Tagarchief: blog gelezen

Zelfs mijn calvinistische ik vindt nu dat ik een nieuw badpak mag kopen

Vanmorgen was ik voor het eerst onder de 90 kilo. Ik had mezelf beloofd dat ik dan een nieuw badpak mag kopen. Mijn oude badpak is definitief te groot geworden. Ik had een kleiner badpak, maar dat ben ik ergens met pendelen tussen Nederland en Zweden kwijtgeraakt. Ik wilde vanmiddag gaan kopen en meteen langs de garage voor Leo. Hij heeft een botsinkje gehad en nu hangt zijn rechter clignateur op half zeven. Hij moest besteld worden en vandaag kon ik bellen. Nu bel ik net: is hij tot woensdag niet te bereiken! Nu moet ik in ieder geval toch boodschappen doen, dus ik koop meteen een badpak. Door haar geïnspireed heb ik vanmorgen een lange wandeling gemaakt en ben daarbij verdwaald! Ik kwam nog een nieuwe mooie zandverstuiving tegen, vlak bij huis. Als het zomer is, kan je daar heerlijk van een hoge heuvel afrollen! Ik moest de afgelopen week voorzichtig zijn met trainen. Ik had een blessure in mijn kuit en knieholte opgelopen. Het voelde precies of er een ladder in mijn been kwam (van panties weet je wel) en er was/is een stuk gevoelloos aan de zijkant en in de knieholte. Ik neem nu kleinere stappen en beweeg ter compensatie mijn bovenlichaam veel meer. Het lijkt een beetje op snelwandelen zo. Dit was de eerste keer weer dat ik echt anderhalf uur aan een stuk heb gelopen. Hier was het steeds weer heerlijk weer bij een graad of 7 tot er gistermiddag ineens dikke sneeuwvlokken uit de lucht kwamen vallen! Het is vandaag een graad of 1, maar er ligt nog steeds sneeuw.En dat terwijl ik al hele plannen had om in de tuin te gaan werken!
Als ik onder de 80 kilo kom, heb ik weer een nieuw badpak nodig, maar dat heb ik nog. JAMMER!

Toveren met stof, nu met de foto’s erbij getoverd

Mijn dipje is helemaal verdwenen, hoewel er nog steeds geen sneeuw ligt. Maar hé: de langste dag is geweest, het is Kerstmis en over een week komen mijn dochter en schoonzoon met hun kinderen voor een weekje! We zijn een trainingsprogramma begonnen en een kalm-aan-eten-project. Ik heb nog best veel spieren over van de vorige keer, maar Leo moet van ver komen. Ik vind zelf dat zijn wandeltempo al omhoog aan het gaan is, maar ik kreeg van hem geen bevestiging……
Verder ben ik aan het NAAIEN, jongens!! En daar word ik me toch vrolijk van! Ik heb een patroontje gevonden voor een babyquiltje met driehoekjes en flying geese, erg leuk. Natuurlijk is het verschrikkelijk veel werk, stom van me, maar ja: ik vind het nu eenmaal een mooi patroontje. Ik hoop het quiltje af te hebben als ik 13 januari naar Nederland ga, want dan is de baby all lang geboren. Die komt namelijk 30 december met de keizersnee….
Maar we gaan het even over het quilten hebben. Ik heb een aantal foto’s genomen van mijn tovertruc met de driehoekjes en jullie krijgen een soort tutorial voor als je ooit eens driehoekjes wil maken van stof.
Je neemt een lapje stof van 10 1/2 x 10 1/2 cm en je neemt er nog een in een contrasterende kleur.
040

Je legt de lapjes op elkaar met de goede kant tegen elkaar aan de binnenkant.
043_cr

Dan trek je twee lijnen van diagonaal naar diagonaal en daarna twee lijnen door het midden, waarmee je de ruimte dus in vieren verdeelt. Door die diagonalen is de ruimte nu in achten verdeeld.
044_cr

Vervolgens ga je op 1/4 inch (7 mm.)langs de diagonalen stikken zig-zag. Je mag een diagonale lijn niet kruisen. Eerst aan de ene kant en dan aan de andere kant van de diagonale lijnen.
De rechte lijn is bijna het draaipunt. Ik vind het heel moeilijk om precies het draaipunt te vinden en het is uiterst belangrijk om zo nauwkeurig mogelijk te werken. Je hebt er later alleen maar heel veel last van als je dat niet doet….. Dit is de blauwe achterkant omdat op het wit, de witte stiksels niet te zien waren
047
Vervolgens knip je alles los over alle lijnen
048
049
en Tara!!! je hebt 8 vierkantjes van 3×3 cm., die ieder uit twee driehoekjes bestaan….
050

Toveren of niet? Even open strijken en de puntjes eraf knippen: klaar!
051

Nou niet echt, want nu moet je die vierkantjes weer aan elkaar naaien om dit patroon te krijgen…..
052

Het worden drie van zulke rijen met aan de bovenkant twee rijen flying geese. Daar komt misschien ook nog een tutorial van……

Heel veel nieuws, maar of het goed nieuws is?

We zijn weer thuis uit Göthenburg…. Gisteren na de lunch zijn we er heen gereden (300 km.), hebben daar een hotel genomen en vanmorgen om tien uur werden we verwacht voor een serie gesprekken. Als ze daar een aanvraag voor transplantatie met alle testen binnen krijgen, kunnen ze drie beslissingen nemen. Ze kunnen iemand aannemen voor transplantatie en dan kom je op de wachtlijst. Ze kunnen iemand meteen afwijzen en wij waren de derde optie. Leo heeft een verhoogd risico op complicaties en daarom werden die allemaal nog eens uit de doeken gedaan (hartinfarct, hersenbloeding, diabetes, afstoting, allerlei ernstige ontstekingen, obesitas, osteoporose, kanker en ernstige depressie). Ze zijn vooral bezorgd om zijn hart, want hij heeft (zijn hele leven al)een onregelmatige hartslag en een aangeboren vernauwing van de kransslagader. Het hart wordt gewoon zwaarder belast met een extra nier. Er werd dus indringend gevraagd of hij wel eens pijn op de borst had (nee), of hij weleens benauwd werd (nee>) en nog twee keer of hij wel eens pijn op de borst had…… Daarnaast heeft hij te veel overgewicht en zijn conditie is niet optimaal. Dat overgewicht komt voor een gedeelte door de dialyse. Iedere vier tot zes uur wordt er twee liter vocht met glucose in zijn buikholte gebracht. Die glucose wordt voor een gedeelte omgezet in vet, precies daar waar hij geopereerd moet worden. Ze gaan weleens nog een paar maanden over op bloeddialyse voor de operatie om dat vet kwijt te raken. Nou, daar zitten we natuurlijk helemaal niet op te wachten! Daarnaast moet hij aan zijn conditie werken. De medicijnen tegen afstoting verzwakken de spieren en die moeten dus eigenlijk in topconditie zijn voor de operatie. Hij staat dus nog niet op de lijst. Asl hij weet af te vallen en als hij zijn conditie weet op te krikken, komt hij over drie maanden op de lijst. Nu komt het echt slechte nieuws. Omdat Leo bloedgroep O heeft, is de wachtlijst 4 1/2 tot vijf jaar. Van alle potentiële transplantatiekandidaten is de groep O verreweg het grootst en die moeten dus het langste wachten op een donornier.
Maar gelukkig heb ik ook een sprankje goed nieuws en daar houd ik me nu met alle macht aan vast (Leo durft nog niet). Ik vertelde dat ik afgewezen was als donor en zij hebben net nieuwe richtlijnen doorgekregen uit Engeland(waarom daarvandaan weet ik niet). Boven een bepaalde leeftijd kan je ook je nier doneren met een functie van 70%. Ze hebben meteen naar Linköping gebeld en ik zit dus weer in de race. Nadat ik afgewezen was als donor, was ik meteen mijn motivatie om af te vallen kwijt en ik ben dus weer flink aangekomen(bijna alles). Dat moet er nu allemaal weer af. Morgen ga ik beginnen: 3x per week trainen en zwemmen en de andere dagen een flinke wandeling. Daarnaast op de calorieën letten, zelfs met Kerstmis…. Het is niet anders, er komen nog meer kerstmissen. Leo gaat begeleid worden door een fysiotherapeut en een diëtiste en daar heb ik natuurlijk ook meteen wat aan. Goed dat ik mijn baan heb opgezegd. Nu kan ik me hierop volledig concentreren. ALS Leo wordt aangenomen en ALS ik wordt aangenomen, kunnen we zelfs misschien nog voor de zomer worden geopereerd….. Dit was precies wat ik nodig had om uit mijn lethargie te komen. Vanavond vroeg naar bed en morgen vroeg eruit en lekker trainen en recpten zoeken en de grote doos Ferrero Collection die ik heb gekregen, ver weg stoppen
Als jullie allemaal willen duimen, bidden, kaarsjes branden, mediteren, kan me niet schelen wat, dan moet het gewoon goed komen. Jullie horen weer.

Vijf jaar geleden alweer……..

Nu zit ik dan toch ineens met tranen in mijn ogen hier op mijn hotelkamer in Göthenburg! Zojuist heb ik een logje zitten lezen dat ik precies vier jaar geleden heb geschreven, kijk HIER.
Vandaag is het dus vijf jaar geleden dat ze is begraven…..En wat ik vier jaar geleden schreef is nog steeds waar: er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Als ik met hout loop te sjouwen, hoor ik haar weer zeggen hoe flink ik toch altijd ben, als ik een hoge stoep oploop, denk ik dat we dat niet hadden kunnen doen met haar erbij. Nog steeds heb ik allerlei dingen die van haar geweest zijn. Zo heb ik ooit een pindastel gekregen van haar. Dat was een designpindastel. Misschien moet ik eerst even uitleggen wat een pindastel is. Een pindastel bestaat uit een grote schaal en 6 kleinere, precies dezelfde schaaltjes. Deze schaaltjes hadden allemaal een iets andere kleur. Zo wist iedereen wat zijn eigen schaaltje was. Je schepte met een schep de pinda’s uit de grote schaal in je eigen schaaltje en at dat dan leeg. Toen ik Leo leerde kennen, werd dat pindastel gebruikt. Ik kende het hele fenomeen niet. Het is typisch jaren vijftig design (en een typisch jaren vijftig item!). Toen ik het net had gekregen, heb ik het een keer meegenomen in de auto, omdat ik een lunch verzorgde voor een workshop van het Saitocentrum. Die kleine bakjes waren uitermate geschikt om met boter te vullen en dan op wat tafels te zetten. Helaas had ik het niet goed verpakt en toen ik weer thuiskwam, was bijna alles gebroken en er was nog maar één klein bakje over. Dat bakje heb ik nog en ik ben er zuinig op, hoewel ik het wel gebruik hoor! Ik heb altijd op het standpunt gestaan dat je, als je spullen niet gebruikt, je ze net zo goed niet kan hebben. Dus gebruik ik het om wat jus in te doen voor één persoon, of wat mayonaise. En iedere keer dat ik het gebruik, denk ik aan haar. Gek misschien en het is geen rauw gevoel of zo, maar ik mis haar gewoon nog steeds, eigenlijk iedere dag……

Filosofische gedachten bij een stapel hout……

We hadden nog wel wat hout, maar we hebben toch weer twee cub bijbesteld, zo vlak voor de winter echt losbarstte . Dat wordt door de boer two sjoep genoemd en dat is beslist een betere benaming. Hij komt dat brengen op zijn shovel en SJOEP daar ligt dat op mijn oprit, zodat ook mijn auto er niet meer uit kan. Wegwerken dus die hap. Het is echt een grote stapel. Kruiwagen na kruiwagen breng je naar de garage, je stapelt het op en de stapel op het erf wordt maar niet kleiner…. of toch? Toevallig had ik de avond ervoor een wat ouder logje gelezen over hypotheekrente-aftrek wat ik had gemist Dat staat hier. Ik had er op gereageerd, want het onderwerp ligt me na aan het hart. Helaas kan ik het stukje nu niet meer vinden, dus dat moeten jullie dan maar van me geloven. Weet je dat je je huis 3x betaalt als je alleen rente betaalt 30 jaar lang? Ik ben wat minder fanatiek geworden nadat ik had uitgerekend hoeveel het de eerste tien jaar scheelt, maar toch: Weet je wij zijn zoooo blij dat we het zo gedaan hebben en we hebben er heus ook voor gebloed, Ik heb er ooit ook nog een logje over geschreven dat staat hier Nu kan ik ineens de vinger op de zere plek leggen. IN HET BEGIN MERK JE NAUWELIJKS VERSCHIL! Na de eerste tien jaar, ga je minder betalen aan je hypotheek en kan je meer sparen en ook meer aflossen dus bij gelijkblijvende inkomsten. Het is net als een berg hout op je erf. Eerst merk je er niets van en dan ineens lijkt de stapel iets kleiner te worden en daarna merk je onmiskenbaar dat hij kleiner wordt en dan ineens kan je zien dat het nog maar een paar kruiwagens zijn en voor je het weet is het gedaan. Dus ik roep jullie hierbij op om allemaal je hypotheek af te betalen. Je denkt dat het niks scheelt en dan ineens worden je kosten lage en lager. Maar de eerste tien jaar, heus, je merkt het niet. Net als mijn stapel hout…..

Aside

De logjes over eerder op die dag staan hier en hier. In mijn nieuwe auto was een nieuwe Tomtom geïnstalleerd en die had ik in een vlaag van helderheid ingepakt. Hij zat gelukkig in de koffer die ik bij me … Lees verder

De wildernis die zich uitstrekt in het Niemandsland tussen België en Nederland.

Na de ceremonie en de receptie was het hoog tijd voor Leo’s dialyse. Leo was er tegenover mij ontzettend lovend over hoe iedereen rekening met hem hield, uit zichzelf ruimte regelde waar hij kon zitten enz. Deze keeer werden we naar de 19e verdieping van het H-gebouw gebracht waar een prachtige kamer voor ons was. Terwijl Leo dialyseerde, nam ik wat foto’s van de skyline van Rotterdam en van Kralingen.
116
Het was nog droog, maar de dreiging van regen zat al in de lucht. Zij heeft hier een logje geschreven over diezelfde regen diezelfde dag.

Als ik een beetje ver had gespuugd, had ik zo bij Emmy op haar balcon gespuugd,

Als ik een beetje ver had gespuugd, had ik zo bij Emmy op haar balcon gespuugd,


We hadden een lunchpakket meegekregen (er was er voor mij ook eentje!) en na de dialyse gingen we op weg naar het feest van Bart. De mensen Ph.D intensive gingen allemaal met busjes, maar Leo en ik vonden het wel gezellig om samen te gaan: we hadden elkaar een week niet gezien. Ik had een auto gehuurd en ik zou na het feest weer naar mijn kinderen gaan en Leo zou met een busje weer naar Leersum teruggaan, want de Intensive was pas zondagochtend afgelopen. Leo wil altijd rijden. Hij is daar al heel ons leven samen niet van af te brengen. Als hij rijdt, val ik binnen een half uur in slaap. We moesten naar Esbeek. Ik ken die omgeving daar goed, want toen ik een kind was, ben ik verschillende malen daar met een kamp geweest. We wandelden dan veel in de omgeving. Bart komt ook uit die omgeving en een aantal jaar geleden zijn we met hem meegeweest naar zijn ouderlijk huis en hebben daar heerlijk gebarbecued. We hoorden van Bart dat zijn vader sindsdien zijn huis heeft verkocht en zijn intrek heeft genomen in het dorp. Op de kaart stond dat het feest gegeven zou worden in Hotel Huize Rustoord, zijn vaders bejaardenhuis namen wij aan. We moesten nog lachen om zo’n afgezaagde naam, waarom niet Avondrood……
Enfin ik werd wakker gemaakt door Leo die de afslag had genomen en nu niet wist hoe we verder moesten. We kwamen bij Baarle Nassau en verder en op een gegeven moment passeerden we de grens met België. We reden terug naar Nederland en vroegen een boer hoe we naar Esbeek konden komen. “Ja”, zei hij, “er is een zandpad tussen Poppel en Esbeek, maar dat zou ik nu niet nemen.Da is niet begaanbaar” Had ik al verteld dat het was gaan GIETEN en dat de grond helemaal verzadigd was en er overal plassen lagen? “Nee”, zeiden wij, “dat doen we niet, maar hoe moeten we dan?” Hij verwees ons toch terug naar België en dan voorbij Poppel ging een stenen weg met een omweg weer terug naar Nederland naar Hilvarenbeek, Esbeek. De weg naar Poppel kende ik. Als wij op kamp waren, gingen we altijd een keer naar Poppel lopen, naar BELGIË!! Dat was altijd heel geheimzinnig, de grenzen werden in die tijd nog bewaakt en wij ‘sneakten’ door het bos naar België, kochten witte chocola in Poppel en gingen weer terug….. Naar Poppel dus en de stenen weg zoeken. In Poppel nog maar eens gevraagd. “JA” zei die man “Er loopt een zandpad tussen Poppel en Esbeek, maar dat kan je nu niet nemen, veel te nat” Wij verzekerden hem dat we dat helemaal niet van plan waren en hij gaf ons een gedetailleerde uitleg over de te nemen weg. We zouden op stenen wegen komen en dan moesten we goed in de gaten houden dat we de grens passeerden (grenspaaltjes aan de kant en een bruggetje) en dan moesten we de weg na de tweede boerderij links nemen. Wij op weg. De stenen weggetjes waren er wel, maar ze waren veel steniger dan wij hadden gedacht en veel smaller ook. Die grenspaaltjes kwamen maar niet en de hele beschaafde wereld hield op, leek het wel. Het was een uur of kwart voor vier, maar het leek wel of het al bijna donker werd. Op een gegeven moment verbreedde de weg zich ineens en voor ons een beetje naar rechts strekte zich een brede weg uit, wij blij. We gingen erop, maar na Drie meter verslechterde de weg heel snel en we zaten op DE ZANDWEG TUSSEN POPPEL EN ESBEEK!!! Als je eenmaal een meter of dertig gereden hebt, kun je niet meer terug en moet je wel verder. Wij glibberen en glijden en we wisten eigenlijk vrijwel meteen dat het een hopeloze zaak was. Voor ons, een meter of 500 ver leek het, kwamen koplampen ons tegemoet, dus misschien werd de weg een klein eindje verderop wel beter. Leo dreigde in paniek te raken, dus ik speelde de rust zelve, Leo raakte helemaal in paniek en wij raakten hopeloos vast. Ik denk dat we het nog driehonderd meter hebben gered. De voorkant van de auto (de voorbumper) zat vast in de modder en ons rechtervoorwiel was tot in de as in de prut gezakt. We hebben nog geprobeerd los te komen als ik aan de achterkant duwde en we hebben geprobeerd los te komen als Leo achteruit reed en ik aan de voorkant duwde. Mijn laarsjes zaten al snel tot aan de enkels in de modder. Het had geen enkele zin. We zaten hopeloos in de puree (letterlijk) en het was volkomen verlaten. We hadden ook geen flauw idee WAAR precies we waren. Rechts van ons was een bosrand en links van ons velden. De koplampen die ons tegemoet kwamen, gingen allemaal na een minuut of twee ergens een hoek om, dus waarschijnlijk waren ze op een weg achter ons zandpad, die dan een bocht nam waardoor ze weer verdwenen.

Tot zover het eerste logje over ons avontuur, morgen verder

Zijn jullie daar nog?

Van alles heb ik gedaan, maar bloggen is een paar weken lang niet gelukt. Ik kreeg al ongeruste mailtjes, maar ik had ook nog even een emotioneel klusje te verwerken en dan kan ik nooit bloggen. NU wil ik er vandaag nog een logje uit knallen, anders komt er niks meer van. We zijn in Nederland geweest, vandaag ga ik vertellen van de dag dat Leo promotor was. De promovendus was een vriend van ons die in Colombia woont en uit Esbeek komt. Hij heeft ons bijgestaan toen Leo in Colombia in het ziekenhuis terecht kwam 2 jaar geleden, dat schept een band natuurlijk. Dat kan je hier -en de berichten daarna – lezen.Vorig jaar is hij nog even bij ons geweest en hebben we een lange wandeling gemaakt. Ik had hem beloofd op zijn promotie te komen en nu Leo de promotor was, wilde ik natuurlijk helemaal. Leo had oorspronkelijk voor vrijdag voor mij geboekt, maar dat hebben we vervroegd naar dinsdag. Ik had een prachtig promotiepak: een zwarte broek met een zwart shirt en een paarse halflange kreukzijden jas erop. Het enige probleem was: ik had er alleen blauwe schoenen onder en ik had geen tijd gehad om zwarte te kopen zoals ik van plan was. Mijn schoondochter wist raad. Ze is heel klein en slank en heeft maatje 36 van schoen, maar als ze zwanger is (en dat is ze) heeft ze altijd twee maten groter. Ze had een paar prachtige nieuwe zwarte laarsjes staan met hoge hakken(die nu zo in de mode zijn) en die mocht ik aan. Ik zag er prachtig uit, ook al zeg ik het zelf. Ik was keurig op tijd en kon nog zelfs met wat mensen koffie gaan drinken voor het zo ver was. Toen het bijna begon, kwamen we binnen en Bart was er al. Hij stond nerveus te stralen.
060
Precies om half twaalf kwam de pedel binnen met de professoren er achteraan in een rijtje…….
102
Alle professoren namen plaats achter een grote tafel en legden hun mutsen af. Leo zag er met zijn muts op en die lange jurk aan, precies uit als zijn moeder, maar dan met baard!
086
Eerst houdt de promovendus een voordracht van ongeveer een kwartier, daarna mogen de professoren één voor één een vraag stellen en de promovendus moet dan zijn stellingen en onderzoek verdedigen. Ik vond het er hard aan toegaan, maar Leo verzekerde me later dat dat heel gewoon is bij een promotie. De promovendus moest zich een paar keer vurig verdedigen,
070
maar gelukkig: precies een uur later kwam de pedel terug en zei “Hora est” Dat betekent “Het uur is om”. Dan valt alles stil (zelfs midden in een vraag) en gaan de professoren weer weg achter de pedel aan om te overleggen. Dat is een wassen neus, want als het niet goed is, wordt het proefschrift helemaal niet aangenomen en gaat de hele promotie niet door. Na een minuut of tien komen ze dan weer terug, achter de pedel aan en gaan allemaal weer zitten achter de tafel. De promovendus neemt dan plaats voor de tafel geflankeerd door zijn paranimfen en krijgt zijn bul overhandigd.
093
De hoofdpromotor (Leo dus in dit geval) houdt dan nog een persoonlijke toespraak over het afgelegde traject en over de waarde van het onderzoek voor de wetenschap. De jonge doctor wordt dan ook welkom geheten enz. enz. Daarna verdwijnen ze weer achter de pedel aan en dan is er een receptie voor iedereen. Omdat Bart gepromoveerd is vanuit het Off Campus Ph-D programma Wat Leo samen met Prof. Don Huisingh ooit heeft opgezet, werd hij automatisch lid van de Vikingcub. Dat zit zo: De eerste promovendus van het programma was een Noor en hij heeft de Vikingclub opgericht. Iedereen die na hem via het programma zou promoveren werd lid van de Vikingclub, waarbij hij een oorkonde krijgt en de vikinghelm op mag.

Tussen Leo en Bart in staat Prof. Don Huisingh, die samen met >Leo het Off.Campus Ph.D programma heeft opgezet..

Tussen Leo en Bart in staat Prof. Don Huisingh, die samen met >Leo het Off.Campus Ph.D programma heeft opgezet..

Ok, daarna hebben we ook nog een heus avontuur beleefd, maar dat komt morgen. Dit logje is al te lang. Ik wil eindigen met te zeggen dat ik trots ben op Bart, maar ook op Leo. Ik werd warempel door iedereen gefeliciteerd! Niet alleen de promovendus en aanhang wordt gefeliciteerd, maar ook de promotor (en zijn vrouw)! Wisten jullie dat? Ik niet…..

De wetten van Mendel

Leo en ik hebben allebei bruine ogen en onze vier kinderen hebben ook alle vier bruine ogen. Bruine ogen zijn dominant. Toen ze allemaal met partners met ook bruine ogen thuiskwamen (alleen mijn oudste zoon heeft een vrouw met blauwe ogen, maar die hebben nog geen kinderen), konden we wel voorspellen dat alle kleinkinderen ook bruine ogen zouden hebben. Dat is tot nu toe ook uitgekomen.

zeven paar bruine  ogen

zeven paar bruine ogen


Toch is de kans op blauwe ogen niet verkeken. Zowel Leo als ik hebben in ons recessieve erfelijke materiaal blauwe en groene ogen zitten. Mijn moeder en een zusje hebben groene ogen en Leo’s zus heeft ook blauwe ogen. De schoonmoeder van mijn jongste dochter heeft ook groene ogen, maar heeft zelf vier kinderen met bruine ogen gekregen.
Zelfs toen ik deze nieuwe baby van mijn dochter alleen maar op Skype had gezien, zag ik meteen dat dit kind anders was dan de andere drie. Ik kon mijn vinger er niet op leggen, maar iets was er anders. Hij was in ieder geval lichter van huid dan de anderen, had niet die donkere inslag. Ik was niet de enige. Heel veel mensen zeiden als eerste dat hij anders was dan zijn drie brusjes.
Nu ik hem gezien heb, ook al is hij nog maar drie weken, denk ik te zien dat zijn ogen blauw gaan worden of groen misschien. Natuurlijk worden alle babies geboren met blauwe ogen, maar die worden al heel snel bruin. Bij deze baby worden de ogen rond de pupil lichter en blauwer, een klein beetje nog maar, maar toch….. Het is natuurlijk nog te vroeg om te zeggen dat zijn ogen niet bruin worden, maar ik acht de kans zeker aanwezig. Het zou wel bijzonder zijn: een op de acht, in hun gezin een op de vier, 25%. Als dat niet volgens de wetten van Mendel is, weet ik het niet meer.
blauwe ogen?

blauwe ogen?


Ik hou jullie op de hoogte…

Het was geen Botoxinjectie, maar toch zwol mijn lip op.

Mijn drie valse voortanden behoren voorgoed tot het verleden!! Gisteren heb ik drie uur (DRIE!!) in de tandartsstoel doorgebracht. Mijn kronen zijn eruit gehaald, al mijn tanden en kiezen zijn bijgeslepen en ik heb een provisorische brug gekregen. Halverwege heeft hij nog even bijgespoten, want de verdoving dreigde uit te werken en ik heb gewoon nog enkele tanden en kiezen die niet dood zijn….
Toch was de pijn niet hetgene waar ik moeite mee had. Ik moest vier keer happen en ik kan niet door mijn neus uitademen als ik zo’n brok gips in mijn gehemelte heb zitten. Ik kreeg het dus benauwd en kreeg kokhalsneigingen. “Dat is psychologisch” zei de tandarts, daar had ik veel aan. Toen al het geweldswerk voorbij was, ging hij mijn tijdelijke brug maken en ik viel bijna in slaap. Toen ik klaar was, was ik zo geschikt van alle belevenissen dat ik niet eens boodschappen heb gedaan en regelrecht naar huis ben gegaan. Daar heb ik een beker warme chocolademelk gedronken (met een slabbetje want ik morste nog met mijn verdoofde lippen). Daarna ben ik gaan slapen met een Paracetamol. Toen ik drie uur later wakker werd, voelde ik me wel beter, maar ik heb toch de afspraak die ik had, naar vandaag gezet. Nadat ik uit Nederland terugkom, ga ik nog een weekend naar mijn zoon in Flensburg en maandag 26 krijg ik dan mijn definitieve brug voor 8 dagen in om te kijken hoe hij bevalt. Dan kan ik nog wat veranderingen eraan aan laten brengen en dan wordt hij in twee dagen vastgezet.
En dit is dan het einde van mijn drie valse voortanden waaraan ik zoveel logjes heb gewijd, b.v. hier en deze is ook leuk Ik heb die tanden gebroken en er een boek op laten vallen, zodat hij doormidden brak g gelukkig bleven de tanden aan de andere helft zitten zodat ik nog bijna twee jaar met een half plaatje in heb gelopen Het was zes jaar geleden al de bedoeling dat ik een implantaat zou krijgen, maar het duurde maar. Toen wilde ik dat in Zweden, maar dat duurde ook maar. Hier zijn ze meer van de bruggen dan van de implantaten. Ik heb het gevoel dat dat in Nederland anders is.
Zoals beloofd zal ik nu mijn laatste verhaal over mijn tanden schrijven, want nu heb ik ze niet meer tenzij ik die brug breek of verlies, wat onwaarschijnlijk is
Ik was dus in Overschie eind juli voor een bruiloft en om de kinderen te zien. Het was warm en mijn dochter woont aan de overkant van de Schie (niet aan de oever van de Rotte, daar