Het was niet in 1988, het was in 1992!

Bij haar las ik een logje over het kampioenschap van Oranje tegen Duitsland in 1988 (25 jaar geleden). Zij vroeg of wij ons die dag nog konden herinneren. Ik beloofde er een logje over te maken, maar het logje gaat over toen Nederland van Duitsland won in 1992. Ze hebben toen later van Denemarken verloren en die hebben weer van Duitsland gewonnen. Maar goed, die wedstrijd dus. Leo had zich helemaal verheugd op het zien van de wedstrijd. Hij heeft dan wel nooit vlaggetjes en dat soort dingen, maar hij kijkt graag voetbal. Die middag kregen we een telefoontje van onze zoon. Die was inmiddels drie maanden aan het varen (16 jaar) en de enige keer dat ik van hem hoorde was toen hij me belde op moederdag: stomdronken! Hij had net een mislukte schoolcarrière achter de rug, waarbij hij 2 vakken staatsexamen VWO had gehaald, op volwassenenonderwijs toegelaten was met toestemming van de inspecteur en vervolgens de weelde niet kon dragen om met 25-jarigen om te gaan en ook nog iets aan schoolwerk te doen. Mijn zoon had ruzie gekregen met de zoon van de kapitein van de sleepboot waar hij op voer en was ergens midden in Duitsland aan de wal gezet. Of Leo hem wilde komen halen. Je begrijpt dat Leo zich niet echt bedacht en op weg ging. Op de radio luisterde hij naar de wedstrijd. Vlak voor rust kwam Nederland voor op Duitsland en Leo reed in zijn eentje door een verlaten Duits landschap op weg naar ergens een kanaal waar Jochem zou staan. Hij rijdt een grote heuvel af en beneden in de verte staat een café of zo. Voor het café zag hij een klein oranje stipje. Hij denkt: “Wat doet daar nou iets Oranjes?” Het stipje werd groter en daar stond een meisje met een oranje T-shirt in haar eentje te juichen. Leo begon te toeteren en toen ze zag dat hij een Nederlander was, begon ze harder te zwaaien en te juichen. Leo juichte terug achter het stuur en toen was hij voorbij. Het was een absluut magisch moment! In dat lege verlaten landschap en dan net op dat moment dat dat meisje naar buiten komt, dat er dan precies een Nederlandse auto voorbij komt die ook eenzaam is……
Met de zoon is het uiteindelijk meer dan goed gekomen, maar wel op zijn eigen manier.

Van de andere kant bekeken……

Al vaker heb ik geschreven over mijn slechte gevoel in de ruimte en dat er dan soms allerlei rare dingen gebeuren.
Er zijn nog twee gelegenheden waarbij ik het gevoel krijg dat ik in een hele andere wereld ben beland, terwijl ik met mijn verstand weet dat ik op bekend terrein MOET zijn.Het ene verschijnsel is als je op fietsvakantie gaat. Ik herinner me nog dat we de eerste dag vanaf Puttershoek vertrokken met voor ons en vier kinderen kampeerspullen bij ons en dat we ’s avonds bij Noordeloos aankwamen na een lange tocht door de Hoekse- en Alblasserwaard. Ik had geen zin om eten te koken na zo’n lange dag fietsen en dus gingen we patat halen. We moesten onder een viaduct van de Rijksweg door en ineens viel het kwartje! Dat was bij de afslag Noordeloos, waar ik 100x gedachtenloos overheen reed met de auto! En ik had een wereldreis achter de rug.. Een aantal dagen later reden we dwars door de Veluwe over een fietspad naar het Noorden . We kwamen geen auto en geen verharde weg tegen. Je hebt geen idee wat er allemaal daar te zien is, als je over de snelweg naar Oldenbroek rijdt
Datzelfde gevoel van bevreemding krijg je als je een tochtje over het water maakt. Verleden week dinsdag kreeg Leo (en ik) een boottochtje aangeboden met diner met zijn hele afdeling. We bleven gewoon in Linköping, maar ik herkende bijna niet waar we waren. Het was erg leuk en ik heb de fotostatus van mijn blog opgewaardeerd, dus ik kan voorlopig vooruit. Een paar foto’s als impressie. Ze zijn genomen met de camera van iemand anders. Als je zo’n goed fototoestel hebt, wordt je wel een beetje verwend. Ik was mijn eigen toestel vergeten en ik mocht de foto’s met dit toestel maken.Ik ben er niet helemaal tevreden over, maar we moeten het er maar mee doen.

de eerste sluisdeur gaat dicht en we gaan omhoog

de eerste sluisdeur gaat dicht en we gaan omhoog


033
zomaar ergens een terrasje midden in Linköping, ik moet eens opzoeken waar dat is.
De boot is precies zo breed dat hij door de rivier kan..

De boot is precies zo breed dat hij door de rivier kan..


prachtige walkanten onderweg, gewoon in de stad.

prachtige walkanten onderweg, gewoon in de stad.


nog een mooi stukje, het was rond half acht

nog een mooi stukje, het was rond half acht


nog steeds in Linköping

nog steeds in Linköping


en dit is het uitzicht dat die mensen hebben. Je kan het slechter treffen..

en dit is het uitzicht dat die mensen hebben. Je kan het slechter treffen..


De laatste sluis, ZEVEN meter hoog met oude eiken sluisdeuren.

De laatste sluis, ZEVEN meter hoog met oude eiken sluisdeuren.


Hier was ongeveer het keerpunt, nog net niet buiten de stad...

Hier was ongeveer het keerpunt, nog net niet buiten de stad…


Dan hadden we nog een heerlijk diner, op zijn Zweeds. Leo kreeg een plaquette, werd lof toegezwaaid en kreeg ook nog een prachtige oerlelijke vaas met het universiteislogo eronder. Nu is hij officieel emeritusprofessor. Hij werkt nog ongeveer twee dagen per week aan een project en hij begeleidt nog wat Ph.D-kandidaten. Bij de Erasmusuniversiteit heeft hij een aanstelling als gastpromotor gekregen. In november promoveert daar een vriend van ons en hij wilde echt Leo als promotor hebben….. Het gaat goed, De dialyse zorgt ervoor dat Leo veel meer fut en kracht heeft. Als hij met beleid zijn krachten verdeelt, lijkt het bijna of hij niet ziek is, alleen maar een beetje oud….. En ik kom twee keer naar Nederland, in juli als een vriendin van mij trouwt met een Zweed die ik ook ken. Ik ben op zijn moeders begrafenis geweest. Toen zij zijn foto op Facebook zette,herkende ik hem, hoe bijzonder is dat. Ik heb met hun ontmoeting niks te maken. Dan kom ik half augustus weer terug, want dan gaat mijn jongste dochter hopelijk haar vierde kind baren. Het tafelkleed ligt nu toch weer even stil, want ik moet zo langzamerhand eens aan dat babyquiltje voor haar beginnen en de cadeautjes voor de tiendagenmand gaan verzamelen….

Verslagen (met foto-update!)

Hoera, ik kan weer Internetten na drie dagen ellende! Dan had ik weer twee minuten verbinding en dan was het weer voorbij voor een half uur. Van alles geprobeerd natuurlijk, maar niets hielp voldoende lang. Vanmiddag heb ik de provider gebeld, maar die had ook geen tips die ik niet zelf geprobeerd had. Nu krijg ik een nieuw modem opgestuurd per post. Volgende week komt de techneut een paar dagen kamperen in mijn achtertuin, kan hij mooi mijn nieuwe modem aansluiten….. Toen was ik gerust. Ik heb mijn modem van de stroom gehaald en ik ben boodschappen gaan doen. Toen ik terugkwam en ik hem weer aansloot, deed hij het en nu nog steeds!! Had ik misschien eerder moeten doen……. heb ik ook gedaan, maar niet lang genoeg. Wat is dat verschrikkelijk zeg, geen Internet! Ik ben niet verslaafd, maar…….. BAAAALEN!!!! In de tussentijd heb ik even snel bij iedereen gelezen, maar het is heerlijk om ook een beetje te kunnen antwoorden en niet dat je net een antwoord hebt getypt en dat dat dan niet doorgezonden wordt omdat de verbinding weer is verbroken …..
Maar nu over naar waar de titel op slaat. Ieder jaar woedt er in mijn tuin een oorlog tussen mij en de paardebloemen en tot nu toe hebben ieder jaar de paardebloemen gewonnen. Hoewel de Mexicanen die vorig jaar op bezoek kwamen dachten dat we ze zo gekweekt hadden en ze erg mooi vonden, is het toch niet helemaal de bedoeling ,vind ik, om een paardenbloemenveldje te hebben in plaats van een grasveld met borders. Ik vind bloeiende paardenbloemen echt heel mooi, maar ik wil voorkomen dat ze hun zaad in de tuin verspreiden. ik kan ze moeilijk allemaal een condoompje omdoen Daar heb ik iets op gevonden: als een bloem uitgebloeid is wordt hij afgeplukt en in een speciale compostzak gedaan die met de vuilnisman wordt meegegeven. Vorig jaar namelijk, werden de bloemen gewoon bolletjes met pluisjes op de composthoop en woeien vandaar de tuin weer in…..
Dit jaar was er weer iets anders aan de hand. Toen de paardenbloemen in bloei kwamen, gingen wij naar Nederland en toen we terugkwamen, waren de eersten al uitgebloeid! Het gras stond ook zeker 15 centimeter hoog met dus al die bloemen ertussen. De eerste dagen heb ik paardenbloemen geplukt en daarna geprobeerd het gras te maaien. Lang gras wordt niet makkelijk droog en natte paardenbloemenstelen doen daar nog een schepje bovenop. De grasmaaimachine vond het helemaaaaaal niet leuk en weigerde regelmatig. Toen ik bij het laatste stuk aankwam – ik moest tussendoor gewoon ook nog werken – zag ik dat er allerlei andere bloemen tussen opkwamen: kleine margrietjes en karpatenklokjes! Zo Leuk! Toen heb ik maar een graspad ertussendoor gemaaid en de rest heb ik laten staan.
Zo zag het er dus uit met allemaal paardenbloemenpluisjes.
001
Het is net het wegje in het koren’ , jeugdsentiment. Ik ben trouwens blij dat ik het zo gedaan heb, want het is prachtig geworden, heel romantisch. Ik maai alles wel om eind augustus, dan heb ik volgend jaar weer van die mooie bloempjes…, dan kan ik het volgend jaar weer zo doen. Misschien zaai er er zelfs wel plukbloemen bij, dan wordt het een plukbloemenwegje-in-het-koren….
Nu ziet het er zo uit:
036
En in detail zie je dit:
144
Dit is de andere kant:
143
O, ik geniet zo van mijn tuin. de border bij het logeerhuisje is dramatisch vergroot en loopt nu tot de eerste rots en omhoog. Dat vind ik zo mooi als je alle planten kan zien (die er nu nog niet staan trouwens…). Dan heb ik voor het terras nu ook een nieuwe border. Toen mijn dochter en schoonzoon hier waren begin mei, hebben ze de struikjes voor het terras, die hier nog van de vorige bewoners stonden en die tot eind mei, begin juni helemaal kaal en bruin van de winter zijn, dan pas blaadjes krijgen en in september in bloei komen met gele bloemetjes terwijl ik al een geel huis heb, eruit gehaald. Ik heb er onder andere zonnebloemen gezet. Vorig jaar was er geen enkele zonnebloem die het buiten uitplanten heeft overleefd: dit jaar heb ik er meer dan TWINTIG!! Ik heb ze allemaal in één grote groep gezet en ze doen het fantastisch! De grootste en mooiste heb ik aan Tricky opgedragen. Ze denkt misschien wel dat ik haar vergeten ben, maar dat is toch echt niet zo!!!
154
Rechts mijn zonnebloemen met ervoor mijn dilleplanten. Als ze bloeien, ben je meteen die grote lelijke stelen van de zonnebloemen kwijt…
Verder ben ik ook nog aan het moezen in mijn geheime moestuin.Hij ligt achter allemaal struiken en je ziet hem pas als je er komt; alleen mijn aardappels zijn te zien vanaf de oprit, maar die bouw ik op, zodat ik 100 kilo aardappels van 6 planten krijg, ik ben nu vier hoog.
Niks te zien vanaf de oprit, alleen bloeiende planten…
024
052
Dit was toen ze driehoog ware. Ondertussen zijn ze vierhoog en ze bloeien!

051

Ik heb een paar van die planteringsbakken gekocht (is dat een woord?)en ik heb gezaaid: sla, krootjes (bietjes), peentjes (worteltjes), spinazie, peultjes, erwtjes en ik heb twee bloemkoolplantjes gekocht. O ja, en ik heb wat uien gezet. Van de sla, bietjes en spinazie zaai ik iedere twee weken een beetje, dan heb je niet alles tegelijk.
Mijn kruiden (mint, citroenmelisse, rozemarijn, thijm, majoraan, peterselie, oregano en basilicum in de serre) heb ik gewoon in de tuin staan tussen de andere planten door. Dan heb ik in mijn serre: vier tomatenplanten, een minikomkommer(die is geweldig, kan ik iedereen aanraden: ik heb minstens iedere dag een komkommer ter grootte van een halve grote), een meloen en een psialy (of zoiets: die oranje vruchtjes met een ´jasje´)
Ondertussen heb ik ruimte voor mijn foto’s bijgekocht, dus ik kan voorlopig weer vooruit…..

Heb ik weer……

Ik heb zuring in de tuin staan. Ik heb vorig jaar zeker niet goed opgelet toen er een plant in bloei stond, want dit jaar heb ik zeker 25 planten over de hele tuin verspreid staan. Omdat ik vreselijk gezond bezig ben met groene smoothies en zo (logje volgt) dacht ik in het kader van: if you can’t beat them, eat them, om ze in de groene smoothie te doen. Nu had ik voorzichtig een klein stukje blad in mijn mond gestopt, maar dat was verschrikkelijk bitter. Gelukkig bood Google uitkomst. Er zijn zeker zeven soorten zuring en je kan ze allemaal eten, allemaal behalve de ridderzuring. En laat ik nu precies die in overvloed in mijn tuin hebben staan….. Heb ik weer!
Even iets anders. Iedereen is altijd zo bang dat het in Zweden zo koud is, maar de komende dagen wordt 26 graden en totale zonneschijn verwacht. Dat terwijl ik las dat West Europa de koudste zomer sinds 200 jaar tegemoet gaat als je de Franse weerdienst Météo mag geloven……. Heb ik weer!

De Nikon D3100 met 18-105 mm lens, maakt van iedereen een ware kunstenaar

Deze titel zou zo uit een reclame weggehaald kunnen zijn, maar hij is helemaal van mij en NEE, ik krijg er niet voor betaald! Wij waren dus in Nederland voor een familieweekenden Voor het eerst in vier jaar was de hele familie present. Leo en ik, 4 kinderen en vier partners en zeven en een half kleinkind. Vier jaar geleden toen we veertig jaar getrouwd waren en op het punt stonden in Zweden te gaan wonen, kregen we een foto op canvas van alle kleinkinderen. Die hangen sindsdien aan de muur samen met de schilderijen van onze eigen kinderen die door mijn schoonvader zijn gemaakt.
lampen en schilderijen 012
Deze keer kregen we hetzelfde cadeau. Ik heb ze in volgorde van uitpakken even op de schoorsteenmantel van ons gehuurde huisje gezet voor de foto. Nu staan ze thuis op de rand van de bank en ik zoek iemand die een nieuw arrangement wil maken, zodat ze er allemaal op staan en het geheel mooi verdeeld is over de muur.
034
Over dat gehuurde huisje wilde ik het even hebben. Natuurlijk is het handig om een flink huis te hebben als je met 17 man bent, ook al zijn twee van die 17 een kind onder de twee. Onze keuze viel op dit huis. Het leek helemaal buiten te staan, maar eigenlijk stond het midden in het dorp. Het is een verbouwde klassiek Limburgse hofjesboerderij, met aan drie zijden huis en een binnenplaatsje in het midden en aan de straat. Wij hadden twee van drie zijden in gebruik. Pas toen we later buiten zaten, konden we aan de schoorsteen zien dat er nog een derde zijde is die ook op het binnenhofje uitkomt. Het was zo al een G.I.G.A.N.T.I.S.C.H.E ruimte!!! Aan een zijde was de keuken met een hal en achtertrap naar boven en daaraan de bar die door een van de kinderen de barbie werd genoemd wat we natuurlijk prompt allemaal hebben overgenomen. In de Babie werd aan Lego gewerkt en TV gekeken…
043
046
In de keuken stond een groot fornuis met vijf pitten (een zo’n grote pit in het midden met ringen die je weg kunt halen, waarop je soep voor 20 personen kan opwarmen), een oven èn een warmhoudoven. Bij de rondleiding zei de eigenaar erbij dat ‘het vrouwtje’ de oven zou komen uitleggen en de Sauna…. Naast het fornuis stond in L-vorm de aanrecht en de wasbakken en dan was er nog een aanrechteiland daar tegenover. Daarachter was een tafelgedeelte van ongeveer 7×7 meter met twee zithoeken. Die ene tafel hebben we laten staan om spullen op te leggen en vaasjes met bloemen op te zetten en om Playmobile op in elkaar te zetten, de andere was net iets te klein voor 17 man en die hebben we verlengd met een tafel uit de barbie.

Aan het hele andere eind van de keuken was nog een enorme open haard. De keuken had drie uitgangen. Eentje naar buiten, je kwam dan aan de zijkant (niet het binnenplaatsje) binnen, eentje naar dat halletje toe en eentje aan het andere eind die ging naar de gang die ernaast liep. Die gang was wel 20 meter lang en drie meter breed denk ik en erg licht. Aan de ene zijde hadden ze de originele staldeuren laten zitten met ramen erin en die keken op het binnenplaatsje uit. Aan de andere kant hadden ze het oorspronkelijke dak vervangen door glazen platen, erg mooi en erg licht. Daar was ook een ingang naar de huiskamer en aan de andere kant bij het halletje. Jullie begrijpen wel dat zo een ruimte verschrikkelijk uitnodigt om rondjes of achtjes te lopen en elkaar achterna te zitten. De volwassenen gingen daar ook af en toe in mee en toen werd er opgetogen geschreeuwd: “Jongens, daar is de Kinderlokker!!” In de gang was ook de hoofdtrap naar boven. Morgen verder, verveel ik jullie al?

Soms is Zweden ineens heel ver weg.

Van waar wij wonen, zijn we sneller in Amsterdam dan in Stockholm. Het vliegtuig doet er anderhalf uur over en naar Stockholm is tweeënhalf uur rijden. Tegenwoordig gaan er drie vluchten per dag naar Amsterdam. De prijs is ook alleszins redelijk te noemen. Als je tijdig (minstens drie weken van te voren) boekt, betaal je nog niet eens tweehonderdvijftig Euro. We zijn gisteren teruggekomen van een week Nederland waar we ALLE kinderen en kleinkinderen bij elkaar hadden. Dat is vier jaar geleden voor het laatst gebeurd. Het was heerlijk…. Het is ook heerlijk om hier weer te zijn en om de lente-explosie mee te maken. De temperatuur is veel hoger hier dan in Nederland.
Toch zou ik nu zo het eerste beste vliegtuig terug willen nemen en dat kan niet, want ik moet ook nog werken. Ik heb al een week verzuimd….. Mijn vriendin is ziek, ernstig ziek. Nu ik dit typ, komen de tranen pas….. Wij kennen elkaar al twintig jaar zeker en hebben heel wat meegemaakt samen. Er is een tijd geweest dat we elkaar vaker zagen dan onze eigen vent. Een jaar of acht, hebben we iedere ochtend samen les gegeven aan en ontbijt klaargemaakt voor een aantal tieners die voor schooltijd bij elkaar kwamen om over het Evangelie te leren. Er waren mensen die ons onderling uitwisselbaar vonden tot ik grijs werd en zij niet. We konden over alles praten met elkaar, Het is een van de puur door en door liefste mensen die ik ken. Af en toe vind ik haar zelfs iets TE lief, dan had ze wat mij betreft wel wat meer van zich af mogen bijten. Maar nu, nu ligt ze bewusteloos en aan de beademing naar wat ik hoor. Ik zou er heel wat om geven om naast haar te zitten en te wachten tot ik een klein teken van verbetering zou zien. Niet dat ze niemand heeft hoor! Ze heeft een man en dertien kinderen en even zoveel schoonkinderen. Bovendien heeft ze nog twee zussen. Ik zou alleen maar in de weg lopen. Maar toch… Hier te zitten en geen nieuws te krijgen, ik loop er de hele dag aan te denken. Als ze dood gaat, ga ik hoe dan ook naar de begrafenis, maar nu kan ik niks doen. Ik geloof dat ze niet eens bezoek krijgt van anderen dan haar kinderen en man. Ik zit hier en daar blijf ik hopelijk voorlopig. Ik zal eens kijken of ik wat meer nieuws kan krijgen…..
Even met haar zoon gechat. Het lijkt iets beter te gaan. Ze heeft een paar stapjes gelopen vandaag. Morgen gaat er een kaart op de bus. Meer kan ik niet doen, maar ik kan nu toch iets geruster gaan slapen.

Zodra we in Nederland waren, konden we gaan klagen…over het weer.

Leo is het helemaal met me eens. Waren we maar in Zweden gebleven. Dan hadden we lekker op ons vlondertjesterras kunnen zitten in de zon en als die te erg werd, onder de parasol. De zon in Zweden die op het ogenblik van half vijf ’s morgens tot negen uur ’s avonds schijnt. Maar ja, daar zijn we niet, we zijn in Nederland, in Maasdam om precies te zijn. We hebben de mooiste kamer van hotel de Hoogt en die kijkt over de Binnenmaas uit, PRACHTIG!!! dat jullie niet denken dat ik alleen maar kan klagen Dat is voor mij echt jeugdsentiment. Toen ik een kind was, hadden wij een zomerhuisje aan de Binnenmaas. Ieder weekend en de grote vakantie fietsten we erheen vanuit Rotterdam. Ik kan het weer beter dan waar ook voorspellen als ik over de Binnenmaas uitkijk. Dan gingen we met de zeilboot of de roeiboot boodschappen doen in Mijnsheerenland of soms zeilden we helemaal naar Maasdam. Daar deden we dan de hele dag over, want we gingen ergens onderweg aan de kant picknicken.
We willen in Rotterdam gaan wonen als we terugkomen uit Zweden over een jaar of twee hoop ik , maar als we een betaalbaar klein, gelijkvloers huisje zouden kunnen koen aan de Binnenmaas, liefst in de kom van Maasdam of Westmaas, zou ik daar toch de voorkeur aan geven. Ik ben echt meer een plattelandsmens dan een stadsmens, daar kom ik steeds opnieuw achter.
Gisteren waren we bij onze oudste dochter, vandaag gaan we naar onze jongste dochter en morgen naar onze zoon en dan vertrekken we naar Limburg waar dan iedereen ook weer naar toe komt, ook onze zoon die in Flensburg woont. Allemaal met aanhang en kinderen: we zijn met tien volwassenen en zeven kinderen en nog eentje in statu nascendi. Gisteravond hebben we heerlijk gegeten bij de Chinees in Puttershoek aan de dijk. Ik kan het iedereen aanraden, een erg goeie keuken!
Vanmorgen zijn we eerst even langs de Rabobank gegaan, want daar heb ik nog steeds een rekening. Ik had een nieuwe pas toegestuurd gekregen en die kan je pas gebruiken als je in Nederland , iets gepind hebt lekker handig! We konden niet eens meer Internetbankieren. Vroeger had ik die Nederlandse pas hard nodig om hier in de winkels te pinnen, maar nu kan ik gewoon alles met chip van mijn Zweedse bank betalen. Het enige waar ik hem nu voor wil hebben, is de chipknip om te kunnen parkeren in de binnenstad.
Dat hebben we nu geregeld en daarna zijn we kleren gaan kopen voor Leo bij C en A. Leo koop ALTIJD zijn kleren bij C en A. Vroeger ging hij alleen maar tijdens de vlaggetjesdagen en kwam dan met alles wat hij nodig had, thuis. Ik koop mijn kleding NOOIT bij C. en A. Ik kan er niet slagen….
>Nu gaan we naar HIA, later!!