doe ik in de smoothie) en weet je: HET WERKT!!! Mijn rimpels worden in hoog tempo minder, echt waar! Het werkt beter dan een dure crème van 18 Euro. Ik neem iedere twee of drie dagen een foto, die zal ik over veertien dagen aan elkaar plakken. Ik was bij Lush van de week om mijn halfjaarlijkse voorraad aan te vullen en daar hadden ze gezichtscreme met avocado erin. Het was hardstikke duur en dan koop ik ook avocado! Kan ik net zo goed meteen een avocado kopen, is een stuk goedkoper…. Dan doe ik daarvan ook de binnenkant van schil op mijn huid en de avocado eet ik op, iedereen gelukkig.
Ik heb jullie anders wel schandelijk verwaarloosd hè? Ik ben in Nederland geweest en ga volgende week weer. Ik heb een diepe bewondering voor haar die met kleine kinderen en een zieke man toch nog bijna iedere dag een logje schrijft. Pfoe. Ik heb geen kleine kinderen en mijn man is minder ziek, maar mij lukt het niet (zelfs al schrijf ik alleen maar in het Nederlands).Na een poosje niet geschreven te hebben, denk ik ook meteen dat alles wat ik meemaak volkomen oninteressant is Maar zelf vind ik die gewone huis- tuin- en keukenverhalen echt heel leuk om te lezen. Dan schrijft zij over het kopen van een nieuwe bril en het is gewoon een heel leuk stukje! Nou, over zulke dingen kan ik ook schrijven, maar ik denk dan dat anderen dat niet interessant vinden….. Ik ben bijna mijn tanden verloren in de Schie (in Overschie) en daar heb ik niet over geschreven, doe ik nog, beloofd!

Van de andere kant bekeken……

Al vaker heb ik geschreven over mijn slechte gevoel in de ruimte en dat er dan soms allerlei rare dingen gebeuren.
Er zijn nog twee gelegenheden waarbij ik het gevoel krijg dat ik in een hele andere wereld ben beland, terwijl ik met mijn verstand weet dat ik op bekend terrein MOET zijn.Het ene verschijnsel is als je op fietsvakantie gaat. Ik herinner me nog dat we de eerste dag vanaf Puttershoek vertrokken met voor ons en vier kinderen kampeerspullen bij ons en dat we ’s avonds bij Noordeloos aankwamen na een lange tocht door de Hoekse- en Alblasserwaard. Ik had geen zin om eten te koken na zo’n lange dag fietsen en dus gingen we patat halen. We moesten onder een viaduct van de Rijksweg door en ineens viel het kwartje! Dat was bij de afslag Noordeloos, waar ik 100x gedachtenloos overheen reed met de auto! En ik had een wereldreis achter de rug.. Een aantal dagen later reden we dwars door de Veluwe over een fietspad naar het Noorden . We kwamen geen auto en geen verharde weg tegen. Je hebt geen idee wat er allemaal daar te zien is, als je over de snelweg naar Oldenbroek rijdt
Datzelfde gevoel van bevreemding krijg je als je een tochtje over het water maakt. Verleden week dinsdag kreeg Leo (en ik) een boottochtje aangeboden met diner met zijn hele afdeling. We bleven gewoon in Linköping, maar ik herkende bijna niet waar we waren. Het was erg leuk en ik heb de fotostatus van mijn blog opgewaardeerd, dus ik kan voorlopig vooruit. Een paar foto’s als impressie. Ze zijn genomen met de camera van iemand anders. Als je zo’n goed fototoestel hebt, wordt je wel een beetje verwend. Ik was mijn eigen toestel vergeten en ik mocht de foto’s met dit toestel maken.Ik ben er niet helemaal tevreden over, maar we moeten het er maar mee doen.

de eerste sluisdeur gaat dicht en we gaan omhoog

de eerste sluisdeur gaat dicht en we gaan omhoog


033
zomaar ergens een terrasje midden in Linköping, ik moet eens opzoeken waar dat is.
De boot is precies zo breed dat hij door de rivier kan..

De boot is precies zo breed dat hij door de rivier kan..


prachtige walkanten onderweg, gewoon in de stad.

prachtige walkanten onderweg, gewoon in de stad.


nog een mooi stukje, het was rond half acht

nog een mooi stukje, het was rond half acht


nog steeds in Linköping

nog steeds in Linköping


en dit is het uitzicht dat die mensen hebben. Je kan het slechter treffen..

en dit is het uitzicht dat die mensen hebben. Je kan het slechter treffen..


De laatste sluis, ZEVEN meter hoog met oude eiken sluisdeuren.

De laatste sluis, ZEVEN meter hoog met oude eiken sluisdeuren.


Hier was ongeveer het keerpunt, nog net niet buiten de stad...

Hier was ongeveer het keerpunt, nog net niet buiten de stad…


Dan hadden we nog een heerlijk diner, op zijn Zweeds. Leo kreeg een plaquette, werd lof toegezwaaid en kreeg ook nog een prachtige oerlelijke vaas met het universiteislogo eronder. Nu is hij officieel emeritusprofessor. Hij werkt nog ongeveer twee dagen per week aan een project en hij begeleidt nog wat Ph.D-kandidaten. Bij de Erasmusuniversiteit heeft hij een aanstelling als gastpromotor gekregen. In november promoveert daar een vriend van ons en hij wilde echt Leo als promotor hebben….. Het gaat goed, De dialyse zorgt ervoor dat Leo veel meer fut en kracht heeft. Als hij met beleid zijn krachten verdeelt, lijkt het bijna of hij niet ziek is, alleen maar een beetje oud….. En ik kom twee keer naar Nederland, in juli als een vriendin van mij trouwt met een Zweed die ik ook ken. Ik ben op zijn moeders begrafenis geweest. Toen zij zijn foto op Facebook zette,herkende ik hem, hoe bijzonder is dat. Ik heb met hun ontmoeting niks te maken. Dan kom ik half augustus weer terug, want dan gaat mijn jongste dochter hopelijk haar vierde kind baren. Het tafelkleed ligt nu toch weer even stil, want ik moet zo langzamerhand eens aan dat babyquiltje voor haar beginnen en de cadeautjes voor de tiendagenmand gaan verzamelen….

Soms is Zweden ineens heel ver weg.

Van waar wij wonen, zijn we sneller in Amsterdam dan in Stockholm. Het vliegtuig doet er anderhalf uur over en naar Stockholm is tweeënhalf uur rijden. Tegenwoordig gaan er drie vluchten per dag naar Amsterdam. De prijs is ook alleszins redelijk te noemen. Als je tijdig (minstens drie weken van te voren) boekt, betaal je nog niet eens tweehonderdvijftig Euro. We zijn gisteren teruggekomen van een week Nederland waar we ALLE kinderen en kleinkinderen bij elkaar hadden. Dat is vier jaar geleden voor het laatst gebeurd. Het was heerlijk…. Het is ook heerlijk om hier weer te zijn en om de lente-explosie mee te maken. De temperatuur is veel hoger hier dan in Nederland.
Toch zou ik nu zo het eerste beste vliegtuig terug willen nemen en dat kan niet, want ik moet ook nog werken. Ik heb al een week verzuimd….. Mijn vriendin is ziek, ernstig ziek. Nu ik dit typ, komen de tranen pas….. Wij kennen elkaar al twintig jaar zeker en hebben heel wat meegemaakt samen. Er is een tijd geweest dat we elkaar vaker zagen dan onze eigen vent. Een jaar of acht, hebben we iedere ochtend samen les gegeven aan en ontbijt klaargemaakt voor een aantal tieners die voor schooltijd bij elkaar kwamen om over het Evangelie te leren. Er waren mensen die ons onderling uitwisselbaar vonden tot ik grijs werd en zij niet. We konden over alles praten met elkaar, Het is een van de puur door en door liefste mensen die ik ken. Af en toe vind ik haar zelfs iets TE lief, dan had ze wat mij betreft wel wat meer van zich af mogen bijten. Maar nu, nu ligt ze bewusteloos en aan de beademing naar wat ik hoor. Ik zou er heel wat om geven om naast haar te zitten en te wachten tot ik een klein teken van verbetering zou zien. Niet dat ze niemand heeft hoor! Ze heeft een man en dertien kinderen en even zoveel schoonkinderen. Bovendien heeft ze nog twee zussen. Ik zou alleen maar in de weg lopen. Maar toch… Hier te zitten en geen nieuws te krijgen, ik loop er de hele dag aan te denken. Als ze dood gaat, ga ik hoe dan ook naar de begrafenis, maar nu kan ik niks doen. Ik geloof dat ze niet eens bezoek krijgt van anderen dan haar kinderen en man. Ik zit hier en daar blijf ik hopelijk voorlopig. Ik zal eens kijken of ik wat meer nieuws kan krijgen…..
Even met haar zoon gechat. Het lijkt iets beter te gaan. Ze heeft een paar stapjes gelopen vandaag. Morgen gaat er een kaart op de bus. Meer kan ik niet doen, maar ik kan nu toch iets geruster gaan slapen.

Van naaien, zaaien en braaien, maar nog niet van maaien

Zaterdagmiddag laat was de laatste sneeuw van onze oprit verdwenen en vond ik dat de lente officieel begonnen is. Het vorige record stond op 14 april, in 2011 en toen was er nog veel meer sneeuw gevallen dan in deze winter.
De sneeuwpop die met Kerstmis door mijn kinderen en kleinkinderen gemaakt is, is nu een zielig hoopje sjaal met bezem…..
037
044
Je kunt ook meteen hier zien dat er voorlopig nog niks te maaien valt…
Het is hier een graad of zeven, maar de zon is erg warm en komt om vijf uur al op. Ik kreeg bijna de neiging om de parasol te gaan opzetten gistermiddag! Vandaag was het dan weer bewolkt en het miezerde af en toe, maar ik ben druk bezig geweest. Ik heb een heleboel gezaaid binnen, maar nu heb ik geen trays meer! ik heb lathyrus, bordauxrode oost-Indische kers, kattesnorren roze en wit, zonnebloemen, juffertjes in het groen wit en van die eenjarige klimplanten gezaaid. En ik moet nog veel meer zaaien, PANIEK PEEUW! Morgen koop ik nog een paar trays… Ik heb op Schiphol twee dahlia’s gekocht en die heb ik in grote potten gezet, dan kunnen ze vast groeien, anders wordt het augustus voor ze bloeien. Het is maar goed dat ik nieuwe dahlia’s gekocht heb, want mijn dahlia’s van vorig jaar zijn óf verdroogd, óf verrot. Nu mag ik van mezelf nog meer dahlia’s kopen, heerlijk! Onder de sneeuw vandaan kwamen ook mijn vorig najaar gezaaide violen. De plantjes zijn nog erg klein, maar ze worden vast mooi.. Overal komen puntjes uit de grond van narcissen en tulpen en de lupine heeft ienie mini blaadjes gemaakt die al een echte lupinebladvorm hebben.
Verder ben ik het tafelkleed aan het afmaken, schiet lekker op. Ik hou erg van multitasken, maar zaaien en naaien is geen goeie combi…. Dus heb ik zorgvuldig mijn handen gewassen en ben stof gaan snijden en intussen heb ik brood gebakken voor het avondeten. Dat braaien doe ik ook weleens, maar vandaag heb ik het alleen voor de rijm opgezet
Ik bak iedere dag een heerlijk klein broodje,precies wat we nodig hebben en de rest van het deeg gaat de koelkast weer in. Ik kan het jullie allemaal aanraden. Morgen, woensdag en donderdag moet ik weer werken, dus dan kan ik niet al te veel doen…. Donderdagavond leen ik mijn auto uit aan een vriendin en dan ‘moet’ ik dus vrijdag ook thuisblijven. Er wordt 18 graden voorspeld. Als ik dan alles in huis gehaald heb, kan ik weer zaaien, (ook veldbloemen buiten!) en wat planken erbij maken in de voorraadkast. Dat is voor de flesjes en potjes van al mijn zelfgemaakte dingen die ik van de zomer ga maken…. Ik heb woeste plannen van zelfgemaakt aardappelmeel (gekookte aardappels in de groentedroger en dan fijnmalen) tot bietjes in het zuur uit eigen tuin. Nu moet ik de tijd nog vinden. Ik denk dat ik van de zomer maar niet slaap…..

Wat heb ik met de baby van Wouter Klootwijk te maken?

Al heel lang wil ik een logje over mijn zoekmachinetermen schrijven. Zoals je zou verwachten moeten mensen op je blog komen omdat daar iets staat waar ze naar zoeken. Gelukkig is dat ook meestal wel zo. De meeste mensen die op mijn blog komen, zoeken dan ook iets in de trant van: baasbraal, baasbral, baas braal, Leo en Janneke, Zweden blog en dergelijke. Een voorbeeld van fout zoeken is als mensen intypen baas in eigen broek, of uitgaan met je baas en dergelijke. Helaas komen ze dan ook bij deze Baas uit. De tweede categorie van mensen zoeken recepten. Mijn Italiaanse minestronesoep staat op nummer een, gevolgde door huzarensalade en een charlotte maken. Ook mijn simpele tips over b.v. het bakken van vis of hoe je kip klaarmaakt, worden verrassend vaak gelezen. Mensen die willen weten of je balkenbrij kan invriezen en of je het in Amsterdam, Alkmaar, Ede kan kopen, komen ook bij mij terecht.
Dan is er een categorie quilters en aanverwanten die via de zoekmachines bij mij terecht komen en enkele medische onderwrpen (nieren en aanverwanten) liggen ook goed in de markt, nog ietsje meer dan Sensorische Integratie en/of hoogbegaafde en thuisonderwezen kinderen..
Dan heb ik een keer over de kleedkamers van ons zwembad gesproken en dat iedereen daar gewoon bloot is. Dat logje heb ik als titel ‘naakte vrouwen’ meegegeven. Nu heb ik dus ook regelmatig mensen ie zoeken op: blote zweedse meisjes i de sneeuw, naakte zweedse vrouwen, in de Sauna en de sneeuw, in Zweden,noem maar op…. Toen ik dat logje schreef had ik helemaal niet aan zulke dingen gedacht natuurlijk… Mijn trouwens ongoing gevecht met T-Mobile en Lindorff, zijn ook nog steeds populaire zoektermen; het is duidelijk dat ze nog steeds zeer actief zijn in het innen van al dan niet bestaande schulden.
Soms vindt iemand mij als hij/zij بحث عن الملكة النحل intypt. En iedere dag heb ik ook een heel aantal ‘onbekende zoektermen’ die niet nader gespecificeerd worden. Wat zou dat dan zijn,vraag je je af als بحث عن الملكة النحل geen onbekende zoekterm is.
De laatste categorie is de raadselachtigste…… Ik kan me niet voorstellen dat de mensen bij mijn blog uitkomen als ze vragen intypen als: Heeft Wouter Klootwijk een baby? Wouter Klootwijk heeft een baby De baby van Wouter Klootwijk Ik wist niet eens wie het was! Ik heb op hem gegoogled en toen zag ik dat hij blijkbaar een kok is….. De laatste zoeker bracht uitkomst met de zoekterm: Wouter Klootwijk, baby in de pan. Ik heb ooit een foto gemaakt van een baby die in mijn 20-literpan kroop
En warempel, daar heb ik later een verwijzing gedaan naar een filmpje over iemand die een baby in bad doet in zo’n grote wok En laat dat nou Wouter Klootwijk wezen!! Ik moet toch eens wat vaker mijn eigen logjes doorlezen, kan ik heel wat van opsteken…..

3x eten in één week, tevens VZG (Vreemde Zweedse Gewoonten) deel 79-81

De Zweden houden van traditie en van chique. Maandagavond hadden we een diner met de gouverneur van Östergötland (onze provincie) en de Nederlandse ambassadeur die de hele dag hier op bezoek was geweest in de provincie, niet bij ons thuis. Op de kaart stond hoe je gekleed geacht werd te gaan : donker kostuum. Dat betekent dat de vrouwen in rok of mantelpak komen. Het aantal Nederlanders dat aanwezig was, was klein. Ik heb buiten het ambassadepersoneel (naast de Ambassadeur nog 2 stuks) vier Nederlanders geteld en daar waren Leo en ik er twee van. Verder was er een Zweedse die BIJNA zonder accent Nederlands praatte. Zij is met een Nederlander getrouwd en heeft in Nederland gestudeerd. De rest van de mensen (ca. 35) bestond uit louter Zweden. De diners vinden plaats volgens een strikt protocol met plaatsaanduiding. En hier komt VZG nummer 79: man en vrouw zitten niet bij elkaar! Ik heb Leo bij het begin gezien en bij het eind, bij de koffie. We zaten niet bij elkaar aan tafel en werd tussendoor niet van tafel gewisseld (wat weleens gebeurt, dan leer je allerlei mensen kennen tijdens het diner). Niet dat ik er veel moeite mee heb, maar ik vind het toch gezelliger met Leo erbij….. We hebben ook persoonlijk kennis gemaakt met de ambassadeur, aardige man. Hij was verrukt van het feit dat we een koning krijgen en we werden spontaan uitgenodigd om bij de ambassade langs te komen op 30 april en dan de kroning te volgen via een groot scherm. Hij vertelde enthousiast de speech van Beatrix nog een keer, duidelijk zeer koningsgezind……
Op dinsdag- en donderdagochtend ga ik altijd naar mijn drie Nederlandse kinderen die eind januari zijn geïmmigreerd en die vijf uur per week steun van mij krijgen. In de koffiepauze hoorde ik een leerkracht tegen een andere leerkracht zeggen dat ze dan maar zo’n kussentje (zitkussen) ging bestellen en een anti-stressballetje. Jullie begrijpen dat ik mijn oren spitste en ook dat ik mijn mond niet kon houden. Nadat ik had uitgelegd dat ik in Nederland een beetje een expert op dat gebied was en die spullen ook had verkocht, heb ik eerst college gegeven over het verschil tussen een zitkussen en een zitbal en waarom ik voor een zitbal ben als je iets wilt doen aan het voortdurend wiebelen. Daarna vroeg ik naar het kind en ze begon uit te leggen dat hij heus niet dom was, maar dat hij niet kon stilzitten. Dat was nog niet het ergste, nee, hij kon absoluut niet schrijven en in de eetzaal kreeg hij zijn eten nauwelijks naar binnen. Er kwam meer naast het bord terecht dan erop lag bijna. Ik bood meteen aan dat ik wel even naar hem wilde kijken tijdens het eten en dat ik dan wel een advies kon geven. Dus heb ik de lunch op een school meegemaakt. De eetzaal is een eindje lopen en is de andere helft van een gebouwtje wat bij het bejaardencentrum hoort. Er is een gezamenlijke keuken, maar de kinderen zitten apart van de bejaarden. Er zit een wand tussen met een glazen deur. VZG nummer 80: de Zweden zijn zeer precies met het uitdoen van de schoenen. Waar je ook komt, doe je je schoenen uit zodra je over de drempel stapt. Ik ben al helemaal getraind. Als ik de school binnenkom, doe ik mijn jas en mijn schoenen uit. Natuurlijk deed ik dat ook toen ik de eetzaal binnenkwam. Eten vind ik, moet je met je schoenen uit doen. Daar hoef ik niet voor in Zweden te wonen. Als ik in een restaurant eet, doe ik stiekem onder tafel mijn schoenen uit. Tot mijn verbazing hou je hier nu net in de eetzaal je schoenen aan! Ik begrijp echt niet waarom, want het is ook voor de Zweedse kinderen erg lastig. Je hebt hier van die pakken waar je laarzen aan vast zitten. Nu lopen die kinderen dus in de eetzaal met die broek nog aan en het bovenstuk hangt zo’n beetje op je billen! Ik weet niet hoe het in de stad is, maar de kinderen in Nykill krijgen iedere dag vers warm eten door een kok klaargemaakt. Deze keer was het pyttipanni, dat is een gerecht van dobbelsteentjes gebakken aardappel met dobbelsteentjes ham of spek en gebakken uitjes. Er was ook een vegetarische variant. Dan is er altijd een simpele saladbar met sla, tomaat, komkommer, geraspte peen en doperwtjes met zelf te nemen slasaus. Er wordt op gelet dat de kinderen ook wat rauwkost nemen. Ze krijgen er melk of water bij. Als je bord leeg is, ga je nog een keer en dan haal je knäckebröd met boter, meer niet. Interessant….
Al ligt hier nog een laag sneeuw van 15 centimeter ongeveer, is het toch heerlijk weer. ’s Nachts vriest het nog een graad of 8 en overdag loopt de temperatuur op tot een graad of drie, soms zelfs wel ZES!! Aan de randen van langs de huizen en onder de bomen komen steeds grotere kale plekken en waar nog een grote hoop ligt, ontstaan grotten, gletscherpoorten. De sneeuw dooit van onderaf weg en waarschijnlijk zakt de hoop dan op een gegeven moment gewoon in.
062
Omdat er helemaal geen wind staat is het gewoon WARM in de zon. Zondagmiddag kwam de buurman in zijn t-shirt naar ons toe en nodigde ons uit om paasgebak uit Gotland te komen eten op zijn terras buiten. Dat hebben we toen gedaan. Het paasgebak was een soort saffraankoek van gekookte paprijst en suiker en saffraan natuurlijk met aardbeien eromheen . Daarbij kon je aardbeiensaus krijgen en grote klodders(ongezoete) slagroom. ERRUG slecht voor mijn lijn, maar ik heb er gewoon van genoten natuurlijk. Sindsdien zitten wij ook in de zon ’s middags. Hij is warm vanaf een uur of twaalf tot een uur of half vijf. Gewoon aan de rand van de sneeuw, gewoon in ons t-shirt. Want zo zijn wij, èchte Zweden…
052

Een babyquiltje met hobbels en bobbels en de laatste hobbel moet nog genomen worden…

Toen mijn vrienden in Uppsala twee jaar geleden aankondigden dat zij een baby zouden krijgen, beloofde ik hun dat ik een quiltje voor ze zou maken. Destijds ging dat nog met de hand en duurde maanden. Ik begon er enthousiast aan, maar ik raakte verslaafd aan Farmville. Op een gegeven moment zat ik meer dan 5 uur per dag op mijn twee later zelfs vier boerderijen en zaaide, plantte, haalde oogsten binnen en voederde mijn dieren. Tegen de tijd dat hun baby geboren was, was ik nog niet veel verder met de quilt. Toen heb ik maar een ander cadeautje gekocht. Ondertussen heb ik mijn boerderijen cold turkey verlaten om er nooit meer terug te keren heb ik een naaimachine en ik ben nu in 1\10 van de tijd klaar met een quiltje. Toen ze dus in de herfst aankondigden dat ze weer een baby verwachtten, heb ik opnieuw beloofd dat ik nu echt echt echt een quiltje zou maken. Toen ik de laatste keer in Nederland was, heb ik stof gekocht en heb het quiltje in elkaar gezet. Toen ik met quilten zou beginnen, was het ondertussen bijna Kerstmis. Ik heb het quiltje met de afdekstroken en een ander quiltje wat ik ook zou maken voor een andere baby, in een dekbedhoes gedaan en weggelegd. In het naaikamertje zouden namelijk logé’s komen. Daarna had ik het een tijdje druk met Kerst- en Nieuwjaarsvisite en de opstart van mijn werk. Half januari begon ik aan het eigenlijke quilten van het dekentje. Er was echter iets mis met mijn naaimachine. Iedere keer als ik begon te quilten, brak de draad na vijf tot tien centimeter. Wat ik ook deed – de spanning veranderen, draad en onderdraad opnieuw aanspannen, andere naald , heel de naaimachine schoonmaken van binnen enz. – iedere keer was het weer mis. De draad begon te rafelen en brak dan. Ten lange leste ben ik dus met mijn naaimachine naar de winkel gegaan. Het afdekplaatje liet ik per ongeluk thuis liggen in een plastic zakje. Dat had ik nu niet moeten doen, want daar zat het euvel. Er was een braampje ontstaan op het afdekplaatje en de draad schuurde langs dat braampje en brak vervolgens. Weer een dag kwijt op(en een hoop gesjouw voor niks) voor ik het plaatje kon brengen. De naaimachineman heeft het keurig geschuurd en gepolijst en daarna deed mijn machine het fluitend. Natuurlijk was ik met dat geintje weer drie dagen verder, maar het kostte gelukkig niets. Binnen no time had ik het quiltje vervolgens klaar en kon de rand eromheen genaaid worden. Ik ben zo blij dat ik dat geleerd heb op een echte cursus quilten, zo mooi met schuin verlopende naden, zodat je geen dikke overgang hebt tussen de stroken. Maar hier dook het volgende probleem. Ik miste een strook en dus was mijn afwerkrand te kort! Alles overhoop gehaald zelfs onder het logeerbed gezocht, maar de strook was en bleef weg! Midden in de nacht bedacht ik, dat ik dan maar de quiltwinkel moest bellen of ze een strook wilden opsturen. Ik wist ook niet zeker of hij hier was kwijtgeraakt of dat ik hem in de winkel per ongeluk had vergeten mee te nemen. Zo’n strook is zo in een envelop gedaan en opgestuurd natuurlijk, alleen: hoe leg je door de telefoon de precieze kleur en stof uit? De volgende morgen heb ik het nummer opgezocht en ik bedacht dat ik nog eenmaal zou zoeken voor ik hun zou bellen. En daar kwam hij tevoorschijn, helemaal onderin de dekbedhoes achter een plooi! Eindelijk kon ik mijn quiltje afmaken en opsturen. Omdat ik op het ogenblik niet bij Leo vandaan kan en hem dus niet kan brengen 350 km. verder, heb ik een prachtig pakketje gemaakt met nog wat extra dingetjes en alles opgestuurd. Het was een tamelijk grote en volle doos geworden uiteindelijk. Omdat het hoofdcadeau voor de baby was, heb ik hem aan haar geadresseerd. Bovenin had ik een briefje geschreven dat ze hem voor Skype moesten uitpakken met mij.
Vanmiddag belden ze. Ik ging er eens goed voor zitten, maar toen kwam de aap uit de mouw: ze hadden het pakket niet meegekregen! De baby kan zich niet identificeren met haar persoonsnummer en voornaam. Dat wil zeggen: ze heeft wel een persoonsnummer, maar heeft nog geen identiteistskaart met haar voornaam gekoppeld aan dat persoonsmummer en die moeten ze nu eerst aanvragen voor ze het pakket krijgt… Had ik al eens gezegd dat Zweden verschrikkelijk bureaucratisch is? Ik kan van hieruit de naam van de geadresseerden veranderen, maar dat kost 200 Kroon (24 Euro) en dat vind ik echt een beetje overdreven, de verzendkosten zijn hier zo al hoog genoeg. Mijn vrienden hebben dus nu maar in arren moede een identiteitskaart voor hun dochter aangevraagd en dan maar hopen dat die binnen 14 dagen wordt afgegeven, anders wordt het pakket teruggestuurd…..
Nu willen ullie natuurlijk foto’s zien! Vooruit dan maar, hij is in het echt toch veel mooier….
In de breedte:
quilt1
In de lengte met een stukje achterkant:
009quiltmet achterkant
détail blad:
detail blad