Ayez pitié de moi (heb medelij met mij)

 

Zal je altijd zien: al die weken dat Leo in het ziekenhuis lag, kon ik alles zomaar doen. Vorige week dinsdag is hij eruit gekomen en woensdag kwam Wendy me helpen. Toen ze zaterdagmiddag wegging, hadden we ZOVEEL gedaan!! Wat ben ik blij met de hulp die ik van haar kreeg! Ze heeft zo’n acht verhuisdozen naar de garage gebracht en we hebben de klk en de bijkeuken schoongemaakt en gesorteerd

Zo zag de klk eruit voor wij er aan de gang gingen:

 

En dit zijn de foto’s van erna:

Dan hebben we nog de bijkeuken,  ervoor en erna:

Omdat we veel meer tijd hadden dan verwacht (ik hoefde niet naar Leo toe), hebben we ook nog een aantal leuke dingen gedaan.

Donderdagavond voelde ik  een hoest opkomen en ben vroeg naar bed gegaan. Vrijdag was het nog ietsje erger en toen ik zaterdagochtend opstond was ik gewoon een beetje ziek. Nadat Wendy was vertrokken, ben ik meteen naar mijn bed vertrokken en ik kwam er pas om een uur of elf ’s avonds even uit. Zondag heb ik zo’n beetje de hele dag geslapen en vanaf zondagavond was de hoest zo erg dat ik niet eens meer naar bed DURFDE! Als ik ging liggen, moest ik zo erg hoesten, dat het voelde alsof mijn longen uit elkaar scheurden. Maandagochtend was er een neusverkoudheid bijgekomen. In 1 ochtend had ik mijn neus gesnoten in een hele keukenrol  (en ik had een heel pakje Tena lady opgebruikt).

DSC_0001

Dacht ik dat het niet erger kon worden, maar vannacht had ik de ergste nacht ooit. Ik was echt een beetje in paniek! Ik had een niet aflatende hoestprikkel en er kwam bij het hoesten geen slijm los, alleen een scheurend gevoel in mijn borst en het zuur. Ik dacht serieus een paar keer dat ik een longbloeding zou krijgen en wat dan? Leo kan niet rijden met dat been en hij is al zo snel in paniek. Op een gegeven moment ben ik in de logeerkamer op de makkelijke stoel gaan zitten met het dekbed over me heen. Toen ben ik gaan tellen. Ik moest tien keer in-en uitgeademd hebben vooor ik mocht hoesten. Niet dat het helemaal lukte, maar langzamerhand kreeg ik mijn hoestprikkel ietsje onder controle. Ik ben daar zelfs even weggesukkeld en toen in bed gaan liggen. Toen ik om half zes weer wakker werd, had ik een uur of twee geslapen……  Ik was gebroken. Niet alleen had ik veel te weinig geslapen, dat hoesten kost ook zoveel energie. Ik had spierpijn in mijn middenrif, in mijn hoofd, ja zelfs in mijn kaken! Toen kwam Leo’s vervoer van de dialyse ook nog eens niet. Omdat we vanmiddag opnieuw zijn been moesten laten verbinden, moesten we na de dialyse meteen weg en hoe later hij daar is, des te later is hij ook weer thuis…. Leo vroeg of ik hem wilde brengen. Bijna had ik gevloekt, maar hij kan er ook niks aan doen natuurlijk. Gelukkig kwam de taxi toen we omhoog op ons weggetje reden en hij is overgestapt.

Toen ik om een uur of half tien een telefoontje kreeg, ben ik er lekker bij gaan liggen en tot mijn verbazing heb ik ruim twee uur daarna geslapen! Nu is het ietsje beter. Ik heb een hoestdrank gekocht (die de hoestprikkel dempt)bij de Apotheek ( toen Leo zijn been liet verbinden) en ik heb Iboprufen tegen de koorts en de ontsteking . Verder slik ik weer braaf Echinacea en vit C en D. Zo MOET het lukken, toch?

 

 

Rennend werkbezoek

DSC_0019DSC_0020DSC_0021

DSC_0023

Ze ging en ze kwam en nu gaan we de klk  en de bijkeuken opruimen! De klk is de ruimte achter de gastendouche die in de brochure toen we het huis kochten als klk stond aangegeven. Het bleek een afkorting voor kledkammare (kleedkamer, inloopkast). Wij zijn het altijd de klk blijven noemen…….

DSC_0024

DSC_0026

Foto’s van hoe het geworden is, volgen later.

Gelegenheid

Bij de spullen die ik uitzoek vanwege de verhuizing, zitten allerlei dingen die ik ooit bewaard heb omdat ze de moeite waard waren tóen. De inhoud van drie kartonnen dozen en een attachékoffertje past nu makkelijk in dat koffertje. Gisteren postte ik op Facebook deze foto. Nog een keer in mijn blog dan maar voor diegenen die mij alleen volgen via mijn blog.

 

EPSON MFP image

EPSON MFP image

Het is de verlovingsfoto van mijn ouders voor de ingang van Diergaarde Blijdorp in october 1942.

Vandaag wil ik iets anders publiceren  ik vond en wat ik bewaar. Misschien is het wel ergens op Internet te vinden, maar ik vind het prachtig.

GELEGENHEID heet het.

Lange tijd geleden stond er in een Griekse stad een beeld. Nu is het spoorloos verdwenen, maar er is nog een beschrijving die ons een voortreffelijk beeld geeft ervan en waaruit we met zekerheid de leringen kunnen leren kennen die de oude grieken met dit beeld voor ogen hadden

EPSON MFP image

EPSON MFP image

 

EPSON MFP image

EPSON MFP image

Het belichaamt iets wat ik mijn hele leven al helemaal onderschrijf. Pak de gelegenheid als die zich voordoet, zou ik zeggen. Er zijn weinig dingen in mijn leven waar ik spijt van heb, maar de dingen waar ik spijt van heb zijn bijna zonder uitzondering dingen die ik had kunnen doen en die ik niet gedaan heb om vage redenen. Zo kwam ik een keer midden op het Oranjeplein (dorpsplein) van Puttershoek Adje Bouman tegen (voor de jongeren onder ons, dit is hem.).Waarschijnlijk moest hij iets doen in Alcazar. Hij vroeg naar de dichtsbijzijnde snackbar. Ik had net alles in huis gehaald voor stamppot rauwe andijvie met spekkies. Ineens vond ik het zo zielig: een beroemdheid op zijn retour die iedere avond naar een Snackbar moet om wat te eten te krijgen. Hij stond daar zo verloren op dat plein.  Misschien had hij ook wel gewoon trek in patat, maar ik begreep ineens dat het artiestenleven lang niet is wat een warm gezinsleven biedt. Ik stond op het punt om hem te vragen of hij niet zin had om stampot rauwe andijvie met ons thuis te eten, maar ik aarzelde. Ik wilde niet als een soort groupie gezien worden, ik wilde me niet opdringen, misschien was stamppot andijvie wel te min voor hem enz. enz. De gelegenheid ging voorbij en ik wees hem de snackbar…… Tot op de dag van vandaag, moet ik daar nog regelmatig aan denken in de zin van :”HAD ik het nou maar gedaan”……..

Morgen weer wat nieuws uit foto’s en herinneringen….

 

 

 

 

 

 

Van goede buren en verre vrienden en zo….

Sinds mijn lieve MEM (Man En Minnaar) in het ziekenhuis ligt (bijna drie weken nu), heb ik een tussendoor leven. Ik leef tussen de ziekenhuisbezoeken door. Van elf tot zes zit ik in het ziekenhuis en tussendoor ben ik thuis en doe wat boodschappen. ’s Avonds na het ziekenhuis, ga ik soms ff langs de winkel om sap voor MEM te halen en ietsje voor mij.  Daarna plof ik voor de TV,  kijk tot elf uur. Ik heb mezelf nu al zo ver dat ik daarna ga slapen. Tijdens de reclame (heel veel reclame in Zweden!), ruim ik de afwasmachine in en uit, de boodschappen weg, hang  ik wasjes op of vouw ze op, maak iets te eten klaar voor mezelf, bel met het thuisfront, bel nog even met Leo (bijvoorbeeld om de uitslagen van Sparta door te geven) en ik krijg van hem het laatste nieuws over zijn temperatuur.

Als ik dan in bed lig, neem ik me voor om de volgende morgen vroeg op te staan en van alles te doen tot tien uur (daarna wassen, aankleden en weg). Een loden vermoeidheid heeft echter bezit van mij genomen, zodat er meestal niets van komt. Het huis moet helemaal opgeruimd worden, alles wat we niet meenemen naar Nederland, moet weggegooid,  weggegeven of in de garage gezet worden tot de verhuizing(mijn naaispullen bijvoorbeeld), alle kamers moeten gewit en behangen (of geverfd) worden en de houten vloeren moeten worden geslepen. Daarna moet het hele huis grondig schoongemaakt worden en dan kan het in de verkoop.

Sinds een paar dagen is mijn lethargie een beetje doorbroken. Dat komt zo: Ik heb een vriendinnetje, een Internetvriendinnetje. Toen ik pas in Zweden woonde en mijn blog begon, heb ik haar leren kennen. Ze zat en zit in een hele andere levensfase met kleine kinderen en in Zuid-Holland. Bovendien is er een fors leeftijdsverschil. Zeg maar: ik kan haar moeder zijn. Toch kunnen we het heel goed met elkaar vinden. Eerst gaven we alleen commentaar op elkaars blog, toen hebben we wat heen en weer gemaild, daarna hebben we een ontmoeting gearrangeerd en dat ging nog beter. Het was alsof we elkaar al jaren kenden. Toen werd zij ziek. Ze kreeg kanker. Ik moest lezen hoe ze door een heel proces ging en ik kon niet komen, ik kon niet genoeg tijd voor haar vrijmaken. Gelukkig knapte ze op en liep de sterren van de hemel. Toen brak ze haar been tijdens een van haar trainingen en niet zomaar, ze BRAK haar been in de wielkast van een auto. Misschien zou ze nooit meer lopen! Het lopen, het rennen had haar op de been gehouden met haar kanker, zou dat nu haar afgenomen worden? Maar (bijna) iedereen had buiten haar geweldige veerkracht, haar geweldige doorzettingsvermogen, haar bevlogenheid gerekend en ze is weer gaan lopen, daarna gaan rennen, daarna hard gaan rennen en ze heeft weer een marathon gelopen! (Ik was toevallig in Nederland toen en zou komen, maar MEM werd ziek en ik moest afzeggen) Het laatste nieuws is nu dat ze (na vier jaar) toch te veel last van haar knie gaat krijgen en misschien moet stoppen of minderen . Morgen loopt ze in plaats van de hele, de halve marathon van Utrecht en alweer kan ik er niet bij zijn…..

Dat vriendinnetje dus, die kanjer, heeft voor 6-9 april een ticket geboekt om me te komen helpen met het huis. Ze laat haar man en drie kinderen  achter en komt gewoon keihard naar Zweden om voor mij te dweilen en te koken en zo! Toen ze het vertelde, was ik meteen uit mijn lethargie en heb in een ochtend een slaapkamertje helemaal leeggehaald, een auto volgeladen om naar de stort te brengen en alles wat ik hou netjes gesorteerd en klaargelegd om in dozen te doen (de dozen moet ik nog kopen, maar er komt steeds niks van). Gisteren hoorde ik ook nog dat ook mijn dochter  met sterke man en twee grote kinderen komt met Pasen vier dagen en zij gaan ook helpen met opruimen en zware dingen versjouwen. Ik voel me verschrikkelijk gezegend met lieve familie en met lieve vrienden, ver en dichtbij.

De buren wisten aanvankelijk helemaal niet dat Leo in het ziekenhuis ligt. Hier in de winter, zie je elkaar bijna niet. Maar nu zij het weten, hebben ook zij aangeboden om te helpen en een buurman heeft zelfs gezegd dat hij op bezoek gaat bij Leo. Tot nu toe heeft Leo, naast onze Nederlandse vriendin, nog van niemand bezoek gekregen. Er wordt hier veel minder op bezoek gegaan dan in Nederland. Ik ben regelmatig het enige bezoek op de hele afdeling.

Wat waarschijnlijk helemaal in de soep loopt dit jaar, is het zaaien van eenjarigen(zonnebloemen, Cosmea, Oostindische kers, tabaksplanten, asters en groente). Daar moet ik zo,n beetje nu mee beginnen. Ik heb de serre echter nodig als opslagruimte voor spullen als ik kamers leegmaak. Bovendien staat mijn hoofd er niet naar. Desnoods koop ik eenjarigen als plantje, maar dat is minder geslaagd. Niet alleen is het verschrikkelijk duur, maar niet alle eenjarigen die ik in de tuin wil, zijn ook te krijgen als jong plantje of niet in de kleur die ik wil. Die verkrijg  je alleen door zelf zaaien.  Nou ja, als dat nou het ergste is? Gelukkig heb ik een tuinman achter de hand voor als het helemaal uit de klauw loopt…..

EERST DAT HUIS NOU MAAR EENS!!!! (en Leo uit het ziekenhuis natuurlijk..)

 

 

 

 

 

Een kleinzoon met rijtjes

Heel mijn leven al ben ik dol op kinderen. Als jongste in een gezin met drie meiden, had ik nooit een jonger broertje of zusje om mee te spelen wat ik erg jammer vond. Ik wist als kind al dat ik met kinderen wilde werken later of een heleboel kinderen zelf wilde krijgen(of adopteren, of als pleegkind opnemen) Later ben ik als logopediste  geworden. Zoals zoveel mensen had ik een idee van hoe kinderen moesten zijn of worden, een norm zeg maar. Gelukkig ben ik daar grondig in opgevoed door de kinderen zelf. Naarmate ik ouder werd, kon ik steeds meer onbekommerd van kinderen genieten, zonder vooroordelen of vooropgesteld doel. Als je werkt met gehandicapte kinderen of kinderen die niet aan hun leeftijdsnorm voldoen (let wel, dat kan erBOVEN of erONDER of erNAAST zijn!), moet je iedere vergelijking met leeftijdgenoten loslaten, want je doet dan het kind geen recht. Mijn behandelingen gingen steeds meer uit van wat een kind WEL kan, in plaats van wat er nog ontbreekt, van de sterke kanten in plaats van de zwakke kanten.  .Natuurlijk ben je wel ingehuurd om het kind iets te leren wat het voorheen niet kon en MOET je hem vroeg of laat confronteren met haar onvermogen. Ik had daar soms wel last van.

Nu nu heb ik kleinkinderen en daar kan ik onbekomerd van genieten. Het is me met mijn eigen kinderen al opgevallen: kinderen hebben van het begin af aan een eigen karakter, met eigen voorkeuren en interesses. Als ze zich ontwikkelen, krijg je zo’n donkere kamer gevoel. Je kijkt naar een zich ontwikkelende foto die in een badje ligt en langzaam, langzaam zie je contouren verschijnen. Het kind wordt iets wat het al was, maar de contouren tekenen zich steeds duidelijker af. Naarmateik ouder word, heb ik steeds beter geleerd om los te laten, om te laten gebeuren wat er gebeurt, zonder al te veel in te grijpen (Ik weet trouwens niet of mijn kinderen het daar ook me eens zijn….)

Dit was een lange inleiding om te vertellen over de jongste zoon van mijn jongste dochter. Dat is niet mijn jongste kleinzoon, want dat is de zoon van mijn oudste zoon. (volgen jullie het nog?)    Tweeënhalf is hij en hij praat beslist niet zo goed als ik zou willen, maar hij heeft hele andere, hele goede eigenschappen waarin hij uitblinkt. Hij is geweldig ordelijk. Al na een dag kon hij bijna zelfstandig de afwasmachine uitruimen. Hij wist van alles waar het hoorde als het eruit kwam.Als hij gegeten heeft, brengt hij spontaan zijn eigen bord en bestek + beker in de afwasmachine en alles op de goede plaats. Daarnaast kwamen we overal in het huis rijtjes tegen. Hij maakt van ales min of meer ordelijke rijtjes, alleen wel op plaatsen die ikzelf nu niet direct zou uitkiezen. Kijk even mee  op de foto’s:

DSC_0579

.Waxinelichtjes overal vandaan netjes bij elkaar gezet……

DSC_0578

Een keurig rijtje sokken midden op de grond

DSC_0580

Alle soorten snijplanken keurig gesorteerd in verschillende rijtjes (de onderste hebben gaatjes, de middelste hebben steeltjes, de bovenste hebben karteltjes) èn de vliegenmeppers en de veger en stoffer en blik (liggend) als aparte buitencatergorie ondergebracht (boven in beeld)

Het summum kwam toen ze allang weg waren. Toen ik vorige week zondag snel een tasje klaar maakte om mee te nemen naar het ziekenhuis terwijl we op de ambulance wachtten, wilde ik ook mijn leesbril in mijn koker meenemen. Anders dan mijn kleinzoon, laat ik alles ordeloos slingeren. Die brillekoker gebruik ik dus bijna nooit. Toen ik hem opende, vond ik daarin een rijtje snoeptomaatjes en een pen. Ik heb er een foto van gemaakt, maar hij is erg onscherp geworden in ‘the heat of the moment’ Ik plaats hem toch.:DSC_0583

 

DSC_0148_cr

Is het geen snoepie?

Naar analogie van Liefde in Tijden van Cholera, schrijf ik over Lijnen in Tijden van Streptokokken infecties…

Toen mijn dochter 2 weken geleden weer naar Nederland vertrok, zat ik vol goede plannen om het afvallen weer ter hand te nemen. Daar was drie weken lang niks van gekomen. Ik had Chinees op, patat, bitterballen, wafels, stroopwafels en pannekoeken  Bovendien had ik voornamelijk wit brood gegeten en ik had me officieus gewogen (3 kg. aangekomen). Ik wist wel dat ik aangekomen was, maar ik wist officieel niet precies hoe veel.

Tijd dus om het lijnen weer serieus ter hand te nemen. Op dinsdag en donderdag wordt Leo altijd gedialiseerd en dan vertrekt hij ’s morgens om kwart voor acht en komt er om twee uur weer in. In plaats van nog een beetje uit te slapen, stond ik gelijk met hem op en ging een uur in het bos wandelen in stevige pas. Ik heb na verloop van tijd altijd problemen met de ‘ledige’ tijd die trainen en zo inneemt.Door vroeger op te staan, verlies ik geen tijd. Ook had ik deze eerste dag een appeldag ingelast om weer even in het regime te komen. Wij hebben hier de Zweedse gewoonte overgenomen om tussen de middag warm te eten en ’s avonds nog een boterhammetje, soms met wat warms (soep, eitje, bitterballetje, gebakken vis enz.), maar meestal gewoon met beleg. Omdat Leo helemaal niet hoeft af te vallen, moet ik echt op mezelf letten. Dat ging dus prima, maar toen werd Leo ziek. Hij werd halsoverkop zondagavond opgenomen met hoge koorts en een lelijke ontsteking in zijn been.. Het verslag daarover staat hier.  

Als zoiets gebeurt, staat alles op zijn kop. Je hele leven verandert, ook al lig je zelf niet in het ziekenhuis.Je hele ritme is zoek. Omdat onze kinderen allemaal ver weg wonen, ben ik de enige die op bezoek komt. Hier in Zweden is het niet de gewoonte dat vrienden en/of collega’s op ziekenbezoek komen. De enige die een keer kwam is een Nederlandse vriendin van ons, ook een wereldvrouw (bedankt Regine!) Het bezoek is van 11 tot 7 uur, maar ik kom om half twaalf en  ik ga meestal om half zes weg.  Iedere keer vergeet je weer hoe MOE je wordt van zo’n toestand. Als ik thuiskwam, had ik nergens zin meer in, behalve met mijn kinderen bellen en achter de TV hangen. Leo en ik bellen ook altijd nog een keer (om zijn temperatuur door te geven) en ’s morgens voor ik kom ook. Ik hoef eigenlijk niks te doen zelf, maar blijkbaar word je daar verschrikkelijk moe van……. Het enige wat ik doe is, ontbijt voor mezelf maken,(een glas vruchtensap, een kop thee met gember en soms een gekookt eitje) verder eet ik in het ziekenhuis de rest van het eten van Leo op. Hij was er vorige week maar met moeite toe te bewegen om meer dan drie hapjes te eten, maar nu eet hij al zijn halve bord leeg. Soms haal ik bij het restaurant een salade van de saladebar als het eten niet te genieten is. Het is heel makkelijk om het lijnen helemaal te laten schieten in zo’n situatie, maar omdat ik net weer begonnen was, heb ik besloten om dat NIET!! te doen. Wat doe ik dan wel? Ik eet van de drie aardappels er maar eentje, van de aardappelpuree misschien drie volle eetlepels bij elkaar, van de rijst iets minder dan de helft, dat dus. Verder parkeer ik de auto expres tien minuten lopen van het ziekenhuis, zodat ik in de zwembadpas naar zijn kamer loop. Halverwege de middag loop ik ook nog even in zwembadpas naar het restaurant waar ik een koek voor hem koop. Hij eet zo slecht, dat ik blij ben dat hij tenminste een koek eet!

Als ik ’s avonds thuiskom, val ik voor de TV neer en krijg ik de neiging om te gaan snacken (tijdens de reclame loop ik naar de keuken, pak wat mee om dat heerlijk op te peuzelen voor de TV). Om paal en perk daaraan te stellen, maak ik drie kleine containertjes met een snackje klaar en meer eet ik niet die avond (als je dat blokje pure chocola niet meerekent dat ik iedere avond mezelf gun tenminste……) Ik heb een heleboel verschillende opties om die containertjes te vullen en daar kies ik er iedere dag drie uit. Ik kan kiezen uit: drie dadels, nootjes van allerlei slag (geen pinda’s), paprikareepjes met sesamzaad, appel met rozijn en/of bleekselderij, komkommer met beetje mayonaise, 15 druiven, stukjes kaas, hardgekookt ei met kaviaar of kerrie of tuinkruiden, stukjes metworst, plakjes wortel met gedroogde cranberries, bevroren frambozen, guacemole met reepjes cracker of stukjes rauwe bloemkool om te dopen enz. enz.Ik weet van mezelf dat ik het lijnen niet volhou als ik niet rijk kan variëren met wat ik eet. Maar ik weet ook dat als ik mezelf niet ‘restrain’ in hoeveelheden, dat het ook niet lukt. Daarbij drink ik dan meestal twee grote bekers (kruiden)thee en soms nog een glas vruchtensap of een appel. Verder drink ik de hele dag door water, ik kom makkelijk aan 2 liter. Ik heb mezelf aangewend om iedere keer als ik naar de WC ben geweest en mijn handen heb gewassen, ook een glas water te nemen. Daardoor moet je dan ook weer vaker naar de WC natuurlijk.

Ondanks het uren stilzitten, het ziekenhuis eten (zout en vet, vaak drijft er wat vlees in een onduidelijke saus), ben ik vorige week 2.1kg. afgevallen!

Met mijn man gaat het ondertussen beter. De koorts is nog niet helemaal onder controle, maar een stuk lager dan 40 graden. Hij wordt nog wel zwaar onder de antibiotica gezet. Ze hebben de dosis nog een keer verhoogd in het weekend.  Zijn been ziet er nog heel lelijk uit, maar is minder opgezwollen. Hij kan er nog helemaal niet op staan, daar zal wel fysiotherapie aan te pas moeten komen. De acute fase is in ieder geval duidelijk voorbij. Dat betekent niet dat hij snel naar huis komt. Zolang hij koorts houdt, is het gevaar van bloedvergiftiging niet geweken. Toch is er een nieuw evenwicht ontstaan. Ik ga al helemaal wennen aan de lange zit in het ziekenhuis en ik kom er al wat meer toe thuis wat te doen als ik er ben. Ik word zo rustig dat ik gewoon bang van mezelf word. Bedankt voor jullie lieve reacties op mijn vorige logjes. Jullie horen wel hoe het verder gaat.

Updeetje

Vandaag zijn we voorzichtig optimistisch!! Het ziet er naar uit dat er gisteravond een omslag heeft plaatsgevonden. Hij was gisteravond erg ziek, overgegeven en bij het minste geringste moest hij hoesten. Vanmorgen voelde hij zich veel beter. Hij heeft een onderzoek gehad van zijn been (echo) en daar kwam uit dat er geen obstructie van de bloedvaten is. Dat is geweldig nieuws, want het betekent de de penincilline overal kan doordringen. Zijn been ziet er nog verschrikkelijk uit en hij kan er niet op leunen zonder te vergaan van de pijn, maar vanavond had hij voor het eerst ZONDER paracetamol een temp van 37,6. Het is nog iets te hoog voor hem, want hij heeft normaal een temp van 36,5, maar het ziet er toch al heel veel beter uit. Nu moeten we hem nog een beetje aan het eten krijgen, hij kan een hap of vijf op en dan krijgt hij een ‘opgeblazen’ maag.Bedankt allemaal voor jullie lieve berichtjes, steunt me erg..  Wordt vervolgd……

Vergeet ik bijna het belangrijkste nog te vertellen: hij is overgeplaatst van de acute afdeling naar de afdeling infectieziekten. Dat betekent dat hij niet acuut meer is….

 

Deze hele winter is het goedgegaan

Geen nieuws, goed nieuws zeggen ze altijd en daar is dit blog geen uitzondering op. Als een berg zag ik tegen deze winter op. Al een paar jaar knapt de gezondhied van Leo in de winter langzaam af. Eind november, begin december bgint hij het steeds kouder te krijgen, moet de kachel gestookt worden tot het zo’n graad of 26 is in huis en nog zit hij onder een dekentje TV te kijken. Denk maar niet dat hij niets doet, want hij dialiseert drie dagen en de andere drie dagen gaat hij gewoon naar de Uni. Hij maakt wel kortere werkdagen van een uur of zes schat ik. In het voorjaar (vanaf april) begint hij dan zo’n beetje op te knappen om in ‘topvorm’ te zijn rond half september. Dan wordt het te koud om buiten te zitten en begint de neergang.

Deze winter verliep anders. Hij had veel energie en hij had het helemaal niet zo koud. Toen het vroor hebben we wel de kachel gestookt, maar echt niet overmatig. Met de kerstvakantie hebben we twee keer kinderen gehad met hun kinderen en Leo kon het allemaal geel goed aan, deed helemaal mee met het gesprek en hielp gewoon mee met afruimen en de afwasmachine in- en uitruimen  (dat is voor mij altijd een teken dat hij zich goed voelt). Begin februari ben ik een week naar Nederland geweest en heb mijn jongste dochter met VIER kinderen mee teruggenomen en het ging prima. Vier kinderen tussen 2 en 8 jaar is een heel gedoe, dat kan je begrijpen. Maar echt! het was reuze gezellig! Vorige week maandag zijn ze weggegaan en donderdagnacht krijgt Leo koorts. Twee van de vier kinderen waren een paar dagen ziek geweest, dus waarschijnlijk iets opgepikt.

Vrijdagochtend is Leo gewoon naar zijn werk gegaan, nou ja gewoon….. hij kreeg zijn schoenen niet aan en liep moeilijk. Je kon zijn linkeronderbeen bijna niet aanraken. Als je er naar wees, kromp hij al in elkaar. Hij had zich een week geleden ongeveer gestoten en dat was open gegaan (dunne huid) en dat deed pijn. Op zijn werk aangekomen, kon hij niet meer opstaan uit de stoel waar hij in was gaan zitten. Toen de secretaresse op de gang langskwam, heeft hij haar geroepen en zij heeft hem thuisgebracht (hij wilde eigenlijk gewoon met zijn eigen auto terug, maar dat hebben ze voorkomen). Toen bleek dat hij 39.2 had, was ik niet echt ongerust. Griepje , van de kinderen overgenomen… Zaterdag ging het al een stuk beter, maar in de nacht van  zaterdag op zoondagging het weer slechter. Zijn been deed pijn en de koorts kwam weer opzetten. Toen hij zondagmorgen naar de dialyse vertrok, verwachtte ik half en half dat ze hem zouden houden, maar nee. Hij kwam terug. Hij had wel koorts 39.2 weer, en alles wat ze hadden gedaan was het busje dat hem terugbrengt eerst naar ons huis te laten rijden, dus stopte hij een half uur eerder dan anders op ons erf met vier andere, zeer chagrijnige mensen in het busje. Hij kon bijna niet lopen.

In de loop van die zondagmiddag werd Leo steeds zieker en de koorts liep op tot 39.9. Ik zei tegen Leo dat als de koorts boven de 40 zou stijgen, ik zou gaan bellen voor advies. Ondertussen kreeg ik een Amerikaanse vriendin aan de lijn die vond dat ik beslist naar het ziekenhuis moest gaan. Ik beloofde haar dat ik met mijn dochter in Overschie zou overleggen. Zij raadde me aan om de nacht af te wachten. Dat was ik ook van plan, maar toen ik Leo weer tempte had hij ondertussen 40.3. Ik heb hem een paracetamol 1000 gegeven (zetpil en ben gaan bellen. Omdat hier geen dokter aan huis komt, kan je 1177 bellen als je niet precies weet wat je moet doen.  Dat heb ik dus gedaan. Zij raadde me aan onverwijld 112 te bellen en een ambulance te bestellen. Ze zei dat 40.3 geweldige hoge koorts is voor iemand van zijn leeftijd (wordt in mei 70), zeker als dat ook nog eens een nierpatiënt is. Toen ik hem weer tempte om te kijken of de paraceramol hielp, had hij 40.1 De koorts was dus maar 2/10 graad gezakt……, dus 112 gebeld, nog een keer mijn verhaal gedaan en 20 minuten later was er een ambulance.

We werden bij aankomst in het ziekenhuis meteen geholpen. Dat is ook wel eens anders geweest. Lang verhaal kort: hij is opgenomen en eerste onderzoek wees uit dat hij een ontsteking aan het onderbeen heeft en dat die ontsteking waarschijnlijk de koorts veroorzaakt (Geen griepje dus). Hij kreeg meteen een infuus met antibioticum erin, maar dat kon toch niet verhinderen dat de koorts weer opliep naar 40.3. Vandaag kregen we bericht dat hij officieel een streptokokkeninfectie heeft. Slecht nieuws dus. De koorts gaat op en af van 39.8 tot 38.9 al naar gelang hoe lang geleden hij paracetamol heeft gehad. 3x per dag krijgt hij penincilline intraveneus toegediend and that must do the trick….. Zijn onderbeen  ziet er erg lelijk uit en wordt ook erger. Het is rood, opgezwollen met een schilferige huid en er zitten vier grote zwarte vlekken op.. Toen hij zondagavond wegging was er dat nog eentje, zo groot als een rozijn……  Bij een hele lichte aanraking vergaat hij al van de pijn.  Hij heeft vanaf donderdag bijna niets gegeten, wel min of meer gedronken en hij vertelde me net dat hij vanavond heeft overgegeven en dat hij moet hoesten als hij op zijn zij ligt.

Jullie begrijpen dat mijn hoofd even nergens anders naar staat. Als je ouder wordt, kan je er zeker van zijn dat het einde dichterbij komt. Eens word je ziek of je gaat ernstige gebreken vertonen-    Je weet DAT het komt, je weet alleen niet wanneer of hoe. Ook weet je niet of dit het nu is, of dat dit alleen een klusje tussendoor is, waarna hij nog vijf of tien jaar gewoon doorleeft….. Je weet het niet.

Wereldvrouw avant la lettre

Ze is nu al een jaar of drie geleden overleden, maar ik denk dat ze zo’n jaar of 95 geworden is. Ik leerde haar pas kennen toen ze  net zo oud was als ik nu ben, tweede helft 60. Ze vertelde graag over haar leven en naarmate ze ouder werd, vertelde ze steeds vaker dezelfde verhalen. Zo heeft ze me verscheidene malen verteld hoe haar ouders elkaar hebben leren kennen. Dàt was nu precies het enige verhaal waar ik nooit genoeg van kreeg. Op de site Wereldvrouwen komen prachtige romantische liefdesgeschiedenissen voor, maar het verhaal wat ik nu ga vertellen is ook waar gebeurd. Eigenlijk gaat het over een wereldkerel, maar allá.

In 1910 stond er buiten Dordrecht aan de Merwede een herberg/café, ongeveer op dezelfde plaats waar later ICI kwam, ietsje verder dan de ruïne, op de Staart. De rivierschepen legden daar aan nadat, of voor ze geladen hadden en dan dronken de schippers en hun knechten een kop koffie daar. De moeder van mijn vriendin was in die tijd 10 jaar en ze woonde bij haar oom en tante(de herbergiers)voor een poosje, omdat haar moeder ziek was.  Hoewel ze nog jong was, werkte ze al heel aardig mee in het café. Op een dag was ze het straatje aan het boenen toen er een jongen op haar afkwam die vroeg hoe oud ze was. Ze vertelde dat ze tien jaar was, hij was 16. “Ik ga met jou trouwen later, maar nu ben je nog te jong en ik ook” zei hij. Hij vroeg wanneer ze jarig was. Toen ze het hem vertelde, beloofde hij naar haar toe te komen op haar zestiende verjaardag en dan zou hij haar vragen om met hem te trouwen. Ze wist niet zo goed wat ze ermee aan moest, maar ze voelde zich wel gevleid natuurlijk. Enfin de jaren gingen, nooit meer die jongen teruggezien, en het meisje werd 16. Op die dag kwam er een jongeman bij haar oom en tante vragen waar  hun nichtje was, want hij was zijn belofte niet vergeten. Het meisje was allang weer terug naar haar ouders die in Sliedrecht woonden aan de dijk. Ze heeft me het huis nog weleens aangewezen,mijn vriendin. Hij vroeg het adres en is toen helemaal gaan lopen naar Sliedrecht langs de rivier. Dat is een uur of drie lopen denk ik. ’s Avonds laat kwam hij aan en vertelde dat hij zijn belofte kwam inlossen. Ze zijn inderdaad met elkaar getrouwd en mijn vriendin vertelde altijd dat haar ouders NOOIT ruzie hadden en dat ze heel veel van elkaar hielden.” Mijn vader droeg mijn moeder op handen” zei ze altijd.

Nou, als dat niet romantisch is . Omdat mijn vriendin nu is overleden, wil ik dit verhaal vertellen, omdat er misschien anders wel niemand ooit dit verhaal aan de wereld bekendmaakt en dan gaat het verloren……

Nu reizen we naar onze geliefde in Afrika of  Mexico of zoiets en voor we vertekken, hebben we iedere dag contact via Skype of zo, maar ik denk dat een voetreis van Dordrecht naar Sliedrecht –  na zes jaar geen contact –  wel net zo´n verre reis was toen als dit nu……

De dertiende dag

O, jongens , wat hou ik van dit land! Ik hou van de natuur, ik hou van de Zweden met hun aparte gewoontes, ik hou van de winter, van de zomer, gewoon van ALLES!

Op 27 december begon het hier  te sneeuwen en is de temperatuur voornamelijk onder nul geweest.  Dat kwam goed uit, want mijn zoon was net de avond ervoor gekomen met twee van zijn kinderen. Daardoor kon er gesleed, geskied en een sneeuwpop gebouwd worden.

DSC_0028DSC_0032DSC_0056

De kerstman heeft zijn hart  verloren                                                                          ____________________________

 

Onze dochter en haar gezin, die voor Kerstmis hier waren, hadden pech. Toen was het  nog abnormaal warm hier. Ik las dat op de Noordpool zelfs de temperatuur rond het vriespunt lag. Dat is 30 gr. warmer dan normaal! Nu is dat echter allemaal over. Alles is weer normaal geworden. Af en toe valt er  een vers laagje sneeuw en alles is berijpt en overdag schijnt de zon. Hij staat zo laag, dat zelfs midden op de dag de horizon licht roze kleurt en het is vandaag op ‘het heetst van de dag’ -14 graden……

DSC_0060

Ik zou het beslist niet willen missen. Ik zit op een Facebooksite, die heet Wereldvrouwen. Als ik dan lees over vrouwen in Libië, Kenia, Abu Dhabi of de Philipijnen vind ik dat erg leuk, maar ik zou niet met ze willen ruilen en dan de echte winter hier missen. Trouwens: ik zou ook de zomer hier niet willen missen als de zon 20 uur per dag schijnt en het nooit helemaal donker wordt.  Het grauwe, grijze weer van october en november en van maart, DAT zou ik wel willen missen, maar nu is alles licht en sprookjesachtig mooi……

O, wat hou ik van dit land met zijn mensen, die zo anders hun feesten vieren! Zelfs hun feesten mogen niet onvoorspelbaar zijn. Het eten bij ieder feest is altijd hetzelfde, ze vieren ook steevast hun feesten te vroeg . DSC_0003

Dit jaar hebben we een traditioneel Zweeds Julbord gemaakt op Kerstavond (helemaal zoalshet hoort) met kerstham, Zweedse gehaktballetjes, haring, kaas, kruidenbrood (brood met speculaaskruiden, maar zonder suiker), knakworstjesen linksboven zie je nog ‘doop’ staan (vocht van de ham ingekookt, daar moet je je brood in dopen). Wat er ook bijhoort, maar wat ik niet heb gemaakt is rijstepap. Dat wordt aan de Tomten (huiskabouter) gegeven, als dank voor de bescherming van je huis en landerijen het afgelopen jaar  (en de’rest’ wordt natuurlijk gewoon zelf opgegeten).

1 mei is hier een feestdag, het begin van de lente, maar het wordt op 30 april gevierd met kinderen die als heksen en tovenaars worden gekleed en geschminkt en grote vuren overal waar speciale lenteliederen worden gezongen. Kerstmis wordt op kerstavond gevierd (Julafton), maar al vanaf 15 december wenst iedereen je God Jul (Prettig Kerstfeest). De mensen die je op Kerstmis zelf spreekt, wensen je God Fortsättning (Goede voortzetting). Daarna begint iedereen je een Gott Nytt År te wensen en vanaf 3 januari is het al God fortsättning! Tenslotte is het jaar dan al twee hele dagen geleden begonnen…… Vandaag is het de dertiende dag na Kerstmis, Driekoningen dus. Dat is een echte rode dag (in de agena en op de kalender is hij met rood aangegeven). Geen werk, geen school, maar hoe ze het vieren weet ik eigenlijk niet. Wel zag ik gisteren op Facebook dat we een God Trettondagsafton werden gewenst. Er wordt ons dus een prettige  dertiendedags AVOND gewenst, dus de avond v ooooooor de dertiende dag=Driekoningen. Dat verzin je toch niet? Na deze dag is de Kerstvakantie officieel voorbij. De kerstboom wordt opgeruimd, maar de lichtjes voor de ramen en in de bomen buiten blijven nog zeker een maand staan en hangen. Ergens tussen half en eind februari worden die pas opgeruimd. Dat vind ik nou een hele fijne gewoonte. Ik vind het verschrikkelijk gezellig al die lichtjes in het donker…..

kerstversiering3

Had ik al gezegd dat ik zo van dit land hou, van de mensen, van de natuur en de rust, maar ook van de verschillende seizoenen? Ik HOU van dit land!

Ik ga het nog missen allemaal, maar toch zijn we nog steeds van plan om in september of zo naar Nederland terug te verhuizen. ECH WEL!!!