Twee gevaarlijke momenten

Zo’n twee maanden is hij nu aan het dialyseren, Leo. Hier in Zweden, waar iedereen het Ikea-principe aanhangt (doe alles zoveel mogelijk zelf). wordt de dialyse gewoon door Leo zelf uitgevoerd. Daar doen ze hier niet moeilijk over. Ze leren het je en begeleiden net zo lang dat proces tot jij je veilig voelt en zij het veilig vinden. Er zijn twee soorten dialyse: de meest bekende is de bloeddialyse, waarbij je bloed buiten het lichaam door een dialysemachine wordt gevoerd en gereinigd. Als je dat gaat doen, zijn er twee mogelijkheden. Als je thuis wil dialyseren, krijg je een machine thuis die helemaal wordt aangesloten waar je wil met een verbinding naar de badkamer, omdat er veel water bij gebruikt wordt. Wil je niet thuis dialyseren, krijg je de sleutel van het dialysecentrum en ga je daar -ook geheel zelfstandig- dialyseren. Je kan dan besluiten b.v om drie nachten per week te dialyseren Het voordeel van deze methode is dat het gewoon ‘s nachts kan, terwijl je slaapt. Je hebt geen tijdverlies. Nadelen zijn dat er langere tijd zit tussen twee dialyses zodat je iets vermoeider bent en dat je – als je reist – een afspraak moet maken bij het ziekenhuis waar je heengaat voor een dialyse. Dat moet dan meestal overdag (een dialyse duurt dan een uur of zes per keer), want ‘s nachts komen de vaste klanten. Je vakantie wordt dan dus om de andere dag in het ziekenhuis doorgebracht.
Een andere dialysemethode is de peritoneale dialyse. Daar hebben wij voor gekozen. Dat is een dialyse zonder bloed. Je krijgt een slangetje in je buik waarvan het uiteinde uit je buik steekt. Als je gaat dialyseren laat je twee liter vloeistof door het slangetje in je buikholte stromen. Dat gaat gewoon door zwaartekracht door de vloeistofzak aan een infuusstandaard te hangen. Dan doe je het dopje er weer op en je laat de vloeistof vier tot zes uur daar zitten. Het buikvlies gaat dan als ‘nier’ fungeren en de afvalstoffen komen in dat vocht terecht. Na die tijd laat je de vloeistof in een zak lopen en daarna laat je weer twee liter nieuwe vloeistof in de buikholte lopen. Dat verwisselen van vloeistof duurt bij elkaar ruim een half uur, maar daarvoor moet de vloeistof opgewarmd worden tot 37 graden anders is het zo’n koude plas in je buik…. Deze methode heeft dus als voordeel dat er geen bloed aan te pas komt, maar dat wil niet zeggen dat hij zonder gevaar is. Het gevaar van infectie is namelijk erg groot Er zijn twee gevaarlijke momenten tijdens het proces. Het eerste moment is als het dopje van het uiteinde van het slangetje eraf gedraaid wordt om de vloeistof weg te laten lopen het tweede moment is als de vloeistof er weer ingelopen is en er moet weer een dopje op. De verbinding naar het buikvlies is dan open en bacteriën of virussen zouden naar binnen kunnen komen. Het is daar vochtig en 37 graden, ideale omstandigheden voor bacteriën en virussen om zich razendsnel te ontwikkelen. Andere voordelen van deze methode zijn dat je het overal kan doen (Leo dialyseert een keer per dag op zijn werk) en dat je kan reizen waarheen je wil. De spullen (zakken met vloeistof en ontsmettingsvloeistof, dopjes en klemmen om de slangen af te klemmen) worden naar je vakantie adres gestuurd op jouw verzoek.
Het nadeel van deze methode is dat je vier keer per dag die vloeistof moet verwisselen. ‘s Morgens om half zeven begint Leo al en hij kan niet eerder dan half twaalf naar bed omdat hij dan nog een laatste keer moet dialyseren. Op een gegeven moment leek het erop dat hij alleen nog maar aan het dialyseren was. Maar nu zijn we heel behoorlijk gewend en het valt eigenlijk best mee. Leo dialyseert als hij thuis is meestal voor de TV en dan is een half uur zo om. Het fijnste is echter dat hij weer een beetje kracht terugkrijgt. Hij heeft weer energie om dingetjes te doen, al kan hij nog steeds niet zwaar sjouwen en hij is wat vrolijker. Ach, en de zomer komt eraan, daar wordt iedereen vrolijker van. Uiteindelijk valt het ons alles mee nu we eenmaal in het ritme zitten. Het kostte wel even tijd om de juiste samenstelling van de vloeistoffen te vinden. Eerst werd hij te dik, dus dan moest er een keer glucose af, daarna hield hij te veel vocht vast en werd er weer een aanpassing gemaakt en hij heeft ook nog een keer ernstige bloedarmoede gehad. Toen heeft hij een speciale ijzerinfuus gehad en hij heeft iedere week ijzerinjecties die hoe kan het ook anders hij zichzelf geeft. Maar nu gaat het echt een stuk beter en we kunnen weer genieten. In het lange weekend van Pinksteren gaan we voor het eerst samen naar Nederland. Mijn oudste dochter komt de week ervoor naar ons toe met haar gezin met de auto. Zij neemt de vloeistofzakken mee naar Nederland en wij nemen met het vliegtuig, het opwarmding mee en zo’n infuusstandaard die je helemaal kan opvouwen. Als we terugkomen, moet Leo nog een ruime week werken en dan gaat hij officieel met pensioen. Hij blijft nog anderhalve dag of zo doorwerken aan een project en het begeleiden van een paar studenten. Ik word een dag nadat hij 67 wordt, 65, maar ik blijf gewoon doorwerken, drie dagen per week. Bikkels, dat zijn we op onze ouwe dag, bikkels, al zeg ik het zelf.

Oplossing WE 300

Eerst liet ze het eten steeds vaker aanbranden. Nu kon ze al helemaal niet meer koken. De liefde van zijn leven, zijn sterke, lieve, veelzijdige vrouw zat in een stoel of liep onrustig mompelend rond. “Waar is Corrie nou”, riep ze voor de tiende keer. In het begin had hij uitgelegd dat Corrie overleden was. Dan was ze hartverscheurend gaan huilen en bijna niet te kalmeren geweest. Na een poosje begon dan alles weer van voren af aan, dus zei hij nu steeds dat ze nog op school zat.
Zij, die zoveel kennis had gehad van geneesmiddelen uit de natuur, kon zichzelf niet genezen.
Had hij nu maar beter opgelet als ze enthousiast vertelde over haar kruiden en waar ze tegen hielpen. Ze vond altijd dat hij maar half luisterde en dat was ook zo. Maar IETS ervan had hij toch onthouden. Voor de langste dag aanbrak, had hij het vingerhoedskruid geplukt, de digitalis. Hij had het gemalen en er een stroopje van gekookt met veel suiker en dat vermengd met water. Het bleef op de bodem liggen. Voorzichtig warmde hij het mengsel op en voegde nog wat honing toe. Langzaam maar zeker trok de kleur door de hele karaf en werd het mengsel egaal. “Kom, we gaan slapen. Drink maar lekker op” zei hij vriendelijk en schonk het mengsel in een glas. Gedwee dronk ze alles leeg en liet zich instoppen. Hij ging naast haar liggen, hoorde hoe ze in slaap viel en daarna steeds langzamer ging ademen. Tenslotte hield ze helemaal op. Toen hij zeker was dat ze niet meer leefde, kwamen de tranen. Nog één ding stond hem te gebeuren. Langzaam schonk hij de rest van het mengsel in het glas van zijn vrouw en dronk het in één lange teug leeg. Toen ging hij liggen wachten…

Van naaien, zaaien en braaien, maar nog niet van maaien

Zaterdagmiddag laat was de laatste sneeuw van onze oprit verdwenen en vond ik dat de lente officieel begonnen is. Het vorige record stond op 14 april, in 2011 en toen was er nog veel meer sneeuw gevallen dan in deze winter.
De sneeuwpop die met Kerstmis door mijn kinderen en kleinkinderen gemaakt is, is nu een zielig hoopje sjaal met bezem…..
037
044
Je kunt ook meteen hier zien dat er voorlopig nog niks te maaien valt…
Het is hier een graad of zeven, maar de zon is erg warm en komt om vijf uur al op. Ik kreeg bijna de neiging om de parasol te gaan opzetten gistermiddag! Vandaag was het dan weer bewolkt en het miezerde af en toe, maar ik ben druk bezig geweest. Ik heb een heleboel gezaaid binnen, maar nu heb ik geen trays meer! ik heb lathyrus, bordauxrode oost-Indische kers, kattesnorren roze en wit, zonnebloemen, juffertjes in het groen wit en van die eenjarige klimplanten gezaaid. En ik moet nog veel meer zaaien, PANIEK PEEUW! Morgen koop ik nog een paar trays… Ik heb op Schiphol twee dahlia’s gekocht en die heb ik in grote potten gezet, dan kunnen ze vast groeien, anders wordt het augustus voor ze bloeien. Het is maar goed dat ik nieuwe dahlia’s gekocht heb, want mijn dahlia’s van vorig jaar zijn óf verdroogd, óf verrot. Nu mag ik van mezelf nog meer dahlia’s kopen, heerlijk! Onder de sneeuw vandaan kwamen ook mijn vorig najaar gezaaide violen. De plantjes zijn nog erg klein, maar ze worden vast mooi.. Overal komen puntjes uit de grond van narcissen en tulpen en de lupine heeft ienie mini blaadjes gemaakt die al een echte lupinebladvorm hebben.
Verder ben ik het tafelkleed aan het afmaken, schiet lekker op. Ik hou erg van multitasken, maar zaaien en naaien is geen goeie combi…. Dus heb ik zorgvuldig mijn handen gewassen en ben stof gaan snijden en intussen heb ik brood gebakken voor het avondeten. Dat braaien doe ik ook weleens, maar vandaag heb ik het alleen voor de rijm opgezet
Ik bak iedere dag een heerlijk klein broodje,precies wat we nodig hebben en de rest van het deeg gaat de koelkast weer in. Ik kan het jullie allemaal aanraden. Morgen, woensdag en donderdag moet ik weer werken, dus dan kan ik niet al te veel doen…. Donderdagavond leen ik mijn auto uit aan een vriendin en dan ‘moet’ ik dus vrijdag ook thuisblijven. Er wordt 18 graden voorspeld. Als ik dan alles in huis gehaald heb, kan ik weer zaaien, (ook veldbloemen buiten!) en wat planken erbij maken in de voorraadkast. Dat is voor de flesjes en potjes van al mijn zelfgemaakte dingen die ik van de zomer ga maken…. Ik heb woeste plannen van zelfgemaakt aardappelmeel (gekookte aardappels in de groentedroger en dan fijnmalen) tot bietjes in het zuur uit eigen tuin. Nu moet ik de tijd nog vinden. Ik denk dat ik van de zomer maar niet slaap…..

Quote

Dit vraagt om een quilt van 2.40×2.40

Eindelijk is de slaapkamer af! Het bed is de dag voor ik naar Nederland ging gemonteerd en de buren hebben de kastjes heel lief op zijn plaats gezet.
Het bed slaapt heerlijk en er zit een electrische op-en-neer-stand op voor je bovenlichaam en ook voor je benen. Ik heb zo gedacht: Het is waarschijnlijk het laatste bed wat we kopen en dus moet het van alle gemakken voorzien zijn en een hoge instap hebben. Het is heerlijk om niet meer te hoeven bukken en om je zo uit je bed te laten glijden en dan op de grond te staan.
Foto’s Eerst van de toestand voor het bed:
037
Toen zijn we aan het werk gegaan: de slaapkamer werd leeggeruimd, van een papierlaag voorzien.
043
gewit en daarna kon het behangen beginnen. Eerst moest er wit plamuurbehang op, afstomen kennen ze hier niet:
045
Daarna werd het serieus: behang met PATROON!! Paniek ! Peeuw!!
051
De randjes moeten heel precies worden afgesnedn:
047
055
en dat is hem nu. .Nu ga ik eerst een tafelkleed maken en dan verkleedkleren en daarna ga ik aan mijn slaapkamerquilt beginnen. Het wordt een lonestar, dat weet ik al wel en ik heb ook al stof gekocht bij mijn quiltwinkeltje. Die neemt mijn dochter volgende maand mee als ze met de auto komt. Eerder ga ik er toch niet aan beginnen. Ik heb een afspraak gemaakt dat ze me op skype een quilt as you go methode gaat leren, want een quilt van 2.40 bij 2.40 is wel erg moeilijk te hanteren onder de naaimachine. Ik ben nog niet begonnen met naaien sinds ik thuis ben, want er moet gezaaid worden en ik heb 100 stuks zomerkleding zitten strijken. Misschien doe ik wel het een en ander weg, want ik ben natuurlijk veel afgevallen. Maar ik heb geen zin gehad om alles te passen. >Ik heb een vuilniszak in de hoek van de kamer staan en alles wat ik weg wil doen gaat daarin. En nu ga ik slapen, welterusten allemaal! De stoeltjes zijn overigens NIET terecht. Het vermoeden bestaat dat ze opnieuw uitgehuurd zijn. Dorothee deed me de tip aan de hand om een oproep op Facebook te plaatsen. Ik had daar zelf ook al aan gedacht, dus dat doe ik nu nog even voor ik ga slapen……..

O jongens, ik ben weer eens superstom geweest!!!

Omdat mijn dochter haar tweede auto heeft verkocht, had ik deze keer een iets grotere auto gehuurd, een Kia. Het ging precies, twee geleende boosterzitjes en het stoeltje voor de kleine uit de auto gehaald. Wat hebben we genoten, naar het zwembad in Ridderkerk en tweeëneen half uur in het water geweest, van de hoge glijbaan die halverwege donker is en heeeeeel hard gaat. De jongens van vier en vijf zelf en het meisje van anderhalf bij een van ons op schoot, HEERLIJK! Ik had nog bijna niet mee kunnen zwemmen, want ik had in plaats van mijn zwarte zwempak per ongeluk mijn nieuwe zwarte hemdje meegenomen. Gelukkig hadden ze bij het zwembad nog een badpak wat ik kon lenen, ietsje te klein, maar daar heb ik gewoon dat hemdje overheen gedaan. Op het laatste moment bleef ik nog een nachtje extra logeren omdat mijn oudste dochter de hele woensdagochtend weg was en ik dinsdagavond…. Om een uur of tien ben ik gegaan op mijn dooie akkertje. Ik kon dan nog wat boodschappen doen en een tas neerzetten bij mijn oudste dochter. Zij komt volgende maand hierheen met de auto en de Rijsttafelspullen en Belze majoneis kunnen nog wel even wachten. Ik had nog kinderboeken gekocht, dus die heb ik eerst bij mijn zoon in Rotterdam-Zuid afgedropt. Wij vlogen om kwart voor drie en ik wil dan altijd om kwart voor twee bij de bagagecheck zijn, dan kan ik nog bij de delicatessen die bevroren en gekoelde dingen kopen waar ik gisteren over schreef. Ik ging om precies kwart voor twee door de bagagecheck, heerlijk op tijd en niet te vroeg. Prima reis gehad, goed aangekomen, heerlijk gewerkt gisteren en vandaag stond zaaien, vlees braden en eindelijk dat 5 minuten brooddeeg. maken op het programma (Kijk hier voor een ander recept). Word ik vanmorgen door mijn dochter gebeld: “Waar heb je de autozitjes gelaten?” Oeps! Ik heb er helemaal niet meer op gelet en ik heb ze met de auto ingeleverd. Gebeld en gebeld en GEBELD!!!! Geen gehoor bij de Schiphol Avis desk, dan maar de Klantenservice. Die kregen ook geen kontakt. Eindelijk om half twaalf krijg ik de desk aan de telefoon. Ze zijn erachteraan gegaan, maar ze hebben ze nog niet gevonden. Het is een rood kinderzitje en zij huren die ook uit in dezelfde kleur. Het zijn twee zitverhogers, een van Sponge Bob en een van Cars, maar ze hebben ze niet gevonden. In het ergste geval zijn ze allemaal opnieuw verhuurd en moeten we wachten tot de auto’s terugkomen. Morgen word ik erover teruggebeld. Vooral die zitverhogers: ik heb ze geleend van de andere oma en ze had stad en land afgelopen voor juist die zitjes!
Ik voel me ellendig, maar ik kan er niks aan veranderen. Nu leent de andere oma nooit meer wat uit aan haar schoondochter en dat is mijn schuld……..

“Ja, u moet weten: ik ben eigenlijk in een rotbui vandaag” “Duhhh?!”

Als ik naar Zweden terugga, heb ik altijd een aantal boodschappen te doen op Schiphol.

delicatessen-schiphol-shop-schiphol-1(p shop,8475)(c 0)Ze hebben er heerlijke stroopwafels en paling neem ik ook altijd mee terug. Het laatste wat vaste prik is, zijn kroketten. Deze keer heb ik ook een pakje bitterballen meegenomen. Als Leo dan een kroket neemt,neem ik een bitterbal. Dat is net zo lekker, maar dan veel minder. Bij de delicatessen stonden twee meiden achter de toonbank, allebei met een strak en onvriendelijk gezicht. Ze hielpen de klanten werktuigelijk en zonder enige neiging tot het maken van werkelijk contact. Ik zag dat eens even zo aan en mijn indruk was dat ze ruzie met elkaar hadden. Er is een tijd geweest dat ik me daar vreselijk aan ergerde, maar tegenwoordig probeer ik de onvriendelijkheid bij hun te laten. Toch kan ik het niet laten even iets onverwachts te zeggen, waardoor ze geattendeerd worden op het feit dat er een MENS tegenover ze staat. Ze vroeg aan de klant voor mij (in het Engels) of ze de boardingkaart mocht zien en in welk land hij thuishoorde. Bij mij wilde ze alleen de boardingkaart maar zien, dus ik vroeg of ze niet wilde weten in welk land ik thuishoor. Ze zei dat dat niet hoefde, want ze had mijn Nederlandse paspoort gezien, waarop ik zei dat ik niet in Nederland woonde, maar in Zweden. “MAAKT niet uit” zei ze ongeïnteresseerd. Ik had een pepermuntje uit mijn tasje op de toonbank laten vallen en ze zei: “is dat van u? Wilt u het nog?” “Ja”, zei ik, “mijn potje lekt een beetje., maar het zijn hele lekkere pepermuntjes. Wilt u er ook een?” En ik stak de mijne snel in mijn mond. Ze moest eindelijk een beetje lachen en bedankte er vriendelijk voor. Out of the blue zei ze dat ze vandaag nogal in een rotbui was. “NOU, dat heb ik gemerkt” zei ik.”Hoezo?” vroeg ze.”Jullie stonden daar allebei een partij negativiteit uit te stralen, ongelofelijk!” Toen werd ze kwaad. “Nou, ik heb u anders heel vriendelijk geholpen, daar kunt u niks van zeggen, het is ook nooit goed!” Ik zei: “Maar nu heb je gelachen, dus nu is het goed” en toen ben ik weggegaan. Niet zo handig van me om zo grif in te stemmen met dat ze in een rotbui was, maar ja: ze zei het zelf!
Nou maar hopen dat ze er een beetje over nadenkt en wat meer plezier in haar werk gaat stoppen…….

Lieve lente lalalala

De plekken waar de sneeuw verdwenen is, worden steeds groter. Toch vriest het hier iedere nacht nog een graad of vijf. Maar de zon wint nu iedere dag aan kracht en schijnt ook flink langer. Het is hier nu al twee weken heel zonnig weer en overdag is het heerlijk warm in de zon. Zoals jullie kunnen zien heb ik mijn kopfoto veranderd. Dan zou je zeggen dat de sneeuw behoorlijk weg is, maar dat is toch niet zo hoor. Hier volgen een aantal andere fotootjes van dezelfde tuin….005
Als je goed kijkt, zie je nog de groene sjaal en de bezem liggen van de sneeuwman die we met Kerst gemaakt hebben
007
De crocussen van de kopfoto staan net buiten beeld op deze foto. De achterburen hebben wat minder zon en daar ligt dus nog heel wat sneeuw op de daken zoals je kan zien…
010

Maar kijk! Daar waar de sneeuwlaag zich terugtrekt, begint al meteen het gras te groeien. Voor we het weten, is alles groen en moet ik alweer onkruid gaan trekken.
De eerste planten beginnen ook al. Afgezien van het gras en de crocussen, heb ik gespot:
003
een akelei in wording! En dan is er ook nog een hele jonge papaver:
004
De natuur verliest geen seconde tijd. Over een paar weken is de hele grond bedekt met witte en blauwe bloemetjes. Dit blijft een adembenemend land.