Tagarchief: humoristisch

Springerige Willem, herinneringen aan Rotterdam

Toen wij trouwden, hebben we het eerste jaar in een huisje onder de huurwaarde gewoond in de Pijperstraat, in Rotterdam Crooswijk. In 1969 kostte dat fl. 30 per week Het was een halve woning, achter woonde iemand anders.We hadden een kamer van 6×3 met een bedmeubel (een bed dat op een kast leek als het opgeklapt was), een klein gangetje met WC en een keuken. De douche was op zolder. Naar aanleiding van een van de commentaren bij het stukje van Loes de Roode-Hagendijk hieronder wil ik een verhaal vertellen over Springerige Willem, zoals wij hem noemden. Toen ik hem leerde kennen, was het een man van een jaar of 35 en hij had een electriciteitszaak op de Crooswijkseweg. Willem kreeg voortdurend schokken in zijn lichaam, waarbij hij met armen en benen trok of huppeltjes en sprongen maakte. Zijn hoofd bewoog ook alle kanten op en tijdens het praten schoot zijn stem soms uit. Ik heb het zelf niet meegemaakt, maar heb me laten vertellen dat hij een keer een televisiemast op een huis heeft gezet en dat toen heel Crooswijk uitliep om te zien of hij niet van het dak zou vallen.. In ieder geval: ik had een wekker die de geest gaf, dus ik bracht hem naar Springerige Willem. Ik had natuurlijk van alles geprobeerd eerst, maar het ding deed het niet meer. Springerige Willem keek ernaar en pakte hem beet. Toen kreeg hij een van zijn befaamde flinke schokken en de wekker vloog bijna uit zijn handen. Hij keek er nog een keer naar en het ding deed het! Ik heb hem vriendelijk bedankt, de mensen in de winkel moesten er hartelijk om lachen en ik hoefde niks te betalen…..

Dit stukje heb ik geschreven op de Facebookpage van Je bent een echte Rotterdammer als je….
Ik ben van plan nog meer herinneringen aan Rotterdam te schrijven…

Filosofische gedachten bij een stapel hout……

We hadden nog wel wat hout, maar we hebben toch weer twee cub bijbesteld, zo vlak voor de winter echt losbarstte . Dat wordt door de boer two sjoep genoemd en dat is beslist een betere benaming. Hij komt dat brengen op zijn shovel en SJOEP daar ligt dat op mijn oprit, zodat ook mijn auto er niet meer uit kan. Wegwerken dus die hap. Het is echt een grote stapel. Kruiwagen na kruiwagen breng je naar de garage, je stapelt het op en de stapel op het erf wordt maar niet kleiner…. of toch? Toevallig had ik de avond ervoor een wat ouder logje gelezen over hypotheekrente-aftrek wat ik had gemist Dat staat hier. Ik had er op gereageerd, want het onderwerp ligt me na aan het hart. Helaas kan ik het stukje nu niet meer vinden, dus dat moeten jullie dan maar van me geloven. Weet je dat je je huis 3x betaalt als je alleen rente betaalt 30 jaar lang? Ik ben wat minder fanatiek geworden nadat ik had uitgerekend hoeveel het de eerste tien jaar scheelt, maar toch: Weet je wij zijn zoooo blij dat we het zo gedaan hebben en we hebben er heus ook voor gebloed, Ik heb er ooit ook nog een logje over geschreven dat staat hier Nu kan ik ineens de vinger op de zere plek leggen. IN HET BEGIN MERK JE NAUWELIJKS VERSCHIL! Na de eerste tien jaar, ga je minder betalen aan je hypotheek en kan je meer sparen en ook meer aflossen dus bij gelijkblijvende inkomsten. Het is net als een berg hout op je erf. Eerst merk je er niets van en dan ineens lijkt de stapel iets kleiner te worden en daarna merk je onmiskenbaar dat hij kleiner wordt en dan ineens kan je zien dat het nog maar een paar kruiwagens zijn en voor je het weet is het gedaan. Dus ik roep jullie hierbij op om allemaal je hypotheek af te betalen. Je denkt dat het niks scheelt en dan ineens worden je kosten lage en lager. Maar de eerste tien jaar, heus, je merkt het niet. Net als mijn stapel hout…..

Banáán???? Banáán!!!!!

Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, was mijn moeder nog net geen 18 jaar. Toen de Tweede Wereldoorlog eindigde, was ze nog geen 23 , getrouwd en ze had twee kinderen. Haar tweede dochter was aan het begin van de hongerwinter geboren en ze is met haar op hongertocht gegaan naar de Hoekse Waard(vanwege de borstvoeding). Ik werd als derde dochter geboren in 1948 toen er nog steeds van alles niet was. Mijn moeder keerde de jassen (de stof omkeren en de voering aan de andere kant doen, zodat de jas weer nieuw lijkt) en alles, alles werd gebruikt, gerepareerd, opnieuw gebruikt tot het uit elkaar viel van ellende. Deze lange inleiding heb ik gemaakt om te zeggen dat ik opgevoed ben met de ijzeren stelregel, VOEDSEL VERSPIL JE NIET!! Het verhaal van Cleopatra die zich iedere morgen baadde in een bad met ezelinnemelk was voor ons net zo afschrikwekkend als de zonde tegen de Heilige Geest voor Christenen is. Ik heb ook nooit meegedaan met de trend van de zeventiger jaren om iets van brooddeeg te maken en dat dan te verven, om zonnebloempitten met lijm ergens op te plakken enz. Ik maakte wel iets van brooddeeg (zonder die lading zout en gewoon met gist) en dan bakten we het daarna in de oven en aten het op…
Als je jarenlang hiermee gedrild bent,is het moeilijk om te lezen dat je een fijngeprakte banaan op je gezicht moet smeren tegen rimpels, dat je een maskertje moet maken van avocado enz. enz. Ik vond het al een hele overwinning van mezelf dat ik tegen Kerstmis een limoen in plakjes sneed te drogen legde op de verwarming met kruidnagel erin. Voedsel is om te eten en de restjes verwerk je of geeft ze aan de vogels…..
Nou, maak ik er niet zo’n punt van hoor, van mijn rimpels. I pick my battles. De strijd tegen veroudering ga je so wie so verliezen. Bovendien zit de ware schoonheid van binnen. Ik PIEKER er niet over om een botoxbehandeling te laten doen bijvoorbeeld of een facelift…. Allemaal hardstikke duur, zonde van het geld. Maar ja: ik las dat over die banaan en ik vond dat ik dat dan maar eens moest proberen. Omdat het me toch tegen de borst stuitte om een banaan op je gezicht te doen, haal ik al een aantal dagen op gezette tijden bananenSCHIL over mijn huid (en de banaan doe ik in de smoothie) en weet je: HET WERKT!!! Mijn rimpels worden in hoog tempo minder, echt waar! Het werkt beter dan een dure crème van 18 Euro. Ik neem iedere twee of drie dagen een foto, die zal ik over veertien dagen aan elkaar plakken. Ik was bij Lush van de week om mijn halfjaarlijkse voorraad aan te vullen en daar hadden ze gezichtscreme met avocado erin. Het was hardstikke duur en dan koop ik ook avocado! Kan ik net zo goed meteen een avocado kopen, is een stuk goedkoper…. Dan doe ik daarvan ook de binnenkant van schil op mijn huid en de avocado eet ik op, iedereen gelukkig.
Ik heb jullie anders wel schandelijk verwaarloosd hè? Ik ben in Nederland geweest en ga volgende week weer. Ik heb een diepe bewondering voor haar die met kleine kinderen en een zieke man toch nog bijna iedere dag een logje schrijft. Pfoe. Ik heb geen kleine kinderen en mijn man is minder ziek, maar mij lukt het niet (zelfs al schrijf ik alleen maar in het Nederlands).Na een poosje niet geschreven te hebben, denk ik ook meteen dat alles wat ik meemaak volkomen oninteressant is Maar zelf vind ik die gewone huis- tuin- en keukenverhalen echt heel leuk om te lezen. Dan schrijft zij over het kopen van een nieuwe bril en het is gewoon een heel leuk stukje! Nou, over zulke dingen kan ik ook schrijven, maar ik denk dan dat anderen dat niet interessant vinden….. Ik ben bijna mijn tanden verloren in de Schie (in Overschie) en daar heb ik niet over geschreven, doe ik nog, beloofd!

“Ja, u moet weten: ik ben eigenlijk in een rotbui vandaag” “Duhhh?!”

Als ik naar Zweden terugga, heb ik altijd een aantal boodschappen te doen op Schiphol.

delicatessen-schiphol-shop-schiphol-1(p shop,8475)(c 0)Ze hebben er heerlijke stroopwafels en paling neem ik ook altijd mee terug. Het laatste wat vaste prik is, zijn kroketten. Deze keer heb ik ook een pakje bitterballen meegenomen. Als Leo dan een kroket neemt,neem ik een bitterbal. Dat is net zo lekker, maar dan veel minder. Bij de delicatessen stonden twee meiden achter de toonbank, allebei met een strak en onvriendelijk gezicht. Ze hielpen de klanten werktuigelijk en zonder enige neiging tot het maken van werkelijk contact. Ik zag dat eens even zo aan en mijn indruk was dat ze ruzie met elkaar hadden. Er is een tijd geweest dat ik me daar vreselijk aan ergerde, maar tegenwoordig probeer ik de onvriendelijkheid bij hun te laten. Toch kan ik het niet laten even iets onverwachts te zeggen, waardoor ze geattendeerd worden op het feit dat er een MENS tegenover ze staat. Ze vroeg aan de klant voor mij (in het Engels) of ze de boardingkaart mocht zien en in welk land hij thuishoorde. Bij mij wilde ze alleen de boardingkaart maar zien, dus ik vroeg of ze niet wilde weten in welk land ik thuishoor. Ze zei dat dat niet hoefde, want ze had mijn Nederlandse paspoort gezien, waarop ik zei dat ik niet in Nederland woonde, maar in Zweden. “MAAKT niet uit” zei ze ongeïnteresseerd. Ik had een pepermuntje uit mijn tasje op de toonbank laten vallen en ze zei: “is dat van u? Wilt u het nog?” “Ja”, zei ik, “mijn potje lekt een beetje., maar het zijn hele lekkere pepermuntjes. Wilt u er ook een?” En ik stak de mijne snel in mijn mond. Ze moest eindelijk een beetje lachen en bedankte er vriendelijk voor. Out of the blue zei ze dat ze vandaag nogal in een rotbui was. “NOU, dat heb ik gemerkt” zei ik.”Hoezo?” vroeg ze.”Jullie stonden daar allebei een partij negativiteit uit te stralen, ongelofelijk!” Toen werd ze kwaad. “Nou, ik heb u anders heel vriendelijk geholpen, daar kunt u niks van zeggen, het is ook nooit goed!” Ik zei: “Maar nu heb je gelachen, dus nu is het goed” en toen ben ik weggegaan. Niet zo handig van me om zo grif in te stemmen met dat ze in een rotbui was, maar ja: ze zei het zelf!
Nou maar hopen dat ze er een beetje over nadenkt en wat meer plezier in haar werk gaat stoppen…….

Wat heb ik met de baby van Wouter Klootwijk te maken?

Al heel lang wil ik een logje over mijn zoekmachinetermen schrijven. Zoals je zou verwachten moeten mensen op je blog komen omdat daar iets staat waar ze naar zoeken. Gelukkig is dat ook meestal wel zo. De meeste mensen die op mijn blog komen, zoeken dan ook iets in de trant van: baasbraal, baasbral, baas braal, Leo en Janneke, Zweden blog en dergelijke. Een voorbeeld van fout zoeken is als mensen intypen baas in eigen broek, of uitgaan met je baas en dergelijke. Helaas komen ze dan ook bij deze Baas uit. De tweede categorie van mensen zoeken recepten. Mijn Italiaanse minestronesoep staat op nummer een, gevolgde door huzarensalade en een charlotte maken. Ook mijn simpele tips over b.v. het bakken van vis of hoe je kip klaarmaakt, worden verrassend vaak gelezen. Mensen die willen weten of je balkenbrij kan invriezen en of je het in Amsterdam, Alkmaar, Ede kan kopen, komen ook bij mij terecht.
Dan is er een categorie quilters en aanverwanten die via de zoekmachines bij mij terecht komen en enkele medische onderwrpen (nieren en aanverwanten) liggen ook goed in de markt, nog ietsje meer dan Sensorische Integratie en/of hoogbegaafde en thuisonderwezen kinderen..
Dan heb ik een keer over de kleedkamers van ons zwembad gesproken en dat iedereen daar gewoon bloot is. Dat logje heb ik als titel ‘naakte vrouwen’ meegegeven. Nu heb ik dus ook regelmatig mensen ie zoeken op: blote zweedse meisjes i de sneeuw, naakte zweedse vrouwen, in de Sauna en de sneeuw, in Zweden,noem maar op…. Toen ik dat logje schreef had ik helemaal niet aan zulke dingen gedacht natuurlijk… Mijn trouwens ongoing gevecht met T-Mobile en Lindorff, zijn ook nog steeds populaire zoektermen; het is duidelijk dat ze nog steeds zeer actief zijn in het innen van al dan niet bestaande schulden.
Soms vindt iemand mij als hij/zij بحث عن الملكة النحل intypt. En iedere dag heb ik ook een heel aantal ‘onbekende zoektermen’ die niet nader gespecificeerd worden. Wat zou dat dan zijn,vraag je je af als بحث عن الملكة النحل geen onbekende zoekterm is.
De laatste categorie is de raadselachtigste…… Ik kan me niet voorstellen dat de mensen bij mijn blog uitkomen als ze vragen intypen als: Heeft Wouter Klootwijk een baby? Wouter Klootwijk heeft een baby De baby van Wouter Klootwijk Ik wist niet eens wie het was! Ik heb op hem gegoogled en toen zag ik dat hij blijkbaar een kok is….. De laatste zoeker bracht uitkomst met de zoekterm: Wouter Klootwijk, baby in de pan. Ik heb ooit een foto gemaakt van een baby die in mijn 20-literpan kroop
En warempel, daar heb ik later een verwijzing gedaan naar een filmpje over iemand die een baby in bad doet in zo’n grote wok En laat dat nou Wouter Klootwijk wezen!! Ik moet toch eens wat vaker mijn eigen logjes doorlezen, kan ik heel wat van opsteken…..

68 pakjes boter….

ofte wel 34van die pondsrollen boter
boterberg
Die Leo weet me wel te motiveren. Jullie begrijpen dat ik iets minder motivatie heb om nog verder af te vallen nu ik: 1. mijn streefgewicht voor de operatie heb bereikt, 2. helemaal niet meer geopereerd hoef te worden. We zaten te eten en Leo wees op onze boter: “Kijk”, zei hij, “je ben 34 van deze pondspakjes vet kwijt. Moet je het er natuurlijk niet weer allemaal bij eten hè?” Als ik nu een zwak moment heb, denk ik aan 68 pakjes boter en probeer ik er nog 68 bij op die stapel te krijgen. Ik heb nieuwe kleren gekocht en ik ben 3 maten naar beneden. Ik verlang naar de dag dat ik maat 42 aan kan en dus in alle winkels in Zweden kleren kan kopen, maar dat duurt zeker nog 10 kilo….

Een babyquiltje met hobbels en bobbels en de laatste hobbel moet nog genomen worden…

Toen mijn vrienden in Uppsala twee jaar geleden aankondigden dat zij een baby zouden krijgen, beloofde ik hun dat ik een quiltje voor ze zou maken. Destijds ging dat nog met de hand en duurde maanden. Ik begon er enthousiast aan, maar ik raakte verslaafd aan Farmville. Op een gegeven moment zat ik meer dan 5 uur per dag op mijn twee later zelfs vier boerderijen en zaaide, plantte, haalde oogsten binnen en voederde mijn dieren. Tegen de tijd dat hun baby geboren was, was ik nog niet veel verder met de quilt. Toen heb ik maar een ander cadeautje gekocht. Ondertussen heb ik mijn boerderijen cold turkey verlaten om er nooit meer terug te keren heb ik een naaimachine en ik ben nu in 1\10 van de tijd klaar met een quiltje. Toen ze dus in de herfst aankondigden dat ze weer een baby verwachtten, heb ik opnieuw beloofd dat ik nu echt echt echt een quiltje zou maken. Toen ik de laatste keer in Nederland was, heb ik stof gekocht en heb het quiltje in elkaar gezet. Toen ik met quilten zou beginnen, was het ondertussen bijna Kerstmis. Ik heb het quiltje met de afdekstroken en een ander quiltje wat ik ook zou maken voor een andere baby, in een dekbedhoes gedaan en weggelegd. In het naaikamertje zouden namelijk logé’s komen. Daarna had ik het een tijdje druk met Kerst- en Nieuwjaarsvisite en de opstart van mijn werk. Half januari begon ik aan het eigenlijke quilten van het dekentje. Er was echter iets mis met mijn naaimachine. Iedere keer als ik begon te quilten, brak de draad na vijf tot tien centimeter. Wat ik ook deed – de spanning veranderen, draad en onderdraad opnieuw aanspannen, andere naald , heel de naaimachine schoonmaken van binnen enz. – iedere keer was het weer mis. De draad begon te rafelen en brak dan. Ten lange leste ben ik dus met mijn naaimachine naar de winkel gegaan. Het afdekplaatje liet ik per ongeluk thuis liggen in een plastic zakje. Dat had ik nu niet moeten doen, want daar zat het euvel. Er was een braampje ontstaan op het afdekplaatje en de draad schuurde langs dat braampje en brak vervolgens. Weer een dag kwijt op(en een hoop gesjouw voor niks) voor ik het plaatje kon brengen. De naaimachineman heeft het keurig geschuurd en gepolijst en daarna deed mijn machine het fluitend. Natuurlijk was ik met dat geintje weer drie dagen verder, maar het kostte gelukkig niets. Binnen no time had ik het quiltje vervolgens klaar en kon de rand eromheen genaaid worden. Ik ben zo blij dat ik dat geleerd heb op een echte cursus quilten, zo mooi met schuin verlopende naden, zodat je geen dikke overgang hebt tussen de stroken. Maar hier dook het volgende probleem. Ik miste een strook en dus was mijn afwerkrand te kort! Alles overhoop gehaald zelfs onder het logeerbed gezocht, maar de strook was en bleef weg! Midden in de nacht bedacht ik, dat ik dan maar de quiltwinkel moest bellen of ze een strook wilden opsturen. Ik wist ook niet zeker of hij hier was kwijtgeraakt of dat ik hem in de winkel per ongeluk had vergeten mee te nemen. Zo’n strook is zo in een envelop gedaan en opgestuurd natuurlijk, alleen: hoe leg je door de telefoon de precieze kleur en stof uit? De volgende morgen heb ik het nummer opgezocht en ik bedacht dat ik nog eenmaal zou zoeken voor ik hun zou bellen. En daar kwam hij tevoorschijn, helemaal onderin de dekbedhoes achter een plooi! Eindelijk kon ik mijn quiltje afmaken en opsturen. Omdat ik op het ogenblik niet bij Leo vandaan kan en hem dus niet kan brengen 350 km. verder, heb ik een prachtig pakketje gemaakt met nog wat extra dingetjes en alles opgestuurd. Het was een tamelijk grote en volle doos geworden uiteindelijk. Omdat het hoofdcadeau voor de baby was, heb ik hem aan haar geadresseerd. Bovenin had ik een briefje geschreven dat ze hem voor Skype moesten uitpakken met mij.
Vanmiddag belden ze. Ik ging er eens goed voor zitten, maar toen kwam de aap uit de mouw: ze hadden het pakket niet meegekregen! De baby kan zich niet identificeren met haar persoonsnummer en voornaam. Dat wil zeggen: ze heeft wel een persoonsnummer, maar heeft nog geen identiteistskaart met haar voornaam gekoppeld aan dat persoonsmummer en die moeten ze nu eerst aanvragen voor ze het pakket krijgt… Had ik al eens gezegd dat Zweden verschrikkelijk bureaucratisch is? Ik kan van hieruit de naam van de geadresseerden veranderen, maar dat kost 200 Kroon (24 Euro) en dat vind ik echt een beetje overdreven, de verzendkosten zijn hier zo al hoog genoeg. Mijn vrienden hebben dus nu maar in arren moede een identiteitskaart voor hun dochter aangevraagd en dan maar hopen dat die binnen 14 dagen wordt afgegeven, anders wordt het pakket teruggestuurd…..
Nu willen ullie natuurlijk foto’s zien! Vooruit dan maar, hij is in het echt toch veel mooier….
In de breedte:
quilt1
In de lengte met een stukje achterkant:
009quiltmet achterkant
détail blad:
detail blad

Eland in de tuin!

Wij hebben zo’n bewegingsgevoelige lamp bij ons gastenhuisje en gisteravond was hij ineens aan! Toen we gingen kijken, zagen we niks, maar even later ontdekte is sporen van achter naar voor. Omdat je natuurlijk niet om kwart over elf in het stikkedonker bij -11 graden in kniehoge sneeuw gaat kijken, ben ik pas vanochtend de sporen gaan onderzoeken. Natuurlijk ben ik vergeten foto’s te nemen, maar de sporen in de sneeuw zagen er zo uit:
footprint elg
Internet leerde mij dat het een echte eland is geweest.
Ik heb meteen een kaart naar haar gestuurd, zij is ook zo dol op elanden niet als op haar auto landen.
Nu heeft Leo nog steeds geen eland gezien, hoewel hij er met zijn neus bovenop zat. Met walvissen heeft hij ook al zo’n pech. Hoewel we verscheidene malen op plekken waren waar walvissen zijn (westkust van Canada, Vancouver Island, Oostkust van Canada monding van de St. Laurensriver, Nova Scotia, Californië) en we ook tochten op zee hebben gemaakt om ze te spotten, hebben we er nooit eentje gezien. Dan is de kans dat hij een eland in onze tuin kan zien toch nog iets groter….

Ik ben twee en ik zeg inte…

Van Leo is hij allang niet bang meer. Toen hij net geleerd had hoe Leo heette, dacht hij dat Leo een leeuw was (Leon)
Dit heerlijke mannetje kwam vorige week een nachtje logeren, althans een avondje. Zijn Nederlandse moeder praat Nederlands met hem en zijn Zweedse vader Zweeds. Op de Dagis wordt ook Zweeds gesproken natuurlijk. Het gevolg is dat dit kind perfect tweetalig is. Je kunt gewoon met hem in het Nederlands praten en hij praat meestal Nederlands terug, maar ook wel Zweeds. Als je vraagt of hij wat wil eten, zegt hij :”Inte”. Als je het gewoon in zijn mond stopt of voor zijn neus zet, eet hij het op. Als je vraagt of hij nog een hapje wil, zegt hij :”INTE” en wil dan ineens helemaal niet meer, dom, dom, dom van mij om te vragen. Er moest geslapen worden. Ik heb een geweldig kampeerledikantje, maar hij zei :”INTE” en was met geen stok in dat bedje te krijgen niet dat ik het geprobeerd heb hoor, met een stok.
002
Uiteindelijk heb ik op de grond een bedje gemaakt van dekens en dekbedjes en daar is hij toen maar gaan liggen, nadat hij “INTE” had gezegd toen ik hem een fles aanbood, maar hem gretig aanpakte en leegdronk. Daarna wilde hij nog meer melk, maar dat had ik niet. Toen mocht hij filmpjes op Youtube kijken en zo is hij in slaap gevallen en de computer ook….
001

Gisteren kon ik het alleen maar in het Zweeds vinden……

Dankzij mijn vriendin Jessica is er nu ook een uitleg over Luciaviering in het Engels. Kijk en huiver:
hierhierhierhier