Categorie archief: update

Bezoek, véél bezoek….

Ook dit ga ik proberen in één logje te persen, maar het zal wel niet lukken. We hebbben véél bezoek gehad dit jaar. Deels kwam dat omdat Leo zo ziek was van het voorjaar en deels omdat een aantal mensen nog snel willen komen voor we weer in Nederland wonen.
Eind januari kwam een oude vriendin (Margriet) gezellig een weekje buurten Ik ken haar nog way back van de Diergaarde, van de tijd dat we allebei een abonnement hadden, meer dan 50 jaar geleden. Het had gesneeuwd en we hebben eensgezind sneeuw geschept. Ze was er lang niet zo bedreven in als ik, kan ik wel zeggen, minder training gehad natuurlijk. Verder zijn we gaan zwemmen en hebben – wat ik echt nog NOOIT gedaan had – met zo’n watergymnastiekgroepje meegedaan! Met iedereen doe je wat anders als ze op bezoek komen, very interesting……
DSC_1016
Zij is geriater en schouwde zo eens Leo aan met zijn onregelmatige, korte ademhaling, waarna ze met klem hem aanraadde om naar de dokter te gaan zo spoedig mogelijk. Daarna is het balletje gaan rollen.
Toen Leo echt goed ziek bleek en er van alles fout ging, zijn drie van onze vier kinderen tussendoor zomaar een paar dagen met de trein (zoon uit Duitsland) of met het vliegtuig (twee dochters)gekomen. Eerst kwam mijn zoon uit Duitsland met de trein.
DSC_1017DSC_1020
De beelden die je hier ziet, zijn van de ware peiling die we hebben uitgevoerd.
We hadden nl.>DEZE REPORTAGE allebei gezien op Facebook. Mijn zoon weet heel veel van de stand van de sterren en heeft geleerd te navigeren op de zon en de sterren midden op zee. Hij zei dat als de aardas maar een heel klein beetje zou shiften, dat geen dag onopgemerkt zou blijven.”Het zijn heus niet alleen de Inuit die dat merken hoor!” zei hij. Als je nl. een afwijking van1/10 graad hebt, kom je aan de andere kant van de oceaan 800 km. verder uit! We discusieerden er wat over en besloten dat hij een ware peiling zou doen om tekijken of deaardas nog steeds op dezelfde plaats staat t..v. de sterren. Dan moet je eerst een sextant maken en meten waar je bent op aarde en daarna moet je twee punten zoeken die op een stafkaart staan (in dit geval een keltische grafcirkel en een kerktoren) en daar de Noordpoolster achter peilen. Dat hebben we allebei gedaan en het goede nieuws is: de poolster staat waar hij altijd heeft gestaan en is geen spat veranderd (zeker niet zo ver dat de dag 2x zo lang kan duren op een bepaalde plaats). Het enige wat dit zou kunnen verklaren is, dat Groenland en Noord-Amerika aan het ‘driften’ zijn t.o.v. Europa. Dat hebben we allemaal uitgevoerd tussen de ziekenhuisbezoeken aan Leo door. Never a dull moment met die gozer.
Daarna kwam mijn oudste dochter gezellig een weekendje Leo was net uit het ziekenhuis. Zij was er nog toen het bericht doorkwam dat mijn vader was overleden en ik helemaal in de stress schoot.Ik durfde niet bij Leo weg en zij bood aan om dan nog een paar dagen te blijven (ze heeft een HELE drukke baan), maar Leo stond er op dat ik zou gaan voor twee dagen en hij kon makkelijk alleen blijven, vond hij. Het is ook goed gegaan allemaal, maar het was wel stressen met die huurauto
. Zij is een supergeorganiseerd mens en dat is heel handig om in je omgeving te hebben. Ze heeft heel wat schoongemaakt in die paar dagen….
Half april kwam mijn jongste dochter een paar dagen met haar jongste zoon. Dat wasvoor iedereen gezellig. Mijn schoonzoon had de vrijdag en de maandag vrijgenomen en hij is dus gezellig met drie kinderen vier dagen geweest (en niet met vier!), terwijl wij het ook heerlijk hadden. Hoewel ook zij lekker hebben geholpen, b.v. met het uitruimen van de afwasmachine, is het bij je hebben van zo’n klein ventje weer van een hele andere charme.

Op het krukje om ook de bovenste rij te kunnen bereiken

Op het krukjeom ook de bovenste rij te kunnen bereiken


En dan er weer vanaf natuurlijk om dat ene kannetje weg te kunnen brengen...

En dan er weer vanaf natuurlijk om dat ene kannetje weg te kunnen brengen…


De boerin kwam nog eieren brengen en er huppelde een lammetje achter haar aan. Dat moest natuurlijk even in de armen, dat snap je.
DSC_1093
DSC_1094
Wat ik ook met dit kind gedaan heb – wat ik nog nooit met een van mijn andere kinderen gedaan heb – we hebben een jurkje gamaakt voor haar dochter thuis, op de machine! Toen ik een kind was, had ik wel eens vriendinnetjes en die hadden een naaimoeder. Die naaide poppenkleertjes met hun dochters of rokken en hun verjaardagsjurk als ze jarig waren. Daar was ik dan altijd zo jaloers op. Maar nu heb ik mijn dochter naaien geleerd en ik had het zelf nog niet eens ooit gedaan, maar dat mag de pret niet drukken! Ik ben gewoon keihard een naaimoeder!
Het volgende logje begint dan met het begin van de meivakantie in Nederland. Deze is weer lang genoeg

Gaan we nou nog terugkomen of niet?

Dat wordt ons – soms bedekt, soms rechtuit – gevraagd. Vorig jaar herfst waren we het erover eens dat we terug zouden gaan dit jaar. We zouden in augustus ons huis te koop zetten en dan in november of december naar Nederland verhuizen, naar een appartement in het centrum van Rotterdam. Leo wil hoog en pal in het centrum en ik wil vooral een dakterras en op loopafstand van de winkels. Daar komt natuurlijk het eerste probleem al om de hoek kijken. Op 10-15 hoog heb je natuurlijk geen dakterras en als je in het centrum 1- of 2- hoog zit met dakterrras, is het altijd zo donker met al die gebouwen om je heen. We hebben een poosje geflirt met de Markthal tot we zagen dat de ene kant weliswaar naar het zuiden uitkijkt, maar dat er een groot gebouw voor zit en dat de andere kant niet alleen naar het Noorden uitkijkt, maar dat er ook nog eens een grote flat voor gepland is! Ik heb naar flats in de Hofdame gekeken en naar een flat op de Botersloot met een gemeenschappelijke tuin, maar dan heb je niet eens een balkon! Die woningen in het nieuwe Stadstimmerhuis leken ons wel wat, maar die zijn intussen allemaal weg…. Goed: we laten die huizen even zitten en gaan naar de motieven.
In de eerste plaats hebben we het hier allebei erg naar onze zin, NOG wel. Als de kinderen allemaal minstens 2x per jaar komen en we krijgen vrienden en allerlei familie, is het hier fantastisch. In de zomer wonen we hier in een paradijsje. In de winter wonen we hier in een kerstkaart. Ik vind het heerlijk om 5-6 uur per dag in de tuin te werken, lange wandelingen te maken zonder iemand tegen te komen en te zwemmen in kristalheldere meren NOG wel en ’s winters een beetje te naaien en genealogie te doen zolang mijn ogen het nog doen. Leo vindt het heerlijk om wat op de Universiteit te rommelen en ’s winters om de hele voetbalcompetitie te volgen als hij niet ziek wordt. We hebben leuke buren en vrienden hier alleen geen kinderen Als Ostergötland in Zuid-Holland lag, zouden we niet erover piekeren om terug te komen.
Toen we hier kwamen wonen, heb ik bedongen dat ik 1x per maand naar Nederland kon gaan. Ik wil betrokken zijn bij het leven van onze kinderen. Ik vind het heerlijk om te zien hoe ze alle vier met hun karakter vorm hebben gegeven aan hun leven en op hun eigen manier met hun omgeving en hun kinderen omgaan. Ik hou ook veel van onze schoonkinderen en ben hun uiterst dankbaar dat ze onze kinderen zo gelukkig maken. En dan de kleinkinderen! Ik weet uit ervaring hoe snel kinderen opgroeien en dat je moet genieten van het proces. Natuurlijk is Leo voor mij het allerbelangrijkste, daarom heb ik ook zonder met mijn ogen te knipperen gezegd dat ik met hem mee naar Zweden zou gaan. Dat 1x per maand naar Nederland kan nu niet meer. In de winter kan ik Leo eigenlijk geen dag alleen laten. Eten klaarmaken gaat nog wel, maar de kachel moet aan en hij kan geen hout sjouwen, sterker nog: hij moet zo min mogelijk aan afkoeling bloot staan. Dan heb ik het nog niet eens over sneeuw schuiven….. Toen mijn vader in maart van dit jaar overleed, ben ik wel naar de begrafenis gegaan, maar meteen de volgende dag weer teruggekomen. Als Leo me niet bezworen had dat hij gewoon een dag alleen kon zijn voor deze gelegenheid, was ik niet gegaan. Daar komt nog bij dat we nu ook niet meer samen kunnen reizen sinds Leo bloeddialyse heeft. Hij moet iedere drie dagen gedialyseerd worden en een gastdialyse regelen in een ander ziekenhuis kan wel, maar is een administratief uiterst ingewikkelde procedure. Omdat Leo op 2 september een promotie heeft in Nederland waar hij in de commissie zit, hebben we nu geregeld dat hij in het Franciscusziekenhuis wordt gedialyseerd 2x, maar het heeft drie maanden geduurd voor het rond was. De lust om spontaan er even uit te gaan wordt op deze manier grondig de grond ingeboord. We wilden dus naar Nederland. Ik heb mijn huis al flink opgeruimd, winterkleren zitten in dozen in de garage, MAAR…. toen werd het lente en mooi weer en de plantjes begonnen te groeien en Leo knapte op. Leo is aan een project bezig dat tot volgend jaar april duurt en hij heeft de hoop van een transplantatie niet opgegeven. AL onze kinderen kwamen hierheen met hun kinderen en we konden allebei volop genieten. Voor Leo hoeven we niet terug naar Nederland, hij wil hier wel blijven. Mijn kinderen hebben me allemaal gewaarschuwd dat ik echt een lapje grond moet hebben als we verhuizen, want ik word heel blij van plantjes arrangeren en laten groeien. Ze zijn bang dat een balcon niet genoeg is voor mij. Mijn hele leven lang heb ik me niet door angst laten leiden bij het nemen van beslissingen en dat weiger ik nu ook. Waar ik wel bang voor ben is, dat we op een gegeven moment niet meer terug KUNNEN, of dat de kinderen allemaal een week of twee vrij moeten nemen om ons te helpen verhuizen, daar ben ik bang voor. Don’t fence me in, daar ben ik allergisch voor. Bovendien kan ik ook wat krijgen! Om ziek te worden ben ik niet zo bang, maar ik ben nogal onhandig en een enkel of een heup is zo gebroken op deze leeftijd. Maar goed, we hebben de beslissing genomen om volgend jaar in augustus ons huis te koop te zetten en van de winter een mannetje alle plafonds en de meeste muren te verven, om de vloeren te laten slijpen en om de buitengevel schoon te laten maken, hier en daar een likje verf, zulke klusjes, zodat het huis er op en top uitziet volgend jaar en dan blijven we er gewoon nog een jaar in wonen. Voor de rest zien we wel. Het vliegveld van Linköping is vlakbij en als er af en toe een kind komt voor een weekendje en in de vakanties, houd ik het wel uit om opgesloten te zitten op het platteland. Tenslotte hebben we email, telefoon en, o wonder, SKYPE!
2012-12-24_11.52.37

Toveren met stof, nu met de foto’s erbij getoverd

Mijn dipje is helemaal verdwenen, hoewel er nog steeds geen sneeuw ligt. Maar hé: de langste dag is geweest, het is Kerstmis en over een week komen mijn dochter en schoonzoon met hun kinderen voor een weekje! We zijn een trainingsprogramma begonnen en een kalm-aan-eten-project. Ik heb nog best veel spieren over van de vorige keer, maar Leo moet van ver komen. Ik vind zelf dat zijn wandeltempo al omhoog aan het gaan is, maar ik kreeg van hem geen bevestiging……
Verder ben ik aan het NAAIEN, jongens!! En daar word ik me toch vrolijk van! Ik heb een patroontje gevonden voor een babyquiltje met driehoekjes en flying geese, erg leuk. Natuurlijk is het verschrikkelijk veel werk, stom van me, maar ja: ik vind het nu eenmaal een mooi patroontje. Ik hoop het quiltje af te hebben als ik 13 januari naar Nederland ga, want dan is de baby all lang geboren. Die komt namelijk 30 december met de keizersnee….
Maar we gaan het even over het quilten hebben. Ik heb een aantal foto’s genomen van mijn tovertruc met de driehoekjes en jullie krijgen een soort tutorial voor als je ooit eens driehoekjes wil maken van stof.
Je neemt een lapje stof van 10 1/2 x 10 1/2 cm en je neemt er nog een in een contrasterende kleur.
040

Je legt de lapjes op elkaar met de goede kant tegen elkaar aan de binnenkant.
043_cr

Dan trek je twee lijnen van diagonaal naar diagonaal en daarna twee lijnen door het midden, waarmee je de ruimte dus in vieren verdeelt. Door die diagonalen is de ruimte nu in achten verdeeld.
044_cr

Vervolgens ga je op 1/4 inch (7 mm.)langs de diagonalen stikken zig-zag. Je mag een diagonale lijn niet kruisen. Eerst aan de ene kant en dan aan de andere kant van de diagonale lijnen.
De rechte lijn is bijna het draaipunt. Ik vind het heel moeilijk om precies het draaipunt te vinden en het is uiterst belangrijk om zo nauwkeurig mogelijk te werken. Je hebt er later alleen maar heel veel last van als je dat niet doet….. Dit is de blauwe achterkant omdat op het wit, de witte stiksels niet te zien waren
047
Vervolgens knip je alles los over alle lijnen
048
049
en Tara!!! je hebt 8 vierkantjes van 3×3 cm., die ieder uit twee driehoekjes bestaan….
050

Toveren of niet? Even open strijken en de puntjes eraf knippen: klaar!
051

Nou niet echt, want nu moet je die vierkantjes weer aan elkaar naaien om dit patroon te krijgen…..
052

Het worden drie van zulke rijen met aan de bovenkant twee rijen flying geese. Daar komt misschien ook nog een tutorial van……

Banáán???? Banáán!!!!!

Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, was mijn moeder nog net geen 18 jaar. Toen de Tweede Wereldoorlog eindigde, was ze nog geen 23 , getrouwd en ze had twee kinderen. Haar tweede dochter was aan het begin van de hongerwinter geboren en ze is met haar op hongertocht gegaan naar de Hoekse Waard(vanwege de borstvoeding). Ik werd als derde dochter geboren in 1948 toen er nog steeds van alles niet was. Mijn moeder keerde de jassen (de stof omkeren en de voering aan de andere kant doen, zodat de jas weer nieuw lijkt) en alles, alles werd gebruikt, gerepareerd, opnieuw gebruikt tot het uit elkaar viel van ellende. Deze lange inleiding heb ik gemaakt om te zeggen dat ik opgevoed ben met de ijzeren stelregel, VOEDSEL VERSPIL JE NIET!! Het verhaal van Cleopatra die zich iedere morgen baadde in een bad met ezelinnemelk was voor ons net zo afschrikwekkend als de zonde tegen de Heilige Geest voor Christenen is. Ik heb ook nooit meegedaan met de trend van de zeventiger jaren om iets van brooddeeg te maken en dat dan te verven, om zonnebloempitten met lijm ergens op te plakken enz. Ik maakte wel iets van brooddeeg (zonder die lading zout en gewoon met gist) en dan bakten we het daarna in de oven en aten het op…
Als je jarenlang hiermee gedrild bent,is het moeilijk om te lezen dat je een fijngeprakte banaan op je gezicht moet smeren tegen rimpels, dat je een maskertje moet maken van avocado enz. enz. Ik vond het al een hele overwinning van mezelf dat ik tegen Kerstmis een limoen in plakjes sneed te drogen legde op de verwarming met kruidnagel erin. Voedsel is om te eten en de restjes verwerk je of geeft ze aan de vogels…..
Nou, maak ik er niet zo’n punt van hoor, van mijn rimpels. I pick my battles. De strijd tegen veroudering ga je so wie so verliezen. Bovendien zit de ware schoonheid van binnen. Ik PIEKER er niet over om een botoxbehandeling te laten doen bijvoorbeeld of een facelift…. Allemaal hardstikke duur, zonde van het geld. Maar ja: ik las dat over die banaan en ik vond dat ik dat dan maar eens moest proberen. Omdat het me toch tegen de borst stuitte om een banaan op je gezicht te doen, haal ik al een aantal dagen op gezette tijden bananenSCHIL over mijn huid (en de banaan doe ik in de smoothie) en weet je: HET WERKT!!! Mijn rimpels worden in hoog tempo minder, echt waar! Het werkt beter dan een dure crème van 18 Euro. Ik neem iedere twee of drie dagen een foto, die zal ik over veertien dagen aan elkaar plakken. Ik was bij Lush van de week om mijn halfjaarlijkse voorraad aan te vullen en daar hadden ze gezichtscreme met avocado erin. Het was hardstikke duur en dan koop ik ook avocado! Kan ik net zo goed meteen een avocado kopen, is een stuk goedkoper…. Dan doe ik daarvan ook de binnenkant van schil op mijn huid en de avocado eet ik op, iedereen gelukkig.
Ik heb jullie anders wel schandelijk verwaarloosd hè? Ik ben in Nederland geweest en ga volgende week weer. Ik heb een diepe bewondering voor haar die met kleine kinderen en een zieke man toch nog bijna iedere dag een logje schrijft. Pfoe. Ik heb geen kleine kinderen en mijn man is minder ziek, maar mij lukt het niet (zelfs al schrijf ik alleen maar in het Nederlands).Na een poosje niet geschreven te hebben, denk ik ook meteen dat alles wat ik meemaak volkomen oninteressant is Maar zelf vind ik die gewone huis- tuin- en keukenverhalen echt heel leuk om te lezen. Dan schrijft zij over het kopen van een nieuwe bril en het is gewoon een heel leuk stukje! Nou, over zulke dingen kan ik ook schrijven, maar ik denk dan dat anderen dat niet interessant vinden….. Ik ben bijna mijn tanden verloren in de Schie (in Overschie) en daar heb ik niet over geschreven, doe ik nog, beloofd!

Citaat

Dit vraagt om een quilt van 2.40×2.40

Eindelijk is de slaapkamer af! Het bed is de dag voor ik naar Nederland ging gemonteerd en de buren hebben de kastjes heel lief op zijn plaats gezet.
Het bed slaapt heerlijk en er zit een electrische op-en-neer-stand op voor je bovenlichaam en ook voor je benen. Ik heb zo gedacht: Het is waarschijnlijk het laatste bed wat we kopen en dus moet het van alle gemakken voorzien zijn en een hoge instap hebben. Het is heerlijk om niet meer te hoeven bukken en om je zo uit je bed te laten glijden en dan op de grond te staan.
Foto’s Eerst van de toestand voor het bed:
037
Toen zijn we aan het werk gegaan: de slaapkamer werd leeggeruimd, van een papierlaag voorzien.
043
gewit en daarna kon het behangen beginnen. Eerst moest er wit plamuurbehang op, afstomen kennen ze hier niet:
045
Daarna werd het serieus: behang met PATROON!! Paniek ! Peeuw!!
051
De randjes moeten heel precies worden afgesnedn:
047
055
en dat is hem nu. .Nu ga ik eerst een tafelkleed maken en dan verkleedkleren en daarna ga ik aan mijn slaapkamerquilt beginnen. Het wordt een lonestar, dat weet ik al wel en ik heb ook al stof gekocht bij mijn quiltwinkeltje. Die neemt mijn dochter volgende maand mee als ze met de auto komt. Eerder ga ik er toch niet aan beginnen. Ik heb een afspraak gemaakt dat ze me op skype een quilt as you go methode gaat leren, want een quilt van 2.40 bij 2.40 is wel erg moeilijk te hanteren onder de naaimachine. Ik ben nog niet begonnen met naaien sinds ik thuis ben, want er moet gezaaid worden en ik heb 100 stuks zomerkleding zitten strijken. Misschien doe ik wel het een en ander weg, want ik ben natuurlijk veel afgevallen. Maar ik heb geen zin gehad om alles te passen. >Ik heb een vuilniszak in de hoek van de kamer staan en alles wat ik weg wil doen gaat daarin. En nu ga ik slapen, welterusten allemaal! De stoeltjes zijn overigens NIET terecht. Het vermoeden bestaat dat ze opnieuw uitgehuurd zijn. Dorothee deed me de tip aan de hand om een oproep op Facebook te plaatsen. Ik had daar zelf ook al aan gedacht, dus dat doe ik nu nog even voor ik ga slapen……..

Lieve lente lalalala

De plekken waar de sneeuw verdwenen is, worden steeds groter. Toch vriest het hier iedere nacht nog een graad of vijf. Maar de zon wint nu iedere dag aan kracht en schijnt ook flink langer. Het is hier nu al twee weken heel zonnig weer en overdag is het heerlijk warm in de zon. Zoals jullie kunnen zien heb ik mijn kopfoto veranderd. Dan zou je zeggen dat de sneeuw behoorlijk weg is, maar dat is toch niet zo hoor. Hier volgen een aantal andere fotootjes van dezelfde tuin….005
Als je goed kijkt, zie je nog de groene sjaal en de bezem liggen van de sneeuwman die we met Kerst gemaakt hebben
007
De crocussen van de kopfoto staan net buiten beeld op deze foto. De achterburen hebben wat minder zon en daar ligt dus nog heel wat sneeuw op de daken zoals je kan zien…
010

Maar kijk! Daar waar de sneeuwlaag zich terugtrekt, begint al meteen het gras te groeien. Voor we het weten, is alles groen en moet ik alweer onkruid gaan trekken.
De eerste planten beginnen ook al. Afgezien van het gras en de crocussen, heb ik gespot:
003
een akelei in wording! En dan is er ook nog een hele jonge papaver:
004
De natuur verliest geen seconde tijd. Over een paar weken is de hele grond bedekt met witte en blauwe bloemetjes. Dit blijft een adembenemend land.

Sneakpeak bij een werk in uitvoering

Sinds ik enkele weken bezig was met lijnen heb ik iedere week of veertien dagen vier foto’s van mezelf laten nemen, van voren, van achteren en van de beide zijden. Niet alle foto’s geven betrouwbare contouren, want soms gaat de flits af en dan zit er een schaduwrandje omheen. Omdat ik even behoefte heb aan de aaaah’s en oooo’s van jullie krijgen jullie vandaag vier foto’s te zien. Twee zijn er van voren en van achteren in 2011 toen ik meer dan 100 kilo woog en de andere twee zijn van voren en van achteren gisteren genomen. Ik ben in de tussentijd 14 kilo afgevallen en dan heb ik niet meegerekend dat ik ook nog ongeveer 4 kg. spieren heb opgebouwd in de tussentijd. Ik ben van maat 52 naar maat 46 gegaan en heb ik veel conditie opgebouwd. Omdat ik nu werk, heb ik minder tijd om te trainen en is het moeilijk teblijven afvallen. Ik ben er nog niet, maar vandaag wil ik tevreden zijn en blij zijn met het al behaalde resultaat. Dat heb ik even nodig om vol te houden en er nog 10 kilo af te krijgen, niet voor de operatie, maar voor mezelf.

00001 1 juli 2011.
16feb13achter2.jpg
00001   juli 2010
16feb13voren2.jpg

De procesfoto’s en de laatste foto’s in badpak volgen nog, maar nu wil ik eerst ooooh’s en aaaah’s horen. Kom maar op!

Mijn donatie is nog niet van de baan hoor!

De race is ook nog niet gelopen, maar de donatie kan ook gewoon nog door gaan. Gisteren kreeg ik een telefoontje van de donatiezuster. Ik krijg een nieuw nierfunctie-onderzoek en dit keer iets uitgebreider. Het schijnt dat het ook kan dat je ZO gezond bent dat je nieren met 70% functie gewoon alle afvalstoffen uit je bloed halen. Met andere woorden: ze zouden wel 100% kunnen functioneren, maar waarom zouden ze, als je bloed ook met 70% wordt gezuiverd? Zoiets is misschien met mij aan de hand. Zo heb ik het tenminste begrepen. Ze hadden ruggespraak met Gothenburg gehad en die hadden mijn donatienier niet meteen afgewezen en dat is een verschrikkelijk goed teken, want eerder hadden ze een donor met 79% functie afgewezen.
De 26e heb ik een onderzoek en dan moet ik drie uur later terugkomen en dan nemen ze nog drie proeven met 20 minuten tussenpoos. Ik weet wel dat ik me in de week daarvoor heel rustig hou, veel slaap en geen nier-belastende dingen doe. Of zou ik die juist wel moeten doen dat die nieren gedwongen worden harder te werken? Wat denken jullie?
Nu kan het ook nog dat ik goedgekeurd word als donor, maar dat Leo geen nieuwe nier kan krijgen. Dat heeft ook te maken met zijn urinewegen. Sinds vorige week maandag dialyseert hij zichzelf vier keer per dag (een keer op zijn werk) en eigenlijk gaat het heel goed. Alleen: je verliest natuurlijk een heleboel energie als je twee liter vocht bij jezelf aftapt vier keer per dag, dus hij heeft het steeds koud en heeft verschrikkelijk behoefte aan zoetigheid. Ik haal dus om de paar dagen gebakjes in huis en daar eet ik zelf een theelepeltje slagroom NIETS van.
Ik zit die verschrikkelijke administratie te doen, maar gelukkig ben ik nu bijna klaar. Voor de negende moet je het ingeleverd hebben, dan krijg je dezelfde maand je salaris nog. Verder heb ik mijn naaimachine vandaag weggebracht, want de draad brak steeds na 10 centimeter naaien. Nu blijkt dat er op het afdekplaatje een scherp randje zit waar de draad langs schuurt. Morgen is het klaar en dan moet ik snel twee quiltjes afmaken, want één van de twee babies is al geboren en de ander kan ieder moment geboren worden (misschien is het al gebeurd (ff snel op Facebook kijken). Nee, nog niet…..
Ik heb nog even tijd. Gauw mijn tas inpakken en alles klaarzetten, morgenochtend om kwart voor acht de deur uit…

Nierennieuws…..

Vandaag kreeg Leo zijn eerste dialyseles, best spannend allemaal. Je moet een heleboel – niet moeilijke – handelingen achter elkaar in de juiste volgorde uitvoeren. Dat moet heel zorgvuldig gebeuren om infectie van het buikvlies te voorkomen. Als je per ongeluk iets laat vallen, moet je het meteen weggooien en een nieuwe nemen. Ik denk dat ik alles iedere keer ga klaarleggen op een schone gestreken theedoek. Alle spullen worden per 14 dagen thuisbezorgd als het eenmaal gaat lopen. Je kunt dat ook naar je werk laten sturen of naar een adres in Nederland b.v. Dan hoef je geen extra koffertje mee te nemen voor je dialysespullen. Toevallig was mijn dokter ook daar aanwezig (op het dialysecentrum) en ze had nieuws. Mijn beide nieren werken ongeveer voor 50%. Een nier doet 52% en de andere 48%. Maar dat betekent niet dat mijn nierfunctie 100% is, maar het is de verdeling van de nierfunctie van 71%. Ze heeft alle gegevens naar Gothenburg opgestuurd en nu maar afwachten of ze het accepteren. Als ZIJ het niet accepteren, kunnen ze ook de gegevens nog opsturen naar Stockholm en misschien accepteren die het dan. Dat is al een keer eerder gebeurd, maar dat was iemand met een nierfunctie van 78%. Leo en ik geloven geen van beiden dat het geaccepteerd gaat worden….. Ik heb het nog over een nieuw nierfunctieonderzoek gehad en gezegd dat ik zo hard aan het trainen was en dat dat misschien de functie heeft verlaagd tijdelijk en ze overlegt het met haar collega’s of dat mogelijk is. Als ik een nieuw onderzoek krijg, ga ik een week rusten en alleen maar water drinken en – misschien – peterselie eten…. Ik zal eens op het net zoeken wat je nierfunctie verder nog gunstig beïnvloedt.
Vandaag heb ik een nieuw groepje kinderen voor het eerst gehad, ze zijn 6, 8 en 9 jaar.
Die van 6 gaan net lezen en die van 9 spreekt eigenlijk bijna nooit meer Nederlands (Vlaams), dus ik heb een leuk boom, maan, vis-spelletje gedaan. Ik heb nu ook een iets betere indruk van de kinderen, dus volgende week ga ik wat dieper overal op in. Ik had niet eens tijd om voor te lezen, volgende week dan maar. Het heeft hier de hele dag hard gesneeuwd en het was zo wit, dat je de weg nauwelijks kon zien. Ik was versleten toen ik thuis kwam. Ik heb eerst een uur geslapen. Na het eten vanavond heb ik de oprit geveegd in het stikkedonker. Beter nu dan morgenochtend om zeven uur als Leo erdoor moet toch? Nu kan ik tenminste nog een half uurtje uurtje blijven liggen. Vroeger deed ik anderhalf uur over de oprit , nadat ik ging trainen deed ik er drie kwartier over en vanavond was ik na een half uur weer binnen: trots op mij!

Geopereerd op 12.12.’12., maar niet om 12.12 uur.

Nog niet veel van te zeggen…… Hij is goed uit de narcose gekomen,heeft al gegeten en heeft zelfs een stukje gewandeld. Narcose is natuurlijk rotspul, dus het duurt even. Als je dan ook nog in aanmerking neemt dat hij nieren heeft die de afvalstoffen niet zo snel kunnen afvoeren, valt het me allemaal niet tegen.

Vannacht niet meer dan vier uur geslapen en vanmorgen had ik een nieronderzoek. Vanavond bij Leo zag ik mijn dokter ook nog even en de uitslag van 30 november was teleurstellend. Mijn nierfunctie was maar 71% en voor een donatie is 75% het minimum. Maar ook zij kon bijna niet geloven dat mijn nieren echt maar voor 71% werken, want de verdere uitslagen waren uitstekend. We gaan het waarschijnlijk overdoen, dat andere onderzoek Nu denk ik: had ik nou vannacht maar een beetje langer geslapen, misschien was dat beter geweest. Straks is dit onderzoek ook niet in orde. Ze kunnen met dit laatste onderzoek ook zien of beide nieren werken en of ze allebei even veel werken. . Ik heb het wel vaker gehoord van mensen hoor! Die bleken al jaren op 1 nier te leven, die andere had het dan allang opgegeven, niks van gemerkt. Ik heb besloten een poosje zoutloos te gaan eten, misschien dat die nieren dan beter werken….. Leo zag het natuurlijk meteen niet meer zitten: “Zie je wel, je moet de huid van de beer niet verkopen…..”
Ik heb een cadeautje weggegeven hoor, om 12.12 uur! Aan een zuster, zij was de eerste ik zag. Ik had er een briefje bijgedaan met uitleg en haar opgeroepen volgend jaar ook mee te doen met verwijzing naar de website.
Ik kan geen foto laten zien van mijn zelfgeborduurde theedoek met over de hele theedoek verdeeld een aantal keer God JUl er op in het rood en in het groen, want ik heb mijn tas met fototoestel bij Leo op de kamer laten staan…… Dat was het weer voor vandaag Ik ben een beetje aangeslagen moet ik zeggen. Vanavond heb ik troostvoedsel klaargemaakt: patat. Morgen word ik weer fanatiek als ik goed geslapen heb