Tagarchief: herfst in Zweden

Potvolblomme! (x4) NACHTVORST!!!!

Gelukkig dat ik gisteren alle bloemen uit de tuin heb geplukt en ze in vaasjes heb gezet, omdat ik de keuken zo mooi schoongemaakt had.
003_cr
004
005

in het naai/dialyseer/televisie/leeskamertje zetten we ook altijd een bosje

in het naai/dialyseer/televisie/leeskamertje zetten we ook altijd een bosje

Toen ik vanmorgen om half acht naar buiten keek de zon scheen straaaalend op de bomen, wist ik meteen dat er iets was veranderd in de wereld. Het hele grasveld en de terrastafel waren wit van de rijp. En dat is erg jongens, want ik had nog geraniums (10) en dahlia’s (3), abutilons (2) en aronskelken (2) buiten staan en die mogen niet bevriezen. Heel snel iets aangeschoten dus en hop, naar binnen met die zooi. Voor de grote potten gebruik ik altijd een steekkarretje, maar dan is het nog niet echt licht. Eerst moet je dat karretje over hobbelig gras sleuren trekken en vervolgens moet je de potten twee treetjes omhoog tillen en daarna over het hout slepen en af en toe tillen om ze in de serre op hun plaats te krijgen.Ik ben begonnen met de geraniums, die zijn het meest vorstgevoelig omdat ze in potten boven de grond staan. Daarna waren de aronskelken aan de beurt, die hingen al helemaal op half zeven. Gelukkig kunnen ze tegen een stootje, alleen de wortels mogen niet bevriezen. Al met al ben ik natuurlijk ruim een uur bezig geweest. Toen ik klaar was, kon ik me alleen nog snel wassen en aankleden. Vandaag zou de eerste dag van mijn nieuwe regime zijn en nu had ik geen tijd meer om een groene smoothie te maken, waarvan ik ook een gedeelte zou meenemem voor na het trainen en zwemmen. Ook daar zou ik vandaag mee beginnen. Nu heb ik snel een stuk appeltaart ingepakt in plaats van groene smoothie Ik heb altijd precies drie uur tussen het eerste kind en mijn groep, ideaal dus.
Nadat ik mijn kind had gehad, bedacht ik me dat ik mijn kaart om in het zwembad te komen, op het aanrecht had laten liggen….. Toen ben ik maar naar de kapper gegaan en heb ook mijn wenkbrauwen laten epileren. Bovendien heb ik me een bus dure mousse aan laten smeren om mijn haar meer volume te kunnen geven. Daarna had ik nog tijd om naar huis te gaan en eten te koken. Ik vind het altijd zo heerlijk als je ’s avonds alleen nog maar een paar boterhammetjes hoeft klaar te maken Ik maak een apart logje over eten koken en hoe ze in Zweden de Nederlandse keuken verminken….Het is vandaag overigens 10 graden geworden met een stralende zon….
e

Voorbij

Wekenlang zeiden Leo en ik tegen elkaar: “Nu is de herfst op zijn mooist hè?” of “Ik denk dat we nu het mooiste wel hebben gehad hè?” en dan werd het toch weer mooier en mooier. Dit jaar overheerst het roodkoper over het goudgele bij de berken. Dat heeft volgens mij met de hoeveelheid regen te maken die in de zomer is gevallen. Ik heb niet altijd mijn camera bij me als ik ga trainen op stap ga. Afgelopen zondag ben ik er eindelijk toe gekomen om wat foto’s te maken, gewoon om me heen in ons eigen buurtschapje.


Dat was maar goed ook, want nu is echt het mooiste geweest. De rode kleuren worden langzaam gewoon bruin en de gele kleuren verdwijnen omdat de blaadjes op de grond vallen. De bomen zijn nu half kaal, sommige al helemaal. Het wordt om 8 uur licht en om halfzes is het donker. Vorige week hebben we nog een paar dagen gehad met de tropische temperatuur van 14 graden, maar nu is het 6-8 graden overdag. Ik heb mijn serre helemaal ingepakt met bolletjtesplastic en sommige planten (abutilon en bougainvillea) ook zelf nog ingepakt. In de serre hangt een terrasverwarming. Ik zet die af en toe een paar uurtjes aan en zo moeten we de winter vorstvrij doorkomen…. De geraniums, de abutilon en de bougainvillea staan nog vrolijk te bloeien en er kwam zelfs nog een bloem in de Aronskelk!

Dit schreef ik vanmorgen. Ondertussen is de eerste sneeuw gevallen vanmiddag en het is 0 graden.. Er ligt een piepklein laagje over de planten. De straat is nog te warm. Ik ga zometeen eerst de herfstasters plukken, anders bevriezen ze toch maar.
Een paar weken geleden kwamen de ganzen met heel veel herrie overvliegen. Ik zette de foto op Facebook en een van mijn lezers (Marijke die ook de levende muizenvalletjes stuurde) vertelde me daarop met veel enthousiasme dat dat geen ganzen zijn maar kraanvogels! Ik wist niet eens dat er kraanvogels waren in Zweden, maar ze zijn er echt en het geluid dat ze erbij stuurde was inderdaad het geluid wat we hoorden. Het schijnt een hele gebeurtenis te zijn is het ook en er zijn mensen die speciaal naar een bepaalde plek reizen om de kraanvogels te zien trekken En wij cultuurbarbaren vonden dat ze herrie maakten en hielden ze voor ganzen, terwijl ze nota bene gewoon over ons huis trekken….

OK, de winter is abrupt begonnen hier, zo meteen de mutsen en wanten tevoorschijn halen en de zware schoenen voor in de sneeuw.
Ondertussen dromen we, terwijl het haardvuur knappert, nog even door over de herfst die vanmiddag voorbij is gegaan….


Sommige muizen willen gewoon niet gered worden.

Van Marijke, een lezeres van mijn blog en een enthousiaste Zwedenreizigster, kreeg ik naar aanleiding van dit logje en van dit logje twee ‘levende’ muizenvallen (de muizevallen zelf waren behoorlijk dood hoor, maar de muizen blijven erin leven)toegestuurd. Als een kind zo blij ben ik ermee. Ongestraft kan ik nu lekkere hapjes voor de muizen klaarmaken en ze een nieuw leven in het natuurreservaat geven. Eerst maakte ik stukjes kaas met pindakaas klaar, toen had ik pijnboompitten die ik even door de gesmolten chocola had geroerd, maar het beste resultaat heb ik met stukjes kaakje (biscuitje)besmeerd met pindakaas en nog een beetje extra pindakaas aan het pinnetje zodat ze rechtop gaan staan om het er af te likken. Een van de twee valletjes namelijk had een stug pinnetje waardoor de muis er inging en met het kaakje er weer uit kwam zonder dat het valletje dichtklapte. Ik heb er ondertussen drie muizen in gevangen, dus dat gaat goed. Ik laat ze allemaal op dezelfde plek eruit, ver van huizen en zo en dan hoop ik dat ze elkaar terugvinden en samen wat nieuws opbouwen. Vanmorgen had ik eindelijk voor de eerste keer een muis in de keuken gevangen en niet in devoorraadkastmisschien wel de muis die met mijn tanden speelde.
Als je nu denkt dat alle muizen zo’n beetje hetzelfde zijn, vergis je je toch. Dat ze bang zijn als ik op die val afstap en ze kunnen niet weg, is duidelijk. Ik zou ook bang van mij zijn als ik een muis was. De eerste muis probeerde weg te kruipen en was erg ongerust toen hij naar buiten werd gebracht met kooi en al en toen we ook nog gingen rijden. Echter, voor we goed en wel een kilometertje onderweg waren, begon hij zich al te wassen alsof hij zijn hele leven al in een kooitje had gezeten. Toen ik het kooitje openmaakte, kon hij eerst zijn ogen niet geloven en daarna nam hij een enorme sprong op de grond waar hij zich omdraaide en mij verbaasd aankeek. Toen pas verdween hij.’
De tweede muis kon maar niet accepteren dat hij gevangen was en rende van de ene kant naar de andere kant, beetin detralies, klom in het kooitje om te proberen er van de bovenkant uit te kunnen en toen we in de auto stapten, begon hij verwoed het pinnetje aan te vallen, alsof hij had onthouden dat dat pinnetje had bewogen toen de val dichtklapte en dat het een soort schakelaar was. Toen ik het kooitje open deed, nam hij een enorme sprong en schoot weg, zo snel hij kon, alsof ik van plan was hem onmiddellijk weer te vangen.
Het duurde even voor ik vanmorgen doorhad dat er een muis in de val in de keuken zat. Hij hield zich namelijk muisstil. Daarom denk ik ook dat het de muis van mijn tanden was . Toen hij opgepakt werd, begon hij te piepen en draaide zijn staart buitenom om het kooitje heen alsof hij zich vast wilde houden. Deze COMMUNICEERDE met mij! Ik kon niet onmiddellijk weg vanmorgen, dus ik zette het kooitje even op het schoenenkastje voor de deur. Daar hoorde ik hem moeite doen om de uitgang te vinden en als ik kwam, begon hij weer te piepen en keek mij aan…… Ik zei tegen hem dat hij heerlijk de vrijheid zou krijgen en dat hij er vast van zou genieten, dat hij nog maar eventjes hoefde te wachten. Hij geloofde me niet nog nooit zo’n gelijk gehad
Wij in de auto, hij piepen en verlangend naar mij kijken, ik rustig tegen hem praten en hem de hemel beloven. Op het plekje aan gekomen, liep ik een pas of drie het bos in en daar opende ik het kooitje. Wat denk je dat die stomme muis doet? Eerst zet hij zich schrap zodat hij niet uit het kooitje hoeft en vervolgens springt hij eruit en …….. rent terug onder de auto!! Ik zag hem niet meer, die muizen kunnen in zo’n klein hoekje zitten. Ik heb nog even aan de andere kant gekeken of hij niet de weg overstak, maar ik zag hem nergens meer. Om nou op de vochtige bosgrond neer te knielen of op mijn rug onder de auto te schuiven, ging zelfs mij te ver, dus ik hoopte er maar het beste van. Heel voorzichtig ben ik weggereden zodat hij alle tijd had om weg te springen. In de achterspiegel leek het wel of ik iets zag liggen, maar in deze tijd van blaadjes leek het meer op een blaadje of een stukje modder. Toen ik vanmiddag terugkwam, ben ik even gaan kijken en ja, daar lag hij, dood, doodgereden door mijn auto……… die SUFFERD!!! Sommige muizen willen niet gered worden….. Maar gelukkig is het wel de enige muis waar ik een foto van heb:

Werk!!

Zo langzaamaan heb ik echt werk. Het is maar 1 dag in de week, maar het is uiterst ‘rewarding’ Mijn vriendin Jezz werkt op een school voor spraaktaal problematische kinderen. Al sinds vorig jaar, ga ik er regelmatig naartoe en bekijken we een kind. Dan gaat ze aan de slag met haar eigen vaardigheid en mijn adviezen. Als het tijd wordt om de behandeling bij te stellen, kijk ik weer een keer en dan gaat ze weer aan de slag. Woensdag viel ik midden in een behandeling toen ik kwam. Het jongetje dat een paar maanden geleden nog iets onnavolgbaars uitkraamde met alleen klinkers (ook onzuiver uitgesproken) en een vaag kliksgeluid, is nu gewoon te verstaan, zelfs door mij!!! Daar heeft dan ook nog de grote vakantie tussen gezeten hè? De logopedisten van de aanpalende school (voor oudere kinderen) hebben me nu ook ‘ingehuurd’ Voor de tweede keer heb ik een kind bekeken samen met hun en adviezen gegeven. Dat zijn echt hele andere dingen dan ze gewend zijn te doen als logopedist. Ik raad ze b.v. aan om een meisje dat heel vlug en ongecontroleerd spreekt en niet aangeraakt wil worden te ‘masseren’ door met een grote, voor driekwart opgeblazen bal, over hun lichaam te rollen, terwijl je op de maat een liedje zingt. Je hoeft ze dan helemaal niet zelf aan te raken – dat doet de bal – en toch kun je invloed uitoefenen en de snelheid(traagheid in dit geval) van spraak ook laten VOELEN in plaats van alleen maar te laten horen.Ze moeten nu eerst nog een bal en een matras aanschaffen, dus ik merk het wel…..
Het is een hele omschakeling voor de Zweden die als policy hebben dat je kinderen helemaal niet aanraakt en alleen maar tegen ze aanpraat.Ik zou zo hele dagen hiermee bezig kunnen zijn, maar dat wil ik niet. Ik ga nu mijn dahlia’s uit de grond halen en mijn serre isoleren met kunstgras. Voor zulke klussen wil ik ook tijd hebben. Nu Leo hele lange dagen werkt, komt hij doodmoe thuis ’s avonds en moet dan eerst een uurtje bijkomen voor we gaan eten. Hem wil ik niet inschakelen bij dat soort klussen dus. Gisteravond zijn we naar een soort rockconcert geweest in een café in Linköping en zaterdagmiddag en -avond is er een muziekfestival in Norrköping. Daar willen we ook naartoe. Zondag hebben we conferentie in de kerk. Iedereen maakt iets voor de lunch erna en ik maak roomsoesjes en gesneden groente voor de goegemeente (60 man). Dat moet ik dus vanmiddag en morgenochtend voorbereiden. Nu, ik ga maar eens snel dit logje publiceren en daarna de tuin in. De zon schijnt en het is 12 graden…….

terrruggg van weggewees…

Jongens, wat heb ik genoten in Nederland! Ik was varen op de Maas met kinderen en kleinkinderen en met mijn zwager en schoonzus, ik was lunchen in Villa Augustus en naar de Ark van Noach, dank zij de tip van een van mijn lezers. Ik had een verjaardag van mijn een na jongste kleinkind en ik had een verjaardag van mijn een na oudste kleinkind.
Ik had een reunie van mijn oude, oude werk, maar daar komt een apart logje over…Ik ben op kraambezoek geweest bij mijn nichtje en ik heb hun moeder (mijn zus) gezien. Ik had zelfgemaakte cadeautjes bij me en ze vielen zeer in de smaak. Dit nichtje kreeg haar kind net iets eerder dan haar twee zussen. Voor hun alledrie heb ik een Rupsje Nooitgenoeg quiltje gemaakt (met het boek erbij) en voor hun moeder had ik een theedoek geborduurd met de spreuk die ze ook de muur van haar keuken heeft staan in mosaïk: afwassen is leuk!

Ze dachten dat ik het met de hand had geborduurd! Het zijn dezelfde kleuren als het mozaîk…


De twee oudsten…


Halverwege toch maar even zwemvestjes tevoorschijn gehaald….Was een beetje eng


De loop/fietsmaastunnel met de Euromast op de achtergrond. Zien jullie ook die zwanen halverwege de Maas?

Dan had ik ook nog een blogmeeting met Wondelgijn (in haar prachtige huis met woonkeuken), Mrs. T. en Repel. Oorspronkelijk zouden er nog twee mensen meer aanschuiven, maar door omstandigheden hebben ze afgezegd. Dat komt de volgende keer dan gewoon…..
Het blijft bijzonder dat je de mensen – waarvan je alleen maar gelezen hebt – zo goed kent dat het meteen klikt, alsof je al jaren bij elkaar over de vloer komt.

Verder heb ik een nieuwe bril uitgezocht en hij was klaar voor ik naar Nederland ging. Ik ben er zeer tevreden over. De opticiën deed de eigenaardige uitspraak dat mijn zicht 160% is MET bril welteverstaan. Hij zei dat ik echt hele goede ogen heb met een bril en dat ik zelfs nog de resten van een adertje heb in mijn rechteroog, dat normaal alleen kinderen hebben.Ik was er uiteraard blij mee, maar begrijpen doe ik het niet helemaal.
Verder ben ik bij Vreeken zaden geweest en ik heb een hele zak met zaad gekocht en op Schiphol nog tulpen en twee zakjes zaad erbij…
In deze vakantie zaten -door die verjaardagen – twee zondagen en ik heb dus ook twee keer mijn oude vrienden in de kerk gezien, heerlijk!!
Wat ook nieuw was, is dat mijn zoon en schoondochter verhuisd zijn en ik kon daar voor het eerst logeren! Ze hebben een prachtig huis nu in Rotterdam-Zuid van maar liefst 4 verdiepingen met de begane grond meegerekend. Ik heb een beetje geholpen met het aanleggen van een tuintje, kolfje naar mijn hand natuurlijk. Ik ben twee keer meegeweest om mijn kleinzoon naar school te brengen, waarbij ik op een haar na het vroegere huis van mijn Oma passeerde, JEUGDSENTIMENT!!! Natuurlijk zijn we er op de terugweg even langsgelopen, de huizen zijn allemaal gerenoveerd. Ik ken de buurt daar heel goed, ik logeerde vaak bij mijn Oma. Mijn grootouders zijn er in 1920 komen wonen en mijn moeder en tante zijn er geboren en opgegroeid. De scholen waar ze op hebben gezeten, staan er nog….. Op deze manier kreeg ik natuurlijk ook de kans om mijn jongste kleinkind (8 maanden) beter te leren kennen, het is een heerlijk, goedlachs manneke die al flink aan het ontwikkelen is. Dat wordt meer traphekken kopen!
En jongens: wat is het heerlijk om weer thuis te zijn in mijn gezellige gele houten Zweedse huis. Wat is het heerlijk om mijn lieffie weer te zien en dat hij zo goed het huis had opgeruimd en schoongemaakt, dat hij de plantjes heeft water gegeven en dat de tuin nog steeds mooi is. Het is heerlijk om te zien dat de bomen hier al prachtig aan het kleuren zijn. Maar wat is het hier vroeg donker! Om kwart over zeven is het stik- stikdonker. Wat is het heerlijk om haring te eten aan de keukentafel en ook om te weten dat ik weer een voorraadje Belze Majoneis heb en komijnekaas, dat ik weer een voorraadje Rupsje Nooitgenoeg stof heb om 5 quiltjes van te maken, 2 voor februari en de rest zullen we wel zien….Ik ben een gelukkig mens, ech wel…..

Ik kom er alleen achter dat ik de foto van de complete quiltjes heb gedeleted. Mijn fotokaart was vol en toen heb ik alle foto’s gewist die in Zweden waren gemaakt. Hier thuis kwam ik erachter dat ik een aantal foto’s nog niet op de computer had gezet. Ik heb dus alleen maar onvolledige quiltjes op de foto, de volledige zijn al weggegeven….

De oranje is al gequilt en de groene nog niet….


Ik heb ook nog een rode gemaakt, maar die is dus helemaal uit het bestand verdwenen. Ik zal vragen of mijn nichtje er een foto van wil maken.

Hier kun je goed het reliëf zien dat er in komt door het quilten……

Het begint bij de varens en dan komen de berken……

Hier is de herfst ook definitief begonnen. Nog is het langer licht dan bij jullie, maar het gaat nu razendsnel. Om kwart voor negen is het donker. Iedere dag is het 7 minuten korter licht, dat is 50 minuten per week. Zag ik vrijdag voor het eerst dat de varens bruin aan het worden waren, nu zie ik iedere dag ook de berken ietsje verder verkleuren. Uit vroege jaren weet ik dat ze knalgeel worden met die witte stam eronder, goud en zilver. Ondanks het feit dat het prachtig weer is, moet ik nog maar afwachten of ik het gras nog een laatste keer kan maaien. De grasmat wordt bijna niet meer droog. In de tuin bloeit er nog heel veel. Ik heb een hoge toren met lathyrus staan en cosmea, dahlia’s, coreopsis, een prachtige bos koninginnekruid en een enorme slinger gele Oostindische kers van een enkele plant. Ik had een heel zakje gezaaid en daar was er maar eentje van opgekomen, maar die heeft het verlies van het hele zakje goedgemaakt. Verder heb ik overal herfstasters staan die nog in knop zijn. De korenbloemen, stokrozen, klaprozen en gewone rozen bloeien ook nog wel, maar daar is het mooie wel vanaf. Ik had een zakje juffertjes in het groen opgestuurd gekregen van haar, maar ik dacht dat ze niet opgekomen waren. Tot mijn stomme verbazing zijn ze op 1 september nog gaan bloeien, prachtig!
Ik had niet gedacht dat ik het ooit nog uit mijn mond zou krijgen, maar ik ben blij dat we dit jaar geen lange reis op het programma hebben staan. Twee jaar geleden kwamen we allebei ziek terug uit Mexico en vorig jaar hadden we dat hele drama in Bogota. De GIN-conferentie en het Off Campus Ph.D, waar Leo altijd voor weg moest in oktober/november worden dit jaar allemaal in Linköping georganiseerd. Hij is er nu ook druk mee, maar dat is toch anders. Hij maakt wel lange dagen. Hij gaat om half acht de deur uit en is er meestal rond kwart over zes weer in. Dan zit hij ’s avonds ook nog twee/drie uur achter de computer en op zaterdag en zondag ook. Het is zijn laatste keer. Volgend voorjaar wordt hij 67 en dan gaat hij definitief met pensioen. Hij kan wel langer doorwerken, maar dan krijgt hij geen salaris. Die Zweden gaan gewoon de hele discussie uit de weg, ze betalen alleen niet meer uit……. We blijven dan in ieder geval nog de hele volgende zomer hier en daarna kijken we hoe het bevalt. Ik heb wel geleerd niet te lang vooruit te plannen, alles loopt altijd anders dan je het had verwacht. Ik moet zeggen dat ik in korte tijd wel erg gehecht geraakt ben aan dit plekje, mijn eigen koninkrijkje. Aan de andere kant vind ik ook dat je je ook emotioneel moet kunnen redden zonder materieel bezit. Niet dat het me helemaal lukt, maar ik vind wel dat het moet kunnen…….. Ik weet dat het een kwestie van tijd is dat we dit huis gaan verkopen, dus ik geniet er nog maar even van met volle teugen, dan heb ik dat tenminste gehad.
Ik ben nu al vanaf juni niet meer in Nederland geweest en dat mis ik. Gelukkig gaat het binnenkort gebeuren. Ik ben me aan het voorbereiden, het wordt een overvol programma. Er zijn zo veel mensen die ik wil zien; het worden er steeds meer. Ik wil ook nog op kraambezoek bij drie nichtjes, zusjes van elkaar, die alledrie een baby krijgen tussen half augustus en half september. De eerste is al geboren….. Dan heb ik een kinderverjaardag van een van de kleinkinderen en een reunie van mijn oude zeer oude werk. Ik zal weleens een logje schrijven over die periode, dat waren de kinderschoenen van de kinderrevalidatie…. Op de eerste herfstdag heb ik een blogmeeting op het programma staan waar ik me erg op verheug, daarover later meer. Dan wil ik ook nog winkelen in Nederland, nieuwe kleren kopen voor de winter, kinderboeken en even langs mijn favoriete quiltwinkeltje en verder wat artikelen kopen die je hier niet kunt krijgen, zoals Belze majoneis en ik wil naar zaden kijken bij Vreeken Ik weet nu al dat een gedeelte van mijn plannen niet verwerkelijkt kan worden, maar ja: ik kan het altijd proberen toch? Misschien zijn jullie al moe geworden van alleen het lezen al, maar ik wil natuurlijk zoveel mogelijk leuke dingen proppen in 1 bezoek. Begin oktober heb ik weer een reunie maar dan van mijn middelbare school. Ik heb besloten om daar NIET naartoe te gaan, want dan ben ik net weer thuis. Over vijf jaar komt er weer een…..