Verven

Nog steeds ben ik in de ontkenning. De volgende fase is woede/opstandigheid. Volgens mij zit ik daar nog lang niet in. Wel voel ik me buitengewooon bedrijvig. Wij gaan op zijn laatst 15 september verhuizen, terug naar Nederland. Daar werken we naar toe. Hier in Zweden lever je je huis piekfijn af, helemaal schoongemaakt en helemaal opgeknapt met alle electrische apparaten er nog in. Toen ik in october een schilder benaderde, beloofde hij te komen in januari. Hij had al een keer in mijn huis rondgekeken en diende een begroting in van 50.000 SEK, dat is 5000 Euro ongeveer, waar ik mee akkoord was gegaan. In januari hoorde ik niks, half februari ben ik maar eens gaan bellen, maar toen had hij precies vakantie en hij beloofde de week daarop terug te bellen. Dat weekend werd Leo in het ziekenhuis opgenomen en ik dacht even niet aan schilderen natuurlijk. Omdat ik niet thuis was, ging ik ervan uit dat hij het had geprobeerd. Na twee weken mailde ik hem en legde uit wat er was gebeurd en of hij mij terug wilde mailen wanneer hij kwam en daar heb ik HELEMAAL NIETS op gehoord!!! In april ben ik toen maar eens andere schilders gaan benaderen, maar zij zaten allemaal al vol tot de grote vakantie. In juli ligt hier het hele openbare leven plat, iedereen is naar zijn sommarstuga(zomerhuisje) in het Noorden of zwerft op een boot tussen Zweden en Finland. Vandaar dat ik maar heb bedacht dat we het zelf moesten doen. Nu heb ik twee linkerhanden en ben ook nog eens erg slordig, dus ik heb in mijn leven al heel wat negatieve feedback moeten slikken over mijn verfkunsten. Gelukkig kwam eerst mijn vriendinnetje Repel mij helpen, daarna kwamen mijn dochter en schoonzoon met hun kinderen en verfden mijn balustrade buiten en verlosten mij en passant van een heleboel rommel die ik in de loop van de jaren verzameld heb en die we NIET mee gaan nemen naar een huis dat op zijn best 2x zo klein is als dit . Een een paar weken later kwam mijn vriendinnetje Yvon mij helpen.

DSC_0011

Vier lange dagen hebben we gepeund en we hebben de keuken en de badkamer geverfd, zij heeft het hele huis schoongemaakt en wat nog het belangrijkst is: zij heeft mij over mijn angst voor verven heengeholpen die ik mijn leven lang al heb…. Ik heb twee vensterbanken geverfd en nu durf ik. Toen ze weg was, heb ik eerst de schoorsteen geverfd, daarna heb ik drie mensen gecharterd om mijn plafond te verven, dat KAN ik echt niet meer. Ik ben voortdurend bang om te vallen en kan niet genoeg kracht zetten om de verf gelijkmatig over het oppervlak te verdelen.

DSC_0016

Maar wat ik WEL kan: de muren verven! Dus nu heb ik de schoorsteenmantel spierwit en de muren van de allrum zachtgeel geverfd in twee dagen (vooral het afplakken was een hels karwei met vijf deuren en een raam en overal lijsten tegen het plafond aan). toen heb ik ook nog al het koper gepoetst van de kachel.  Ik ben zo trots, zo TROTS!!

mei 2016 (5)

mei 2016 (6).JPG

Jullie denken nu natuurlijk dat wij de hele dag lopen te huilen, maar dat is helemaal niet zo. Af en toe schiet er eentje wel eens vol, maar Leo houdt altijd zijn gevoel voor humor. Gisteren zei hij dat hij nu  met recht een ouwe kankerlijer is……….
Vanavond(vrijdagavond) is onze zoon uit Duitsland gekomen met vrouw en kind en dat is heerlijk. Morgen gaat hij me helpen met wat zware karweien en dan vertrekken ze zondag weer naar huis. Het is precies een dag rijden en maandag moet hij weer werken. De berichtjes en bemoedigeningen van jullie allemaal doen erg veel goed. Het is fijn om te weten dat er veel mensen aan je denken……

Dit schreef ik vrijdag en ondertussen is het dinsdagmiddag. Het was 28 graden hier vandaag.. Alles juicht, maar mijn evenwicht is zeer wankel. Zolang ik maar aan het werk blijf…. Gelukkig is er een heleboel te doen. Vamorgen weer plafondverfhulp gekregen. Nu is onze grote huiskamer gewit. Ik heb weer een heleboel muren te verven. Mijn productieve dagen zijn echter erg kort, want we hebben iedere dag wel wat. Leo’s rijbewijs is verlopen op het moment en we zitten in de procedure van een nieuw rijbewijs, maar voorlopig rijd ik hem nog overal naartoe (behalve naar de dialyse). Morgen krijgt Leo zijn canule in, waardoor de chemokuur gegeven wordt vanaf volgende week dinsdag. Donderdagochtend krijg ik gelukkig weer hulp van een lief Nederlands/Zweeds vriendinnetje die gewoon keihard 2x anderhalf uur wil rijden om mij een grote ochtend te helpen. Om 1 uur moet ik dan hier weer weg om met Leo na zijn dialyse naar de zuster te rijden en zijn been te laten verbinden. Dan vertrekken we vrijdagochtend vroeg naar Nederland om naar een huis te kijken wat we willen kopen. Daar ontmoeten we onze overige drie kinderen met alle aanhang en zaterdagavond vliegen we weer terug. Dan moet Leo zondag weer dialyseren en ik ga maandag weer verder ons huis in orde maken voor de verkoop. Terwijl ik het zo opschrijf word ik moe van mezelf en tussendoor praten Leo en ik natuurlijk ook nog over zijn gezondheid en zo en over kinderen en kleinkinderen en herinneringen…. Ik ben erg bang om òm te vallen, wat helemaal niet kan! Daarom probeer ik ook echt goed voor mezelf te zorgen;  daar dien ik Leo ook het beste mee. Zo kijk ik iedere dag van vijf tot zes naar oude afleveringen van Grey’s Anatomy en op woensdagavond is  de nieuwste versie. Na zes uur verdwijn ik meestal naar de tuin tot een uur of negen en tussendoor eten we een boterhammetje (tussende middag warm).

Zo dus, het gaat wel, maar het gaat ook niet. Ik put troost uit het feit dat kanker minder hard gaat als je ouder bent. Het gekke is dat Leo nog steeds niet ziek is, behalve dan dat been. Hij heeft geen pijn, hij heeft geen koorts, hij heeft geen ademnood, zijn conditie is niet slechter dan een maand geleden en toch is hij gevaarlijk ziek volgens de dokter. Op Facebook en in de mail krijg ik verhalen van mensen die vertellen dat hun man of broer of vriend nog anderhalf, nog drie jaar, of nog vijf jaar heeft geleefd en ik hoop en hoop en hoop dat hij ook een van die mensen is…  Jullie hartverwarmende reacties zijn echt een balsem. Ik zal de komende tijd echt niet meer op iedere reactie kunnen reageren, maar weet dat ik het heel erg waardeer.

 

Daar kwam dan eindelijk de klap met de hamer…..

DSC_1065Al een aantal jaar is Leo ziek en heeft hij steeds iets meer kwaliteit ingeleverd. Eerst kreeg hij een dubbele longontsteking in Bogota en belandde daar in het ziekenhuis. Toen hij naar Zweden terugkwam, heeft hij daar ook nog twee weken gelegen.Daarna heeft hij thuis nog drie maanden moeten herstellen.

Toen hij ging dialyseren drie jaar geleden ging dat eerst nog thuis vier keer per dag. Toen konden we nog -beperkt – reizen. Geen langere vluchten dan drie uur, dus Nederland was goed te halen. In Zweden konden we met de auto nog overal komen.

Toen de zakjesdialyse misging vorig jaar, werd Leo heel ziek en bij de daaropvolgende kleine operatie had hij een joekel van een nabloeding. Tegen de tijd dat hij daarvan hersteld was, was de zomer al een heel eind heen. Reizen zit er voor ons niet meer in, want Leo moet 3x per week naar het dialysecentrum. Ze staan -beperkt- gastdialyses toe, maar dat moet je drie maanden van te voren regelen en je eigen ziekenhuis moet dat betalen: 500 Euro per dialyse. Het is te begrijpen dat Leo zich daar niet zo makkelijk bij voelt.

Nu moet je niet denken dat Leo maar zo’n beetje niks zit te doen daartussenin, nee: op de dagen dat hij geen dialyse had, ging hij naar de Uni, want hij had nog een project lopen wat eind maart klaar was en dan zou hij gewoon gaan rentenieren, behalve dan dat hij de laatste week van juli en de eerste week van augustus nog een conferentie had van het Ph.D programma van de Erasmus Uni, waarvan hij aan de wieg had gestaan en dat hij mede heeft opgericht. Dat zou de laatste keer worden en dan zou hij echt ECHT gaan rentenieren in Nederland.

Helaas werd hij aan het einde van de winter ineens héél ziek. Dat kan je HIER    lezen.

Nu heeft hij zijn project niet af kunnen maken op de Uni van Linköping. Met dat been gaat het redelijk. De wonden worden kleiner en hij heeft  alweer meer energie. Hij verheugde zich op zijn bezoek aan Rotterdam in juli en augustus. Afgelopen maandag moesten wij bij de hematolog komen voor de definitieve uitslag van de biopsie die in maart van zijn been genomen is. Ze zochten daarbij naar een complicatie van nierfalen die soms optreedt bij dialyse, waarbij de haarvaatjes in de huid verkalken. Dat zou een verklaring voor zijn wonden moeten zijn. De dokter vroeg of we de diagnose al gehoord hadden. Toen we dat ontkennend antwoordden, zei hij dat er tumerous weefsel gevonden was in de biopsie.  Hij blijkt een lymphetumor te hebben. Amputeren heeft geen zin, want ze hebben ook al verdikte knopen in zijn borst gevonden. Op het spectrum van minst gevaarlijke tot meest gevaarlijke zit deze vorm helemaal op de gevaarlijke kant. Out of the blue, volkomen onverwacht.

Je kunt twee dingen doen, zei de dokter. Je kunt niets doen, dan ben je binnen enkele maanden dood (een of twee zei hij). Je kunt 6 chemokuren ertegenaan gooien en dan kan je ook binnen enkele maanden dood zijn, maar het kan ook nog een half jaar duren. Er zijn zelfs gevallen bekend waar mensen nog enkele jaren hebben geleefd. De dokter raadde wel behandeling aan, maar hij kon absoluut geen garanties geven. We hebben het nog over de bijwerkingen gehad en over het feit dat dialyse een complicerende factor is, maar hij past de chemokuren daarom ietsje aan. We kunnen ieder moment besluiten dat hij geen verdere behandeling wil als het te zwaar wordt of als de chemokuren helemaal niet helpen. Aan het eind van de middag had Leo al besloten dat hij voor de chemokuren gaat. Dus nu gaat hij per 7 juni 6 chemokuren krijgen om de 14 dagen….

Het is volkomen onwerkelijk allemaal. Leo is totaal niet ziek en toch zou hij over twee maanden dood zijn als er niks gebeurt. In de rouwverwerking heb je vier fases. Ik weet er alles van. Toch ben ik geneigd te denken dat ze de biopsie van iemand anders hebben geanalyseerd en dat iemand anders nu met calciphylaxis is gediagnostiseerd…….  Ik zit dus in het eerste stadium: ontkenning.

Zijn reis naar Rotterdam heeft Leo gisteren afgezegd. Zijn been moet nog twee keer per week worden verbonden, Hij heeft drie keer per week dialyse en dan zou nu het schema van zijn chemokuren moeten worden aangepast. De dokter was ertoe bereid, we hebben het gevraagd. Hij zei letterlijk: “Als u een minder agressieve vorm van lymphoon had gehad, had ik gezegd dat daar niks van inkwam, dat de chemokuren uw enige kans op overleven waren. Maar omdat we nu toch niet weten of het überhaupt wel resultaat zal opleveren, kunnen we de chemokuren wel eromheen plannen”.  Klinkt niet erg bemoedigend, vind je wel? Lees verder

Ayez pitié de moi (heb medelij met mij)

 

Zal je altijd zien: al die weken dat Leo in het ziekenhuis lag, kon ik alles zomaar doen. Vorige week dinsdag is hij eruit gekomen en woensdag kwam Wendy me helpen. Toen ze zaterdagmiddag wegging, hadden we ZOVEEL gedaan!! Wat ben ik blij met de hulp die ik van haar kreeg! Ze heeft zo’n acht verhuisdozen naar de garage gebracht en we hebben de klk en de bijkeuken schoongemaakt en gesorteerd

Zo zag de klk eruit voor wij er aan de gang gingen:

 

En dit zijn de foto’s van erna:

Dan hebben we nog de bijkeuken,  ervoor en erna:

Omdat we veel meer tijd hadden dan verwacht (ik hoefde niet naar Leo toe), hebben we ook nog een aantal leuke dingen gedaan.

Donderdagavond voelde ik  een hoest opkomen en ben vroeg naar bed gegaan. Vrijdag was het nog ietsje erger en toen ik zaterdagochtend opstond was ik gewoon een beetje ziek. Nadat Wendy was vertrokken, ben ik meteen naar mijn bed vertrokken en ik kwam er pas om een uur of elf ’s avonds even uit. Zondag heb ik zo’n beetje de hele dag geslapen en vanaf zondagavond was de hoest zo erg dat ik niet eens meer naar bed DURFDE! Als ik ging liggen, moest ik zo erg hoesten, dat het voelde alsof mijn longen uit elkaar scheurden. Maandagochtend was er een neusverkoudheid bijgekomen. In 1 ochtend had ik mijn neus gesnoten in een hele keukenrol  (en ik had een heel pakje Tena lady opgebruikt).

DSC_0001

Dacht ik dat het niet erger kon worden, maar vannacht had ik de ergste nacht ooit. Ik was echt een beetje in paniek! Ik had een niet aflatende hoestprikkel en er kwam bij het hoesten geen slijm los, alleen een scheurend gevoel in mijn borst en het zuur. Ik dacht serieus een paar keer dat ik een longbloeding zou krijgen en wat dan? Leo kan niet rijden met dat been en hij is al zo snel in paniek. Op een gegeven moment ben ik in de logeerkamer op de makkelijke stoel gaan zitten met het dekbed over me heen. Toen ben ik gaan tellen. Ik moest tien keer in-en uitgeademd hebben vooor ik mocht hoesten. Niet dat het helemaal lukte, maar langzamerhand kreeg ik mijn hoestprikkel ietsje onder controle. Ik ben daar zelfs even weggesukkeld en toen in bed gaan liggen. Toen ik om half zes weer wakker werd, had ik een uur of twee geslapen……  Ik was gebroken. Niet alleen had ik veel te weinig geslapen, dat hoesten kost ook zoveel energie. Ik had spierpijn in mijn middenrif, in mijn hoofd, ja zelfs in mijn kaken! Toen kwam Leo’s vervoer van de dialyse ook nog eens niet. Omdat we vanmiddag opnieuw zijn been moesten laten verbinden, moesten we na de dialyse meteen weg en hoe later hij daar is, des te later is hij ook weer thuis…. Leo vroeg of ik hem wilde brengen. Bijna had ik gevloekt, maar hij kan er ook niks aan doen natuurlijk. Gelukkig kwam de taxi toen we omhoog op ons weggetje reden en hij is overgestapt.

Toen ik om een uur of half tien een telefoontje kreeg, ben ik er lekker bij gaan liggen en tot mijn verbazing heb ik ruim twee uur daarna geslapen! Nu is het ietsje beter. Ik heb een hoestdrank gekocht (die de hoestprikkel dempt)bij de Apotheek ( toen Leo zijn been liet verbinden) en ik heb Iboprufen tegen de koorts en de ontsteking . Verder slik ik weer braaf Echinacea en vit C en D. Zo MOET het lukken, toch?

 

 

Rennend werkbezoek

DSC_0019DSC_0020DSC_0021

DSC_0023

Ze ging en ze kwam en nu gaan we de klk  en de bijkeuken opruimen! De klk is de ruimte achter de gastendouche die in de brochure toen we het huis kochten als klk stond aangegeven. Het bleek een afkorting voor kledkammare (kleedkamer, inloopkast). Wij zijn het altijd de klk blijven noemen…….

DSC_0024

DSC_0026

Foto’s van hoe het geworden is, volgen later.

Gelegenheid

Bij de spullen die ik uitzoek vanwege de verhuizing, zitten allerlei dingen die ik ooit bewaard heb omdat ze de moeite waard waren tóen. De inhoud van drie kartonnen dozen en een attachékoffertje past nu makkelijk in dat koffertje. Gisteren postte ik op Facebook deze foto. Nog een keer in mijn blog dan maar voor diegenen die mij alleen volgen via mijn blog.

 

EPSON MFP image

EPSON MFP image

Het is de verlovingsfoto van mijn ouders voor de ingang van Diergaarde Blijdorp in october 1942.

Vandaag wil ik iets anders publiceren  ik vond en wat ik bewaar. Misschien is het wel ergens op Internet te vinden, maar ik vind het prachtig.

GELEGENHEID heet het.

Lange tijd geleden stond er in een Griekse stad een beeld. Nu is het spoorloos verdwenen, maar er is nog een beschrijving die ons een voortreffelijk beeld geeft ervan en waaruit we met zekerheid de leringen kunnen leren kennen die de oude grieken met dit beeld voor ogen hadden

EPSON MFP image

EPSON MFP image

 

EPSON MFP image

EPSON MFP image

Het belichaamt iets wat ik mijn hele leven al helemaal onderschrijf. Pak de gelegenheid als die zich voordoet, zou ik zeggen. Er zijn weinig dingen in mijn leven waar ik spijt van heb, maar de dingen waar ik spijt van heb zijn bijna zonder uitzondering dingen die ik had kunnen doen en die ik niet gedaan heb om vage redenen. Zo kwam ik een keer midden op het Oranjeplein (dorpsplein) van Puttershoek Adje Bouman tegen (voor de jongeren onder ons, dit is hem.).Waarschijnlijk moest hij iets doen in Alcazar. Hij vroeg naar de dichtsbijzijnde snackbar. Ik had net alles in huis gehaald voor stamppot rauwe andijvie met spekkies. Ineens vond ik het zo zielig: een beroemdheid op zijn retour die iedere avond naar een Snackbar moet om wat te eten te krijgen. Hij stond daar zo verloren op dat plein.  Misschien had hij ook wel gewoon trek in patat, maar ik begreep ineens dat het artiestenleven lang niet is wat een warm gezinsleven biedt. Ik stond op het punt om hem te vragen of hij niet zin had om stampot rauwe andijvie met ons thuis te eten, maar ik aarzelde. Ik wilde niet als een soort groupie gezien worden, ik wilde me niet opdringen, misschien was stamppot andijvie wel te min voor hem enz. enz. De gelegenheid ging voorbij en ik wees hem de snackbar…… Tot op de dag van vandaag, moet ik daar nog regelmatig aan denken in de zin van :”HAD ik het nou maar gedaan”……..

Morgen weer wat nieuws uit foto’s en herinneringen….

 

 

 

 

 

 

Van goede buren en verre vrienden en zo….

Sinds mijn lieve MEM (Man En Minnaar) in het ziekenhuis ligt (bijna drie weken nu), heb ik een tussendoor leven. Ik leef tussen de ziekenhuisbezoeken door. Van elf tot zes zit ik in het ziekenhuis en tussendoor ben ik thuis en doe wat boodschappen. ’s Avonds na het ziekenhuis, ga ik soms ff langs de winkel om sap voor MEM te halen en ietsje voor mij.  Daarna plof ik voor de TV,  kijk tot elf uur. Ik heb mezelf nu al zo ver dat ik daarna ga slapen. Tijdens de reclame (heel veel reclame in Zweden!), ruim ik de afwasmachine in en uit, de boodschappen weg, hang  ik wasjes op of vouw ze op, maak iets te eten klaar voor mezelf, bel met het thuisfront, bel nog even met Leo (bijvoorbeeld om de uitslagen van Sparta door te geven) en ik krijg van hem het laatste nieuws over zijn temperatuur.

Als ik dan in bed lig, neem ik me voor om de volgende morgen vroeg op te staan en van alles te doen tot tien uur (daarna wassen, aankleden en weg). Een loden vermoeidheid heeft echter bezit van mij genomen, zodat er meestal niets van komt. Het huis moet helemaal opgeruimd worden, alles wat we niet meenemen naar Nederland, moet weggegooid,  weggegeven of in de garage gezet worden tot de verhuizing(mijn naaispullen bijvoorbeeld), alle kamers moeten gewit en behangen (of geverfd) worden en de houten vloeren moeten worden geslepen. Daarna moet het hele huis grondig schoongemaakt worden en dan kan het in de verkoop.

Sinds een paar dagen is mijn lethargie een beetje doorbroken. Dat komt zo: Ik heb een vriendinnetje, een Internetvriendinnetje. Toen ik pas in Zweden woonde en mijn blog begon, heb ik haar leren kennen. Ze zat en zit in een hele andere levensfase met kleine kinderen en in Zuid-Holland. Bovendien is er een fors leeftijdsverschil. Zeg maar: ik kan haar moeder zijn. Toch kunnen we het heel goed met elkaar vinden. Eerst gaven we alleen commentaar op elkaars blog, toen hebben we wat heen en weer gemaild, daarna hebben we een ontmoeting gearrangeerd en dat ging nog beter. Het was alsof we elkaar al jaren kenden. Toen werd zij ziek. Ze kreeg kanker. Ik moest lezen hoe ze door een heel proces ging en ik kon niet komen, ik kon niet genoeg tijd voor haar vrijmaken. Gelukkig knapte ze op en liep de sterren van de hemel. Toen brak ze haar been tijdens een van haar trainingen en niet zomaar, ze BRAK haar been in de wielkast van een auto. Misschien zou ze nooit meer lopen! Het lopen, het rennen had haar op de been gehouden met haar kanker, zou dat nu haar afgenomen worden? Maar (bijna) iedereen had buiten haar geweldige veerkracht, haar geweldige doorzettingsvermogen, haar bevlogenheid gerekend en ze is weer gaan lopen, daarna gaan rennen, daarna hard gaan rennen en ze heeft weer een marathon gelopen! (Ik was toevallig in Nederland toen en zou komen, maar MEM werd ziek en ik moest afzeggen) Het laatste nieuws is nu dat ze (na vier jaar) toch te veel last van haar knie gaat krijgen en misschien moet stoppen of minderen . Morgen loopt ze in plaats van de hele, de halve marathon van Utrecht en alweer kan ik er niet bij zijn…..

Dat vriendinnetje dus, die kanjer, heeft voor 6-9 april een ticket geboekt om me te komen helpen met het huis. Ze laat haar man en drie kinderen  achter en komt gewoon keihard naar Zweden om voor mij te dweilen en te koken en zo! Toen ze het vertelde, was ik meteen uit mijn lethargie en heb in een ochtend een slaapkamertje helemaal leeggehaald, een auto volgeladen om naar de stort te brengen en alles wat ik hou netjes gesorteerd en klaargelegd om in dozen te doen (de dozen moet ik nog kopen, maar er komt steeds niks van). Gisteren hoorde ik ook nog dat ook mijn dochter  met sterke man en twee grote kinderen komt met Pasen vier dagen en zij gaan ook helpen met opruimen en zware dingen versjouwen. Ik voel me verschrikkelijk gezegend met lieve familie en met lieve vrienden, ver en dichtbij.

De buren wisten aanvankelijk helemaal niet dat Leo in het ziekenhuis ligt. Hier in de winter, zie je elkaar bijna niet. Maar nu zij het weten, hebben ook zij aangeboden om te helpen en een buurman heeft zelfs gezegd dat hij op bezoek gaat bij Leo. Tot nu toe heeft Leo, naast onze Nederlandse vriendin, nog van niemand bezoek gekregen. Er wordt hier veel minder op bezoek gegaan dan in Nederland. Ik ben regelmatig het enige bezoek op de hele afdeling.

Wat waarschijnlijk helemaal in de soep loopt dit jaar, is het zaaien van eenjarigen(zonnebloemen, Cosmea, Oostindische kers, tabaksplanten, asters en groente). Daar moet ik zo,n beetje nu mee beginnen. Ik heb de serre echter nodig als opslagruimte voor spullen als ik kamers leegmaak. Bovendien staat mijn hoofd er niet naar. Desnoods koop ik eenjarigen als plantje, maar dat is minder geslaagd. Niet alleen is het verschrikkelijk duur, maar niet alle eenjarigen die ik in de tuin wil, zijn ook te krijgen als jong plantje of niet in de kleur die ik wil. Die verkrijg  je alleen door zelf zaaien.  Nou ja, als dat nou het ergste is? Gelukkig heb ik een tuinman achter de hand voor als het helemaal uit de klauw loopt…..

EERST DAT HUIS NOU MAAR EENS!!!! (en Leo uit het ziekenhuis natuurlijk..)

 

 

 

 

 

Een kleinzoon met rijtjes

Heel mijn leven al ben ik dol op kinderen. Als jongste in een gezin met drie meiden, had ik nooit een jonger broertje of zusje om mee te spelen wat ik erg jammer vond. Ik wist als kind al dat ik met kinderen wilde werken later of een heleboel kinderen zelf wilde krijgen(of adopteren, of als pleegkind opnemen) Later ben ik als logopediste  geworden. Zoals zoveel mensen had ik een idee van hoe kinderen moesten zijn of worden, een norm zeg maar. Gelukkig ben ik daar grondig in opgevoed door de kinderen zelf. Naarmate ik ouder werd, kon ik steeds meer onbekommerd van kinderen genieten, zonder vooroordelen of vooropgesteld doel. Als je werkt met gehandicapte kinderen of kinderen die niet aan hun leeftijdsnorm voldoen (let wel, dat kan erBOVEN of erONDER of erNAAST zijn!), moet je iedere vergelijking met leeftijdgenoten loslaten, want je doet dan het kind geen recht. Mijn behandelingen gingen steeds meer uit van wat een kind WEL kan, in plaats van wat er nog ontbreekt, van de sterke kanten in plaats van de zwakke kanten.  .Natuurlijk ben je wel ingehuurd om het kind iets te leren wat het voorheen niet kon en MOET je hem vroeg of laat confronteren met haar onvermogen. Ik had daar soms wel last van.

Nu nu heb ik kleinkinderen en daar kan ik onbekomerd van genieten. Het is me met mijn eigen kinderen al opgevallen: kinderen hebben van het begin af aan een eigen karakter, met eigen voorkeuren en interesses. Als ze zich ontwikkelen, krijg je zo’n donkere kamer gevoel. Je kijkt naar een zich ontwikkelende foto die in een badje ligt en langzaam, langzaam zie je contouren verschijnen. Het kind wordt iets wat het al was, maar de contouren tekenen zich steeds duidelijker af. Naarmateik ouder word, heb ik steeds beter geleerd om los te laten, om te laten gebeuren wat er gebeurt, zonder al te veel in te grijpen (Ik weet trouwens niet of mijn kinderen het daar ook me eens zijn….)

Dit was een lange inleiding om te vertellen over de jongste zoon van mijn jongste dochter. Dat is niet mijn jongste kleinzoon, want dat is de zoon van mijn oudste zoon. (volgen jullie het nog?)    Tweeënhalf is hij en hij praat beslist niet zo goed als ik zou willen, maar hij heeft hele andere, hele goede eigenschappen waarin hij uitblinkt. Hij is geweldig ordelijk. Al na een dag kon hij bijna zelfstandig de afwasmachine uitruimen. Hij wist van alles waar het hoorde als het eruit kwam.Als hij gegeten heeft, brengt hij spontaan zijn eigen bord en bestek + beker in de afwasmachine en alles op de goede plaats. Daarnaast kwamen we overal in het huis rijtjes tegen. Hij maakt van ales min of meer ordelijke rijtjes, alleen wel op plaatsen die ikzelf nu niet direct zou uitkiezen. Kijk even mee  op de foto’s:

DSC_0579

.Waxinelichtjes overal vandaan netjes bij elkaar gezet……

DSC_0578

Een keurig rijtje sokken midden op de grond

DSC_0580

Alle soorten snijplanken keurig gesorteerd in verschillende rijtjes (de onderste hebben gaatjes, de middelste hebben steeltjes, de bovenste hebben karteltjes) èn de vliegenmeppers en de veger en stoffer en blik (liggend) als aparte buitencatergorie ondergebracht (boven in beeld)

Het summum kwam toen ze allang weg waren. Toen ik vorige week zondag snel een tasje klaar maakte om mee te nemen naar het ziekenhuis terwijl we op de ambulance wachtten, wilde ik ook mijn leesbril in mijn koker meenemen. Anders dan mijn kleinzoon, laat ik alles ordeloos slingeren. Die brillekoker gebruik ik dus bijna nooit. Toen ik hem opende, vond ik daarin een rijtje snoeptomaatjes en een pen. Ik heb er een foto van gemaakt, maar hij is erg onscherp geworden in ‘the heat of the moment’ Ik plaats hem toch.:DSC_0583

 

DSC_0148_cr

Is het geen snoepie?