Categorie archief: ziek

Begrafenis, wees geworden

Mijn vader, Siem Braal is 93 jaar geworden. Op zeven maart dit jaar overleed hij.
2007-08-29_10.01.04
Heel zijn leven is hij een ongelofelijke optimist geweest, behalve het laatste jaar. Hij was al een tijdje blind aan het worden, maar dat mocht de pret niet drukken. Als ik kwam, legde hij me haarfijn uit wat voor leuke voorziening hij nu weer had gekregen. Een apparaat om de ondertiteling te kunnen luisteren, een TV vergroter, een computervergroter, luisterboeken, je noemt het maar op. Hij was er allemaal even enthousiast over. Naarmate hij minder kon zien en de apparaten hem ook niet meer uit de brand konden helpen, kreeg hij meer en meer last van zijn blindheid. Daar kwam het laatste jaar bovenop dat zijn verzorginghuis moest sluiten en alle bewoners moesten een ander onderkomen zoeken. Omdat hij daar een vriendin had, moesten de kinderen van beide families (ik niet, ik zit in Zweden) hemel en aarde bewegen om voor elkaar te krijgen dat zij allebei in hetzelfde huis terecht konden. Het is inderdaad gelukt en hij heeft dus precies 1 nacht geslapen in zijn nieuwe huis toen hij overleed in zijn slaap. Langverwacht, dat wel en een verlossing voor hem, dat ook, maar evenzogoed ben je ineens wees. Leo was nog erg zwak toen ik naar de begrafenis zou gaan. Eigenlijk durfde ik niet, maar hij stond erop dat ik gewoon ging. Hij kon zich wel redden 1½ dag, langer niet. ’s Morgens om 06.20 vertrekt er een vliegtuig vanaf ons vliegveld en dan ben ik om 8 uur in Amsterdam. Daar huur ik een auto en dus liep ik om een uur of kwart over negen in Crooswijk, terwijl de begrafenis crematie daar om elf uur zou zijn. Tijd om wat foto’s te nemen.

het crematorium in Crooswijk

het crematorium in Crooswijk


In 1969 heb ik een jaar in Crooswijk gewoond, in een huisje onder de huurwaarde, een halve woning, in de Pijperstraat. De huur bedroeg 15 gulden per week…… Het was een ruimte van 6 x 5 m. die bestond uit een woonkamer, een gangetje met WC en een keuken. Je sliep gewoon in de kamer op een opklapbed(eethoek opzij schuiven). Op zolder was dan nog een douche.
Hier ongeveer was vroeger nummer 37...

Hier ongeveer was vroeger nummer 37…


de tram rijdternoggewoon doorheen

de tram rijdternoggewoon doorheen


Het slachthuis stond nog gewoon aan het einde van de straat. Die huizen aan de Pijperstraat staan er allang niet meer, evenals het slachthuis en ze zijn hard bezig nog meer af te breken in hoog tempo.
DSC_1038
Ik zag dat het klooster aan het begin van de straat ook rijp is voor de sloop.
DSC_1042
Gelukkig was slagerij Haak er nog gewoon, echt leuk! Ik heb daar heel wat lekker vlees gekocht. Ik heb zelfs een keer per ongeluk twee kalfsschnitzels gekregen voor de prijs van varkenssnitseld! Dat was in de drukte vlak voor Kerst fout gegaan….
DSC_1048
DSC_1049

Omdat ik zo laat geboekt had en zo snel weer terug zou gaan, (de volgende dag) moest ik 800 Euro (ACHTHONDERD!!) neertellen voor dat geintje! Normaal betaal ik rondde 200 Euro. Ik ben wel blij dat ik gegaan ben, ik ben altijd een fan van behoorlijk afscheid nemen, hoewel je natuurlijk niet voor je lol naar een begrafenis gaat. ’s Middags na de begrafenis hebben we nog gezellig geluncht bij mijn ‘broer en schoonzus’ (lang verhaal), waar we foto’s hebben gekeken van een heel lang mensenleven. Je mocht de foto’s meenemen die je wilde hebben en ik heb deze uitgekozen.

Mijn vader is heel zijn leven onderwijzer geweest. Eerst heeft hij in de Potgieterstraat gewerkt en daarna is hij hoofd geweest van de Pijnackerschool. Toen is hij gescheiden en heeft nog op een school in de Zwartewaalstraat (?) gewerkt, maar daar ben ik nooit geweest. Deze foto is van de Pijnackerschool, wie helpt me aan namen? Dat meisje vooraan heette Elly en ze had wat met die onderwijzer links in de hoek. Van de rest weet ik beslist geen namen meer. Ik speelde daar altijd Zwarte Piet op die school. Dat moet van ’61-’65 geweest zijn, want toen zat ik op Middelbare School.

    EPSON MFP image

    EPSON MFP image

    Na het hele gebeuren, ben ik naar mijn dochter in HIA gegaan om te slapen. In het volgende logje vertel ik verder van de terugreis, die ook uiterst interessant was….

Gaan we nou nog terugkomen of niet?

Dat wordt ons – soms bedekt, soms rechtuit – gevraagd. Vorig jaar herfst waren we het erover eens dat we terug zouden gaan dit jaar. We zouden in augustus ons huis te koop zetten en dan in november of december naar Nederland verhuizen, naar een appartement in het centrum van Rotterdam. Leo wil hoog en pal in het centrum en ik wil vooral een dakterras en op loopafstand van de winkels. Daar komt natuurlijk het eerste probleem al om de hoek kijken. Op 10-15 hoog heb je natuurlijk geen dakterras en als je in het centrum 1- of 2- hoog zit met dakterrras, is het altijd zo donker met al die gebouwen om je heen. We hebben een poosje geflirt met de Markthal tot we zagen dat de ene kant weliswaar naar het zuiden uitkijkt, maar dat er een groot gebouw voor zit en dat de andere kant niet alleen naar het Noorden uitkijkt, maar dat er ook nog eens een grote flat voor gepland is! Ik heb naar flats in de Hofdame gekeken en naar een flat op de Botersloot met een gemeenschappelijke tuin, maar dan heb je niet eens een balkon! Die woningen in het nieuwe Stadstimmerhuis leken ons wel wat, maar die zijn intussen allemaal weg…. Goed: we laten die huizen even zitten en gaan naar de motieven.
In de eerste plaats hebben we het hier allebei erg naar onze zin, NOG wel. Als de kinderen allemaal minstens 2x per jaar komen en we krijgen vrienden en allerlei familie, is het hier fantastisch. In de zomer wonen we hier in een paradijsje. In de winter wonen we hier in een kerstkaart. Ik vind het heerlijk om 5-6 uur per dag in de tuin te werken, lange wandelingen te maken zonder iemand tegen te komen en te zwemmen in kristalheldere meren NOG wel en ’s winters een beetje te naaien en genealogie te doen zolang mijn ogen het nog doen. Leo vindt het heerlijk om wat op de Universiteit te rommelen en ’s winters om de hele voetbalcompetitie te volgen als hij niet ziek wordt. We hebben leuke buren en vrienden hier alleen geen kinderen Als Ostergötland in Zuid-Holland lag, zouden we niet erover piekeren om terug te komen.
Toen we hier kwamen wonen, heb ik bedongen dat ik 1x per maand naar Nederland kon gaan. Ik wil betrokken zijn bij het leven van onze kinderen. Ik vind het heerlijk om te zien hoe ze alle vier met hun karakter vorm hebben gegeven aan hun leven en op hun eigen manier met hun omgeving en hun kinderen omgaan. Ik hou ook veel van onze schoonkinderen en ben hun uiterst dankbaar dat ze onze kinderen zo gelukkig maken. En dan de kleinkinderen! Ik weet uit ervaring hoe snel kinderen opgroeien en dat je moet genieten van het proces. Natuurlijk is Leo voor mij het allerbelangrijkste, daarom heb ik ook zonder met mijn ogen te knipperen gezegd dat ik met hem mee naar Zweden zou gaan. Dat 1x per maand naar Nederland kan nu niet meer. In de winter kan ik Leo eigenlijk geen dag alleen laten. Eten klaarmaken gaat nog wel, maar de kachel moet aan en hij kan geen hout sjouwen, sterker nog: hij moet zo min mogelijk aan afkoeling bloot staan. Dan heb ik het nog niet eens over sneeuw schuiven….. Toen mijn vader in maart van dit jaar overleed, ben ik wel naar de begrafenis gegaan, maar meteen de volgende dag weer teruggekomen. Als Leo me niet bezworen had dat hij gewoon een dag alleen kon zijn voor deze gelegenheid, was ik niet gegaan. Daar komt nog bij dat we nu ook niet meer samen kunnen reizen sinds Leo bloeddialyse heeft. Hij moet iedere drie dagen gedialyseerd worden en een gastdialyse regelen in een ander ziekenhuis kan wel, maar is een administratief uiterst ingewikkelde procedure. Omdat Leo op 2 september een promotie heeft in Nederland waar hij in de commissie zit, hebben we nu geregeld dat hij in het Franciscusziekenhuis wordt gedialyseerd 2x, maar het heeft drie maanden geduurd voor het rond was. De lust om spontaan er even uit te gaan wordt op deze manier grondig de grond ingeboord. We wilden dus naar Nederland. Ik heb mijn huis al flink opgeruimd, winterkleren zitten in dozen in de garage, MAAR…. toen werd het lente en mooi weer en de plantjes begonnen te groeien en Leo knapte op. Leo is aan een project bezig dat tot volgend jaar april duurt en hij heeft de hoop van een transplantatie niet opgegeven. AL onze kinderen kwamen hierheen met hun kinderen en we konden allebei volop genieten. Voor Leo hoeven we niet terug naar Nederland, hij wil hier wel blijven. Mijn kinderen hebben me allemaal gewaarschuwd dat ik echt een lapje grond moet hebben als we verhuizen, want ik word heel blij van plantjes arrangeren en laten groeien. Ze zijn bang dat een balcon niet genoeg is voor mij. Mijn hele leven lang heb ik me niet door angst laten leiden bij het nemen van beslissingen en dat weiger ik nu ook. Waar ik wel bang voor ben is, dat we op een gegeven moment niet meer terug KUNNEN, of dat de kinderen allemaal een week of twee vrij moeten nemen om ons te helpen verhuizen, daar ben ik bang voor. Don’t fence me in, daar ben ik allergisch voor. Bovendien kan ik ook wat krijgen! Om ziek te worden ben ik niet zo bang, maar ik ben nogal onhandig en een enkel of een heup is zo gebroken op deze leeftijd. Maar goed, we hebben de beslissing genomen om volgend jaar in augustus ons huis te koop te zetten en van de winter een mannetje alle plafonds en de meeste muren te verven, om de vloeren te laten slijpen en om de buitengevel schoon te laten maken, hier en daar een likje verf, zulke klusjes, zodat het huis er op en top uitziet volgend jaar en dan blijven we er gewoon nog een jaar in wonen. Voor de rest zien we wel. Het vliegveld van Linköping is vlakbij en als er af en toe een kind komt voor een weekendje en in de vakanties, houd ik het wel uit om opgesloten te zitten op het platteland. Tenslotte hebben we email, telefoon en, o wonder, SKYPE!
2012-12-24_11.52.37

Over voldoende nierfunctie, rijsttafel en een sleutelhanger met auditieve afweer.

Dinsdag heb ik mijn nierfunctie-onderzoek gehad en gisteren werd ik opgebeld dat hij 71% was en dat is voldoende met de nieuwe richtlijnen!! Al mijn andere tests waren goed vorig jaar, maar ze moeten wel over, omdat het meer dan een jaar geleden is dat ze zijn afgenomen. Bij Leo moeten ook alle tests overgedaan worden om dezelfde reden. Vanmorgen, mijn ijkpunt is op vrijdagochtend, was ik 9 kilo afgevallen (dat moeten er zeker nog 5 en eigenlijk 10 meer worden) en Leo is nu ruim vijf kilo afgevallen ( hij heeft zijn ijkpunt zondag pas) en dat moeten er nog vier , maar liefst ook iets meer worden). Ook moet de conditie van Leo nog verder verbeteren. We gaan voor september. In september gaan we nieren eerlijk delen. Daar werken we naartoe.
Dat afvallen is vandaag een beetje in het gedrang gekomen. We kregen namelijk vrienden op bezoek, ook Nederlanders in exile, en ik heb weer eens een echte ouderwetse rijsttafel gemaakt met een stuk of tien gerechten toch bij elkaar. Ze zouden eerst zaterdagavond komen, maar gisteren belden ze of ze ook vandaag konden komen. Nou is een rijsttafel maken best wel veel werk, dus ik heb gisteravond en vandaag de hele dag staan koken. Ik had het precies allemaal af! Het was heerlijk. Het is best moeilijk om hier aan de juiste ingrediënten te komen, maar met een beetje improvisatie is het allemaal goedgekomen. Volgende keer als ik in Nederland ben, moet ik kemirinootjes mee terug nemen, want die zijn hier helemaal niet te krijgen…… Het was erg gezellig en nu ben ik verschrikkelijk moe, maar eerst….
Van mijn Nederzweedse bijdochter kreeg ik een cadeautje gisteren. Het is een sleutelhanger die begint te piepen als je naar hem fluit. Die had ik moeten hebben toen mijn sleutel onder de sneeuw was verdwenen. In Nederland heb ik ernaar lopen zoeken en kon ik hem niet vinden, maar nu kreeg ik hem dus. Ik blij, maar hij is een beetje hyperactief. Als ik over de oprit loop, begint hij te piepen, als ik de auto start begint hij te piepen, als ik in een bocht gas terug neem begint hij te piepen, als ze op de autoradio beginnen te lachen begint hij te piepen enz. Nou ja: ik weet in ieder geval waar hij is en verder heb ik er niet zo veel last van. Ik kreeg er twee extra batterijtjes bijgeleverd, dus hij kan zich uitleven. Morgen ga ik een waterdag houden. Niets kan mijn goede humeur bederven na dat fantastische nierennieuws

Soms is Zweden ineens heel ver weg.

Van waar wij wonen, zijn we sneller in Amsterdam dan in Stockholm. Het vliegtuig doet er anderhalf uur over en naar Stockholm is tweeënhalf uur rijden. Tegenwoordig gaan er drie vluchten per dag naar Amsterdam. De prijs is ook alleszins redelijk te noemen. Als je tijdig (minstens drie weken van te voren) boekt, betaal je nog niet eens tweehonderdvijftig Euro. We zijn gisteren teruggekomen van een week Nederland waar we ALLE kinderen en kleinkinderen bij elkaar hadden. Dat is vier jaar geleden voor het laatst gebeurd. Het was heerlijk…. Het is ook heerlijk om hier weer te zijn en om de lente-explosie mee te maken. De temperatuur is veel hoger hier dan in Nederland.
Toch zou ik nu zo het eerste beste vliegtuig terug willen nemen en dat kan niet, want ik moet ook nog werken. Ik heb al een week verzuimd….. Mijn vriendin is ziek, ernstig ziek. Nu ik dit typ, komen de tranen pas….. Wij kennen elkaar al twintig jaar zeker en hebben heel wat meegemaakt samen. Er is een tijd geweest dat we elkaar vaker zagen dan onze eigen vent. Een jaar of acht, hebben we iedere ochtend samen les gegeven aan en ontbijt klaargemaakt voor een aantal tieners die voor schooltijd bij elkaar kwamen om over het Evangelie te leren. Er waren mensen die ons onderling uitwisselbaar vonden tot ik grijs werd en zij niet. We konden over alles praten met elkaar, Het is een van de puur door en door liefste mensen die ik ken. Af en toe vind ik haar zelfs iets TE lief, dan had ze wat mij betreft wel wat meer van zich af mogen bijten. Maar nu, nu ligt ze bewusteloos en aan de beademing naar wat ik hoor. Ik zou er heel wat om geven om naast haar te zitten en te wachten tot ik een klein teken van verbetering zou zien. Niet dat ze niemand heeft hoor! Ze heeft een man en dertien kinderen en even zoveel schoonkinderen. Bovendien heeft ze nog twee zussen. Ik zou alleen maar in de weg lopen. Maar toch… Hier te zitten en geen nieuws te krijgen, ik loop er de hele dag aan te denken. Als ze dood gaat, ga ik hoe dan ook naar de begrafenis, maar nu kan ik niks doen. Ik geloof dat ze niet eens bezoek krijgt van anderen dan haar kinderen en man. Ik zit hier en daar blijf ik hopelijk voorlopig. Ik zal eens kijken of ik wat meer nieuws kan krijgen…..
Even met haar zoon gechat. Het lijkt iets beter te gaan. Ze heeft een paar stapjes gelopen vandaag. Morgen gaat er een kaart op de bus. Meer kan ik niet doen, maar ik kan nu toch iets geruster gaan slapen.

Meestal heb ik er geen moeite mee om niet te vloeken….

Sommige mensen krijgen gewoon alles voor hun kiezen. Als jezelf iets hebt, is het altijd anders, want dan weet je voor jezelf of en hoe je er iets aan kan doen. Ik heb het altijd heel moeilijk gevonden om iemand anders keer op keer tegenslag te moeten zien incasseren en aan de zijlijn te moeten staan.
Vorig jaar februari kreeg ze te horen dat ze het serieuze medische circuit in ging. Ze werd geopereerd, daarna liep ze nota bene een marathon, de eerste van haar leven, daarna is ze bestraald en genezen. Minder dan een jaar later hoort ze dat ze weer het medisch circuit in moet. Het lopen heeft haar leven gered, dus dat blijft ze hoe dan ook doen.
Vanmiddag is ze (terwijl ze aan het rennen was>)op een zebrapad aangereden en heeft haar been op verschillende plaatsen gebroken. Vanavond is ze geopereerd en wordt haar been met pennen gezet. Lopen zit er eventjes niet in. Net als bijna een jaar geleden wil ik jullie vragen. Willen jullie positieve energie haar kant op sturen, bidden, kaarsjes branden, whatever? Ik geloof in de kracht van positieve energie. Laten we haar met zijn allen een beetje dragen.

SUN\SOLEIL\SONNE\SOLE\SOL\ZON\ !!!

Als het niet zulk prachtig weer was, zou ik helemaal somber worden van alle verhalen uit Nederland over slecht weer en over alle griep die daar heerst. Sinds gisteren is de zon weer gaan schijnen, maar dat betekent wel dat het weer vriest. Twee maanden per jaar komt de zon hier niet boven de heuvel uit, maar die twee maanden zijn nu voorbij: Op 25 januari had ik zon in mijn keuken en vandaag scheen hij overal in huis, geweldig!

in de keuken.....

in de keuken…..


in de kamer.....

in de kamer…..


en zelfs in de badkamer op het zuiden die het dichtst bij de heuvel ligt....

en zelfs in de badkamer op het zuiden die het dichtst bij de heuvel ligt….

Over twee maanden zal de meeste sneeuw gaan smelten en komt er weer GROEN tevoorschijn en GRAS en BLOEMEN!! Ik moet wachten, maar ik kan het eigenlijk niet… Ach, weet je: het landschap met sneeuw en ijs is ook erg mooi en erg glad

Uw razende reporter van VZG (Vreemde ZweedseGewoontes) meldt dit keer: LUCIAVIERING!

Nou, Leo is vanmiddag naar huis gekomen. Hij heeft er gewoon een navel bij…..
Hij dacht van te voren dat hij morgen gewoon weer aan het werk kon, maar dat zal niet gaan hoor. Hij heeft natuurlijk narcose gehad, daar vergis je je altijd in. Verder zijn zijn buikspieren uit hun verband en mag hij de eerste weken niet tillen en gewoon uit bed komen. Hij kon niet eens zijn sokken en schoenen aankrijgen vanmiddag, dus dat werken zal nog wel even duren. Maandag moeten we nog terug voor controle, dus dan is het gelukkig pas dinsdag voor het werken in the picture komt. Bij zijn afwezigheid heb ik het nog wat kerstiger gemaakt. Ik zie er voor het eerst dit jaar tegenop om een kerstboom te kopen en op een standaard te zetten, naar binnen te slepen en hem dan over een paar weken weer naar buiten te slepen. Het versieren van een kerstboom vind ik wel leuk om te doen, maar al dat gedoe eromheen, bah! Dit jaar kan Leo me ook niet helpen met het op zijn plaats brengen en weer opruimen van de kerstboom, dus nee: ik zie het niet zitten. Bij haar las ik dat ze de ficus Benjamina had opgetuigd en laat ik die nou ook hebben, een hele grote!
Dus ik heb hem versierd en het resultaat is niet slecht, alleen: de versierselen zijn veel minder goed te zien omdat er allemaal bladeren aan zitten in plaats van naalden. Maar de lampjes vind ik dan wel weer erg leuk staan.
011
Omdat ik de dennengeur zo essentieel vind voor Kerstmis, haal ik wat takken in huis en die zet ik in een vaas samen met bessen of zo. MIsschien koop ik nog wel twee van die kleine boompjes die op tafel kunnen. Die zet ik dan wel in het bos achter ons huis van het voorjaar……
Omdat ik mijn tas bij Leo had laten staan, kon ik gisteren geen foto bij mijn verhaal van 12.12.12.12 zetten, dus die komt hier dan, twee zelfs:
014

015

13 december wordt hier het Luciafeest gevierd. Het is een vreselijk Zweeds gebeuren, onnavolgbaar als je er niet mee opgegroeid bent, net zoiets als Sinterklaas voor een Amerikaan…. In de oude Juliaanse kalender was 13 december de kortste dag een bijgevolg de langste nacht. De meisjes doen een kaarsenkrans op hun hoofd en een lange witte jurk aan. Vroeger waren dat echte kaarsen en kregen ze kaarsvet in hun haar, maar tegenwoordig zijn dat, heel handig, van die elektrische kaarsen op een batterijtje. Op mijn school heb ik geleerd dat de Zweden die in de Napoleontische tijd in Italië waren geweest, de Luciaviering mee terug hebben genomen, maar bij Wikipedia kan ik daar niets over terugvinden. Daar staat dat het uit de heidense tijd stamt en te maken heeft met de zonnewende. In ieder geval: het is een heel gebeuren. We werden gewaarschuwd vanmorgen dat Lucia zou komen op de afdeling en er werd zo stralend bij gekeken dat zelfs Leo niet durfde te weigeren om te gaan kijken.
Daar kwamen ze aan, tussen de ziekenhuisspullen door. Ze zongen Sankta Lucia, prachtig:
016
017

Daarna stelden ze zich op voor de ‘huiskamer’ van de afdeling en zongen alemaal Zweedse liedjes over duister en het licht dat schijnt en dat het zo mooi is binnen met al die lichtjes en buiten met de sneeuw. Even for the record; het was vandaag -22 graden! Toch voelde het warmer aan dan gisteren toen het -9 was met een gemene Noordwestenwind. De zon scheen prachtig op de zwaar besneeuwde bomen, maar ik had geen camera bij mij op weg naar Leo. Maar goed, even terug naar de Luciaviering. Er waren drie soorten Luciagangers. Ten eerste Lucia zelf, dat is er altijd maar 1, zij heeft een rode sjerp om haar middel. Dan waren er de tärnur. Dat zijn er 12 (Lucia is de dertiende) De beste vertaling die ik kon vinden was bruidsmeisjes. Zij hebben glitter in hun haar en 1 kaars in de hand.
019
Daarachter waren de stjärngossar (sterrenkerels), dat zijn jongens, ook in lange witte jurken, maar met een puntmuts en een ster in hun hand.
020
Bij sommige bijeenkomsten zijn ook Tomten (dwergen/kabouters en/of peperkoekenmannetjes aanwezig. Daar was nog een rel om hier in Linköping. Op een school werd een allochtoon jongetje geweigerd mee te doen als peperkoekenmannetje, want, werd er gezegd, dan ben je een verbrand peperkoekenmanetje en dat kan niet. Bovendien is het een Zweedse traditie en daar heb jij niets mee te maken. Nou, je begrijpt dat daar heel wat reactie op gekomen is.
Deze Luciaviering wordt OFFICIEEL in de kerk gevierd en dan met echte kaarsen. Het is de enige vorm van heiligenverering in de Protestante kerk vertelt Wikipedia me.
Bij ons werd er in ieder geval prachtig gezongen, vierstemmig. Het waren leerlingen van de muziekklas van de middelbare school, zeg maar een Havo voor Dans en Muziek. Ik heb al eens eerder geschreven dat de Zweden prachtig kunnen zingen, maar dit was compleet professioneel! Het hele personeel stond ook te kijken, alle dokters en verpleegsters. Daar waren natuurlijk ook een paar allochtonen bij en die keken ook een beetje verbaasd.
Nu ga ik bij mijn mannetje TV kijken, spreek jullie later.

Geopereerd op 12.12.’12., maar niet om 12.12 uur.

Nog niet veel van te zeggen…… Hij is goed uit de narcose gekomen,heeft al gegeten en heeft zelfs een stukje gewandeld. Narcose is natuurlijk rotspul, dus het duurt even. Als je dan ook nog in aanmerking neemt dat hij nieren heeft die de afvalstoffen niet zo snel kunnen afvoeren, valt het me allemaal niet tegen.

Vannacht niet meer dan vier uur geslapen en vanmorgen had ik een nieronderzoek. Vanavond bij Leo zag ik mijn dokter ook nog even en de uitslag van 30 november was teleurstellend. Mijn nierfunctie was maar 71% en voor een donatie is 75% het minimum. Maar ook zij kon bijna niet geloven dat mijn nieren echt maar voor 71% werken, want de verdere uitslagen waren uitstekend. We gaan het waarschijnlijk overdoen, dat andere onderzoek Nu denk ik: had ik nou vannacht maar een beetje langer geslapen, misschien was dat beter geweest. Straks is dit onderzoek ook niet in orde. Ze kunnen met dit laatste onderzoek ook zien of beide nieren werken en of ze allebei even veel werken. . Ik heb het wel vaker gehoord van mensen hoor! Die bleken al jaren op 1 nier te leven, die andere had het dan allang opgegeven, niks van gemerkt. Ik heb besloten een poosje zoutloos te gaan eten, misschien dat die nieren dan beter werken….. Leo zag het natuurlijk meteen niet meer zitten: “Zie je wel, je moet de huid van de beer niet verkopen…..”
Ik heb een cadeautje weggegeven hoor, om 12.12 uur! Aan een zuster, zij was de eerste ik zag. Ik had er een briefje bijgedaan met uitleg en haar opgeroepen volgend jaar ook mee te doen met verwijzing naar de website.
Ik kan geen foto laten zien van mijn zelfgeborduurde theedoek met over de hele theedoek verdeeld een aantal keer God JUl er op in het rood en in het groen, want ik heb mijn tas met fototoestel bij Leo op de kamer laten staan…… Dat was het weer voor vandaag Ik ben een beetje aangeslagen moet ik zeggen. Vanavond heb ik troostvoedsel klaargemaakt: patat. Morgen word ik weer fanatiek als ik goed geslapen heb

Ziekenhuis

Wat het komende jaar ons gaat brengen, weten we nog niet, alleen maar dat we de niertransplantatie niet bereiken zonder dialyse. Komende dinsdag wordt Leo opgenomen en woensdag krijgt hij een canule in zijn buik (het idee van een peggsonde), zodat hij in januari kan gaan dialyseren. Donderdag komt hij dan weer thuis en vrijdag wil hij weer gaan werken……. Het was niet verantwoord langer te wachten, want zijn nieren werken tè slecht. Het gevaar met wachten is namelijk dat hij te zwak zou zijn voor de operatie anders. We hebben gekozen voor perotoneale dialyse. Daarbij werkt het buikvlies als nier. Je brengt vocht in de buikholte in (door die canule) en vier uur later haal je dat er weer uit en dan zitten de afvalstoffen in dat vocht. Dan breng je weer nieuw vocht in en na vier uur haal je dat eruit enz enz. Alleen ’s nachts slaap je zes uur aan een stuk. Het voordeel van deze manier is dat er geen bloed aan te pas komt en dat je het overal kan doen. Je moet natuurlijk van die zakjes vocht meenemen (of op laten sturen) en je moet een warmteplaat meenemen ter grootte van een laptop zodat het vocht wel 37 graden is als je het inbrengt. Het kost steeds een klein halfuurtje en daarna kan je gaan en staan waar je wilt. Bovendien wordt je bloed veel regelmatiger gereinigd (eigenlijk constant en niet eens in de twee of drie dagen..
Nadeel is dat je het verscheide malen per dag een half uur kwijt bent en met een bloeddialyse ben je iedere keer voor twee/drie dagen klaar. Als voorbereiding op een niertransplantatie is een perotoneale dialyse de beste. We hopen er in februari af te zijn en dat Leo dan weer helemaal goed functioneert met 1 nier en ik ook……
Wat mij betreft: ik heb a.s. woensdag weer een nierfunctie-onderzoek tegelijk met Leo’s operatie. Afgelopen week ben ik helemaal NIETS afgevallen terwijl ik constant hout en sneeuw verplaatst heb. Ik had ook problemen met lijnen, altijd wanneer het zo koud is….. Bovendien zit ik tegen die 92 kg. grens aan. Het is altijd een hobbel om te nemen bij het afvallen en bij het aankomen. Ik kan me nog herinneren dat de vorige keer toen ik aan het afvallen was, ik ook wel drie weken op die 92 kg. bleef hangen en toen ik later, veel later, aankwam bleef ik ook heel lang 92 kg. hangen ik dacht al dat ik niet meer zwaarder zou worden tot ik verder aankwam natuurlijk. We zullen wel zien. Ik heb ondertussen het eten klaargemaakt en we eten gevulde zoete paprika’s (van die lange), mmmmm!

Het is allemaal zo dubbel, hebben jullie dat nou ook?

Sinds een poosje alweer heb ik een echt writers-block. Dat komt zo: terwijl zij hard bezig is haar leven op te pakken zonder kanker – ze besefte pas goed wat er allemaal had kunnen gebeuren toen het al over was- en terwijl zij en zij tegen een loden vermoeidheid vechten, terwijl zij te horen heeft gekregen dat ze niet kan genezen en gewoon doorgaat met het doen van vrijwilligerswerk, terwijl zij iedere dag nog maar moet afwachten of de liefde van haar leven en de vader van haar twee jonge kinderen niet terugvalt na de laatste beenmergtransplantatie, terwijl dat allemaal op het net aan mij voorbijtrekt, ben ik gewoon GELUKKIG! Het is hier echt zomer, mijn tuin is prachtig, Tobbe is bezig een trapje naar de ingang van het huisje te maken, Leo werkt weer hele dagen en morgen gaan we naar Hamburg en op de terugweg langs hem in Flensburg.
Het afgelopen weekend waren ze er dan eindelijk, onze vrienden die twee jaar geleden een ongeluk kregen in Zweden op weg naar ons toe. Het was oergezellig; het is heerlijk om mensen te gast te hebben die alles leuk vinden en overal in geïnteresseerd zijn.
Volgende week donderdag komen ze terug van hun rondreis en dan gaan we midzomer vieren in Rimforsa en dansen om de meiboom…..
Het weer is hier echt heel redelijk. Het is een graad of 20, behalve als er ineens een bui komt. Dan zakt de temperatuur tot 12 graden in vijf minuten. Als de zon dan weer schijnt, is het in no time ook weer opgewarmd. De zon gaat hier voor vieren op en als je om zeven uur wakker wordt, is hij gewoon al warm. Vandaag heeft de zon zowat de hele dag geschenen, heerlijk. Hij gaat vanavond om een uur of tien onder, maar het wordt niet helemaal donker als er geen bewolking is. Vanmorgen heb ik bij Jessica op school twee kinderen bekeken en er advies over gegeven. Daarna ben ik wat spulletjes gaan halen om mee naar Duitsland te nemen en een cadeautje voor Jessica die vrijdag jarig is en dan zijn we er niet. Daarna ontdekte ik een nieuw kledingwinkeltje met precies mijn smaak en ook nog grote maten! Daar heb ik even voor 350 Euro kleren gekocht, maar dan ben ik ook voor de hele zomer klaar en misschien ook wel voor volgend jaar. Verder kon ik het niet laten om nog wat plantjes te kopen en daar heb ik mezelf behoorlijk mee in de vingers gesneden. Ik moet ze vanavond nog planten, anders zijn ze maandag verlept….. Ik moet vanavond ook nog even alle bakken water geven, want we vertrekken morgen om half zes, dan zitten we precies met lunchtijd op de boot naar Duitsland (Rödby-Puttgarden)
Een paar fotootjes vooruit:

de zijtuin, niet alles bloeit, maar er bloeit overal wat….


donkerpaarse akelei. Ik heb ze ook in lichtpaars, roze en roze met geel. Ik zorg er altijd voor dat het zaad door heel de tuin verspreid wordt….


vriend met violen


naar Norrköping


waar we heerlijk op een terrasje zaten te eten toen er een kletterbui losbrak. Wij zaten onder de parasol, maar deze ongelukkigen zaten onder de boom…..


Zo kabbelt ons leven door, het is heerlijk in de zomer in Zweden. Maar toch….dat dubbele gevoel blijft. Als ik gelukkig ben, wil ik graag dat IEDEREEN gelukkig is…. Ik weet ook wel dat je geluk niet kan afdwingen. Stuk voor stuk vind ik de mensen die ik genoemd heb, erg dapper. En de vreugde wordt juist heel sterk gevoeld doordat er ook veel verdriet is. Net zoals de strenge Zweedse winter maakt dat de zomer hier zo juichend is, maakt het verdriet en de angst dat de vreugde en de liefde extra sterk doorkomen. Dat haal ik wel uit al die logjes. Maar soms even niet hoor! Soms is de koek even op en dat mag ook…. In ieder geval: het voelt dubbel. Ik ben gelukkig, maar mijn geluk is een beetje onbetekenend of zo, niet helemaal verdiend, of zo, misplaatst of zo, weet ik veel. In ieder geval is het moeilijk om voluit juichend te bloggen, zo voel ik het.