Categorie archief: verhaal gelezen

Geschiedenis

Het volgende stukje heb ik een tijd geleden geschreven en nooit gepubliceerd. Het was niet af, maar nu weet ik helemaal niet meer hoe ik het af wilde maken. Ik geloof dat ik er nog bij wilde schrijven dat hier in Zweden het feodale tijdperk nooit van de grond is gekomen, want dat kwam met het katholicisme mee en dat kwam zo laat hier in het Noorden, dat vlak daarna de pest al uitbrak. Daarna was er een te kort aan arbeidkrachten en kregen de boeren meer macht. De lage status van boeren is bij ons eigenlijk altijd blijven hangen en hier in het Noorden is het gewoon een gerespecteerd beroep. Je komt hier ook gewoon op de radio omroepers tegen die plat of dialect spreken. Dat zou in Nederland niet kunnen. Toen ik logopedie studeerde, sprak men nog van Algemeen Beschaafd Nederlands, alsof men niet beschaafd was als men dat niet sprak. Die term is nu vervangen door Algemeen Verzorgd Nederlands, maar dat is een niet veel betere term….
Hier komt mijn stukje:
Oh jongens, wat ben ik van geschiedenis gaan houden! Hoe langer ik leef, hoe meer ik van geschiedenis ga houden en hoe meer geschiedenis ik meemaak.
Zo hebben ze vastgesteld dat verjaardagen vieren goed is voor de gezondheid. Het is statistisch bewezen namelijk dat die mensen die de meeste verjaardagen op hun naam hadden staan, het oudst werden…..
In de Bijbel wordt gewaarschuwd over de gevolgen van zonden tot in het derde geslacht. Ik heb ontdekt dat dat voor alle gewoontes en zienswijzen geldt die we met de paplepel kregen ingegoten.Je denkt dat zaken heel lang geleden zijn gebeurd en dat die geen invloed meer hebben op de mensen, maar dat is beslist niet waar.

Het feit dat de Romeinen niet verder zijn gekomen met overwinnen dan tot de Rijn, heeft tot de dag van vandaag tot gevolg dat de boerderijen bijvoorbeeld in Limburg en Brabant een andere vorm hebben dan in de rest van Nederland, dat de Brabanders en Limburgers een andere volksaard hebben, dat het katholicisme daar gebleven is na de reformatie en dat het boven de Rijn op verzet stuitte (met de Romeinen meegekomen en dus veel meer opgedrongen aan koppige Friezen en Hollanders). En waarom denken jullie dat de fornuizen van tegenwoordig nog steeds de vorm hebben die ze altijd hadden? Omdat ze vroeger heel vroeger door een vuur verwarmd werden. Tegenwoordig hebben een aantal mensen hun oven op een andere plaats, maar er zijn beslist ook nog een heleboel ovens onder de gaspitten of electrische platen, zodat je je rug bijna breekt als je je brood uit de oven moet halen.
Toen ik naar Zweden kwam, ben ik me nog veel meer bewust geworden van de grote invloed die geschiedenis op onze volksaard, op onze gewoontes heeft. Als je in een vreemd land gaat wonen, besef je natuurlijk dat je de taal niet spreekt in het begin. Wat ik me pas veel later realiseerde was, dat je ook in een land komt te wonen met eigen gewoontes, met een eigen kijk op de mensheid.Die gewoontes en manier van reageren is niet zomaar uit de lucht gevallen, dat is gevormd door geschiedenis, door gebeurtenissen die de mensen dwongen om op een bepaalde manier te reageren. Dat blijft voortleven in de volksaard.

Ik geloof dat ik er nog bij wilde schrijven dat hier in Zweden het feodale tijdperk nooit van de grond is gekomen, want dat kwam met het katholicisme mee en dat kwam zo laat hier in het Noorden, dat vlak daarna de pest al uitbrak. Daarna was er een te kort aan arbeidkrachten en kregen de boeren meer macht. De lage status van boeren is bij ons eigenlijk altijd blijven hangen en hier in het Noorden is het gewoon een gerespecteerd beroep. Je komt hier ook gewoon op de radio omroepers tegen die plat of dialect spreken. Dat zou in Nederland niet kunnen. Toen ik logopedie studeerde, sprak men nog van Algemeen Beschaafd Nederlands, alsof men niet beschaafd was als men dat niet sprak. Die term is nu vervangen door Algemeen Verzorgd Nederlands, maar dat is een niet veel betere term….
Dat dat laatste stukje er twee keer staat is geen vergissing. Het hoort eronder, maar ik heb het nu geschreven, dus staat het er twee keer.

Ik heb hem meteen aan mijn blogrol toegevoegd!

Nou heb ik toch weer een leuk blog gevonden! Al een tijdje heb ik Bietje op mijn blogrol staan. Daar lees ik dus regelmatig. Als ik iemand niet op mijn blogrol heb staan, vergeet ik op een gegeven moment dat ze er zijn en dan na een week of vijf denk ik ineens: “O ja, die hadden we ook nog en soms kan ik ze dan helemaal niet meer terugvinden. Maar enfin, zij dus had gisteren zo’n leuk logje, over een ander blog wat zij volgt (volgen jullie het nog?). Dat gaat over een vrouw in 2013 die brieven schrijft aan haar overgrootmoeder die in 1913 leeft. Allebei wonen ze op het platteland van de Alblasserwaard. Nu ken ik de Alblasserwaard erg goed. Ik heb een vriendin wonen in Hardinxveld-Giessendam (op het Hoepmakerspad nota bene!) en wij hebben vrienden gehad in Ottoland, waar de twee brieven vandaan geschreven worden. Ik heb trouwens ook gewerkt in Sliedrecht. Toen we in Dordrecht woonden, gingen we op zondag altijd fietsen of autorijden in de Alblasserwaard, ik heb hele goede herinneringen aan dat gebied. Tegenwoordig heb ik vrienden in Alblasserdam, eentje daarvan ook met een blog, Teunie van Eenvoudig Leven. Ik weet zeker dat zij ook van dit blog zal smullen. Ik heb gisteravond twee uur lang terug zitten lezen Het blog heet: http://www.plonialoeve.com/ Ze is genomineerd voor de online geschiedenisprijs van 2012 of 2013, dat is me even ontgaan en je kan op haar stemmen tot 8 februari. Het is echt heel boeiend. Ik had een oma van 1894 en zij heeft me veel verhalen verteld over haar leven in Deventer in het begin van de twintigste eeuw. Over die rokken had mijn oma ook een heel verhaal. Haar moeder had 8 rokken en er ging er eentje in de was per week, de onderste. De bovenste werd dan onderste en dan zocht ze de schoonste op en dat werd dan de bovenste…… Lekker fris, ik kan er ook niks aan doen…. Jullie moeten het allemaal maar zelf lezen, het is zeer de moeite waard.

Zojuist op Facebook geschreven:

Meestal link ik naar Facebook vanuit mijn blog, maar deze keer heb ik het eens andersom gedaan…
Adriana Janneke Baas-Braal
Kennen jullie deze website? Ik kwam er ook maar toevallig achter. Het is een project waarbij een jaar lang iedere dag een logje geschreven wordt over babies en over onderzoeken daarbij. Heel erg interessant!! Het jaar is bijna voorbij, maar de schrijfster heeft al aangegeven dat ze doorgaat, zij het niet iedere dag. Je kan er via mijn blog op komen (in de zijbalk), maar ik heb hier ook de link voor jullie
http://denieuwebaby.blogspot.se/
De Nieuwe Baby
denieuwebaby.blogspot.com
De Nieuwe Baby is een 365 dagen project. Dagelijks wordt er 1 inspiratievolle en interessante blog geplaatst, zodat we de nieuwe baby optimaal leren kennen. Goede, vaak wetenschappelijke informatie afgewisseld met persoonlijke ervaringen! De Nieuwe Baby zit ook op Twitter: http://www.twitter.com/denieuweba…

Ondergedompeld…

Mijn tante in Australië is de enige zus van mijn moeder. Mijn moeder was 11 jaar ouder. Nu is een zus van 11 jaar ouder vanzelf al behoorlijk dominant, maar mijn moeder als zus van 11 jaar ouder was toch wel SUPERdominant. Mijn tante heeft een boek geschreven dat over haar leven gaat. Gisterochtend is het aangekomen met de post en ik heb bijna alleen maar zitten lezen tot zonet. Mijn logje over de kopermijnen in Falun is niet geschreven, mijn logje over het verplaatsen en op blokken zetten van ons logeerhuisje is niet geschreven. Het logje dat ik in gedachten heb over gebarentaal bij babies moet nog maar even wachten. De strijk is niet gedaan. Ik heb zelfs geen gras gemaaid. Ondergedompeld ben ik geweest in het leven van mijn moeder en mijn tante. Nu heb ik het boek uit en nu moet ik alles ook nog een plaatsje geven, pfffff. Er komt vast wel weer een logje hoor, maar nu even niet. Ik heb familieperikelen om te verwerken.

PAUZEXXXXPAUZEXXXXPAUZEXXXXXPAUZEXXXXXPAUZEXXXXXX Maar niet te lang hoor, ik beloof het

Het is allemaal zo dubbel, hebben jullie dat nou ook?

Sinds een poosje alweer heb ik een echt writers-block. Dat komt zo: terwijl zij hard bezig is haar leven op te pakken zonder kanker – ze besefte pas goed wat er allemaal had kunnen gebeuren toen het al over was- en terwijl zij en zij tegen een loden vermoeidheid vechten, terwijl zij te horen heeft gekregen dat ze niet kan genezen en gewoon doorgaat met het doen van vrijwilligerswerk, terwijl zij iedere dag nog maar moet afwachten of de liefde van haar leven en de vader van haar twee jonge kinderen niet terugvalt na de laatste beenmergtransplantatie, terwijl dat allemaal op het net aan mij voorbijtrekt, ben ik gewoon GELUKKIG! Het is hier echt zomer, mijn tuin is prachtig, Tobbe is bezig een trapje naar de ingang van het huisje te maken, Leo werkt weer hele dagen en morgen gaan we naar Hamburg en op de terugweg langs hem in Flensburg.
Het afgelopen weekend waren ze er dan eindelijk, onze vrienden die twee jaar geleden een ongeluk kregen in Zweden op weg naar ons toe. Het was oergezellig; het is heerlijk om mensen te gast te hebben die alles leuk vinden en overal in geïnteresseerd zijn.
Volgende week donderdag komen ze terug van hun rondreis en dan gaan we midzomer vieren in Rimforsa en dansen om de meiboom…..
Het weer is hier echt heel redelijk. Het is een graad of 20, behalve als er ineens een bui komt. Dan zakt de temperatuur tot 12 graden in vijf minuten. Als de zon dan weer schijnt, is het in no time ook weer opgewarmd. De zon gaat hier voor vieren op en als je om zeven uur wakker wordt, is hij gewoon al warm. Vandaag heeft de zon zowat de hele dag geschenen, heerlijk. Hij gaat vanavond om een uur of tien onder, maar het wordt niet helemaal donker als er geen bewolking is. Vanmorgen heb ik bij Jessica op school twee kinderen bekeken en er advies over gegeven. Daarna ben ik wat spulletjes gaan halen om mee naar Duitsland te nemen en een cadeautje voor Jessica die vrijdag jarig is en dan zijn we er niet. Daarna ontdekte ik een nieuw kledingwinkeltje met precies mijn smaak en ook nog grote maten! Daar heb ik even voor 350 Euro kleren gekocht, maar dan ben ik ook voor de hele zomer klaar en misschien ook wel voor volgend jaar. Verder kon ik het niet laten om nog wat plantjes te kopen en daar heb ik mezelf behoorlijk mee in de vingers gesneden. Ik moet ze vanavond nog planten, anders zijn ze maandag verlept….. Ik moet vanavond ook nog even alle bakken water geven, want we vertrekken morgen om half zes, dan zitten we precies met lunchtijd op de boot naar Duitsland (Rödby-Puttgarden)
Een paar fotootjes vooruit:

de zijtuin, niet alles bloeit, maar er bloeit overal wat….


donkerpaarse akelei. Ik heb ze ook in lichtpaars, roze en roze met geel. Ik zorg er altijd voor dat het zaad door heel de tuin verspreid wordt….


vriend met violen


naar Norrköping


waar we heerlijk op een terrasje zaten te eten toen er een kletterbui losbrak. Wij zaten onder de parasol, maar deze ongelukkigen zaten onder de boom…..


Zo kabbelt ons leven door, het is heerlijk in de zomer in Zweden. Maar toch….dat dubbele gevoel blijft. Als ik gelukkig ben, wil ik graag dat IEDEREEN gelukkig is…. Ik weet ook wel dat je geluk niet kan afdwingen. Stuk voor stuk vind ik de mensen die ik genoemd heb, erg dapper. En de vreugde wordt juist heel sterk gevoeld doordat er ook veel verdriet is. Net zoals de strenge Zweedse winter maakt dat de zomer hier zo juichend is, maakt het verdriet en de angst dat de vreugde en de liefde extra sterk doorkomen. Dat haal ik wel uit al die logjes. Maar soms even niet hoor! Soms is de koek even op en dat mag ook…. In ieder geval: het voelt dubbel. Ik ben gelukkig, maar mijn geluk is een beetje onbetekenend of zo, niet helemaal verdiend, of zo, misplaatst of zo, weet ik veel. In ieder geval is het moeilijk om voluit juichend te bloggen, zo voel ik het.

chocola, chocolate, chocolat, choklad

Net als gisteren, ga ik vandaag weer een aanname, een zekerheid aan flarden slaan. Deze zal met veel meer gejuich ontvangen worden, denk ik…….
Ik heb ooit iemand ontmoet die geen chocola lustte en ik weet het nòg. Verder ken ik niemand, niemand die geen chocola lust. Ik ken wel een aantal mensen dat verslaafd is aan chocola. Wij eten chocola ondanks het feit dat het niet goed is voor de lijn, dat het niet gezond is enz. Er is die prachtige franse roman over iemand die zulke heerlijke chocola kon maken dat zelfs de pastoor ervoor zwichtte uiteindelijk. Hij wordt op een ochtend gevonden in de etalage die hij helemaal leeg heeft gesnoept……

Dan heb ik nu heel goed nieuws voor iedereen die altijd maar worstelt met zijn/haar behoefte aan chocola en tegelijkertijd worstelt met zijn/haar gewicht. Er is een uitgebreid onderzoek gedaan waarin ze allerlei combinaties maakten van eetpatronen en bewegingsoefeningen bij mensen en altijd, ALTIJD bleken de mensen die chocola gebruikten een lager BMI te hebben dan anderen. Dus aan alle mensen die aan het lijnen zijn: eet rustig regelmatig chocola, dat is goed voor de lijn! Als je het allemaal (helaas in het Engels) nog eens wil doorlezen HIER staat het beschreven.
Ik ken slechtere methodes om af te vallen…..

En? Doe jij het ook precies zoals je moeder je heeft geleerd?


Een meisje leerde vis bakken van haar moeder. “Kijk, zei de moeder,”dan haal je die zijschubben er of en dan snij je de kop eraf, nee iets groter, en dan de staart, nee iets groter, en dan leg je de vis in de pan en dan bak je hem zo”. Het meisje lette goed op, maar ze had een vraag. “Waarom moet er zo’n groot stuk van de kop af, er zit nog een heleboel vis aan. En waarom moet er zo’n groot stuk van de staart, daar zit ook nog een heleboel vis aan” “Dat weet ik eigenlijk niet “zei de moeder, “Zo heb ik het van mijn moeder geleerd, vraag maar aan oma” Toen het meisje de vraag aan oma voorlegde zei ze: “Ik weet het niet, want ik heb het zo van mijn moeder geleerd, maar dan moet je dat maar aan kleine omaatje vragen” Het meisje toog naar het bejaardenhuis en vroeg aan haar overgrootmoeder waarom er van de boven- en onderkant zo’n groot stuk werd afgesneden. “Jaaaa”, zei omaatje, nadat ze diep had nagedacht, “dat weet ik wel. Mijn moeder had niet zo’n grote koekenpan en als ze er te weinig afsneed, paste de vis niet in de pan”.
Gewoontes die op een gegeven moment funktioneel zijn, blijven nog drie generaties bestaan nadat ze opgehouden zijn om funktioneel te zijn. Zo kan ik me herinneren dat we voor de nacht een po hadden. Iedereen had een po in die tijd. Niet alleen wij als kleine kinderen gingen op de po, maar ook onze ouders. Het sloeg nergens op, want we hadden een wc beneden. Mijn oma had zelfs een wc beneden en de slaapkamer ook, maar toch had ze ’s nachts een po. Op een ochtend toen ik een jaar of 7,8 was, kwam mijn moeder een keer met haar slaperige hoofd de trap af met de po. Ze lette niet goed op en gooide de po per ongeluk leeg in de rieten prullenmand. Ik zie nog voor me hoe de straaltjes pies uit al die openingen van de prullebak kwamen en over het zeil een weg zochten naar de cocosmatten die we op de vloer hadden.. Na die gebeurtenis heb ik aan mijn oma gevraagd waarom zij een po had, terwijl de wc 15 stappen weg was. Het antwoord was simpel: toen mijn oma een kind was, hadden ze een WC buiten en dan is een po natuurlijk wel erg handig, vooral in de winter…….

Soms is iets nog wel funktioneel, maar ben je je niet bewust dat je een gewoonte hebt aangeleerd. Mijn zusje die in Canada woont, had een jong katje. Ze breide in die tijd veel, zelfs voor winkels en zo. Als ze aan het breien was, probeerde dat jonge katje natuurlijk met de bol wol te spelen. Mijn zus schoof hem dan iedere keer weg met haar voet, omdat ze haar handen vol had. Toen dit jonge katje zelf een kleintje had, ging dat kleintje natuurlijk met de wol spelen. Dan kwam de moederkat en haalde haar jong steeds weg bij de wol. op precies dezelfde manier als zij het zelf geleerd had.
Ik vind zulke dingen ZO LEUK!!
Hebben jullie ook nog van die dingen die je van je moeder hebt geleerd (of van je vader) en die je gedachteloos nadoet?
Of heb je met een gewoonte gebroken waarna je erachter kwam dat het feitelijk een doel had dat iets altijd zo werd gedaan?

Joh, we wonen gewoon in Heijkoop!

Wat een raar fenomeen is dat toch! Je komt ergens toevallig terecht, je komt ergens wonen en na een poosje word je vanzelf trots op dat plekkie. Zo vergaat het ons ook met deze plek, Linköping. Ik volg naast zweedse les een cursus die heet Sverige nu och då (toen). We leren wat over de verschillende provincies , maar ook geschiedenis krijgen we. Uitgebreid over de emigratie naar Amerika, want die is aanzienlijk geweest. Er zijn gebieden (Småland bijvoorbeeld) waar 30% van de bevolking naar Amerika is vertrokken tussen 1835 en 1930. Hele dorpen zijn ontvolkt. Daarom hebben ze hier over het algemeen geen moeite met het binnenhalen van buitenlanders. Ze hebben de werkkrachten veel te hard nodig.
Maar daar wou ik het niet met jullie over hebben. Bij die geschiedenislessen zit ook een module over de geschiedenis van Linköping. En ik word me daar toch trots van! Mijn stad! Het was al heel vroeg een knooppunt. Er was namelijk hier een doorwaadbare plek in de rivier en iedereen die van het zuiden naar het noorden reisde of andersom, moest over deze doorgang. Het Christendom is hier pas rond het jaar 1000 gekomen. Er waren eigenlijk alleen maar waterwegen en je kon lopend of te paard door het land rijden, maar je kon niet met paard en wagen rijden. Dat was er gewoon niet…..
In ieder geval: omdat hier die doorwaardbare plek was, kwamen de landlieden af en toe wat verkopen daar en er werd een herberg gezet. Toen kwam er natuurlijk een marktje en het werd een koopcentrum (köpen maar)Op een gegeven moment kwamen er ook wat huizen en een missiepost. Waarschijnlijk de oudste kerk van Zweden is gebouwd (1050) op de plek waar nu een andere kerk staat. Op een gegeven moment kwam hier een bisschop zetelen, er werd een heuse cathedraal gebouwd en een klooster en toen werd er ook een koorschool gesticht en een gymnasium en toen was Linköping ineens een handels- èn een kenniscentrum. In ongeveer 1600, toen Linköping een inwoner of 1500 had, is hier een grote slag uitgevochten tussen koning Vaasa (ja, van het knäckebröd) en ik geloof de Deense koning en toen ze dat gewonnen hadden, hebben ze meteen maar van Linköping een kazernestad gemaakt. Drie kazernes werden er gebouwd voor drie regimenten en dat is pas opgeheven in 1950 of zo.
De naam is afgeleid van het latijse Ljunga Kuopinge volgens een geschrift uit 1000 en nog wat toen de missiepost hier kwam.
Ljunga betekent heide, eigenlijk is het dopheide en dat is in de loop van de tijd verbasterd naar Lin- We wonen dus eigenlijk gewoon in Heikoop….

Onder deze kerk van 1700 bevinden zich kelders en muren uit ongeveer het jaar 1000. Waarschijnlijk de eerste kerk in Zweden...

Barabbas

Vandaag had ik een boekbespreking. De opdracht was om een boek te lezen van een Zweedse schrijver dat speelde in de oudheid of een klassiek boek dat geschreven was in die tijd. Voor zover ik weet heeft iedereen in de klas voor een zweedse schrijver gekozen met een roman die in de oudheid speelt, omdat dat taalgebruik in ieder geval makkelijker is dan b.v. de Odysseus of de Oidipus.

er is een film van gemaakt met Anthony Quinn als Barabbas


Mijn keuze viel op Barabbas van Per Lagerkvist. Nu was het nog moeilijk genoeg om alle zweedse woorden en zinswendigen te begrijpen. Ik kon per keer niet langer dan 10 bladzijden lezen en dan moest ik weer wat gaan naaien of stofzuigen of bloggen of in slaap vallen
Het boek heeft een uiterst interessant thema en daar wil ik het even met jullie over hebben.
Het boek gaat over Barabbas dus. Hij was degene die eigenlijk gekruisigd had moeten worden, maar het volk wilde Barabbas vrijlaten zodat Jezus gekruisigd werd. Nu is de kern van het christelijk geloof dat Jezus voor ons gestorven is zodat wij eeuwig leven kunnen verwerven. Hij is degene die ons leven heeft gered.
Voor Barabbas geldt dat als enige letterlijk. Jezus heeft letterlijk Zijn leven gegeven voor het leven van Barabbas. Het boek begint bij de kruisiging van Jezus. Door de tekenen die hij waarneemt(vaag lichtschijnsel rondom Jezus, duisternis, later het lege graf en een engel) moet Barabbas wel tot de conclusie komen dat het inderdaad de Zoon van God is die hier gekruisigd is. In plaats van dat hij daar dankbaar voor is, maakt het hem kapot. Het vreet aan hem. Hij gaat door het leven als was hij gekruisigd, als was hij dood. Hij krijgt een aantal kansen om te laten zien wat hij weet omtrent Christus, maar daarin neemt hij steeds precies de verkeerde beslissingen. In plaats van dat hij met liefde reageert zoals het Evangelie leert, reageert hij met geweld, met verraad, met lafheid. Het boek laat duidelijk de wanhoop zien van iemand die God is kwijtgeraakt, van iemand die niet durft te staan voor zijn overtuiging en hem daarom ook verliest.
Het thema doet me in de verte denken aan het thema in het boek De Jacobsladder van Maarten ’t Hart. Daar begint het boek met de veronderstelling van zijn omgeving dat het de hoofdpersoon is die per ongeluk onder de veerboot gekomen is en niet het klasgenootje. De hoofdpersoon gaat dan – als een soort ‘wiedergutmachung’ naar de familie – min of meer het leven van zijn dode klasgenootje leven en dat lukt natuurlijk van geen kanten.

Ik vond het een van de beste boeken van Maarten 't Hart


Ik heb erover nagedacht wat het nu is wat mij zo treft in dit soort boeken. Ik denk dat ik het weet. Allemaal heb je je eigen opdracht in het leven. Eerst moet je ontdekken wat dat is en vervolgens moet je dat dan ook uitvoeren. Zowel voor het ontdekken als voor het uitvoeren heb je steun en moed nodig en ook een een leven trouwens, misschien wel iets meer. Er zijn mensen die al niet willen of durven ontdekken wat hun kracht en opdracht in het leven is, maar de overgrote meerderheid schrikt vooral min of meer terug voor de consequenties.
Bij Barabbas is het duidelijk dat hij terugschrikt voor een leven dat hij -onverdiend vindt hij zelf- heeft gekregen en hij kan het offer van Christus (voor hem letterlijk dus!) niet aanvaarden. Het is heel knap geschreven, want nergens krijg je het gevoel dat je hem moet veroordelen. De zwakheden die hij vertoont, hebben we allemaal. Je blijft alleen aan het eind met een enorme melancholie zitten als je alle kansen die hij verprutst heeft op een rijtje ziet. Uiteindelijk wordt hij toch nog ‘gewoon’ gekruisigd. Het is niet dat hij niet gelooft, hij weet wat hij gezien heeft en dat Jezus de zoon van God moet zijn, maar hij GELOOFT niet in wat Jezus zei en deed. Hij kan het niet toepassen in zijn leven.
Bij het boek van Maarten ’t Hart is iets dergelijks aan de hand, omdat de familie niet eerlijk is naar de buitenwereld. Het blijkt namelijk dat het jongetje zelfmoord heeft gepleegd en een briefje had achtergelaten. Het schuldgevoel van de hoofdpersoon – ik had het net zo goed kunnen zijn en misschien wel moeten zijn – is dus gebaseerd op onkunde en daardoor wordt zijn hele ‘opoffering’ zinloos. Door deze oneerlijkheid wordt uiteindelijk die hele familie ontwricht, een zusje komt in de prostitutie terecht en met de andere kinderen loopt het al niet beter af, behalve met de hoofdpersoon, dat dan weer wel.
Verdrietig word ik van verprutste tijd, van verprutste gevoelens, van angst om het goede te doen, van mensen die spotten met de goede bedoelingen van een ander. Het enige antwoord wat ik erop kan verzinnen is om ZELF mijn uiterste best te doen om het goede te doen en te ontdekken wat ik nog meer kan doen en mensen te steunen bij het vinden van hun opdracht in het leven en van mensen te houden. Gelukkig is dat laatste nog mijn minste probleem.

Liefde op het eerste gezicht

Van het voorjaar is ze overleden, 96 jaar oud. De laatste jaren was het niet veel meer. Ze had altijd pijn, was gekrompen tot 1 m. 30 of zo en zat in de kerk voortdurend te slapen, een mager, oud vrouwtje. Daarvoor zat ze vol met verhalen die ze wel keer op keer vertelde. Een van die verhalen gaat over haar vader en haar moeder. Dit speelt rond de vorige eeuwwisseling. Toen haar moeder een meisje van 10 jaar was, woonde ze in Sliedrecht. Omdat haar moeder ziek was, werd ze naar een oom en tante gestuurd die in Dordrecht een café hadden aan de Merwede, ongeveer waar nu ICI staat. De schippers die moesten lossen en laden kwamen daar koffie en een maaltijd gebruiken voor ze weer verder voeren. Natuurlijk hielp ze mee met schoonmaken en met de bediening. Op een dag kwam daar een boot aanmeren met een schippersknecht van 17 jaar en zodra hij haar zag, wist hij meteen dat hij met haar wilde trouwen. Maar ja, ze was pas tien jaar! Je begrijpt dat er een beetje lacherig over gedaan werd. “Ik kom je halen”, zei hij, “als je 15 jaar bent, kom ik je halen” Hij vroeg wanneer ze jarig was, verzekerde haar nogmaals dat hij haar zou komen halen op haar 15e verjaardag en vertrok weer. De moeder werd weer beter en het meisje ging weer terug naar huis. Ze had hem nooit meer gezien. Het hele geval werd min of meer vergeten. Op haar moeders 15e verjaardag echter, stond de schippersknecht bij haar tante in het café en vroeg naar haar. “Ze is hier allang niet meer, ze woont in Sliedrecht” Nadat hij het adres had gevraagd, is hij van Dordrecht naar Sliedrecht GELOPEN en kwam daar ’s avonds laat aan. Het was nog net haar verjaardag. En ze zijn inderdaad getrouwd. Mijn vriendin zei altijd: “En tot zijn dood toe is mijn vader van mijn moeder blijven houden net toen als hij haar voor de eerste keer zag”…….

Met haar zijn haar prachtige verhalen overleden, maar deze is nu in ieder geval geboekstaafd!