Categorie archief: vakantie

Zomer?

Ik ben een beetje in verwarring mensen!
Als ik nu niet eerst naar de foto’s gekeken zou hebben, zou ik zomaar gezegd hebben dat het na een heel behoorlijk voorjaar voorjaar met weinig late nachtvorst, de hele maand juni en de hele maand juli alleen maar geregend heeft. Meestal zijn de zomers hier beter dan die in Nederland, maar dit jaar was een uitzondering. Toch is het blijkbaar veel minder dramatisch dan in onze herinnering geprent is. Begin juni kwam onze zoon met vrouw en kind uit Flensburg. Toen hebben we toch echt nog mooi weer gehad. We hebben bij ons op het grasveld gezeten,
DSC_1033

We zijn naar de sluizen geweest bij Berg:
DSC_1046

Deze held heeft zelfs in het water gespeeld!! Hij is zeker een kwartier in het water geweest en was er niet uit te slaan.Het water was echt niet warmer dan 15 graden….
DSC_1077

Ergens daarna moet het misgegaan zijn, want toen mijn jongste dochter met man en vier kinderen arriveerde (17 juni) was het verschrikkelijk weer. Het regende, het woei en het was 12/14 graden.
We hebben op 19 juni de koudste en natste midsommarviering ooit gehad. Ik kan me ook niet herinneren dat het programma zo snel werd afgewerkt. Binnen 20 minuten was het al weer over.
DSC_1118
We hadden die ochtend prachtige bloemenkransen gevlochten, maar op de een of andere manier kwam de stemming er niet in.

Het was niet helemaal wat ze zich ervan had voorgesteld..........

Het was niet helemaal wat ze zich ervan had voorgesteld……….


De barbeque die we erna zouden hebben, vond in de oven plaats, ook lekker. Traditioneel is voor de Zweden Midsommar de eerste keer dat ze barbequen, maar onze gastheren waren erg flexibel. Toen we naar huis reden, zagen we nog wel mensen die een barbeque buiten hadden staan en snel door de regen renden met prarplu om het vlees eraf te halen of erop te leggen. Tja Zweden en hun tradities, ZO moet het gebeuren en niet anders! De twee weken daarop was het halen en brengen weer en er werd meer gebracht dan er gehaald werd. Gelukkig kunnen wij ons ook goed vermaken met slecht weer. Hier volgen de foto’s van hoe ik me herinner dat het 90% van de tijd was:
Dit meisje had een rolmodel gevonden in Ronja de roversdochter. Laat het maar aan Astrid Lindgren over om sterke vrouwenrollen neer te zetten! Het liefst keek ze drie keer per dag naar de film, in het Zweeds!!
DSC_1268
Er werden ingewikkelde constructies gemaakt waar je dan overheen moest klimmen zonder de grond te raken:
DSC_1276
Er werd natuurlijk driftig met Lego gespeeld
DSC_1187
Leo heeft een heuse stoommachine gekregen, die natuurlijk uitgeprobeerd moest worden. Ik kan er geen foto van vinden.
Grote bouwsels tot aan het plafond met Kapla:
DSC_1183
We zijn naar de binnenspeeltuin geweest. Naast de gewone klimdingen, was er een heuse vulkaan van zeildoek gebouwd (beetje elastisch), waarlangs je omhoog kon klimmen en dan kon je van de glijbaan, maar ook van de vulkaan zelf afglijden, errrug leuk.
DSC_1281
DSC_1283
En we hebben naar de Tour de France gekeken. Daar was nog heel wat misvertand over. Leo dacht namelijk dat we naar fietsen keken, maar Noah wist zeker dat het om de auto’s ging. Iedere keer als Leo “fiets” zei, zei Noah “AUTO!”
DSC_1280
Tussen de buien door, gingen we een stukje wandelen, of naar Gamla Linköping. Daar kon je touw leren maken, of op de ouderwetse manier wassen en een juk dragen.
DSC_1112
DSC_1116
DSC_1120
Dat zijn de foto’s die je verwacht nietwaar, als er een slechte zomer is? Maar nu laat ik jullie nog wat foto’s zien, waarvan ik niet meer weet dat ze gemaakt zijn. Als het regent, denk je dat het nooit zal ophouden, maar achteraf gezien was het weer niet eens zo slecht dus…..
Zwemmen in et grote meer

Zwemmen in et grote meer


picknicken in een bloemenzee

picknicken in een bloemenzee


DSC_1156
met zijn allen in het bad (je) in de tuin...

met zijn allen in het bad (je) in de tuin…

In mijn herinnering werd het pas op 1 augustus mooi weer, toen we er niet meer op gerekend hadden. Alledrie mijn regentonnen raakten leeg en ik moest bijspuiten met kraanwater (voor het eerst deze zomer) Van de week heeft het pas voor het eerst weer gergend. Over augustus komt nog een apart logje, later…….

Efteling: pure magie door de ogen van een tweejarige

Toen ik dinsdag 12 november om acht uur Nederland binnenkwam, moest ik eerst een nieuwe telefoon kopen. Ik heb namelijk maar 1 telefoon en een losse chip voor als ik in Nederland ben. Helaas ben ik mijn Nederlandse chip -die in een zakdoekje zat – kwijtgeraakt (waarschijnlijk weggegooid). Het was zo’n beetje kwart over negen toen ik met mijn nieuwe telefoon en mijn huurauto op weg ging naar mijn dochter. We wilden al een hele tijd naar de Efteling, maar tot nu toe was het niet gelukt. Ook nu kon het alleen deze dag, de rest van de dagen had ik iets anders te doen of was met Leo. Mijn schoonzoon had speciaal zo lang thuisgewerkt, zodat we auto’s konden ruilen. Het is voor mij namelijk een beetje duur om een auto te huren waar vier kinderen in mee kunnen.
Helaas was er een ongeluk gebeurd op de A4 en ik werd omgeleid via de A44 over Wassenaar. Lang verhaal kort gemaakt: ik was toch net te vroeg op weg, want vlak daarna werd de A4 vrijgegeven en nu stond ik in de file bij Wassenaar. Ik was er kwart over elf….. Eerst moesten we dus beslissen of we wel zouden gaan. Als we nu niet zouden gaan, werd het volgend voorjaar. Het miezerde, maar er werden vanuit het noordwesten opklaringen beloofd (daarom ga je naar het zuidoosten, logisch). We besloten te gaan! De jongens wisten niet waar we heen gingen en het meisje wist niet wat de Efteling was, dus het was een grote verrassing toen we de muren zagen opdoemen.
Op het parkeerterrein begon de magie al: muziek in de bomen….. De kinderen liepen van boom tot boom en ja hoor: overal muziek. O jongens, wat ben ik een fan van de Efteling! En wat is het heerlijk om de Efteling weer opnieuw te ontdekken door de ogen van een tweejarige.
Het was helemaal niet druk (duhhh!!) en we konden alles op ons gemak doen of twee keer achter elkaar. Je kunt echt heel veel doen in een paar uur als er geen rijen staan. Het sluitstuk was het sprookjesbos in het DONKER! Toen ik mijn kleindochtertje ging verschonen, zag ik dat aan alle details gedacht was. Op het plafond was nog een sprookjestekening gemaakt, zodat de kinderen op hun rug liggend nog steeds Efteling beleefden. Het was voor mij ook de eerste keer van mijn leven dat ik zo’n 3D film zag als daar in de Efteling. Je had het gevoel dat je alles zo kon aanraken, dat de hele film alleen voor JOU gedraaid werd, fantastisch! Voor een tweejarige was 3D net iets te spannend. Zij zette resoluut haar 3Dbril af en keek de film verder zo.
Foto’s:

Eerst mijn foto bovenaan de bladzij: ze praatte tegen de paddestoel “Ha paddestoel, sta jij hier? Ik ben N-aomi, ben jij een paddestoel?” Later had ze het steeds over de paddestoel waar een liedje uit kwam.
041

van de ijsglijaan...

van de ijsglijaan…


" een kamertje tussen de wortels met allemaal Bob de Bouwers(kabouters)"

” een kamertje tussen de wortels met allemaal Bob de Bouwers(kabouters)”


de wolf met de zeven geitjes

de wolf met de zeven geitjes


De anderen genoten ook volop hoor!

De anderen genoten ook volop hoor!


De kleinste genoot vooral van veel diepe druk.

De kleinste genoot vooral van veel diepe druk.


Het miezerde meestal af en toe en het was een graad of 6, maar het was heel goed te doen. Af en toe deden we een binnenactiviteit om op te warmen en om een uur of vier hebben we uitgebreid poffertjes gegeten. We waren van plan om onderweg patatjes te eten, maar iedereen was al onder zeil voor we Kaatsheuvel hadden verlaten….
Het enige minpuntje was dat Droomvlucht niet open was. Volgend voorjaar ga ik weer met een andere tweejarige (van mijn zoon) naar de Efteling, dan doen we het gewoon nog eens dunnetjes over, GENIETEN!!!!

Aside

De logjes over eerder op die dag staan hier en hier. In mijn nieuwe auto was een nieuwe Tomtom geïnstalleerd en die had ik in een vlaag van helderheid ingepakt. Hij zat gelukkig in de koffer die ik bij me … Lees verder

Zijn jullie daar nog?

Van alles heb ik gedaan, maar bloggen is een paar weken lang niet gelukt. Ik kreeg al ongeruste mailtjes, maar ik had ook nog even een emotioneel klusje te verwerken en dan kan ik nooit bloggen. NU wil ik er vandaag nog een logje uit knallen, anders komt er niks meer van. We zijn in Nederland geweest, vandaag ga ik vertellen van de dag dat Leo promotor was. De promovendus was een vriend van ons die in Colombia woont en uit Esbeek komt. Hij heeft ons bijgestaan toen Leo in Colombia in het ziekenhuis terecht kwam 2 jaar geleden, dat schept een band natuurlijk. Dat kan je hier -en de berichten daarna – lezen.Vorig jaar is hij nog even bij ons geweest en hebben we een lange wandeling gemaakt. Ik had hem beloofd op zijn promotie te komen en nu Leo de promotor was, wilde ik natuurlijk helemaal. Leo had oorspronkelijk voor vrijdag voor mij geboekt, maar dat hebben we vervroegd naar dinsdag. Ik had een prachtig promotiepak: een zwarte broek met een zwart shirt en een paarse halflange kreukzijden jas erop. Het enige probleem was: ik had er alleen blauwe schoenen onder en ik had geen tijd gehad om zwarte te kopen zoals ik van plan was. Mijn schoondochter wist raad. Ze is heel klein en slank en heeft maatje 36 van schoen, maar als ze zwanger is (en dat is ze) heeft ze altijd twee maten groter. Ze had een paar prachtige nieuwe zwarte laarsjes staan met hoge hakken(die nu zo in de mode zijn) en die mocht ik aan. Ik zag er prachtig uit, ook al zeg ik het zelf. Ik was keurig op tijd en kon nog zelfs met wat mensen koffie gaan drinken voor het zo ver was. Toen het bijna begon, kwamen we binnen en Bart was er al. Hij stond nerveus te stralen.
060
Precies om half twaalf kwam de pedel binnen met de professoren er achteraan in een rijtje…….
102
Alle professoren namen plaats achter een grote tafel en legden hun mutsen af. Leo zag er met zijn muts op en die lange jurk aan, precies uit als zijn moeder, maar dan met baard!
086
Eerst houdt de promovendus een voordracht van ongeveer een kwartier, daarna mogen de professoren één voor één een vraag stellen en de promovendus moet dan zijn stellingen en onderzoek verdedigen. Ik vond het er hard aan toegaan, maar Leo verzekerde me later dat dat heel gewoon is bij een promotie. De promovendus moest zich een paar keer vurig verdedigen,
070
maar gelukkig: precies een uur later kwam de pedel terug en zei “Hora est” Dat betekent “Het uur is om”. Dan valt alles stil (zelfs midden in een vraag) en gaan de professoren weer weg achter de pedel aan om te overleggen. Dat is een wassen neus, want als het niet goed is, wordt het proefschrift helemaal niet aangenomen en gaat de hele promotie niet door. Na een minuut of tien komen ze dan weer terug, achter de pedel aan en gaan allemaal weer zitten achter de tafel. De promovendus neemt dan plaats voor de tafel geflankeerd door zijn paranimfen en krijgt zijn bul overhandigd.
093
De hoofdpromotor (Leo dus in dit geval) houdt dan nog een persoonlijke toespraak over het afgelegde traject en over de waarde van het onderzoek voor de wetenschap. De jonge doctor wordt dan ook welkom geheten enz. enz. Daarna verdwijnen ze weer achter de pedel aan en dan is er een receptie voor iedereen. Omdat Bart gepromoveerd is vanuit het Off Campus Ph-D programma Wat Leo samen met Prof. Don Huisingh ooit heeft opgezet, werd hij automatisch lid van de Vikingcub. Dat zit zo: De eerste promovendus van het programma was een Noor en hij heeft de Vikingclub opgericht. Iedereen die na hem via het programma zou promoveren werd lid van de Vikingclub, waarbij hij een oorkonde krijgt en de vikinghelm op mag.

Tussen Leo en Bart in staat Prof. Don Huisingh, die samen met >Leo het Off.Campus Ph.D programma heeft opgezet..

Tussen Leo en Bart in staat Prof. Don Huisingh, die samen met >Leo het Off.Campus Ph.D programma heeft opgezet..

Ok, daarna hebben we ook nog een heus avontuur beleefd, maar dat komt morgen. Dit logje is al te lang. Ik wil eindigen met te zeggen dat ik trots ben op Bart, maar ook op Leo. Ik werd warempel door iedereen gefeliciteerd! Niet alleen de promovendus en aanhang wordt gefeliciteerd, maar ook de promotor (en zijn vrouw)! Wisten jullie dat? Ik niet…..

foeballuh!!!!!

Overmorgen is in Växjö (spreek uit: Weckcheu) Nederland-Duitsland! en wij gaan erheen om onze meiden een hart onder de riem te steken. Växjö is hier ongeveer 250 km. vandaan, dus we vertrekken donderdag zo’n beetje met de lunch en hebben een hotelletje geboekt. Het is heerlijk weer, hier ook, en we hebben er echt zin in. Daarna gaan we nog een paar dagen naar Öland(spreek uit: Öland). We zijn daar nog nooit geweest en dan kan ik in zee zwemmen en zijn we er lekker even uit…. Als Leo niet langer dan vier uur achter elkaar hoeft te reizen en met de auto is zodat hij zijn dialysevloeistof en de standaard en zijn verwarmer, mee kan nemen, moet het allemaal lukken. Nu ga ik uitgebloeide bloemen knippen. Het was vandaag 25 graden en ik heb zojuist alle potplanten en pas gepote planten water gegeven. Na het uitknippen van de uitgebloeide bloemen, ga ik nog even een vaas vullen met iets al te wild bloeiende bloemen. Dan blijft alles zo’n beetje in het gareel. Net als in Nederland zit iedereen in een andere versnelling als het zo warm is. Ik heb vandaag weer heerlijk gezwommen. Ik blijf er intens van genieten om in een meer gewoon rechtuit te zwemmen 150 slagen of zo en dan om je heen te kijken. Ik had nog een close encounter met een zwaluw. Hij botste bijna op me. Laagvliegende zwaluwen over water tellen niet voor slecht weer trouwens….. Mijn laptoppie gaat mee en mijn fotocamera, dus misschien zet ik er wel af en toe wat foto’s op….. Later.

Een eetbarewildeplantenfacebookpagina!! (3x woordwaarde)

Mijn dochter maakte me attent op een facebookpagina over eetbare wilde planten. En dat is me toch leuk! Ik heb zelfs nog veel meer eetbare planten in mijn tuin staan dan ik dacht! Ik weet dat Oostindische Kers te eten is en ik heb ook brandnetels, grote hopen brandnetels! kamille en komkommerkruid staan, dat bloeit zo mooi en er komen massa’s bijen en hommels op af.

kamille en links daarnaast komkommerkruid (en klaprozen)

kamille en links daarnaast komkommerkruid (en klaprozen)


komkommerkruid in detail (mooi hè?)

komkommerkruid in detail (mooi hè?)


Mijn tuin deint en gonst gewoon van de bijen. Verder had ik onlangs gehoord dat je zevenblad kunt eten, maar nu blijk ik ook melde te bezitten, dat kan je als spinazie eten. Want ja jongens: nadat heel Nederland me is voorgegaan en de helft er al misschien weer mee is opgehouden, ben ik ook aan de groene smoothies. Ik had nog nooit een blender gehad en nu heb ik er eentje gekocht. Ik leef me geheel op zijn Jannekes uit met 60% fruit, 15-20% groente en dan aanvullen met water of vruchtensap. Dit is natuurlijk het land van de bessen, frambozen en aardbeien, dus je kan hier in het koelvak heerlijk vers sap kopen zonder verdere toevoegingen . Mijn basis is dus altijd sinaasappel-aardbeiensap of frambozensap of iets anders…. Daar vul ik de bodem mee tot de messen net onder staan. Binnenkort ga ik het sap vaarwel zeggen, want er zijn nu verse aardbeien en frambozen en binnenkort rode en witte aalbessen en zwarte bessen en nog iets later bosbessen. Dat heb ik allemaal binnen handbereik.
Verder gaat er altijd een avocado of een banaan in (om het ‘smooth’ te maken) en altijd een appel (voor de vertering). Daarna varieer ik :soms een halve ananas of een mango, soms verse aardbeien, druiven, frambozen, bosbessen of ook wel een mandarijn of een limoen.
Daarna proef ik even, heerlijk zoet, maar niet spannend.
Als ik geproefd heb, komen de groenten: een stengel bleekselderij (met blad en al) en/of wat sla, wat spinazie, een paar blaadjes basilicum of citroenmelisse, mint of peterselie, een stuk chinese kool. Ik heb er ook weleens een stuk van die puntpaprika, die zoete ingedaan. Het idee was dat je op die hoeveelheid fruit de groente haast niet proeft en toch de vitaminen binnenkrijgt, maar het is juist lekkerder, pittiger als er van dat soort spul in gaat. Eergisteren had ik nieuwe verse zomerbietjes geoogst en daar heb ik er ook eentje van doorgedaan, rauw en met stelen en al. Het was Heeerlijk! en erg rood Ik doe nooit yoghurt of melk of iets dergelijks door de smoothie (past niet bij mijn dieet), maar toch is hij altijd heerlijk romig en lobbig. Leef je uit zou ik zeggen… Als je geen avocado of banaan wilt gebruiken, kun je ook een handje walnoten mee mixen of sesamzaad om het wat romiger te krijgen. Dat moet je dan wel vrij in het begin doen, want als de blender voller wordt, krijgt hij die harde dingen niet meer fijn gemalen. Er zijn ook mensen die er graanvlokken doordoen, maar dat heb ik nog nooit gedaan eerlijk gezegd. Ik heb me ook nog niet aan het zevenblad of aan de melde gewaagd, misschien over een poosje. Ik zou zeggen: ga eens experimenteren, je kan na iedere toevoeging proeven en kijken hoe het dan smaakt. Van die sterke dingen doe je er gewoon eerst een blaadje of stukje in. Als je je smaak te pakken hebt, vul je nog een met een beetje water of sinaasappelsap…
Die linkse is een courgettebloem. Uiteindelijk is de limoen er niet door gegaan en maar de helft van de druiven.

Die linkse is een courgettebloem. Uiteindelijk is de limoen er niet door gegaan en maar de helft van de druiven.


Over het gebruik van courgettebloemen had ik hier ook al eens geschreven. Nu is trouwens de tijd om minestronesoep te maken!
Als ik me in kan houden, doe ik er de hele cohtendover, maar meestal heb ik hem binnen 20 minuten op....

Als ik me in kan houden, doe ik er de hele cohtend over, maar meestal heb ik hem binnen 20 minuten op….


Mijn smoothie smaakt iedere dag weer anders, het is altijd een verrassing. Ik hou wel van verrassingen en jullie?

Twee gevaarlijke momenten

Zo’n twee maanden is hij nu aan het dialyseren, Leo. Hier in Zweden, waar iedereen het Ikea-principe aanhangt (doe alles zoveel mogelijk zelf). wordt de dialyse gewoon door Leo zelf uitgevoerd. Daar doen ze hier niet moeilijk over. Ze leren het je en begeleiden net zo lang dat proces tot jij je veilig voelt en zij het veilig vinden. Er zijn twee soorten dialyse: de meest bekende is de bloeddialyse, waarbij je bloed buiten het lichaam door een dialysemachine wordt gevoerd en gereinigd. Als je dat gaat doen, zijn er twee mogelijkheden. Als je thuis wil dialyseren, krijg je een machine thuis die helemaal wordt aangesloten waar je wil met een verbinding naar de badkamer, omdat er veel water bij gebruikt wordt. Wil je niet thuis dialyseren, krijg je de sleutel van het dialysecentrum en ga je daar -ook geheel zelfstandig- dialyseren. Je kan dan besluiten b.v om drie nachten per week te dialyseren Het voordeel van deze methode is dat het gewoon ’s nachts kan, terwijl je slaapt. Je hebt geen tijdverlies. Nadelen zijn dat er langere tijd zit tussen twee dialyses zodat je iets vermoeider bent en dat je – als je reist – een afspraak moet maken bij het ziekenhuis waar je heengaat voor een dialyse. Dat moet dan meestal overdag (een dialyse duurt dan een uur of zes per keer), want ’s nachts komen de vaste klanten. Je vakantie wordt dan dus om de andere dag in het ziekenhuis doorgebracht.
Een andere dialysemethode is de peritoneale dialyse. Daar hebben wij voor gekozen. Dat is een dialyse zonder bloed. Je krijgt een slangetje in je buik waarvan het uiteinde uit je buik steekt. Als je gaat dialyseren laat je twee liter vloeistof door het slangetje in je buikholte stromen. Dat gaat gewoon door zwaartekracht door de vloeistofzak aan een infuusstandaard te hangen. Dan doe je het dopje er weer op en je laat de vloeistof vier tot zes uur daar zitten. Het buikvlies gaat dan als ‘nier’ fungeren en de afvalstoffen komen in dat vocht terecht. Na die tijd laat je de vloeistof in een zak lopen en daarna laat je weer twee liter nieuwe vloeistof in de buikholte lopen. Dat verwisselen van vloeistof duurt bij elkaar ruim een half uur, maar daarvoor moet de vloeistof opgewarmd worden tot 37 graden anders is het zo’n koude plas in je buik…. Deze methode heeft dus als voordeel dat er geen bloed aan te pas komt, maar dat wil niet zeggen dat hij zonder gevaar is. Het gevaar van infectie is namelijk erg groot Er zijn twee gevaarlijke momenten tijdens het proces. Het eerste moment is als het dopje van het uiteinde van het slangetje eraf gedraaid wordt om de vloeistof weg te laten lopen het tweede moment is als de vloeistof er weer ingelopen is en er moet weer een dopje op. De verbinding naar het buikvlies is dan open en bacteriën of virussen zouden naar binnen kunnen komen. Het is daar vochtig en 37 graden, ideale omstandigheden voor bacteriën en virussen om zich razendsnel te ontwikkelen. Andere voordelen van deze methode zijn dat je het overal kan doen (Leo dialyseert een keer per dag op zijn werk) en dat je kan reizen waarheen je wil. De spullen (zakken met vloeistof en ontsmettingsvloeistof, dopjes en klemmen om de slangen af te klemmen) worden naar je vakantie adres gestuurd op jouw verzoek.
Het nadeel van deze methode is dat je vier keer per dag die vloeistof moet verwisselen. ’s Morgens om half zeven begint Leo al en hij kan niet eerder dan half twaalf naar bed omdat hij dan nog een laatste keer moet dialyseren. Op een gegeven moment leek het erop dat hij alleen nog maar aan het dialyseren was. Maar nu zijn we heel behoorlijk gewend en het valt eigenlijk best mee. Leo dialyseert als hij thuis is meestal voor de TV en dan is een half uur zo om. Het fijnste is echter dat hij weer een beetje kracht terugkrijgt. Hij heeft weer energie om dingetjes te doen, al kan hij nog steeds niet zwaar sjouwen en hij is wat vrolijker. Ach, en de zomer komt eraan, daar wordt iedereen vrolijker van. Uiteindelijk valt het ons alles mee nu we eenmaal in het ritme zitten. Het kostte wel even tijd om de juiste samenstelling van de vloeistoffen te vinden. Eerst werd hij te dik, dus dan moest er een keer glucose af, daarna hield hij te veel vocht vast en werd er weer een aanpassing gemaakt en hij heeft ook nog een keer ernstige bloedarmoede gehad. Toen heeft hij een speciale ijzerinfuus gehad en hij heeft iedere week ijzerinjecties die hoe kan het ook anders hij zichzelf geeft. Maar nu gaat het echt een stuk beter en we kunnen weer genieten. In het lange weekend van Pinksteren gaan we voor het eerst samen naar Nederland. Mijn oudste dochter komt de week ervoor naar ons toe met haar gezin met de auto. Zij neemt de vloeistofzakken mee naar Nederland en wij nemen met het vliegtuig, het opwarmding mee en zo’n infuusstandaard die je helemaal kan opvouwen. Als we terugkomen, moet Leo nog een ruime week werken en dan gaat hij officieel met pensioen. Hij blijft nog anderhalve dag of zo doorwerken aan een project en het begeleiden van een paar studenten. Ik word een dag nadat hij 67 wordt, 65, maar ik blijf gewoon doorwerken, drie dagen per week. Bikkels, dat zijn we op onze ouwe dag, bikkels, al zeg ik het zelf.

De dag van het huisje.

Voordat de kinderen kwamen, had ik een planbord gemaakt voor iedere dag. Daar stonden de cijfers op van 0 tot 15 en met het aantal voorwerpjes per dag, zodat de kinderen die nog geen letters kunnen lezen ook het aantal kunnen zien. Ze leren meteen in het zweeds tellen, iedere dag een cijfer meer.:

Ik ben bewust begonnen met dag 0, want de kleinste is 0 jaar. Er werd dus bij dag 0 een plaatje geplakt van haar en later ingetekend wat we die dag hebben gedaan.Deze dag was dus haar dag. We aten wat zij lekker vond en deden allemaal dingen die zij leuk vond, zoals spetteren in het bad….. Verder was het de dag van de kleine dingen zoals framboosjes en bosbessen plukken. De volgende dag was de dag van mamma. Zij mocht kiezen wat we gingen eten en iedereen moest heel lief voor haar zijn. De volgende dag was de dag van opa, want ze hebben er twee. De dag daarna was natuurlijk voor Jesse die drie jaar is en toen kwam de dag voor Simeon. Toen zijn we naar de speeltuin in de buurt gegaan, want hij houdt heel erg van buitenspelen . dag nummer 5 was de dag voor het speelhuisje. Dat staat daar maar altijd achteraf buiten en moet maar afwachten of er eens kinderen in hem komen spelen….. Hij mocht kiezen wat we gingen eten en dat was kip, want hij was zo blij dat hij geen kippenhok was….. Verder was de vloer heel kaal en grauw en er hangen geen schilderijen aan zijn muur. Dus werden er schilderijen voor zijn muur gemaakt en de vloer geverfd. Daartoe moesten we eerst verf kopen in het Zzweeds en twee canvasdoeken. Ze kregen ook allebei een rollerset. Alleen: bij het schoonmaken van de vloer begon het ineens heel hard te zoemen aan de buitenkant en toe.n bleek er een nest van (gevaarlijke) grondwespen te zitten onder de pannen. Door de herrie in het huisje begonnen ze eerst woedend om onze oren te zoemen en daarna stak er eentje Simeon. Gelukkig kon hij na uitzuigen weer lachen. Opa ging aan de gang met de bbq om ze te verdoven met rook en daarna konden we gif spuiten. Het zat er dus alleen niet in dat we de vloer konden verven op zijn eigen dag. Toen hebben we maar eerst de schilderijen gemaakt:

Je kunt duidelijk het verschil in leeftijd/ontwikkeling zien trouwens. De oudste gebruikt meerdere kleuren en het hele vel, terwijl de jongste in één kleur op één stukje schilderij blijft hangen…. Leuk om te zien!


Vanmorgen was het dan zo ver! Opa Leo kreeg van alle kinderen een high five, omdat hij de wespen had verjaagd (het wordt langzamerhand routine)
en toen kon het grote verffeest beginnen. Eerst moesten de kinderen zich uitkleden tot op de onderbroek. Het eerste probleem ontstond al toen het verfblik nog op zijn kant in het plastic tasje lag en daar open ging….. Onder leiding van een volwassene kregen ze allebei wat verf in hun eigen rollersetje en verven maar..

Hier een streep, daar een streep….Hoewel we hadden gezegd dat ze van achteren naar voren moesten verven, kwam dat niet helemaal aan….


Maar net als met een grasmaairobot, die ook kriskras door het gras heen maait, kwam toch alles geverfd uiteindelijk…

Delaatste loodjes… Simeon vertelde trots dat je over de vloer kon schaatsen!


Na het hele verffestijn konden ze zich eerst op het gras wassen in een teil met water en zeep en daarna in bad.

Een spoor van witte kindervoetjes in het gras…..

Het huisje is erg gelukkg nu. Niet alleen krijgt hij twee mooie schilderijen aan de muur te hangen en is zijn vloer ‘smetteloos’ wit geverfd. Hij is ook nog eens van de wespen in zijn dakje verlost!

En zij heeft dan wel niet meegeverfd, maar wel alles bekeken vanuit haar luie stoel….

Niet zoals Graceland maar wel als de Sun-studio.

Die rechtse is het paard….

Toen wij in 2005 in Memphis waren, stond in de Lonely Planet aangegeven dat je de Sun-Studio kon bezoeken, waar Johnny Cash en Elvis Preslwy zijn ontdekt. Wij houden meestal niet van dat soort dingen, omdat iedereen met dollartekens in de ogen staat en omdat het zo schreeuwerig toeristisch is. We besloten de kans te wagen en het was fantastisch! De studio was nog helemaal in de oude staat en er werd een prachtig verhaal verteld over mensen die 2,50 dollar moesten betalen en dan konden ze een plaatje opnemen. Wat heel bijzonder was dat zowel blank als zwart dat kon doen. We spreken over begin jaren zestig in het ‘zuiden’ van de Verenigde Staten. De hele ontdekking van Elvis Presley werd verteld en ook hoe hij voor slechts 100 dollar naar een andere platenmaatschappij werd verkocht….Helemaal opgetogen over de leuke rondleiding daar, besloten we ook naar Graceland te gaan. Je kon er met een bus komen. Zodra we het ingangsgebouw binnenstapten, wisten we al dat we een grote vergissing hadden gemaakt. Je moest een heel duur kaartje kopen voor een grote of een kleine rondleiding, allebei verschrikkelijk duur. Je mocht geen foto’s maken, of je moest een speciaal rolletje kopen bij hun (digitale fotocamera hadden we toen nog niet). Het was een grote geldklopperij. We keken elkaar aan en hebben de eerstvolgende bus teruggenomen. We zijn niet eens naar binnen gegaan.
Met deze twee verhalen in ons achterhoofd, besloten we toch maar om een bezoek te brengen aan de fabriek waar de Dalapaardjes worden gemaakt. Het begon al veelbelovend, omdat de weg niet echt goed werd aangegeven. Dat is vaak een goed teken.De werkplaats/fabriek bleek in een heel klein dorpje te zijn en er werd nog echt ouderwets en met de hand gewerkt. Natuurlijk was er wel een winkel bij en er werd wel een beetje op de toeristen ingespeeld, maar toch: het was allemaal heel authentiek.
Eerst wordt er een stempel op het hout gezet:

stempel van 13 cm.


op het hout gestempeld en uitgezaagd


Daarna wordt het paardje met de hand bijgesneden tot zijn uiteindelijke vorm:

Daarna gaan ze in een verfbad voor hun grondkleur:

Oorspronkelijk waren ze allemaal rood, maar later zijn er ook andere kleuren bij gekomen


Daarna worden ze met de hand beschilderd:

Daarna moeten ze drogen en worden de meesten nog een keer gevernist, maar soms laten ze ze ook mat. Vervolgens kunnen ze verkocht worden. Ze worden over de hele wereld verscheept. Er hing een foto van Frank Sinatra die voor zijn 80e verjaardag een grote kreeg. Ze maken ook hanen en varkens. De hanen vond ik minder, maar de varkens vond ik ook erg leuk… Het geheel ademde een sfeer uit van mensen die hun vak graag uitoefenen en die met de hele familie iets neerzetten en daar met trots over willen vertellen. Er zijn een stuk of vijf van zulke werkplaatsen, allemaal afstammelingen van twee broers van 15 en 13. Zij zijn degenen die een werkplaats begonnen om de paardjes die vanouds door de houthakkers werden gemaakt als ze niks te doen hadden in de winter, in grotere aantallen te maken en met de handelsreizigers mee te geven. In 1839 werd er een 3 m. hoog Dalahäst naar de wereldtentoonstelling in New York gestuurd en daarna was het wereldberoemd….
Jullie begrijpen dat ik ook een paar van die paardjes wilde,om zelf te houden en weg te geven. Ik heb voor ruim 100 Euro gekocht. De twee grootste houd ik zelf en de andere, kleine geef ik weg:

Er komt nog een logje aan over de kopermijn die we hebben bezocht, allemaal wetenswaardigheden. Morgen komen Ria en Piet en dan komt volgende week donderdagavond mijn jongste dochter met drie kinderen en zij komt ook nog ergens eind juli langs… GEZELLIG!!

De Hansa Green Tour in Hamburg

Een keer per jaar wordt de Hansa Green Tour georganiseerd. Dan wordt er met een aantal electrische auto’s een tour gemaakt langs een aantal Hanzesteden en de groene projecten worden aangestipt en besproken.

twee van de elektrische auto’s voor het Marriotthotel


Leo was uitgenodigd om vrijdag wat te vertellen over Zweedse ecologie /en ook voor donderdagmiddag en -avond waren we uitgenodigd om aan het programma deel te nemen. Ik heb op een elektrische fiets door Hamburg gereden en jongens, IK BEN OM!!! Het is hier nogal heuvelachtig en een stukje fietsen is gewoon erg vermoeiend. Onze nieuw gekochte fietsen voor we naar Zweden gingen, staan al twee jaar in de schuur….. Toen we nog in de stad woonden, fietsten we wel, maar hier moet je al beginnen met 800 meter heuvelop naar de verharde weg…We gaan ze echt kopen, elektrische fietsen bij Hartman, die kennen we. We moeten maar eens even kijken of we een deal kunnen maken dat we onze gewone fietsen kunnen inruilen. Dat wordt weer een keer naar Nederland gaan met de auto en fietsaanhanger.

De accu zit onder de bagagedrager


We kregen een rondleiding door ‘Hafencity‘ , een ambitieus en groen project in het oude havengebied van Hamburg. Het is zo uniek, omdat ze echt helemaal van scratch konden beginnen. Het havengebied was namelijk lange tijd verboden voor bewoning. Ik begreep dat er een hek omheen stond met bewaking. Zo kon je dus geen kam bananen stelen b.v. Aan de randen werd het wel bewoond, maar alleen de hele onderste bevolkingsgroep. Op een gegeven moment was het zo, dat ieder derde kind dat daar geboren werd, levenslang afhankelijk was van hulpverlening . Ze zijn nu bezig een stad te bouwen waarin alle bevolkingsgroepen vertegenwoordigd zijn – ook qua leeftijdsopbouw – , evenals bedrijven en cultuur- en uitgaansgelegenheden. En dat moet dan ook nog eens ecologisch verantwoord zijn. Als je het interessant vindt , kan je alles nalezen op de site (klik op Hafencity eerder in de tekst). De man die ons rondleidde was erg enthousiast, maar kon met al zijn enthousiasme niet verhullen dat het peperduur wonen is daar en dat mensen uit de onderkant van de samenleving niet snel een huis daar kunnen betalen….. Ze hebben wel een ecologieprijs gewonnen met hun plan.

Het Unilevergebouw in Hafencity. Achte die groene gevels wordt gewerkt en langs de kanten zijn allemaal leuke innovatieve winkeltjes. Het gebouw is ook op zaterdag en zondag gewoon toegankelijk, als er niemand werkt…..


Voor het diner zijn we nog bij een winkel geweest waar ze allereli dingen aanbiden die elektrisch aangedreven worden.

Deze kopen we niet hoor! maar hij is wel gaaf!


Op dit skate board kan IK het zelfs, denk ik….


We sliepen in het Marriothotel, heerlijk luxe. Toen Leo vrijdagochtend naar het minisymposium ging, ben ik lekker gaan zwemmen. Daarna kregen we nog een lunch aangeboden en konden we op weg naar Flensburg (ongeveer 3 uur rijden). De Nederlanders moesten ook nog de lange tocht terug rijden met elektrische auto’s, die iedere 200 km. aan de stroom moeten.

Er was ook een auto bij die op biogas rijdt:

Need I say more?