Bezoek, véél bezoek….

Ook dit ga ik proberen in één logje te persen, maar het zal wel niet lukken. We hebbben véél bezoek gehad dit jaar. Deels kwam dat omdat Leo zo ziek was van het voorjaar en deels omdat een aantal mensen nog snel willen komen voor we weer in Nederland wonen.
Eind januari kwam een oude vriendin (Margriet) gezellig een weekje buurten Ik ken haar nog way back van de Diergaarde, van de tijd dat we allebei een abonnement hadden, meer dan 50 jaar geleden. Het had gesneeuwd en we hebben eensgezind sneeuw geschept. Ze was er lang niet zo bedreven in als ik, kan ik wel zeggen, minder training gehad natuurlijk. Verder zijn we gaan zwemmen en hebben – wat ik echt nog NOOIT gedaan had – met zo’n watergymnastiekgroepje meegedaan! Met iedereen doe je wat anders als ze op bezoek komen, very interesting……
DSC_1016
Zij is geriater en schouwde zo eens Leo aan met zijn onregelmatige, korte ademhaling, waarna ze met klem hem aanraadde om naar de dokter te gaan zo spoedig mogelijk. Daarna is het balletje gaan rollen.
Toen Leo echt goed ziek bleek en er van alles fout ging, zijn drie van onze vier kinderen tussendoor zomaar een paar dagen met de trein (zoon uit Duitsland) of met het vliegtuig (twee dochters)gekomen. Eerst kwam mijn zoon uit Duitsland met de trein.
DSC_1017DSC_1020
De beelden die je hier ziet, zijn van de ware peiling die we hebben uitgevoerd.
We hadden nl.>DEZE REPORTAGE allebei gezien op Facebook. Mijn zoon weet heel veel van de stand van de sterren en heeft geleerd te navigeren op de zon en de sterren midden op zee. Hij zei dat als de aardas maar een heel klein beetje zou shiften, dat geen dag onopgemerkt zou blijven.”Het zijn heus niet alleen de Inuit die dat merken hoor!” zei hij. Als je nl. een afwijking van1/10 graad hebt, kom je aan de andere kant van de oceaan 800 km. verder uit! We discusieerden er wat over en besloten dat hij een ware peiling zou doen om tekijken of deaardas nog steeds op dezelfde plaats staat t..v. de sterren. Dan moet je eerst een sextant maken en meten waar je bent op aarde en daarna moet je twee punten zoeken die op een stafkaart staan (in dit geval een keltische grafcirkel en een kerktoren) en daar de Noordpoolster achter peilen. Dat hebben we allebei gedaan en het goede nieuws is: de poolster staat waar hij altijd heeft gestaan en is geen spat veranderd (zeker niet zo ver dat de dag 2x zo lang kan duren op een bepaalde plaats). Het enige wat dit zou kunnen verklaren is, dat Groenland en Noord-Amerika aan het ‘driften’ zijn t.o.v. Europa. Dat hebben we allemaal uitgevoerd tussen de ziekenhuisbezoeken aan Leo door. Never a dull moment met die gozer.
Daarna kwam mijn oudste dochter gezellig een weekendje Leo was net uit het ziekenhuis. Zij was er nog toen het bericht doorkwam dat mijn vader was overleden en ik helemaal in de stress schoot.Ik durfde niet bij Leo weg en zij bood aan om dan nog een paar dagen te blijven (ze heeft een HELE drukke baan), maar Leo stond er op dat ik zou gaan voor twee dagen en hij kon makkelijk alleen blijven, vond hij. Het is ook goed gegaan allemaal, maar het was wel stressen met die huurauto
. Zij is een supergeorganiseerd mens en dat is heel handig om in je omgeving te hebben. Ze heeft heel wat schoongemaakt in die paar dagen….
Half april kwam mijn jongste dochter een paar dagen met haar jongste zoon. Dat wasvoor iedereen gezellig. Mijn schoonzoon had de vrijdag en de maandag vrijgenomen en hij is dus gezellig met drie kinderen vier dagen geweest (en niet met vier!), terwijl wij het ook heerlijk hadden. Hoewel ook zij lekker hebben geholpen, b.v. met het uitruimen van de afwasmachine, is het bij je hebben van zo’n klein ventje weer van een hele andere charme.

Op het krukje om ook de bovenste rij te kunnen bereiken

Op het krukjeom ook de bovenste rij te kunnen bereiken


En dan er weer vanaf natuurlijk om dat ene kannetje weg te kunnen brengen...

En dan er weer vanaf natuurlijk om dat ene kannetje weg te kunnen brengen…


De boerin kwam nog eieren brengen en er huppelde een lammetje achter haar aan. Dat moest natuurlijk even in de armen, dat snap je.
DSC_1093
DSC_1094
Wat ik ook met dit kind gedaan heb – wat ik nog nooit met een van mijn andere kinderen gedaan heb – we hebben een jurkje gamaakt voor haar dochter thuis, op de machine! Toen ik een kind was, had ik wel eens vriendinnetjes en die hadden een naaimoeder. Die naaide poppenkleertjes met hun dochters of rokken en hun verjaardagsjurk als ze jarig waren. Daar was ik dan altijd zo jaloers op. Maar nu heb ik mijn dochter naaien geleerd en ik had het zelf nog niet eens ooit gedaan, maar dat mag de pret niet drukken! Ik ben gewoon keihard een naaimoeder!
Het volgende logje begint dan met het begin van de meivakantie in Nederland. Deze is weer lang genoeg

Te oud voor zulke geintjes deel 2

Wie hier nieuw komt, moet ff klikken voor deel 1
Vroeger bij ons thuis, werd er best aardig gevloekt en het was ook mijn gewoonte. Met veel moeite heb ik dat later afgeleerd. De laatste keer dat ik vloekte was in 1996 toen ik van die duidelijk straatarme, verwaarloosde Ierse jongetjes voor een optocht van de protestanten uit zag lopen door de Katholieke wijk in Belfast. Je kon de dronken, fanatieke, onverzoenlijke kop van hun vader herkennen in gezichtjes van 8, 9, jarige kinderen. Dat was mijn laatste ‘slip of the tongue’. Toen ik daar op Schiphol stond, buiten adem en voor een verlaten gate, kwam nog net niet het G-woord over mijn lippen, maar wel het V-woord. Ik stond te huilen, te stampen, te tieren en dus min of meer te vloeken tegen een leeg loket en een gesloten deur. Terwijl dat gebeurde, liet zelfs toen mijn reflectie op mijn gedrag me niet in de steek. Ik begreep nu waarom faalangst zo groot kan zijn dat je niet naar je tentamen of naar je sollicitatie gaat, want als je alles gegeven hebt en het resultaat is negatief, is de teleurstelling zoveel groter. Ik maakte blijkbaar zoveel kabaal dat een stewardess uit de belendende gate naar me toekwam en vroeg of ze me kon helpen. Op mijn smeekbede, keek ze in het systeem, maar ze kon er niets meer aan doen. Je moet met een bus naar het vliegtuig toe en de bus was al weg. Ze verwees me naar T2 om om te boeken. Het was toen nog steeds geen 10 over half drie. Eerst heb ik mijn schoenen aangedaan en toen en ik langzaam teruggelopen, nog steeds huilend. Bij T2 stonden drie anderen die hun vliegtuig naar Linköping hadden gemist. KLM was heel coulant, begreep dat het onze schuld niet was en ze kregen door dat ze ons konden omboeken zonder kosten onzerzijds. Er gaan drie vliegtuigen per dag naar Linköping en het volgende zou kwart voor negen vertrekken. Helaas, volgeboekt, ik zou op een wachtlijst komen als vierde. Dat ging hem dus niet worden. Ik zou dan op Schiphol moeten wachten met de grote kans dat ik niet mee zou kunnnen om alsnog een hotel te moeten nemen. Het vliegtuig daarna vertrok om half tien donderdagochtend. Dan ben ik dus om half twaalf in Linköping en dan kan Leo me niet halen, want hij dialyseert dan. Je staat natuurlijk in de modus dat je meteen weg wilt en wel NU, dus ik twijfelde. Eigenlijk wilde ik Leo bellen om om raad te vragen, maar ik kon hem niet bereiken (in verband met die wisseltruc van telefoons). De steward heeft mij naar huis laten bellen met hun telefoon, maar ik kreeg geen gehoor. “Denk er even over na”, zei de steward “en kom dan later terug als je beslist hebt” Dat heb ik gedaan. Eerst heb ik mijn jongste dochter gebeld. Zij heeft een probleem met de telefoon (zij óók al!). Haar speaker is kapot; ze kan wel jou horen, maar je kunt niet horen wat ze terugzegt. Ik heb haar dus gebeld om te zeggen dat ik het vliegtuig heb gemist en dat ik geen contact met Leo kon krijgen, dat ik nog niet wist hoe het verder ging en daarna opgehangen. Toen heb ik geprobeerd mijn oudste dochter te bellen, maar zij antwoordde niet. Zij is op woensdagmiddag altijd vrij, maar het is haar enige vrije middag die ze met de kinderen doorbrengt. Vervolgens ben ik naar de computerdesk ggaan en heb mijn computer aangezet. Je krijgt daar tegenwoordig een uur gratis Wifi. Zodra ik online kwam, kreeg ik een Skypeberichtje van mijn man die zich afvroeg of ik in de lucht online was….. Wat was ik blij dat ik contact had. Samen kwamen we overeen, dat ik gewoon een hele dag later zou gaan en dat hij me op zou komen halen. Hij zei dat ik maar in een hotel moest gaan, dan bleef ik dicht bij het vliegveld. Dat is zo raar! Het liefst wil je het vliegveld niet verlaten, niet weer door de douane hoeven, maar dat is natuurlijk onzin. Ik heb drie kinderen in Rotterdam en omgeving waar ik kan slapen. Maar mijn oudste (die het dichtst bij Schiphol woont in Overschie), heeft alleen de woensdagmiddag vrij om met haar kinderen te zijn, mijn zoon werkt tot half acht en mijn jongste dochter woont ten zuiden van Rotterdam en zou die avond mensen te eten krijgen. Eerst maar eens een ticket boeken en proberen een hotelvoucher te krijgen. Het ticket ging prima, maar een voucher, daar deed de KLM niet aan. Tenslotte was het Schiphol die voor de vertraging had gezorgd en niet de KLM. Ik naar de Schipholbalie. Nee, vouchers werden nooit uitgegeven door Schiphol en ik had 3 (DRIE!) uur van te voren aanwezig moeten zijn, ook voor een vlucht binnen Europa, nieuwe richtlijnen sinds juni. Ik was te moe en te verslagen om boos te worden. Nog maar even mijn computer openen, nee, ik werd door mijn dochter gebeld. Zij bood aan om me van Schiphol te komen halen. Ondertussen was het een uur of vier, bijna spits dus. Ik zei dat ik wel een hotel zou nemen of een auto huren voor een dag, ik zou terugbellen. Op zich was nu alles geregeld, NU wilde ik eerst iets eten voor ik verdere stappen zou ondernemen. Ik zag dat ik 18 (achttien!) gemiste telefoontjes had en die zou ik allemaal gaan beantwoorden, terwijl ik ging eten. Computer uit, telefoon in mijn tas, naar het restaurant. Terwijl ik in de rij stond om mijn sparerib af te rekenen met een smoothie en een flesje water, kon ik me ineens niet meer herinneren waar ik mijn telefoontje had gestopt. PANIEK, PEEUW!!!! Nog in de rij staand, begon ik te zoeken in mijn tas, niks, in mijn jas, niks! Naar mijn tafeltje, heel mijn tas leeggehaald, niks! Teruggelopen naar de computerbalie, NIKS!! Naar gevonden voorwerpen, NIKS! Nu was mijn contact met de buitenwereld helemaal afgesloten. Ik kon niet eens meer mijn dochter terugbellen! Bovendien: alle lefonnummers staan in die telefoon. Ik weet alleen het thuistelefoonnummer van mijn jongste dochter uit mijn hoofd.
Mijn jongste dochter vertelde later dat ze iedere vijf minuten gebeld had. Ze wist dat ik als een kip zonder kop daar op Schiphol liep te dwalen en dat was ook precies wat er gebeurde. Ik heb mijn eten opgegeten, het flesje water heb ik per ongeluk laten staan, ik ben eerst op mijn gemak door de dutyfree gelopen. Ik heb een krant voor Leo gekocht en wilde net haring gaan kopen (want daar had ik nu toch tijd voor) toen ik me realiseerde dat ik Schiphol nog moest verlaten en dat de haring bedorven zou zijn morgen. Dan maar een hotel zoeken. Eerst kwam ik langs het Sheraton, zag er erg duur uit, vervolgens helemaal doorgelopen naar het Hilton. De goedkoopste kamer kostte 239 E. zonder ontbijt en 259 E. met. Mijn hele vliegreis is goedkoper! De receptionist die heel vriendelijk was, verwees me naar nog een derde hotel aan de overkant van Schiphol, waarvan de naam me is ontschoten. Daar naartoe. Helaas vol. Toen begon ik weer te huilen. Ik was compleet gesloopt. Ik kon nergens meer overheen zien. Overal was herrie om me heen, overal beweging. Het volgende plan was om naar mijn dochter in Overschie te gaan met een gehuurde auto en dan morgenochtend meteen met haar de deur uit te gaan naar Schiphol. De rij bij de beveiliging stond nog steeds tot in de hal, maar was niet meer zo lang als ’s middags. Ik kan niet onverwachts bij mijn oudste dochter aankomen. Ze kan al van kinds af aan niet tegen verrassingen. Dus eerst maar een nieuwe chip kopen, tenslotte had ik nog steeds Leo’s Zweedse telefoon, daar moest dan maar een nieuwe chip in. Op Schiphol Plaza is een AH, maar ik kon de ingang niet vinden! Ik zag een poortje met verboden in te gaan en sloeg een hoek om. Toen kwam ik helemaal bij een achterkant, daar was geen deur. Zo ver was ik heen, dat ik niet eens kon bedenken dat ik de andere hoek had moeten omslaan. Toen ging ik toch maar naar binnen door het verboden poortje. Er kwam meteen een meisje op me af om te zeggen dat dit geen ingang was. Ik zei: “Ja, dat weet ik, maar ik kon de ingang niet vinden. Alsjeblieft, laat me, ik heb een verschrikkelijke dag achter de rug” Blijkbaar zag ik er ook zo uit, want ze zei: “OK. dan laten we het zo voor vandaag”. chip gekocht, in de telefoon gedaan (goed opletten dat ik Leo’s chip veilig opberg!) en mijn dochter gebeld dat dit mijn nieuwe nummer was en of zij oudste wil bellen dat ik naar haar toe kom. Twee minuten later belt oudste. Ze hadden natuurlijk al twee uur niks van me gehoord, steeds gebeld op het nummer waarvan de telefoon kwijt was en ze wilde me komen halen. Het was ondertussen kwart over zes en de spits was voorbij. Ik zei dat ik een auto wilde huren of anders de trein zou nemen, zodat ze me van Centraal kon komen halen. Ik zou terug bellen.
Een auto huren bij de Avis kost meestal een Euro of 45 per dag, deze keer niet dus. De luchthavenbelasting is nl. 60 Euro en die wordt nomaal over een week uitgespreid. De goedkoopste prijs waarvoor ik een auto kon huren was nu E. 91,– en dan werd ik nog gematst. Daar kan ik een nacht van in een hotel slapen! Dat werd hem dus ook niet. Ik zou dus de trein nemen. Maar ik was zo MOE, ik had een aanbod om gehaald te worden en de spits was voorbij. Dus heb ik mijn dochter gebeld en zij is me komen halen. Om halftien was ik in Overschie en kreeg een kop soep. Toen ik mijn tas nog maar een keer leeghaalde, vond ik mijn telefoon die er al die tijd gewoon ingezeten had…….. met 35 gemiste oproepjes. Om tien uur lag ik op bed en sliep meteen. De volgende morgen ben ik gewoon met iedereen om kwart over acht vertrokken en ben nog even met de kinderen naar school gelopen. Daar heb ik bus 33 naar Centraal genomen, alwaar ik in de Fyra (je mag het geloof ik niet meer zo noemen) gestapt ben en om tien voor tien liep ik Schiphol binnen. De wachtrij was verdwenen. Eerst heb ik op mijn gemak een broodje paling en vervolgens ergens anders een broodje kroket gegeten. Toen ben ik door de security gegaan (10 minuten). Ze hielpen je dit keer heel wat vlugger en prettiger. Ik hoefde niet gefouilleerd te worden en mijn tas hoefde niet open. Als ze dat gisteren zo gedaan hadden, had ik misschien mijn vliegtuig nog wel gehaald. Ze zijn er vast vreselijk trots op dat ze zo secuur zijn, maar ik kijk er toch iets anders tegenaan.
Op mijn gemak heb ik een boek uitgezocht, een vers krantje gekocht, Haring, dikke speculaas en een ontbijtkoek gekocht voor een vriendin en daarna heb ik nog 40 prachtige bollen gekocht. De verkoopster bij de balie daar, herkende me nota bene en vroeg waarom ik nog niet in Nederland woonde. Zulke ijzeren geheugens maken mijn dag kan ik je vertellen!
Verder is alles smooth gegaan, behalve dan dat mijn computer doodging en de oplader zat in mijn koffer. Ik heb dus wel nog een nieuwe oplader gekocht, zodat ik met mijn jongste dochter kon skypen, wat niet lukte.
Nu ben ik alleen mijn Zweedse chip èn Leo’s Zweedse chip kwijt. Ik heb alletwee die Zweedse chips verwisseld voor Nederlandse en ik ben ze alletwee kwijt. Het is al in orde, nieuwe chips gekocht hier, maar nu hebben we alletwee weer een nieuw Zweeds nummer. Pfffffff, hebben jullie het een beetje kunnen volgen?
Wat heb je nu geleerd, spelende vrouw? Ik heb geleerd dat ik steeds weer terugval op mijn oude bottlenecks. Ik heb geleerd dat ik graag hulp aanbied, maar het moeilijk vind om hulp te accepteren.Ik heb geleerd dat ik volkomen blokkeer als ik ales heb gegeven en het is toch niet gelukt. Ik heb geleerd dat mijn kinderen me goed kennen en dat ik eigenlijk altijd op ze kan rekenen. En nu ga ik de laatste bloemen uit de tuin plukken voor ze vannacht bevriezen, ook die grote eupatoria’s die op het plaatje hierboven staan. We gaan zometeen naar vrienden, kan ik mooi een grote bos meenemen….

Jongens ECHT! Ik word te oud voor zulke geintjes!

Omdat 1 van de kleinkinderen acht jaar werd, was ik vorige week in Nederland. Mijn zus kwam me bezoeken de week daarvoor per auto en dus ben ik heel luxe met haar in de auto teruggereden. Het bezoek was plezierig. Ik heb IEDEREEN weer even gezien (kinderen en kleinkinderen bedoel ik dan), zelfs mijn zoon in Flensburg met vrouw en kind hebben we op de terugweg uit Zweden even aangedaan. Maandag en dinsdag heb ik nog een uitstapje gehad met mijn dochter en haar vier kinderen. We zijn naar het insectenmuseum gegaan in België en hebben daarna gelogeerd bij een vriend van mij en zijn man, erg leuk allemaal en ik schrijf er zeker nog over, maar deze post gaat over iets anders.
Mensen die me kennen en mensen die hier al langer meelezen weten wel dat ik nogal chaotisch kan zijn. Daarom moet ik echt hele vaste routines hebben als ik ergens anders heen ga. Zo hebben we het telefoondrama gehad. Ik heb een Nederlandse chip, maar dat verwisseleen was een ramp.Regelmatig was ik die andere chip kwijt en ik heb er ook nog een keer eentje weggegooid met het zakdoekje waar hij in zat Toen heb ik een hele Nederlandse telefoon gekocht met nieuwe chip. Die neem ik dus altijd mee(nou ja altijd?), maar die telefoon heeft ook een oplader natuurlijk en die moet ook mee, maar eerst moet de telefoon opgeladen worden, anders kan ik hem niet gebruiken als ik in Nederland aankom. Voor ik wegga dus, laad ik mijn Nederlandse telefoon, mijn reserve accu van mijn fototoestel en mijn Garmin polshorloge op. De oplader van het fototoestel hoef ik dan niet mee te nemen, maar wel de oplader van de telefoon. De oplader van mijn Garmin neem ik ook niet mee, halverwege begeeft hij het gewoon, maar ik raak mijn oplader niet kwijt tenminste. Kunnen jullie het nog volgen? Voor mij is het allemaal kristalhelder. Nu was het volgende gebeurd een paar weken geleden. Leo’s mobil was kapot en ik had er nog eentje liggen waar ik een nieuwe chip in heb gekocht. Die telefoon ziet er precies hetzelfde uit als mijn Nederlandse telefoon, alleen die van hem is zwart en die van mij is donkerblauw. Helaas hebben we samen maar ÉÉN oplader voor beide telefoons. Mijn Zweedse telefoon is een Hematelefoon en dat is een heerlijk ding.Omdat deze zo fijn is, heb ik mijn Zweedse chip erin gedaan. Ik ben tenslotte vaker in Zweden. Hij heeft een prettige wekker die je ook kan laten praten: “Het is 07.15, het is tijd om op te staan” en hij heeft een functie waar de tijd gezegd wordt, dat is ’s nachts heel handig zonder licht en zonder bril. Omdat Leo drie keer per week om 07.15 op moet staan, besloot ik mijn Zweedse telefoon helemaal thuis te laten voor Leo (wekker), zijn eigen mobil op te laden to the max, zodat hij kon bellen 2/3 van de week en zelf alleen mijn Nederlandse telefoon mee te nemen met oplader. Maar, verstrooid als ik ben en bang als ik ben om mijn telefoon te vergeten, had ik op een gegeven moment drie telefoons in mijn tas! Leo heeft de zijne eruit gehaald en dat was dat. Toen ik al lang en breed op weg was, ontdekte ik pas dat Leo MIJN Nederlandse telefoon uit de tas had gehaald en dat ik nu ZIJN Zweedse telefoon bij me had en MIJN Zweedse ook! Hij daarentegen had MIJN Nederlandse telefoon en wist niet hoe de wekkerfunctie daarvan werkte. Zodra ik kon heb ik in Nederland een chipkaart gekocht bij AH, in een blik. Je koopt de chipkaart eigenlijk gratis. Hij kost 5 euro en er zit ook 5 euro beltegoed op. Nu heb ik dus(alweer!) een nieuw Nederlands nummer voor degenen die me in Nederland willen bellen.
Als ik weer terugga naar Zweden, moet ik natuurlijk ook weer goed opletten dat ik alle telefoons de fotocamera en alle opladers (ook van de computer)weer in de koffer stop. Omdat de security op Schiphol altijd zo’n gedoe is, doe ik alle opladers in mijn incheckbagage. Ik heb dan twee uur computer- en verder gewoon telefoon- en camera-energie
In mijn hadbagage zit dan alleen: telefoon, camera, laptop, geld, pasjes en paspoort (daarnaast iets om te lezen natuurlijk). Ik ben er heel spastisch in om alles op een vaste plaats te hebben, maar hoe spastisch ik ook ben, regelmatig is iets kwijt of zit ineens op een andere plaats. Enfin zo toog ik naar Schiphol woensdag om half twaalf. Dat is mijn vaste tijd. Het vliegtuig gaat om kwart voor drie en ik ben meestal (nadat ik de auto heb ingeleverd) iets voor enen op Schiphol en kwart over een door de beveiliging. Dan heb ik nog een uur om voor Leo een krantje te kopen, voor ons stroopwafels, haring en een leesboek en voor mij een tuinblad en bollen.
Deze keer was geen uitzondering. Om kwart voor een reed ik de Avisgarage binnen. Er stonden wel 10 auto’s te wachten om gecontroleerd te worden, nog nooit meegemaakt. Dat maakte dat ik pas om iets over enen de vertrekhal binnen kwam. Daar was iets raars aan de hand. Er stond een hele lange rij in de vertrekhal tot voorbij de trap naar boven waar ik vandaan kwam. De rij liep tot bijna het eind van de vertekhal. Later hoorde ik dat de RAI was leeggelopen of zo en dat iedereen (bijna allemaal met bestemming Europa) tegelijk op Schiphol arriveerde. Snel heb ik een ticket uitgeprint, mijn bagage afgedropt en ben in de rij gaan staan. Het was dus de rij voor security die zo lang was. IEDEREEN moest natuurlijk zijn vliegtuig halen! Je kan het niet maken om voor te dringen, omdat iemand anders dan misschien zijn vliegtuig mist. Blijk baar was ik toch een beetje onrustig op enig moment, want een Francaise draaide zich om en zei: “à ‘l aisy, Madame” met zo’n hooghartige blik die alleen Fransen (en katten) je kunnen geven en liet mij voorgaan. Ik zei keurig “Merci”, maar ik schaamde me kapot. Daarna heb ik besloten om niet meer te dringen. “Eerlijk duurt het langst” dacht ik en dat was ook zo helaas. Toen ik eindelijk zicht kreeg op de security, was het vijf over twee. Toen moesten we nog een hele Eftelingtruc uithalen met allemaal van die gangetjes waarin je steeds dezelfde mensen tegenkomt naast je. “Ik kan geen krantje meer voor Leo kopen en ook geen haring” dacht ik, maar het werd nog erger. Ik zag dat niet alle stations van de security bemand waren en dat ze alles echt op zijn elvendertigst deden. IEDEREEN werd nog gefouilleerd, nadat ze drie seconden waren doorgelicht en ALLE tassen werden tegengehouden en opengemaakt. Echt BELACHELIJK!!! Om tien voor half drie waren er nog drie mensen voor me. Ik schreeuwde dat mijn vliegtuig NU aan het boarden was, maar je moet uitkijken met die lui. Als je ze ‘pissed’ maakt, moet je zomaar mee en wordt je helemaal gecontroleerd of gearresteerd. Keurig legde ik alles in de bakken (weet precies hoe het gaat natuurlijk), maar toch werd mijn tas eruit gehaald en op een andere band gelegd, waar er nog vijf voor me waren. Paniek sloeg hevig toe. Mijn vliegtuig vertrok over VIJFTIEN minuten verdikkeme en hier willen ze roomser dan de paus zijn. Ze dachten zeker dat alle terroristen gehoord hadden dat het zo druk was en nu allemaal massaal Schiphol kwamen destabiliseren! Daar begon ik te stampvoeten en te zeggen dat de gate over 1 minuut zou sluiten en dat ik helemaal naar B30 moest (is zeker 10 minuten lopen). Gelukkig werd mijn tas er eerst uitgehaald, maar toen begon hij op zijn dooie gemak te vragen of ik vloeistoffen had in de tas die notabene net DOORGELICHT was! Ik snauwde iets van nee, natuurlijk niet en griste de tas onder hem vandaan. Ik heb een karretje gepakt, mijn rugtas erin geslingerd, mijn schoenen uitgedaan en aan de zijkanten geklemd en ik ben op blote voeten gaan rennen. Het was toen half drie. Ik was om vijf over half dire bij gate B30 (huzarenstukje niet?), maar hij was al gesloten. Er was zelfs niemand meer. Dan weet je dat het vliegtuig er nog staat, maar je kan er niet in, dat is echt een vreselijk gevoel. Morgen het tweede deel van dit verhaal.

Begrafenis, de terugreis

Als je de vorige post gemist hebt, waar dit een vervolg op is, moet je even kijken naar het vorige bericht
Mijn vliegtuig ging om 10 voor drie en dan wil ik altijd 1 uur op Schiphol zijn, nadat ik mijn auto heb ingeleverd. Ik moest dus zo’n beetje half twaalf bij mijn dochter weg met nog wat speling i.v.m. files enz. Dochter en haar kinderen gedag gekust en auto starten. Auto start niet, accu is niet leeg. De lichten branden, de radio speelt voluit.´Even kijken of ik iets verkeerd doe met de versnelling, nee, hij start echt niet! Er waren toevallig twee buurjongens in de buurt en die hebben geprobeerd hem met startkabels te starten, ging ook niet (zie je wel! ligt niet aan de accu!). Je bent natuurlijk zo een kwartier verder. De Avis gebeld. Zij zouden over anderhalf uur een monteur sturen. Ik KON NIET het risico lopen om het vliegtuig te missen, want ik kon mijn man geen dag langer alleen laten. Ik heb ze dus verteld dat ik nu een taxi zou nemen naar Schiphol en dat ik verwachtte dat zij de rekening zouden betalen. Ze deden een beetje vaag en dat is precies wat je nodig hebt als je net je vader hebt begraven en een man thuis hebt liggen die ziek is en als je net 800 Euro hebt uitgegeven aan een vliegtuigticket. Daar word je heééél strijdvaardig van. Ik zei dus dat ik het gewoon zou doen en ze zouden de rekening wel van me krijgen, klaar! Ik zei voorts dat ik de auto niet terug kon brengen, omdat ik NU een taxi nam. In de taxi heb ik nog verder gebeld, maar ze bleven een beetje vaag doen. Ik huur daar zeker 8x per jaar een auto en als ze moeilijk zouden doen, huur ik daar gewoon nooit meer een auto, dat is duidelijk (ik heb dat overigens toen niet aangekondigd, want dat wilde ik achter de hand houden natuurlijk). De taxi kwam kwart over twaalf! Die lieve man begreep het meteen en zette er de sokken in. Onderweg nog gebeld met Avis en ze hebben me de procedure uitgelegd. Ik moest natuurlijk gewoon de taxi betalen (bleek bijna 200 Euri’s te zijn!) en als de oorzaak van het niet starten dan gevonden was, zouden ze beslissen of ik het terug zou krijgen. Om 10 over één kwam de taxi aan bij de vertrekhal en ik kon natuurlijk meteen doorlopen. Ik haalde uiteindelijk op mijn gemak het vliegtuig. Nu willen jullie zeker weten hoe dit afgelopen is? Op vrijdagavond kwam er een monteur in HIA en voor mijn dochter of schoonzoon erbij konden zijn, had hij de auto gestart en claimde hij dat de accu toch leeg was. Ik WEET gewoon dat dat NIET waar was! Mijn dochter bood aan om de auto dan zelf naar Schiphol te brengen de volgende dag, anders zouden die kosten er natuurlijk bij komen en we wisten niet of ik ooit nog wel iets terug zou krijgen. Als je rouwt, kan je heel boos, heel onevenredig woedend worden als iets tegenzit. Jullie kennen vast ook allemaal de verhalen van de ruzies die al ontstaan als moeder nog boven de aarde ligt, maar ik heb het ook bij mezelf af en toe geconstateerd. Nu was dit geen futiliteit! Het ging om 400 Euro! Of ik moest 200 betalen, Òf ik zou 200 terugkrijgen. Mijn dochter had ook nog een leuke mededeling toen ze de auto had teruggebracht: ze wilden haar twee dagen huur extra laten betalen, omdat het uiteindelijk toch mijn schuld was….. Ze heeft het niet gedaan hoor! Alleen haar treinkaartje terug naar huis, heb ik niet in rekening gebracht bij Avis. Enfin, ik heb een goed gepeperde mail geschreven naar Avis, dat ik altijd zeer tevreden was geweest en dat ik verwachtte dat dit naar ieders tevredenheid zou worden opgelost, dat ik al 6 jaar zeker 8x per jaar een auto bij ze huur en dat ik het jammer zou vinden als ze in dit geval geen oren naar mijn kant van de zaak zouden hebben. Ik gaf er geen cent voor, eerlijk gezegd en iedereen om mij heen ook niet. Ik was mijn messen al aan het slijpen en ik was al voorbereid om voor te stellen allebei de helft van de taxikosten te betalen in het ergste geval, maar zonder verdere omhaal stond het hele taxibedrag een paar dagen later op mijn rekening. HULDE AAN AVIS</strong!!!!. dit was allemaal in maart. Langzaam haal ik de tijd dat ik niet logde in…..

Begrafenis, wees geworden

Mijn vader, Siem Braal is 93 jaar geworden. Op zeven maart dit jaar overleed hij.
2007-08-29_10.01.04
Heel zijn leven is hij een ongelofelijke optimist geweest, behalve het laatste jaar. Hij was al een tijdje blind aan het worden, maar dat mocht de pret niet drukken. Als ik kwam, legde hij me haarfijn uit wat voor leuke voorziening hij nu weer had gekregen. Een apparaat om de ondertiteling te kunnen luisteren, een TV vergroter, een computervergroter, luisterboeken, je noemt het maar op. Hij was er allemaal even enthousiast over. Naarmate hij minder kon zien en de apparaten hem ook niet meer uit de brand konden helpen, kreeg hij meer en meer last van zijn blindheid. Daar kwam het laatste jaar bovenop dat zijn verzorginghuis moest sluiten en alle bewoners moesten een ander onderkomen zoeken. Omdat hij daar een vriendin had, moesten de kinderen van beide families (ik niet, ik zit in Zweden) hemel en aarde bewegen om voor elkaar te krijgen dat zij allebei in hetzelfde huis terecht konden. Het is inderdaad gelukt en hij heeft dus precies 1 nacht geslapen in zijn nieuwe huis toen hij overleed in zijn slaap. Langverwacht, dat wel en een verlossing voor hem, dat ook, maar evenzogoed ben je ineens wees. Leo was nog erg zwak toen ik naar de begrafenis zou gaan. Eigenlijk durfde ik niet, maar hij stond erop dat ik gewoon ging. Hij kon zich wel redden 1½ dag, langer niet. ’s Morgens om 06.20 vertrekt er een vliegtuig vanaf ons vliegveld en dan ben ik om 8 uur in Amsterdam. Daar huur ik een auto en dus liep ik om een uur of kwart over negen in Crooswijk, terwijl de begrafenis crematie daar om elf uur zou zijn. Tijd om wat foto’s te nemen.

het crematorium in Crooswijk

het crematorium in Crooswijk


In 1969 heb ik een jaar in Crooswijk gewoond, in een huisje onder de huurwaarde, een halve woning, in de Pijperstraat. De huur bedroeg 15 gulden per week…… Het was een ruimte van 6 x 5 m. die bestond uit een woonkamer, een gangetje met WC en een keuken. Je sliep gewoon in de kamer op een opklapbed(eethoek opzij schuiven). Op zolder was dan nog een douche.
Hier ongeveer was vroeger nummer 37...

Hier ongeveer was vroeger nummer 37…


de tram rijdternoggewoon doorheen

de tram rijdternoggewoon doorheen


Het slachthuis stond nog gewoon aan het einde van de straat. Die huizen aan de Pijperstraat staan er allang niet meer, evenals het slachthuis en ze zijn hard bezig nog meer af te breken in hoog tempo.
DSC_1038
Ik zag dat het klooster aan het begin van de straat ook rijp is voor de sloop.
DSC_1042
Gelukkig was slagerij Haak er nog gewoon, echt leuk! Ik heb daar heel wat lekker vlees gekocht. Ik heb zelfs een keer per ongeluk twee kalfsschnitzels gekregen voor de prijs van varkenssnitseld! Dat was in de drukte vlak voor Kerst fout gegaan….
DSC_1048
DSC_1049

Omdat ik zo laat geboekt had en zo snel weer terug zou gaan, (de volgende dag) moest ik 800 Euro (ACHTHONDERD!!) neertellen voor dat geintje! Normaal betaal ik rondde 200 Euro. Ik ben wel blij dat ik gegaan ben, ik ben altijd een fan van behoorlijk afscheid nemen, hoewel je natuurlijk niet voor je lol naar een begrafenis gaat. ’s Middags na de begrafenis hebben we nog gezellig geluncht bij mijn ‘broer en schoonzus’ (lang verhaal), waar we foto’s hebben gekeken van een heel lang mensenleven. Je mocht de foto’s meenemen die je wilde hebben en ik heb deze uitgekozen.

Mijn vader is heel zijn leven onderwijzer geweest. Eerst heeft hij in de Potgieterstraat gewerkt en daarna is hij hoofd geweest van de Pijnackerschool. Toen is hij gescheiden en heeft nog op een school in de Zwartewaalstraat (?) gewerkt, maar daar ben ik nooit geweest. Deze foto is van de Pijnackerschool, wie helpt me aan namen? Dat meisje vooraan heette Elly en ze had wat met die onderwijzer links in de hoek. Van de rest weet ik beslist geen namen meer. Ik speelde daar altijd Zwarte Piet op die school. Dat moet van ’61-’65 geweest zijn, want toen zat ik op Middelbare School.

    EPSON MFP image

    EPSON MFP image

    Na het hele gebeuren, ben ik naar mijn dochter in HIA gegaan om te slapen. In het volgende logje vertel ik verder van de terugreis, die ook uiterst interessant was….

Zomer?

Ik ben een beetje in verwarring mensen!
Als ik nu niet eerst naar de foto’s gekeken zou hebben, zou ik zomaar gezegd hebben dat het na een heel behoorlijk voorjaar voorjaar met weinig late nachtvorst, de hele maand juni en de hele maand juli alleen maar geregend heeft. Meestal zijn de zomers hier beter dan die in Nederland, maar dit jaar was een uitzondering. Toch is het blijkbaar veel minder dramatisch dan in onze herinnering geprent is. Begin juni kwam onze zoon met vrouw en kind uit Flensburg. Toen hebben we toch echt nog mooi weer gehad. We hebben bij ons op het grasveld gezeten,
DSC_1033

We zijn naar de sluizen geweest bij Berg:
DSC_1046

Deze held heeft zelfs in het water gespeeld!! Hij is zeker een kwartier in het water geweest en was er niet uit te slaan.Het water was echt niet warmer dan 15 graden….
DSC_1077

Ergens daarna moet het misgegaan zijn, want toen mijn jongste dochter met man en vier kinderen arriveerde (17 juni) was het verschrikkelijk weer. Het regende, het woei en het was 12/14 graden.
We hebben op 19 juni de koudste en natste midsommarviering ooit gehad. Ik kan me ook niet herinneren dat het programma zo snel werd afgewerkt. Binnen 20 minuten was het al weer over.
DSC_1118
We hadden die ochtend prachtige bloemenkransen gevlochten, maar op de een of andere manier kwam de stemming er niet in.

Het was niet helemaal wat ze zich ervan had voorgesteld..........

Het was niet helemaal wat ze zich ervan had voorgesteld……….


De barbeque die we erna zouden hebben, vond in de oven plaats, ook lekker. Traditioneel is voor de Zweden Midsommar de eerste keer dat ze barbequen, maar onze gastheren waren erg flexibel. Toen we naar huis reden, zagen we nog wel mensen die een barbeque buiten hadden staan en snel door de regen renden met prarplu om het vlees eraf te halen of erop te leggen. Tja Zweden en hun tradities, ZO moet het gebeuren en niet anders! De twee weken daarop was het halen en brengen weer en er werd meer gebracht dan er gehaald werd. Gelukkig kunnen wij ons ook goed vermaken met slecht weer. Hier volgen de foto’s van hoe ik me herinner dat het 90% van de tijd was:
Dit meisje had een rolmodel gevonden in Ronja de roversdochter. Laat het maar aan Astrid Lindgren over om sterke vrouwenrollen neer te zetten! Het liefst keek ze drie keer per dag naar de film, in het Zweeds!!
DSC_1268
Er werden ingewikkelde constructies gemaakt waar je dan overheen moest klimmen zonder de grond te raken:
DSC_1276
Er werd natuurlijk driftig met Lego gespeeld
DSC_1187
Leo heeft een heuse stoommachine gekregen, die natuurlijk uitgeprobeerd moest worden. Ik kan er geen foto van vinden.
Grote bouwsels tot aan het plafond met Kapla:
DSC_1183
We zijn naar de binnenspeeltuin geweest. Naast de gewone klimdingen, was er een heuse vulkaan van zeildoek gebouwd (beetje elastisch), waarlangs je omhoog kon klimmen en dan kon je van de glijbaan, maar ook van de vulkaan zelf afglijden, errrug leuk.
DSC_1281
DSC_1283
En we hebben naar de Tour de France gekeken. Daar was nog heel wat misvertand over. Leo dacht namelijk dat we naar fietsen keken, maar Noah wist zeker dat het om de auto’s ging. Iedere keer als Leo “fiets” zei, zei Noah “AUTO!”
DSC_1280
Tussen de buien door, gingen we een stukje wandelen, of naar Gamla Linköping. Daar kon je touw leren maken, of op de ouderwetse manier wassen en een juk dragen.
DSC_1112
DSC_1116
DSC_1120
Dat zijn de foto’s die je verwacht nietwaar, als er een slechte zomer is? Maar nu laat ik jullie nog wat foto’s zien, waarvan ik niet meer weet dat ze gemaakt zijn. Als het regent, denk je dat het nooit zal ophouden, maar achteraf gezien was het weer niet eens zo slecht dus…..
Zwemmen in et grote meer

Zwemmen in et grote meer


picknicken in een bloemenzee

picknicken in een bloemenzee


DSC_1156
met zijn allen in het bad (je) in de tuin...

met zijn allen in het bad (je) in de tuin…

In mijn herinnering werd het pas op 1 augustus mooi weer, toen we er niet meer op gerekend hadden. Alledrie mijn regentonnen raakten leeg en ik moest bijspuiten met kraanwater (voor het eerst deze zomer) Van de week heeft het pas voor het eerst weer gergend. Over augustus komt nog een apart logje, later…….

Gaan we nou nog terugkomen of niet?

Dat wordt ons – soms bedekt, soms rechtuit – gevraagd. Vorig jaar herfst waren we het erover eens dat we terug zouden gaan dit jaar. We zouden in augustus ons huis te koop zetten en dan in november of december naar Nederland verhuizen, naar een appartement in het centrum van Rotterdam. Leo wil hoog en pal in het centrum en ik wil vooral een dakterras en op loopafstand van de winkels. Daar komt natuurlijk het eerste probleem al om de hoek kijken. Op 10-15 hoog heb je natuurlijk geen dakterras en als je in het centrum 1- of 2- hoog zit met dakterrras, is het altijd zo donker met al die gebouwen om je heen. We hebben een poosje geflirt met de Markthal tot we zagen dat de ene kant weliswaar naar het zuiden uitkijkt, maar dat er een groot gebouw voor zit en dat de andere kant niet alleen naar het Noorden uitkijkt, maar dat er ook nog eens een grote flat voor gepland is! Ik heb naar flats in de Hofdame gekeken en naar een flat op de Botersloot met een gemeenschappelijke tuin, maar dan heb je niet eens een balkon! Die woningen in het nieuwe Stadstimmerhuis leken ons wel wat, maar die zijn intussen allemaal weg…. Goed: we laten die huizen even zitten en gaan naar de motieven.
In de eerste plaats hebben we het hier allebei erg naar onze zin, NOG wel. Als de kinderen allemaal minstens 2x per jaar komen en we krijgen vrienden en allerlei familie, is het hier fantastisch. In de zomer wonen we hier in een paradijsje. In de winter wonen we hier in een kerstkaart. Ik vind het heerlijk om 5-6 uur per dag in de tuin te werken, lange wandelingen te maken zonder iemand tegen te komen en te zwemmen in kristalheldere meren NOG wel en ’s winters een beetje te naaien en genealogie te doen zolang mijn ogen het nog doen. Leo vindt het heerlijk om wat op de Universiteit te rommelen en ’s winters om de hele voetbalcompetitie te volgen als hij niet ziek wordt. We hebben leuke buren en vrienden hier alleen geen kinderen Als Ostergötland in Zuid-Holland lag, zouden we niet erover piekeren om terug te komen.
Toen we hier kwamen wonen, heb ik bedongen dat ik 1x per maand naar Nederland kon gaan. Ik wil betrokken zijn bij het leven van onze kinderen. Ik vind het heerlijk om te zien hoe ze alle vier met hun karakter vorm hebben gegeven aan hun leven en op hun eigen manier met hun omgeving en hun kinderen omgaan. Ik hou ook veel van onze schoonkinderen en ben hun uiterst dankbaar dat ze onze kinderen zo gelukkig maken. En dan de kleinkinderen! Ik weet uit ervaring hoe snel kinderen opgroeien en dat je moet genieten van het proces. Natuurlijk is Leo voor mij het allerbelangrijkste, daarom heb ik ook zonder met mijn ogen te knipperen gezegd dat ik met hem mee naar Zweden zou gaan. Dat 1x per maand naar Nederland kan nu niet meer. In de winter kan ik Leo eigenlijk geen dag alleen laten. Eten klaarmaken gaat nog wel, maar de kachel moet aan en hij kan geen hout sjouwen, sterker nog: hij moet zo min mogelijk aan afkoeling bloot staan. Dan heb ik het nog niet eens over sneeuw schuiven….. Toen mijn vader in maart van dit jaar overleed, ben ik wel naar de begrafenis gegaan, maar meteen de volgende dag weer teruggekomen. Als Leo me niet bezworen had dat hij gewoon een dag alleen kon zijn voor deze gelegenheid, was ik niet gegaan. Daar komt nog bij dat we nu ook niet meer samen kunnen reizen sinds Leo bloeddialyse heeft. Hij moet iedere drie dagen gedialyseerd worden en een gastdialyse regelen in een ander ziekenhuis kan wel, maar is een administratief uiterst ingewikkelde procedure. Omdat Leo op 2 september een promotie heeft in Nederland waar hij in de commissie zit, hebben we nu geregeld dat hij in het Franciscusziekenhuis wordt gedialyseerd 2x, maar het heeft drie maanden geduurd voor het rond was. De lust om spontaan er even uit te gaan wordt op deze manier grondig de grond ingeboord. We wilden dus naar Nederland. Ik heb mijn huis al flink opgeruimd, winterkleren zitten in dozen in de garage, MAAR…. toen werd het lente en mooi weer en de plantjes begonnen te groeien en Leo knapte op. Leo is aan een project bezig dat tot volgend jaar april duurt en hij heeft de hoop van een transplantatie niet opgegeven. AL onze kinderen kwamen hierheen met hun kinderen en we konden allebei volop genieten. Voor Leo hoeven we niet terug naar Nederland, hij wil hier wel blijven. Mijn kinderen hebben me allemaal gewaarschuwd dat ik echt een lapje grond moet hebben als we verhuizen, want ik word heel blij van plantjes arrangeren en laten groeien. Ze zijn bang dat een balcon niet genoeg is voor mij. Mijn hele leven lang heb ik me niet door angst laten leiden bij het nemen van beslissingen en dat weiger ik nu ook. Waar ik wel bang voor ben is, dat we op een gegeven moment niet meer terug KUNNEN, of dat de kinderen allemaal een week of twee vrij moeten nemen om ons te helpen verhuizen, daar ben ik bang voor. Don’t fence me in, daar ben ik allergisch voor. Bovendien kan ik ook wat krijgen! Om ziek te worden ben ik niet zo bang, maar ik ben nogal onhandig en een enkel of een heup is zo gebroken op deze leeftijd. Maar goed, we hebben de beslissing genomen om volgend jaar in augustus ons huis te koop te zetten en van de winter een mannetje alle plafonds en de meeste muren te verven, om de vloeren te laten slijpen en om de buitengevel schoon te laten maken, hier en daar een likje verf, zulke klusjes, zodat het huis er op en top uitziet volgend jaar en dan blijven we er gewoon nog een jaar in wonen. Voor de rest zien we wel. Het vliegveld van Linköping is vlakbij en als er af en toe een kind komt voor een weekendje en in de vakanties, houd ik het wel uit om opgesloten te zitten op het platteland. Tenslotte hebben we email, telefoon en, o wonder, SKYPE!
2012-12-24_11.52.37

Tobben met een grote T

De winter is niks voor Leo. Hij heeft het steeds maar koud, krijgt dooie vingers en ik stook de kachel op tot het een graadje of 26 is in huis. Bewegen helpt niets, integendeel: hij verliest alleen maar meer warmte als hij beweegt. Ergens in januari ging er iets mis met Leo’s dialyse. Op de een of andere manier hield hij vocht vast. Waar er normaal in 20 minuten 2 liter vocht uit zijn buik komt, zat hij nu soms anderhalf uur voor er hooguit een liter uitging en dan ging er natuurlijk ook maar een liter in. Hij kwam een hele kilo per week aan en at niks en werd weer kortademig. Zijn ademhaling ’s nachts liep weer op tot dramatische hoogtes, net als in Columbia, dat wil zeggen: 10x een hele snelle diepe ademing en dan ……… 35 seconden helemaal stil. Jullie begrijpen wel dat ik de hele nacht lag te tellen. Dat is ook voor mijn nachtrust niet goed. Hij heeft moeite met naar de dokter gaan, dus we modderden zo’n beetje door. Ik nam zijn bloeddruk iedere dag op en die was erg laag, dan weer hoog. Eind januari kwam mijn vriendin Margriet en zij is geriater. Ze was erg ongerust en vond toch echt dat hij naar de dokter moest. Dat hebben we de week erop gedaan en hij werd meteen opgenomen. Na onderzoek bleek dat ergens (?) zijn buikvlies dubbelgeklapt was en min of meer verkleefd. Het vocht in de buik kon op de een of andere manier wel naar binnen, maar niet meer naar buiten. Hij had dus een bel vocht in zijn buik zitten tussen twee vliezen en zolang hij probeerde daar vocht bij te stoppen, werd dat alleen maar erger. De bel met vocht duwse zijn longen omhoog, vandaar die kortademigheid. De dokter(19 jaar ervaring) heeft nog overlegd met andere artsen, maar niemand had ooit zoiets meegemaakt. Moeten wij weer hebben. Maar de dialyse moet natuurlijk doorgaan, dus kreeg hij een noodshunt in zijn nek en ging over op de bloeddialyse. Bah, bah, BAH!! Het overtollige vocht kwam er na iedere dialyse gedeeltelijk uit, dus de benauwdheid verdween langzaam Ondertussen had hij natuurlijk wel een jas uitgedaan.Twee weken later ging de geplande prostaatoperatie toch gewoon door. “Het is een lichte operatie, mijnheer” Op maandag opereren, op dinsdagochtend dialyseren en meteen door naar huis. Toen Leo thuiskwam voelde hij al meteen dat er iets niet goed was. Hij had verschrikkelijke pijn en kon niet plassen. De pijn kwam met golven, iedere 3 minuten en het leken net weeën. Hij kon niks,NIKS. Wij bellen naar het ziekenhuis. Ja, hij was al ontslagen, hij moest maar een asperientje nemen en als de pijn de hele middag zou aanhouden, moest hij maar naar de spoedeisende hulp gaan. We zijn gewoon ineens gegaan Eerst hebben ze een catheter ingezet, dat hielp niet, toen hebben ze van alles geprobeerd met pijnstilling, maar iedere keer zat er minstens een half uur tussen natuurlijk, om te kijken of het hielp. Toen de pijn tenslotte gewoon door de morfine heen kwam, begrepen ze dat er toch wel iets aan de hand moest zijn en zijn ze de specialist gaan bellen….. Om 12 uur ’s avonds eindelijk, lwam hij op de afdeling die hij ‘smorgens verlaten had en had de zuster in vijf minuten de pijn weg…… Hij bleek een forse nabloeding te hebben met veel stuwing. Het was precies een bevalling, inclusief het moment dat hij liever een spuitje wilde hebben om maar van de pijn af te zijn en dan later weer wakker te worden. Hij heeft nog een week in het ziekenhuis gelegen met een blaaspoeling. Toen, eindelijk mocht hij naar huis! Nu is Zweden best ver weg, maar onze oudste dochter is een weekend geweest, onze jongste is een weekend geweest met haar jongste en oze oudste zoon is een paar dagen met de trein gekomen vanuit Flensburg.

helpen met het uitruimen van de afwasmachine....

helpen met het uitruimen van de afwasmachine….


Twee maanden later heeft hij nog een operatie gehad om een shunt in de arm te zetten en toen is hij twee keer onder narcose gebracht, want de eerste keer mislukte het. Die Zweden houden je gewoon niet op de hoogte, dus ik werd al ongerust toen hij om drie uur nog niet op zaal was(half twee geopereerd), om vier uur nog niet op zaal was, om vijf uur nog niet op zaal was. Tegen die tijd was ik verschrikkelijk ongerust.Ze wisten niet waar hij was en of alles goed was gegaan! UIteindelijk ben ik erheen gereden, maar dat hielp ook niet. Je kan niet naar de operatie-afdeling. Om negen uur belde hij met het hele verhaal, maar hij was uitgeput natuurlijk. Voor jullie gerustelling kan ik zeggen, dat hij prima is opgeknapt en dat alles goed en kalm gaat met de bloeddialyse. Hij wordt 3x per week met een taxi opgehaald om half acht en wordt dan om een uur of twee weer teruggebracht. Dan eten we gezellig warm samen en op de andere dagen gaat hij soms naar de Uni of rommelt een beetje in en om huis. Na een vroeg en heerlijk voorjaar, heeft het de maanden juni en juli alleen maar geregend en is het koud geweest (10-15 graden). Begin augustus begon de zon te schijnen en nu hebben we al drie weken heerlijk weer! Met angst en beven zie ik de winter tegemoet, maar nu NU is het zomer!
DSC_1061

Ik ga mijn leven beteren….

Mijn laatate bericht op dit blog is van 14 november 2014 en ik moest zelfs opnieuw mijn upgrade betalen! Maar ik heb een drukke winter en een drukke zomer gehad en ik ben dus van plan weer logjes te gaan schrijven aan de hand van de foto’s. Natuurijk ben ik wel actief op Facebook, maar er zijn toch heel wat mensen die alleen mijn maar mijn blog lezen. Aan de hand van de foto’s zal ik regelmatig wat logjes schrijven dus. Mijn eerste logje gaat over de jaarwisseling 2014/2015. Bij de jaarwisseling 2013/2014 waren mijn oudste dochter met man en kinderen hier en zagen we op Internet het volgende artikel even klikken. Mijn schoonzoon is architect en zei dat hij dat wel kon maken…. Het leek ons wel wat, maar dan moest ik eerst een jaar melk- en sappakken sparen. Dat heb ik ook gedaan. Als je met zijn tweeën bent, is dat nog niet zo makkelijk. Gelukkig kregen we de laatste maand hulp van wat vrienden (had ik veel eerder moeten vragen). Uiteindelijk had ik aan het eind van het jaar 135 pakken. Kerstmis kwam en ging en voor het eerst was het een groene Kerst….. maar gelukkig: precies op tijd begon het te sneeuwen en daarna werd het -16. Toen de goegemeente op 28 december kwam, was het goed koud. Met dozen van Leo’s dialysemateriaal en gieters gevuld met water en voedselkleurstof, vulden we alle pakken en zetten ze in de sneeuw buiten om te bevriezen.
IMG_3270
DSC_0863
De volgende dag zijn we eerst begonnen met een fundament van sneeuw.
DSC_0866

Daarna hebben we de pakken in bouwvolgorde gelegd:
DSC_0878
DSC_0865
Daarna kon het bouwen beginnen: Krijn bouwde, Lonneke metselde, Feike nam de foto’s, Tuur gaf de blokken aan en haalde sneeuw om metselspecie mee te maken en ik haalde het karton van de ijsblokken af.
DSC_0877

DSC_0884
DSC_0882
DSC_0888
Zoals je op de foto kan zien, had Krijn een plankje gebruikt om over de ingang heen te metselen. We hadden helaas niet genoeg stenen om hem wat ronder te laten lopen en om de ingang keurig af te meken. Het werd een pizza-oven in plaats van een Iglo, maar het is toch een verrrekt mooi ding geworden! Wie kan er nou zeggen dat hij een Iglo in de achtertuin heeft gebouwd, zeg nou zelf?
DSC_0889
DSC_0897
Als je van binnen naar buiten keek, zag hij er zo uit:
FullSizeRender
FullSizeRender-1

Met Oud en Nieuw hebben we er sterretjes in gebrand en dat was nog mooier:
DSC_0943
DSC_0944
Helaas, HELAAS! Het was allemaal niet van lange duur…… Toen de familie op 2 januari vertrok, dooide het nog net niet, dat begon die middag. Midden inn de nacht van 3 op 4 januari werd ik wakker van een enorm geraaas. Toen ik de vlgende morgen gng kijken, zag ik dit:
DSC_0947
Vier dagen hebben we ervan kunnen genieten VIER dagen! Maar ja, tenslotte moet je rekenen: ik kan het van mijn bucketlijst afschrappen en er zijn toch mooi maar een heleboel mensen die nog nooit een Iglo in hun tuin hebben gehad, toch mooi!

cijferlogje (speciaal voor Repel)

Mijn moeder was een echte bèta. Als je iets zei over volgende week donderdag bijvoorbeeld, zag zij een kalender voor zich, terwijl ik gewoon iets had van “o ja, volgende week donderdag” en dan reisde ik er in mijn hoofd naartoe. Mijn moeder was naast een bèta, ook sociaal niet handig. In mijn jeugd en daarna natuurlijk heb ik met verbazing meermalen geconstateerd hoe mijn moeder iedereen die iets over haar te zeggen had (bazen en officieel gezag zoals politie, badmeesters en belastingambtenaren) alsmede iedereen die vond dat hij iets over haar te zeggen had (familie, vrienden en kennissen) stelselmatig tegen zich in het harnas joeg. Op het werk (onderwijzeres en later leerkracht op een huishoudschool) had ze voortdurend problemen met het hoofd of de directrice, met sommige collega’s en ook soms met ouders. Ze was strondeigenwijs, wist het altijd beter en wat nog het ergste was: ze had bepaalde vooroordelen (en voorkeuren trouwens) die vaak nergens op gebaseerd waren. Die vooroordelen werden dan ook in de eerste minuut van de kennismaking geboren en hadden niets te maken met de geëikte vooroordelen zoals ras of zo. Zelf was ze er van overtuigd dat ze alleen maar eerlijk was en de rest van de mensheid niet. Toen ik een kind was, geloofde ik dat ook. Voor mij was het zijn van een bèta en zo zijn als mijn moeder een beetje hetzelfde. Omdat ik niet sociaal zoals mijn moeder wilde zijn, werd ik ook beslist geen bèta. Ik wilde niet leren knutselen, ik wilde niet leren rekenen (vandaar dat ik na de kleuterschool een advies voor de BLO=Speciaal Onderwijs kreeg) en ik dacht echt dat ik het allemaal niet kon.Toen wij in de zesde klas zaten (groep 8) kregen wij rekenhuiswerk mee op zaterdagochtend, de volgende zaterdagochtend gingen we dan dat met de hele klas nakijken. Ik had het NOOIT gemaakt! Iedere keer kneep ik hem geweldig vanaf woensdag, maar toch maakte ik het niet. Ik ben nooit gesnapt, maar ik denk achteraf dat de meester het wel heeft gemerkt, maar de strijd gewoon niet aanging. Dat jaar (1960) was er een regeling dat je geen toelatingsexamen hoefde te doen voor Middelbare School als de leraar vond dat je kon. Mijn leraar vond dat ik NIET kon en dus moest ik toelatingsexamen doen. Ik werd toegelaten en ben MMS gaan doen, want dan kreeg je geen wiskunde. Omdat ik geen HBS had gedaan, moest ik een psychologische test doen voor de Logopedie-opleiding waaruit onder meer kwam dat ik de intelligentie had voor iemand die HBS-B had gedaan. Hoewel ik later ontdekte, dat een bèta zijn en sociale vaardigheden hebben héél goed samen kunnen gaan, heb ik bijna mijn hele leven last gehouden van onder andere een weerstand tegen cijfertjes. Andere weerstanden heb ik overwonnen zoals het naaien (bijvoorbeeld dit logje: KLIKKLIK).
Dit allemaal als inleiding. Toen ik de laatste keer in Nederland was, heb ik kennisgemaakt met het fenomeen BODYWRAP. Het is een heeeele grote pleister met in plaats van lijm aan de onderkant een kruidensmurrie. Waar je hem opplakt, zorgen de kruiden ervoor dat de blaasjes om de vetcellen heen verzwakt worden, zodat de vetcellen leeglopen en afgevoerd worden door het lichaam. Een kuur bestaat uit vier van die Wraps die je ergens moet aanbrengen waar je het vet eraf wil en met minstens drie dagen tussentijd. Voor je begint moet je je omvang meten waar je gaat plakken om te kijken of je centimeters verliest natuurlijk. Over de eerste serie heb ik een logje geschreven – KLIKKLIK maar weer – maar ondertussen heb ik twee series wraps gedaan en daarom volgen nu de cijfertjes, de rauwe cijfers….
Mijn taille was 114 cm.
Mijn heupen waren 124 centimeter
Mijn buik 10 cm. onder de navel heb ik helemaal niet gemeten de eerste keer.
Deze beginstand is NA de eerste wrap genomen, wnat ik kon mezelf er niet toe krijgen om me op te meten en de cijfertjes op te schrijven voor de eerste wrap. Hoe meelijwekkend kan je zijn?.
Na drie wraps en anderhalve week verder was mijn taille ———103 cm
Na drie wraps en anderhalve week verder was mijn buik bij heupen 118 cm
Daarna heb ik vier weken helemaal geen wrap gedaan. Hoewel ik tijdens die wraps geen ons was afgevallen had ik 11 resp. 8 cm. verloren.
Hoewel ik tijdens het NIET wrappen 2 kilo ben afgevalllen, heb ik op mijn taille slechts 3 cm. en op mijn heupen 2 cm. verloren.
Toen ik twee weken geleden begon was mijn beginstand dus: taille 100
———————————————————-heupen 114
——————————————-10 cm. onder de navel 119
Na de eerste wrap verloor ik al meteen 2 cm. op de taille,
————————————–11 centimeter op de heupen en
—————————————7 cm. op de billen.
Na de tweede wrap verloor ik niets, maar die heb ik omgedaan terwijl we naar Malmö reisden. Je moet je rustig houden als de wrap erop zit en ik dacht ook dat ik vier uur rustig in de auto zou zitten, maar we moesten tanken en naar het hotel en terug naar de auto en zo en ik denk dat ik toch niet rustig genoeg geweest ben. Als je zweet doe je nl. de werking teniet…..
Na de derde wrap was ik alleen 1 cm onder de navel kwijt en de eindstand na de vierde wrap is nu:
—————taille: 94 was eerst 100, daarvoor 114 = 20 cm na twee series wraps met een maand ertussen
————-heupen:: 100 was eerst 116, daarvoor 124 = 24 cm na twee series wraps met een maand ertussen
10 cm.onder de navel: 109 was eerst 119 cm…………= 10 cm na 1 serie wraps.
Het gevolg is nu dat ik maat 44/46 aankan, waar ik 2 maanden geleden met moeite in maat 48 kwam.
De volgende serie ga ik op mijn heupen doen. Ik hou jullie op de hoogte, foto’s volgen…
En nog even dit: ik krijg hier geen cent voor betaald!