Categorie archief: verdriet

Begrafenis, wees geworden

Mijn vader, Siem Braal is 93 jaar geworden. Op zeven maart dit jaar overleed hij.
2007-08-29_10.01.04
Heel zijn leven is hij een ongelofelijke optimist geweest, behalve het laatste jaar. Hij was al een tijdje blind aan het worden, maar dat mocht de pret niet drukken. Als ik kwam, legde hij me haarfijn uit wat voor leuke voorziening hij nu weer had gekregen. Een apparaat om de ondertiteling te kunnen luisteren, een TV vergroter, een computervergroter, luisterboeken, je noemt het maar op. Hij was er allemaal even enthousiast over. Naarmate hij minder kon zien en de apparaten hem ook niet meer uit de brand konden helpen, kreeg hij meer en meer last van zijn blindheid. Daar kwam het laatste jaar bovenop dat zijn verzorginghuis moest sluiten en alle bewoners moesten een ander onderkomen zoeken. Omdat hij daar een vriendin had, moesten de kinderen van beide families (ik niet, ik zit in Zweden) hemel en aarde bewegen om voor elkaar te krijgen dat zij allebei in hetzelfde huis terecht konden. Het is inderdaad gelukt en hij heeft dus precies 1 nacht geslapen in zijn nieuwe huis toen hij overleed in zijn slaap. Langverwacht, dat wel en een verlossing voor hem, dat ook, maar evenzogoed ben je ineens wees. Leo was nog erg zwak toen ik naar de begrafenis zou gaan. Eigenlijk durfde ik niet, maar hij stond erop dat ik gewoon ging. Hij kon zich wel redden 1½ dag, langer niet. ’s Morgens om 06.20 vertrekt er een vliegtuig vanaf ons vliegveld en dan ben ik om 8 uur in Amsterdam. Daar huur ik een auto en dus liep ik om een uur of kwart over negen in Crooswijk, terwijl de begrafenis crematie daar om elf uur zou zijn. Tijd om wat foto’s te nemen.

het crematorium in Crooswijk

het crematorium in Crooswijk


In 1969 heb ik een jaar in Crooswijk gewoond, in een huisje onder de huurwaarde, een halve woning, in de Pijperstraat. De huur bedroeg 15 gulden per week…… Het was een ruimte van 6 x 5 m. die bestond uit een woonkamer, een gangetje met WC en een keuken. Je sliep gewoon in de kamer op een opklapbed(eethoek opzij schuiven). Op zolder was dan nog een douche.
Hier ongeveer was vroeger nummer 37...

Hier ongeveer was vroeger nummer 37…


de tram rijdternoggewoon doorheen

de tram rijdternoggewoon doorheen


Het slachthuis stond nog gewoon aan het einde van de straat. Die huizen aan de Pijperstraat staan er allang niet meer, evenals het slachthuis en ze zijn hard bezig nog meer af te breken in hoog tempo.
DSC_1038
Ik zag dat het klooster aan het begin van de straat ook rijp is voor de sloop.
DSC_1042
Gelukkig was slagerij Haak er nog gewoon, echt leuk! Ik heb daar heel wat lekker vlees gekocht. Ik heb zelfs een keer per ongeluk twee kalfsschnitzels gekregen voor de prijs van varkenssnitseld! Dat was in de drukte vlak voor Kerst fout gegaan….
DSC_1048
DSC_1049

Omdat ik zo laat geboekt had en zo snel weer terug zou gaan, (de volgende dag) moest ik 800 Euro (ACHTHONDERD!!) neertellen voor dat geintje! Normaal betaal ik rondde 200 Euro. Ik ben wel blij dat ik gegaan ben, ik ben altijd een fan van behoorlijk afscheid nemen, hoewel je natuurlijk niet voor je lol naar een begrafenis gaat. ’s Middags na de begrafenis hebben we nog gezellig geluncht bij mijn ‘broer en schoonzus’ (lang verhaal), waar we foto’s hebben gekeken van een heel lang mensenleven. Je mocht de foto’s meenemen die je wilde hebben en ik heb deze uitgekozen.

Mijn vader is heel zijn leven onderwijzer geweest. Eerst heeft hij in de Potgieterstraat gewerkt en daarna is hij hoofd geweest van de Pijnackerschool. Toen is hij gescheiden en heeft nog op een school in de Zwartewaalstraat (?) gewerkt, maar daar ben ik nooit geweest. Deze foto is van de Pijnackerschool, wie helpt me aan namen? Dat meisje vooraan heette Elly en ze had wat met die onderwijzer links in de hoek. Van de rest weet ik beslist geen namen meer. Ik speelde daar altijd Zwarte Piet op die school. Dat moet van ’61-’65 geweest zijn, want toen zat ik op Middelbare School.

    EPSON MFP image

    EPSON MFP image

    Na het hele gebeuren, ben ik naar mijn dochter in HIA gegaan om te slapen. In het volgende logje vertel ik verder van de terugreis, die ook uiterst interessant was….

Tobben met een grote T

De winter is niks voor Leo. Hij heeft het steeds maar koud, krijgt dooie vingers en ik stook de kachel op tot het een graadje of 26 is in huis. Bewegen helpt niets, integendeel: hij verliest alleen maar meer warmte als hij beweegt. Ergens in januari ging er iets mis met Leo’s dialyse. Op de een of andere manier hield hij vocht vast. Waar er normaal in 20 minuten 2 liter vocht uit zijn buik komt, zat hij nu soms anderhalf uur voor er hooguit een liter uitging en dan ging er natuurlijk ook maar een liter in. Hij kwam een hele kilo per week aan en at niks en werd weer kortademig. Zijn ademhaling ’s nachts liep weer op tot dramatische hoogtes, net als in Columbia, dat wil zeggen: 10x een hele snelle diepe ademing en dan ……… 35 seconden helemaal stil. Jullie begrijpen wel dat ik de hele nacht lag te tellen. Dat is ook voor mijn nachtrust niet goed. Hij heeft moeite met naar de dokter gaan, dus we modderden zo’n beetje door. Ik nam zijn bloeddruk iedere dag op en die was erg laag, dan weer hoog. Eind januari kwam mijn vriendin Margriet en zij is geriater. Ze was erg ongerust en vond toch echt dat hij naar de dokter moest. Dat hebben we de week erop gedaan en hij werd meteen opgenomen. Na onderzoek bleek dat ergens (?) zijn buikvlies dubbelgeklapt was en min of meer verkleefd. Het vocht in de buik kon op de een of andere manier wel naar binnen, maar niet meer naar buiten. Hij had dus een bel vocht in zijn buik zitten tussen twee vliezen en zolang hij probeerde daar vocht bij te stoppen, werd dat alleen maar erger. De bel met vocht duwse zijn longen omhoog, vandaar die kortademigheid. De dokter(19 jaar ervaring) heeft nog overlegd met andere artsen, maar niemand had ooit zoiets meegemaakt. Moeten wij weer hebben. Maar de dialyse moet natuurlijk doorgaan, dus kreeg hij een noodshunt in zijn nek en ging over op de bloeddialyse. Bah, bah, BAH!! Het overtollige vocht kwam er na iedere dialyse gedeeltelijk uit, dus de benauwdheid verdween langzaam Ondertussen had hij natuurlijk wel een jas uitgedaan.Twee weken later ging de geplande prostaatoperatie toch gewoon door. “Het is een lichte operatie, mijnheer” Op maandag opereren, op dinsdagochtend dialyseren en meteen door naar huis. Toen Leo thuiskwam voelde hij al meteen dat er iets niet goed was. Hij had verschrikkelijke pijn en kon niet plassen. De pijn kwam met golven, iedere 3 minuten en het leken net weeën. Hij kon niks,NIKS. Wij bellen naar het ziekenhuis. Ja, hij was al ontslagen, hij moest maar een asperientje nemen en als de pijn de hele middag zou aanhouden, moest hij maar naar de spoedeisende hulp gaan. We zijn gewoon ineens gegaan Eerst hebben ze een catheter ingezet, dat hielp niet, toen hebben ze van alles geprobeerd met pijnstilling, maar iedere keer zat er minstens een half uur tussen natuurlijk, om te kijken of het hielp. Toen de pijn tenslotte gewoon door de morfine heen kwam, begrepen ze dat er toch wel iets aan de hand moest zijn en zijn ze de specialist gaan bellen….. Om 12 uur ’s avonds eindelijk, lwam hij op de afdeling die hij ‘smorgens verlaten had en had de zuster in vijf minuten de pijn weg…… Hij bleek een forse nabloeding te hebben met veel stuwing. Het was precies een bevalling, inclusief het moment dat hij liever een spuitje wilde hebben om maar van de pijn af te zijn en dan later weer wakker te worden. Hij heeft nog een week in het ziekenhuis gelegen met een blaaspoeling. Toen, eindelijk mocht hij naar huis! Nu is Zweden best ver weg, maar onze oudste dochter is een weekend geweest, onze jongste is een weekend geweest met haar jongste en oze oudste zoon is een paar dagen met de trein gekomen vanuit Flensburg.

helpen met het uitruimen van de afwasmachine....

helpen met het uitruimen van de afwasmachine….


Twee maanden later heeft hij nog een operatie gehad om een shunt in de arm te zetten en toen is hij twee keer onder narcose gebracht, want de eerste keer mislukte het. Die Zweden houden je gewoon niet op de hoogte, dus ik werd al ongerust toen hij om drie uur nog niet op zaal was(half twee geopereerd), om vier uur nog niet op zaal was, om vijf uur nog niet op zaal was. Tegen die tijd was ik verschrikkelijk ongerust.Ze wisten niet waar hij was en of alles goed was gegaan! UIteindelijk ben ik erheen gereden, maar dat hielp ook niet. Je kan niet naar de operatie-afdeling. Om negen uur belde hij met het hele verhaal, maar hij was uitgeput natuurlijk. Voor jullie gerustelling kan ik zeggen, dat hij prima is opgeknapt en dat alles goed en kalm gaat met de bloeddialyse. Hij wordt 3x per week met een taxi opgehaald om half acht en wordt dan om een uur of twee weer teruggebracht. Dan eten we gezellig warm samen en op de andere dagen gaat hij soms naar de Uni of rommelt een beetje in en om huis. Na een vroeg en heerlijk voorjaar, heeft het de maanden juni en juli alleen maar geregend en is het koud geweest (10-15 graden). Begin augustus begon de zon te schijnen en nu hebben we al drie weken heerlijk weer! Met angst en beven zie ik de winter tegemoet, maar nu NU is het zomer!
DSC_1061

Vijf jaar geleden alweer……..

Nu zit ik dan toch ineens met tranen in mijn ogen hier op mijn hotelkamer in Göthenburg! Zojuist heb ik een logje zitten lezen dat ik precies vier jaar geleden heb geschreven, kijk HIER.
Vandaag is het dus vijf jaar geleden dat ze is begraven…..En wat ik vier jaar geleden schreef is nog steeds waar: er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan haar denk. Als ik met hout loop te sjouwen, hoor ik haar weer zeggen hoe flink ik toch altijd ben, als ik een hoge stoep oploop, denk ik dat we dat niet hadden kunnen doen met haar erbij. Nog steeds heb ik allerlei dingen die van haar geweest zijn. Zo heb ik ooit een pindastel gekregen van haar. Dat was een designpindastel. Misschien moet ik eerst even uitleggen wat een pindastel is. Een pindastel bestaat uit een grote schaal en 6 kleinere, precies dezelfde schaaltjes. Deze schaaltjes hadden allemaal een iets andere kleur. Zo wist iedereen wat zijn eigen schaaltje was. Je schepte met een schep de pinda’s uit de grote schaal in je eigen schaaltje en at dat dan leeg. Toen ik Leo leerde kennen, werd dat pindastel gebruikt. Ik kende het hele fenomeen niet. Het is typisch jaren vijftig design (en een typisch jaren vijftig item!). Toen ik het net had gekregen, heb ik het een keer meegenomen in de auto, omdat ik een lunch verzorgde voor een workshop van het Saitocentrum. Die kleine bakjes waren uitermate geschikt om met boter te vullen en dan op wat tafels te zetten. Helaas had ik het niet goed verpakt en toen ik weer thuiskwam, was bijna alles gebroken en er was nog maar één klein bakje over. Dat bakje heb ik nog en ik ben er zuinig op, hoewel ik het wel gebruik hoor! Ik heb altijd op het standpunt gestaan dat je, als je spullen niet gebruikt, je ze net zo goed niet kan hebben. Dus gebruik ik het om wat jus in te doen voor één persoon, of wat mayonaise. En iedere keer dat ik het gebruik, denk ik aan haar. Gek misschien en het is geen rauw gevoel of zo, maar ik mis haar gewoon nog steeds, eigenlijk iedere dag……

Soms is Zweden ineens heel ver weg.

Van waar wij wonen, zijn we sneller in Amsterdam dan in Stockholm. Het vliegtuig doet er anderhalf uur over en naar Stockholm is tweeënhalf uur rijden. Tegenwoordig gaan er drie vluchten per dag naar Amsterdam. De prijs is ook alleszins redelijk te noemen. Als je tijdig (minstens drie weken van te voren) boekt, betaal je nog niet eens tweehonderdvijftig Euro. We zijn gisteren teruggekomen van een week Nederland waar we ALLE kinderen en kleinkinderen bij elkaar hadden. Dat is vier jaar geleden voor het laatst gebeurd. Het was heerlijk…. Het is ook heerlijk om hier weer te zijn en om de lente-explosie mee te maken. De temperatuur is veel hoger hier dan in Nederland.
Toch zou ik nu zo het eerste beste vliegtuig terug willen nemen en dat kan niet, want ik moet ook nog werken. Ik heb al een week verzuimd….. Mijn vriendin is ziek, ernstig ziek. Nu ik dit typ, komen de tranen pas….. Wij kennen elkaar al twintig jaar zeker en hebben heel wat meegemaakt samen. Er is een tijd geweest dat we elkaar vaker zagen dan onze eigen vent. Een jaar of acht, hebben we iedere ochtend samen les gegeven aan en ontbijt klaargemaakt voor een aantal tieners die voor schooltijd bij elkaar kwamen om over het Evangelie te leren. Er waren mensen die ons onderling uitwisselbaar vonden tot ik grijs werd en zij niet. We konden over alles praten met elkaar, Het is een van de puur door en door liefste mensen die ik ken. Af en toe vind ik haar zelfs iets TE lief, dan had ze wat mij betreft wel wat meer van zich af mogen bijten. Maar nu, nu ligt ze bewusteloos en aan de beademing naar wat ik hoor. Ik zou er heel wat om geven om naast haar te zitten en te wachten tot ik een klein teken van verbetering zou zien. Niet dat ze niemand heeft hoor! Ze heeft een man en dertien kinderen en even zoveel schoonkinderen. Bovendien heeft ze nog twee zussen. Ik zou alleen maar in de weg lopen. Maar toch… Hier te zitten en geen nieuws te krijgen, ik loop er de hele dag aan te denken. Als ze dood gaat, ga ik hoe dan ook naar de begrafenis, maar nu kan ik niks doen. Ik geloof dat ze niet eens bezoek krijgt van anderen dan haar kinderen en man. Ik zit hier en daar blijf ik hopelijk voorlopig. Ik zal eens kijken of ik wat meer nieuws kan krijgen…..
Even met haar zoon gechat. Het lijkt iets beter te gaan. Ze heeft een paar stapjes gelopen vandaag. Morgen gaat er een kaart op de bus. Meer kan ik niet doen, maar ik kan nu toch iets geruster gaan slapen.

Rauw-Rouw

Vanmorgen te horen gekregen dat mijn nierdonatie niet door kan gaan. Het tweede nierfunctie-onderzoek wees uit dat mijn nieren maar voor 69% werken. Het schijnt heel normaal te zijn voor iemand van mijn leeftijd, maar bah, bah BAH. Eventjes verwerken, nu gaan we het huis maar helemaal opknappen. We blijven hier nog wel een aantal jaar….. Leo wordt zo snel mogelijk op de lijst gezet voor overleden donoren. Hij moet nog een aantal onderzoeken. Ze zouden er vaart achter zetten. We zijn eerst even van slag, maar alles komt wel weer. Nu even niet.

Meestal heb ik er geen moeite mee om niet te vloeken….

Sommige mensen krijgen gewoon alles voor hun kiezen. Als jezelf iets hebt, is het altijd anders, want dan weet je voor jezelf of en hoe je er iets aan kan doen. Ik heb het altijd heel moeilijk gevonden om iemand anders keer op keer tegenslag te moeten zien incasseren en aan de zijlijn te moeten staan.
Vorig jaar februari kreeg ze te horen dat ze het serieuze medische circuit in ging. Ze werd geopereerd, daarna liep ze nota bene een marathon, de eerste van haar leven, daarna is ze bestraald en genezen. Minder dan een jaar later hoort ze dat ze weer het medisch circuit in moet. Het lopen heeft haar leven gered, dus dat blijft ze hoe dan ook doen.
Vanmiddag is ze (terwijl ze aan het rennen was>)op een zebrapad aangereden en heeft haar been op verschillende plaatsen gebroken. Vanavond is ze geopereerd en wordt haar been met pennen gezet. Lopen zit er eventjes niet in. Net als bijna een jaar geleden wil ik jullie vragen. Willen jullie positieve energie haar kant op sturen, bidden, kaarsjes branden, whatever? Ik geloof in de kracht van positieve energie. Laten we haar met zijn allen een beetje dragen.

Geopereerd op 12.12.’12., maar niet om 12.12 uur.

Nog niet veel van te zeggen…… Hij is goed uit de narcose gekomen,heeft al gegeten en heeft zelfs een stukje gewandeld. Narcose is natuurlijk rotspul, dus het duurt even. Als je dan ook nog in aanmerking neemt dat hij nieren heeft die de afvalstoffen niet zo snel kunnen afvoeren, valt het me allemaal niet tegen.

Vannacht niet meer dan vier uur geslapen en vanmorgen had ik een nieronderzoek. Vanavond bij Leo zag ik mijn dokter ook nog even en de uitslag van 30 november was teleurstellend. Mijn nierfunctie was maar 71% en voor een donatie is 75% het minimum. Maar ook zij kon bijna niet geloven dat mijn nieren echt maar voor 71% werken, want de verdere uitslagen waren uitstekend. We gaan het waarschijnlijk overdoen, dat andere onderzoek Nu denk ik: had ik nou vannacht maar een beetje langer geslapen, misschien was dat beter geweest. Straks is dit onderzoek ook niet in orde. Ze kunnen met dit laatste onderzoek ook zien of beide nieren werken en of ze allebei even veel werken. . Ik heb het wel vaker gehoord van mensen hoor! Die bleken al jaren op 1 nier te leven, die andere had het dan allang opgegeven, niks van gemerkt. Ik heb besloten een poosje zoutloos te gaan eten, misschien dat die nieren dan beter werken….. Leo zag het natuurlijk meteen niet meer zitten: “Zie je wel, je moet de huid van de beer niet verkopen…..”
Ik heb een cadeautje weggegeven hoor, om 12.12 uur! Aan een zuster, zij was de eerste ik zag. Ik had er een briefje bijgedaan met uitleg en haar opgeroepen volgend jaar ook mee te doen met verwijzing naar de website.
Ik kan geen foto laten zien van mijn zelfgeborduurde theedoek met over de hele theedoek verdeeld een aantal keer God JUl er op in het rood en in het groen, want ik heb mijn tas met fototoestel bij Leo op de kamer laten staan…… Dat was het weer voor vandaag Ik ben een beetje aangeslagen moet ik zeggen. Vanavond heb ik troostvoedsel klaargemaakt: patat. Morgen word ik weer fanatiek als ik goed geslapen heb

Het is allemaal zo dubbel, hebben jullie dat nou ook?

Sinds een poosje alweer heb ik een echt writers-block. Dat komt zo: terwijl zij hard bezig is haar leven op te pakken zonder kanker – ze besefte pas goed wat er allemaal had kunnen gebeuren toen het al over was- en terwijl zij en zij tegen een loden vermoeidheid vechten, terwijl zij te horen heeft gekregen dat ze niet kan genezen en gewoon doorgaat met het doen van vrijwilligerswerk, terwijl zij iedere dag nog maar moet afwachten of de liefde van haar leven en de vader van haar twee jonge kinderen niet terugvalt na de laatste beenmergtransplantatie, terwijl dat allemaal op het net aan mij voorbijtrekt, ben ik gewoon GELUKKIG! Het is hier echt zomer, mijn tuin is prachtig, Tobbe is bezig een trapje naar de ingang van het huisje te maken, Leo werkt weer hele dagen en morgen gaan we naar Hamburg en op de terugweg langs hem in Flensburg.
Het afgelopen weekend waren ze er dan eindelijk, onze vrienden die twee jaar geleden een ongeluk kregen in Zweden op weg naar ons toe. Het was oergezellig; het is heerlijk om mensen te gast te hebben die alles leuk vinden en overal in geïnteresseerd zijn.
Volgende week donderdag komen ze terug van hun rondreis en dan gaan we midzomer vieren in Rimforsa en dansen om de meiboom…..
Het weer is hier echt heel redelijk. Het is een graad of 20, behalve als er ineens een bui komt. Dan zakt de temperatuur tot 12 graden in vijf minuten. Als de zon dan weer schijnt, is het in no time ook weer opgewarmd. De zon gaat hier voor vieren op en als je om zeven uur wakker wordt, is hij gewoon al warm. Vandaag heeft de zon zowat de hele dag geschenen, heerlijk. Hij gaat vanavond om een uur of tien onder, maar het wordt niet helemaal donker als er geen bewolking is. Vanmorgen heb ik bij Jessica op school twee kinderen bekeken en er advies over gegeven. Daarna ben ik wat spulletjes gaan halen om mee naar Duitsland te nemen en een cadeautje voor Jessica die vrijdag jarig is en dan zijn we er niet. Daarna ontdekte ik een nieuw kledingwinkeltje met precies mijn smaak en ook nog grote maten! Daar heb ik even voor 350 Euro kleren gekocht, maar dan ben ik ook voor de hele zomer klaar en misschien ook wel voor volgend jaar. Verder kon ik het niet laten om nog wat plantjes te kopen en daar heb ik mezelf behoorlijk mee in de vingers gesneden. Ik moet ze vanavond nog planten, anders zijn ze maandag verlept….. Ik moet vanavond ook nog even alle bakken water geven, want we vertrekken morgen om half zes, dan zitten we precies met lunchtijd op de boot naar Duitsland (Rödby-Puttgarden)
Een paar fotootjes vooruit:

de zijtuin, niet alles bloeit, maar er bloeit overal wat….


donkerpaarse akelei. Ik heb ze ook in lichtpaars, roze en roze met geel. Ik zorg er altijd voor dat het zaad door heel de tuin verspreid wordt….


vriend met violen


naar Norrköping


waar we heerlijk op een terrasje zaten te eten toen er een kletterbui losbrak. Wij zaten onder de parasol, maar deze ongelukkigen zaten onder de boom…..


Zo kabbelt ons leven door, het is heerlijk in de zomer in Zweden. Maar toch….dat dubbele gevoel blijft. Als ik gelukkig ben, wil ik graag dat IEDEREEN gelukkig is…. Ik weet ook wel dat je geluk niet kan afdwingen. Stuk voor stuk vind ik de mensen die ik genoemd heb, erg dapper. En de vreugde wordt juist heel sterk gevoeld doordat er ook veel verdriet is. Net zoals de strenge Zweedse winter maakt dat de zomer hier zo juichend is, maakt het verdriet en de angst dat de vreugde en de liefde extra sterk doorkomen. Dat haal ik wel uit al die logjes. Maar soms even niet hoor! Soms is de koek even op en dat mag ook…. In ieder geval: het voelt dubbel. Ik ben gelukkig, maar mijn geluk is een beetje onbetekenend of zo, niet helemaal verdiend, of zo, misplaatst of zo, weet ik veel. In ieder geval is het moeilijk om voluit juichend te bloggen, zo voel ik het.

Verjaardag deel 2

Op zaterdag hadden we een heus dilemma. Toen ik nog in Zweden was, had mijn dochter al gevraagd of ik deze zaterdagmiddag en -avond voor de kinderen wilde zorgen en ik had ja gezegd. Mijn dochter had een belangrijk meidenfeest waar ze als schoondochter absoluut niet gemist kon worden en mijn schoonzoon had een tenniscompetietiewedstrijd. Nu was dat normaal niet zo’n probleem geweest, zelfs niet met een half ziek kind, als ik niet woensdag in Overschie het circus had gezien. Er liepen drie olifanten en een stelletje kamelen bijna los daar op dat grasveldje:


Heet leek me leuk om met de vijf grootsten naar het circus te gaan op zaterdag. De baby zou dan vanzelf ook mee moeten, maar dat kon wel. Maar als nu Jesse te ziek was om mee te gaan, dan betekende dat dus dat de oudste en ik ook niet konden. Hij leek weer aardig opgeknapt zaterdagochtend. We hebben even met elkaar overlegd, hem paracetamol gegeven en het erop gewaagd. In de auto naar Overschie viel hij in slaap. Omdat we nog wat tijd over hadden, heb ik hem lekker een uurtje laten slapen. Toen hij wakker werd, was hij echter helemaal niet in orde. Ik had er al spijt van. Maar na een groot glas water, knapte hij zowaar aardig op. Wij naar het circus….

Ik was helemaal vergeten wat voor HERRIE het altijd is in een circus. Er wordt keiharde muziek gespeeld en het licht flitst aan en uit in allerlei schreeuwende kleuren….. pff, wat een belevenis! Het meisje zat ademloos te kijken op schoot of lag in de wagen ademloos te kijken. Ze vond het fantastisch! Toen ze er genoeg van had, heb ik haar in de draagzak genomen en in de p.estherrie heeft ze nog bijna een uur geslapen.Ik heb mijn handen over haar oortje gehouden.Het zieke manneke heeft de eerste helft goed doorstaan, maar na de pauze was het ineens genoeg…. Hij wilde naar de WC om te plassen hoewel hij een luier aanhad en daarna wilde hij niet meer naar binnen. Bij de ingang hebben we door de opening nog naar de olifanten gekeken; hij had ze bijna gemist. Ik was blij dat het afgelopen was, ik was blij dat mijn andere schoonzoon er ook bij was, anders had ik het niet geweten… Gauw naar huis en slapen met die hap. We hadden tussendemiddag al warm gegeten (restjes van de Chinees van gisteren) dus ze konden na een boterham, achter elkaar pijama aan, tanden poetsen, hup naar bed…. Het meisje drinkt eigenlijk nog alleen borstvoeding, maar ze heeft een beetje fles op en wat banaan en ze ging er op slapen! wel werd ze in de loop van de nacht steeds wakker en wilde haar moeder heeeel dicht bij zich hebben, moeder die te veel borstvoeding had zodat ze niet kon drinken waardoor ze nog harder moest huilen, maar dat was niet meer mijn verantwoordelijkheid
En toen was het zondag, toen was hij echt jarig, daar had hij al maanden naar uitgekeken. Hij was heel redelijk toen hij wakker werd! Maar ja, je weet niet hoe hij zou zijn om drie uur als de visite kwam. Traditie in ons gezin is de versierde beschuit, dus die mocht niet ontbreken natuurlijk.

kost geen drol, maar staat superfeestelijk...


Natuurlijk moest zijn cadeautje uitgepakt worden voor we naar de kerk gingen. Hier moest eerst even een misverstand uit de weg geruimd worden. De kinderen dachten dat de buurman dit grote cadeau had gegeven., omdat hij het kwam brengen op vrijdag.

Hij had het echter alleen maar in ontvangst genomen, omdat we de post niet hadden gehoord. Wij hadden dit echter al weken geleden hier besteld en laten toezenden. De stal werd meteen in gebruik genomen door de dieren allemaal OP het dak te zetten, want dan konden de auto’s er in, logisch toch?

Verder ging het de hele ochtend goed in de kerk, hij heeft ook nog getracteerd in de kinderkamer. ’s Middags om drie uur kwam de visite.
Wordt vervolgd…

Wandluis of bedwantsen: een horrorstory

Toen mijn grootmoeder 12 jaar was, verhuisde het hele gezin van Deventer naar Rotterdam. Ze kwamen te wonen in een bovenhuisje midden in de binnenstad van Rotterdam, een woonkamer met kookhoek en een slaapkamer. Mijn oma kreeg een betrekking als dienstmeisje en kwam daarna maar een keer per zes weken een nachtje thuis slapen. Daar wachtten haar twee onaangename verrassingen.
Ten eerste had ze geen slaapplaats meer, want die werd ingenomen door haar kleinere broertjes en zusjes en
ten tweede: Toen ze zich eindelijk een klein plaatsje had veroverd tussen de anderen, werd ze ’s nachts wakker omdat zich allerlei diertjes uit het plafond en de muren lieten vallen en begonnen te bijten. “Wat is dat?” riep ze uit, “help, ze bijten!!”Waarop haar moeder zei:”Ga maar gewoon weer slapen en doe maar net of ze er niet zijn, Morgen als je wakker wordt, zijn ze er niet meer. Dat zijn wandluizen”.
Jasses, JASSES J A S S E S!!!!! Mijn oma had er een andere mening over en bleef voortaan niet meer slapen als ze haar ouderlijk huis bezocht…..

Zo ging dat vroeger, denk je dan. Jessica vond een paar maanden gelden een prachtige zwarte lap in de berging. Ze heeft hem gewassen en als hoofdeinde van haar bed aan de muur bevestigd.Twee weken geleden vertelde e me het volgende verhaal: “s nachts wordt ik gebeten door diertjes, moet je kijken! en ze liet me haar gebobbelde armen en benen zien. “s morgens is er niks te zien. Het doet echt heel pijn en het zijn geen muggen” Ik moest meteen aan het verhaal van mijn oma denken, maar ik dacht: “Dat was vroeger, die bestaan niet meer, het zullen wel vlooien zijn” Eerst is ze naar de dokter gegaan, maar die wist het ook niet. Toen heeft ze de huurvereniging opgebeld en die wisten meteen te vertellen dat het wandluis was Het blijkt hier in Zweden een plaag te zijn en ze zijn heel moeilijk te bestrijden. Je moet ALLES op 60 graden minimaal wassen en de muren en alles waar ze in kunnen kruipen met chemicaliën en hitte bestrijden. Dan nog zijn ze moeilijk weg te krijgen. Jasses, JASSES J A S S E S!!!!! Ze planten zich heel snel voort en kunnen wel een jaar zonder voedsel. Ze kunnen zich heel plat maken en dan in de kleinste kieren en spleten verdwijnen. Het is een complete nachtmerrie. De man die kwam kijken raadde haar aan om heet hele bed weg te gooien of een dure stoombehandeling onder een ‘tent’ te laten ondergaan. Ze zijn het beste te bestrijden met hitte. Het bed gaan ze niet weggooien, want dat was verschrikkelijk duur, maar de bank b.v. gooien ze weg. Jessica vertelde dat ze in dichte rijen in de plooien van haar matrastijk zaten Waarschijnlijk heeft ze ze binnengehaald met de zwarte lap, die ze als hoofdeinde gebruikte, want daar zaten ze ook in rotten van drie in de plooien (zomen).
Jasses, JASSES J A S S E S!!!!!
Haar muren en zo zijn nu behandeld en ze mag 24 uur niet in haar huis en volgende week donderdag komen ze terug en doen het allemaal nog een keer. Daarom heb ik deze week de katten tot volgende week vrijdag.
Ik vond nog een leuk youtubefilmpje, maar daar moet je niet naar kijken voor je gaat slapen.