Sneakpeak bij een werk in uitvoering

Sinds ik enkele weken bezig was met lijnen heb ik iedere week of veertien dagen vier foto’s van mezelf laten nemen, van voren, van achteren en van de beide zijden. Niet alle foto’s geven betrouwbare contouren, want soms gaat de flits af en dan zit er een schaduwrandje omheen. Omdat ik even behoefte heb aan de aaaah’s en oooo’s van jullie krijgen jullie vandaag vier foto’s te zien. Twee zijn er van voren en van achteren in 2011 toen ik meer dan 100 kilo woog en de andere twee zijn van voren en van achteren gisteren genomen. Ik ben in de tussentijd 14 kilo afgevallen en dan heb ik niet meegerekend dat ik ook nog ongeveer 4 kg. spieren heb opgebouwd in de tussentijd. Ik ben van maat 52 naar maat 46 gegaan en heb ik veel conditie opgebouwd. Omdat ik nu werk, heb ik minder tijd om te trainen en is het moeilijk teblijven afvallen. Ik ben er nog niet, maar vandaag wil ik tevreden zijn en blij zijn met het al behaalde resultaat. Dat heb ik even nodig om vol te houden en er nog 10 kilo af te krijgen, niet voor de operatie, maar voor mezelf.

00001 1 juli 2011.
16feb13achter2.jpg
00001   juli 2010
16feb13voren2.jpg

De procesfoto’s en de laatste foto’s in badpak volgen nog, maar nu wil ik eerst ooooh’s en aaaah’s horen. Kom maar op!

Een babyquiltje met hobbels en bobbels en de laatste hobbel moet nog genomen worden…

Toen mijn vrienden in Uppsala twee jaar geleden aankondigden dat zij een baby zouden krijgen, beloofde ik hun dat ik een quiltje voor ze zou maken. Destijds ging dat nog met de hand en duurde maanden. Ik begon er enthousiast aan, maar ik raakte verslaafd aan Farmville. Op een gegeven moment zat ik meer dan 5 uur per dag op mijn twee later zelfs vier boerderijen en zaaide, plantte, haalde oogsten binnen en voederde mijn dieren. Tegen de tijd dat hun baby geboren was, was ik nog niet veel verder met de quilt. Toen heb ik maar een ander cadeautje gekocht. Ondertussen heb ik mijn boerderijen cold turkey verlaten om er nooit meer terug te keren heb ik een naaimachine en ik ben nu in 1\10 van de tijd klaar met een quiltje. Toen ze dus in de herfst aankondigden dat ze weer een baby verwachtten, heb ik opnieuw beloofd dat ik nu echt echt echt een quiltje zou maken. Toen ik de laatste keer in Nederland was, heb ik stof gekocht en heb het quiltje in elkaar gezet. Toen ik met quilten zou beginnen, was het ondertussen bijna Kerstmis. Ik heb het quiltje met de afdekstroken en een ander quiltje wat ik ook zou maken voor een andere baby, in een dekbedhoes gedaan en weggelegd. In het naaikamertje zouden namelijk logé’s komen. Daarna had ik het een tijdje druk met Kerst- en Nieuwjaarsvisite en de opstart van mijn werk. Half januari begon ik aan het eigenlijke quilten van het dekentje. Er was echter iets mis met mijn naaimachine. Iedere keer als ik begon te quilten, brak de draad na vijf tot tien centimeter. Wat ik ook deed – de spanning veranderen, draad en onderdraad opnieuw aanspannen, andere naald , heel de naaimachine schoonmaken van binnen enz. – iedere keer was het weer mis. De draad begon te rafelen en brak dan. Ten lange leste ben ik dus met mijn naaimachine naar de winkel gegaan. Het afdekplaatje liet ik per ongeluk thuis liggen in een plastic zakje. Dat had ik nu niet moeten doen, want daar zat het euvel. Er was een braampje ontstaan op het afdekplaatje en de draad schuurde langs dat braampje en brak vervolgens. Weer een dag kwijt op(en een hoop gesjouw voor niks) voor ik het plaatje kon brengen. De naaimachineman heeft het keurig geschuurd en gepolijst en daarna deed mijn machine het fluitend. Natuurlijk was ik met dat geintje weer drie dagen verder, maar het kostte gelukkig niets. Binnen no time had ik het quiltje vervolgens klaar en kon de rand eromheen genaaid worden. Ik ben zo blij dat ik dat geleerd heb op een echte cursus quilten, zo mooi met schuin verlopende naden, zodat je geen dikke overgang hebt tussen de stroken. Maar hier dook het volgende probleem. Ik miste een strook en dus was mijn afwerkrand te kort! Alles overhoop gehaald zelfs onder het logeerbed gezocht, maar de strook was en bleef weg! Midden in de nacht bedacht ik, dat ik dan maar de quiltwinkel moest bellen of ze een strook wilden opsturen. Ik wist ook niet zeker of hij hier was kwijtgeraakt of dat ik hem in de winkel per ongeluk had vergeten mee te nemen. Zo’n strook is zo in een envelop gedaan en opgestuurd natuurlijk, alleen: hoe leg je door de telefoon de precieze kleur en stof uit? De volgende morgen heb ik het nummer opgezocht en ik bedacht dat ik nog eenmaal zou zoeken voor ik hun zou bellen. En daar kwam hij tevoorschijn, helemaal onderin de dekbedhoes achter een plooi! Eindelijk kon ik mijn quiltje afmaken en opsturen. Omdat ik op het ogenblik niet bij Leo vandaan kan en hem dus niet kan brengen 350 km. verder, heb ik een prachtig pakketje gemaakt met nog wat extra dingetjes en alles opgestuurd. Het was een tamelijk grote en volle doos geworden uiteindelijk. Omdat het hoofdcadeau voor de baby was, heb ik hem aan haar geadresseerd. Bovenin had ik een briefje geschreven dat ze hem voor Skype moesten uitpakken met mij.
Vanmiddag belden ze. Ik ging er eens goed voor zitten, maar toen kwam de aap uit de mouw: ze hadden het pakket niet meegekregen! De baby kan zich niet identificeren met haar persoonsnummer en voornaam. Dat wil zeggen: ze heeft wel een persoonsnummer, maar heeft nog geen identiteistskaart met haar voornaam gekoppeld aan dat persoonsmummer en die moeten ze nu eerst aanvragen voor ze het pakket krijgt… Had ik al eens gezegd dat Zweden verschrikkelijk bureaucratisch is? Ik kan van hieruit de naam van de geadresseerden veranderen, maar dat kost 200 Kroon (24 Euro) en dat vind ik echt een beetje overdreven, de verzendkosten zijn hier zo al hoog genoeg. Mijn vrienden hebben dus nu maar in arren moede een identiteitskaart voor hun dochter aangevraagd en dan maar hopen dat die binnen 14 dagen wordt afgegeven, anders wordt het pakket teruggestuurd…..
Nu willen ullie natuurlijk foto’s zien! Vooruit dan maar, hij is in het echt toch veel mooier….
In de breedte:
quilt1
In de lengte met een stukje achterkant:
009quiltmet achterkant
détail blad:
detail blad

Eland in de tuin!

Wij hebben zo’n bewegingsgevoelige lamp bij ons gastenhuisje en gisteravond was hij ineens aan! Toen we gingen kijken, zagen we niks, maar even later ontdekte is sporen van achter naar voor. Omdat je natuurlijk niet om kwart over elf in het stikkedonker bij -11 graden in kniehoge sneeuw gaat kijken, ben ik pas vanochtend de sporen gaan onderzoeken. Natuurlijk ben ik vergeten foto’s te nemen, maar de sporen in de sneeuw zagen er zo uit:
footprint elg
Internet leerde mij dat het een echte eland is geweest.
Ik heb meteen een kaart naar haar gestuurd, zij is ook zo dol op elanden niet als op haar auto landen.
Nu heeft Leo nog steeds geen eland gezien, hoewel hij er met zijn neus bovenop zat. Met walvissen heeft hij ook al zo’n pech. Hoewel we verscheidene malen op plekken waren waar walvissen zijn (westkust van Canada, Vancouver Island, Oostkust van Canada monding van de St. Laurensriver, Nova Scotia, Californië) en we ook tochten op zee hebben gemaakt om ze te spotten, hebben we er nooit eentje gezien. Dan is de kans dat hij een eland in onze tuin kan zien toch nog iets groter….

Ik ben twee en ik zeg inte…

Van Leo is hij allang niet bang meer. Toen hij net geleerd had hoe Leo heette, dacht hij dat Leo een leeuw was (Leon)
Dit heerlijke mannetje kwam vorige week een nachtje logeren, althans een avondje. Zijn Nederlandse moeder praat Nederlands met hem en zijn Zweedse vader Zweeds. Op de Dagis wordt ook Zweeds gesproken natuurlijk. Het gevolg is dat dit kind perfect tweetalig is. Je kunt gewoon met hem in het Nederlands praten en hij praat meestal Nederlands terug, maar ook wel Zweeds. Als je vraagt of hij wat wil eten, zegt hij :”Inte”. Als je het gewoon in zijn mond stopt of voor zijn neus zet, eet hij het op. Als je vraagt of hij nog een hapje wil, zegt hij :”INTE” en wil dan ineens helemaal niet meer, dom, dom, dom van mij om te vragen. Er moest geslapen worden. Ik heb een geweldig kampeerledikantje, maar hij zei :”INTE” en was met geen stok in dat bedje te krijgen niet dat ik het geprobeerd heb hoor, met een stok.
002
Uiteindelijk heb ik op de grond een bedje gemaakt van dekens en dekbedjes en daar is hij toen maar gaan liggen, nadat hij “INTE” had gezegd toen ik hem een fles aanbood, maar hem gretig aanpakte en leegdronk. Daarna wilde hij nog meer melk, maar dat had ik niet. Toen mocht hij filmpjes op Youtube kijken en zo is hij in slaap gevallen en de computer ook….
001

Mijn donatie is nog niet van de baan hoor!

De race is ook nog niet gelopen, maar de donatie kan ook gewoon nog door gaan. Gisteren kreeg ik een telefoontje van de donatiezuster. Ik krijg een nieuw nierfunctie-onderzoek en dit keer iets uitgebreider. Het schijnt dat het ook kan dat je ZO gezond bent dat je nieren met 70% functie gewoon alle afvalstoffen uit je bloed halen. Met andere woorden: ze zouden wel 100% kunnen functioneren, maar waarom zouden ze, als je bloed ook met 70% wordt gezuiverd? Zoiets is misschien met mij aan de hand. Zo heb ik het tenminste begrepen. Ze hadden ruggespraak met Gothenburg gehad en die hadden mijn donatienier niet meteen afgewezen en dat is een verschrikkelijk goed teken, want eerder hadden ze een donor met 79% functie afgewezen.
De 26e heb ik een onderzoek en dan moet ik drie uur later terugkomen en dan nemen ze nog drie proeven met 20 minuten tussenpoos. Ik weet wel dat ik me in de week daarvoor heel rustig hou, veel slaap en geen nier-belastende dingen doe. Of zou ik die juist wel moeten doen dat die nieren gedwongen worden harder te werken? Wat denken jullie?
Nu kan het ook nog dat ik goedgekeurd word als donor, maar dat Leo geen nieuwe nier kan krijgen. Dat heeft ook te maken met zijn urinewegen. Sinds vorige week maandag dialyseert hij zichzelf vier keer per dag (een keer op zijn werk) en eigenlijk gaat het heel goed. Alleen: je verliest natuurlijk een heleboel energie als je twee liter vocht bij jezelf aftapt vier keer per dag, dus hij heeft het steeds koud en heeft verschrikkelijk behoefte aan zoetigheid. Ik haal dus om de paar dagen gebakjes in huis en daar eet ik zelf een theelepeltje slagroom NIETS van.
Ik zit die verschrikkelijke administratie te doen, maar gelukkig ben ik nu bijna klaar. Voor de negende moet je het ingeleverd hebben, dan krijg je dezelfde maand je salaris nog. Verder heb ik mijn naaimachine vandaag weggebracht, want de draad brak steeds na 10 centimeter naaien. Nu blijkt dat er op het afdekplaatje een scherp randje zit waar de draad langs schuurt. Morgen is het klaar en dan moet ik snel twee quiltjes afmaken, want één van de twee babies is al geboren en de ander kan ieder moment geboren worden (misschien is het al gebeurd (ff snel op Facebook kijken). Nee, nog niet…..
Ik heb nog even tijd. Gauw mijn tas inpakken en alles klaarzetten, morgenochtend om kwart voor acht de deur uit…

Meestal heb ik er geen moeite mee om niet te vloeken….

Sommige mensen krijgen gewoon alles voor hun kiezen. Als jezelf iets hebt, is het altijd anders, want dan weet je voor jezelf of en hoe je er iets aan kan doen. Ik heb het altijd heel moeilijk gevonden om iemand anders keer op keer tegenslag te moeten zien incasseren en aan de zijlijn te moeten staan.
Vorig jaar februari kreeg ze te horen dat ze het serieuze medische circuit in ging. Ze werd geopereerd, daarna liep ze nota bene een marathon, de eerste van haar leven, daarna is ze bestraald en genezen. Minder dan een jaar later hoort ze dat ze weer het medisch circuit in moet. Het lopen heeft haar leven gered, dus dat blijft ze hoe dan ook doen.
Vanmiddag is ze (terwijl ze aan het rennen was>)op een zebrapad aangereden en heeft haar been op verschillende plaatsen gebroken. Vanavond is ze geopereerd en wordt haar been met pennen gezet. Lopen zit er eventjes niet in. Net als bijna een jaar geleden wil ik jullie vragen. Willen jullie positieve energie haar kant op sturen, bidden, kaarsjes branden, whatever? Ik geloof in de kracht van positieve energie. Laten we haar met zijn allen een beetje dragen.

Ik heb hem meteen aan mijn blogrol toegevoegd!

Nou heb ik toch weer een leuk blog gevonden! Al een tijdje heb ik Bietje op mijn blogrol staan. Daar lees ik dus regelmatig. Als ik iemand niet op mijn blogrol heb staan, vergeet ik op een gegeven moment dat ze er zijn en dan na een week of vijf denk ik ineens: “O ja, die hadden we ook nog en soms kan ik ze dan helemaal niet meer terugvinden. Maar enfin, zij dus had gisteren zo’n leuk logje, over een ander blog wat zij volgt (volgen jullie het nog?). Dat gaat over een vrouw in 2013 die brieven schrijft aan haar overgrootmoeder die in 1913 leeft. Allebei wonen ze op het platteland van de Alblasserwaard. Nu ken ik de Alblasserwaard erg goed. Ik heb een vriendin wonen in Hardinxveld-Giessendam (op het Hoepmakerspad nota bene!) en wij hebben vrienden gehad in Ottoland, waar de twee brieven vandaan geschreven worden. Ik heb trouwens ook gewerkt in Sliedrecht. Toen we in Dordrecht woonden, gingen we op zondag altijd fietsen of autorijden in de Alblasserwaard, ik heb hele goede herinneringen aan dat gebied. Tegenwoordig heb ik vrienden in Alblasserdam, eentje daarvan ook met een blog, Teunie van Eenvoudig Leven. Ik weet zeker dat zij ook van dit blog zal smullen. Ik heb gisteravond twee uur lang terug zitten lezen Het blog heet: http://www.plonialoeve.com/ Ze is genomineerd voor de online geschiedenisprijs van 2012 of 2013, dat is me even ontgaan en je kan op haar stemmen tot 8 februari. Het is echt heel boeiend. Ik had een oma van 1894 en zij heeft me veel verhalen verteld over haar leven in Deventer in het begin van de twintigste eeuw. Over die rokken had mijn oma ook een heel verhaal. Haar moeder had 8 rokken en er ging er eentje in de was per week, de onderste. De bovenste werd dan onderste en dan zocht ze de schoonste op en dat werd dan de bovenste…… Lekker fris, ik kan er ook niks aan doen…. Jullie moeten het allemaal maar zelf lezen, het is zeer de moeite waard.