Categorie archief: universiteit

Twee gevaarlijke momenten

Zo’n twee maanden is hij nu aan het dialyseren, Leo. Hier in Zweden, waar iedereen het Ikea-principe aanhangt (doe alles zoveel mogelijk zelf). wordt de dialyse gewoon door Leo zelf uitgevoerd. Daar doen ze hier niet moeilijk over. Ze leren het je en begeleiden net zo lang dat proces tot jij je veilig voelt en zij het veilig vinden. Er zijn twee soorten dialyse: de meest bekende is de bloeddialyse, waarbij je bloed buiten het lichaam door een dialysemachine wordt gevoerd en gereinigd. Als je dat gaat doen, zijn er twee mogelijkheden. Als je thuis wil dialyseren, krijg je een machine thuis die helemaal wordt aangesloten waar je wil met een verbinding naar de badkamer, omdat er veel water bij gebruikt wordt. Wil je niet thuis dialyseren, krijg je de sleutel van het dialysecentrum en ga je daar -ook geheel zelfstandig- dialyseren. Je kan dan besluiten b.v om drie nachten per week te dialyseren Het voordeel van deze methode is dat het gewoon ’s nachts kan, terwijl je slaapt. Je hebt geen tijdverlies. Nadelen zijn dat er langere tijd zit tussen twee dialyses zodat je iets vermoeider bent en dat je – als je reist – een afspraak moet maken bij het ziekenhuis waar je heengaat voor een dialyse. Dat moet dan meestal overdag (een dialyse duurt dan een uur of zes per keer), want ’s nachts komen de vaste klanten. Je vakantie wordt dan dus om de andere dag in het ziekenhuis doorgebracht.
Een andere dialysemethode is de peritoneale dialyse. Daar hebben wij voor gekozen. Dat is een dialyse zonder bloed. Je krijgt een slangetje in je buik waarvan het uiteinde uit je buik steekt. Als je gaat dialyseren laat je twee liter vloeistof door het slangetje in je buikholte stromen. Dat gaat gewoon door zwaartekracht door de vloeistofzak aan een infuusstandaard te hangen. Dan doe je het dopje er weer op en je laat de vloeistof vier tot zes uur daar zitten. Het buikvlies gaat dan als ‘nier’ fungeren en de afvalstoffen komen in dat vocht terecht. Na die tijd laat je de vloeistof in een zak lopen en daarna laat je weer twee liter nieuwe vloeistof in de buikholte lopen. Dat verwisselen van vloeistof duurt bij elkaar ruim een half uur, maar daarvoor moet de vloeistof opgewarmd worden tot 37 graden anders is het zo’n koude plas in je buik…. Deze methode heeft dus als voordeel dat er geen bloed aan te pas komt, maar dat wil niet zeggen dat hij zonder gevaar is. Het gevaar van infectie is namelijk erg groot Er zijn twee gevaarlijke momenten tijdens het proces. Het eerste moment is als het dopje van het uiteinde van het slangetje eraf gedraaid wordt om de vloeistof weg te laten lopen het tweede moment is als de vloeistof er weer ingelopen is en er moet weer een dopje op. De verbinding naar het buikvlies is dan open en bacteriën of virussen zouden naar binnen kunnen komen. Het is daar vochtig en 37 graden, ideale omstandigheden voor bacteriën en virussen om zich razendsnel te ontwikkelen. Andere voordelen van deze methode zijn dat je het overal kan doen (Leo dialyseert een keer per dag op zijn werk) en dat je kan reizen waarheen je wil. De spullen (zakken met vloeistof en ontsmettingsvloeistof, dopjes en klemmen om de slangen af te klemmen) worden naar je vakantie adres gestuurd op jouw verzoek.
Het nadeel van deze methode is dat je vier keer per dag die vloeistof moet verwisselen. ’s Morgens om half zeven begint Leo al en hij kan niet eerder dan half twaalf naar bed omdat hij dan nog een laatste keer moet dialyseren. Op een gegeven moment leek het erop dat hij alleen nog maar aan het dialyseren was. Maar nu zijn we heel behoorlijk gewend en het valt eigenlijk best mee. Leo dialyseert als hij thuis is meestal voor de TV en dan is een half uur zo om. Het fijnste is echter dat hij weer een beetje kracht terugkrijgt. Hij heeft weer energie om dingetjes te doen, al kan hij nog steeds niet zwaar sjouwen en hij is wat vrolijker. Ach, en de zomer komt eraan, daar wordt iedereen vrolijker van. Uiteindelijk valt het ons alles mee nu we eenmaal in het ritme zitten. Het kostte wel even tijd om de juiste samenstelling van de vloeistoffen te vinden. Eerst werd hij te dik, dus dan moest er een keer glucose af, daarna hield hij te veel vocht vast en werd er weer een aanpassing gemaakt en hij heeft ook nog een keer ernstige bloedarmoede gehad. Toen heeft hij een speciale ijzerinfuus gehad en hij heeft iedere week ijzerinjecties die hoe kan het ook anders hij zichzelf geeft. Maar nu gaat het echt een stuk beter en we kunnen weer genieten. In het lange weekend van Pinksteren gaan we voor het eerst samen naar Nederland. Mijn oudste dochter komt de week ervoor naar ons toe met haar gezin met de auto. Zij neemt de vloeistofzakken mee naar Nederland en wij nemen met het vliegtuig, het opwarmding mee en zo’n infuusstandaard die je helemaal kan opvouwen. Als we terugkomen, moet Leo nog een ruime week werken en dan gaat hij officieel met pensioen. Hij blijft nog anderhalve dag of zo doorwerken aan een project en het begeleiden van een paar studenten. Ik word een dag nadat hij 67 wordt, 65, maar ik blijf gewoon doorwerken, drie dagen per week. Bikkels, dat zijn we op onze ouwe dag, bikkels, al zeg ik het zelf.

delentewilookhiermaarnietkomendipje…

Heel veel heb ik te vertellen.Iedere keer maak ik iets mee waar ik een logje over wil schrijven. Zo hebben we gisteravond een diner gehad met een aantal mensen van bedrijfsleven en Universiteit en de gouverneur van Östergötland, de burgemeester van Linköping en de ambassadeur van Nederland, erg interessant. Van mijn dochter heb ik een hilarisch verhaal gehoord over een cursus creatieve ontwikkeling voor kinderen, dat ik jullie wil vertellen en ik heb een slaapkamer behangen voor het eerst van mijn leven en er foto’s van gemaakt die nog op het toestel zitten. Verder heb ik alle blokken voor het tafelkleed af en ben nu met een ambitieus project bezig om de duizenkleurenjas van Jozef te maken als verkleedklerencadeau voor een kleinzoon. Toch gaat het niet helemaal goed met me. Terwijl ik eindelijk een reis naar Nederland heb kunnen boeken en terwijl ik al weken tegen anderen roep dat het zo veel lichter wordt en dat de lente heus eens komt, ben ik zelf in een soort lethargie vervallen. Ik val bijna in de auto in slaap iedere keer en als ik thuis kom ben ik dodelijk vermoeid, zo vermoeid dat ik eerst een uur ga slapen en de troep de troep laat. Ik heb honger en ik ben depressief gewoon. Mijn mail loopt vol met mensen die iets vragen en waar ik simpelweg niet op antwoord, ik lees dat mensen hun verjaardag vieren en ik reageer niet eens, dat soort dingen. Om half elf ’s avonds kom ik eindelijk uit mijn lethargie en ga ik eens wat doen tot minstens een uur ’s nachts. Daardoor sta ik de volgende morgen moe op en begint het hele liedje weer opnieuw. Ik doe het mezelf aan en ik weet zeker dat het ook weer overgaat, maar ik weet niet zo goed wanneer. Jullie merken het wel, tot later.

Uw razende reporter van VZG (Vreemde ZweedseGewoontes) meldt dit keer: LUCIAVIERING!

Nou, Leo is vanmiddag naar huis gekomen. Hij heeft er gewoon een navel bij…..
Hij dacht van te voren dat hij morgen gewoon weer aan het werk kon, maar dat zal niet gaan hoor. Hij heeft natuurlijk narcose gehad, daar vergis je je altijd in. Verder zijn zijn buikspieren uit hun verband en mag hij de eerste weken niet tillen en gewoon uit bed komen. Hij kon niet eens zijn sokken en schoenen aankrijgen vanmiddag, dus dat werken zal nog wel even duren. Maandag moeten we nog terug voor controle, dus dan is het gelukkig pas dinsdag voor het werken in the picture komt. Bij zijn afwezigheid heb ik het nog wat kerstiger gemaakt. Ik zie er voor het eerst dit jaar tegenop om een kerstboom te kopen en op een standaard te zetten, naar binnen te slepen en hem dan over een paar weken weer naar buiten te slepen. Het versieren van een kerstboom vind ik wel leuk om te doen, maar al dat gedoe eromheen, bah! Dit jaar kan Leo me ook niet helpen met het op zijn plaats brengen en weer opruimen van de kerstboom, dus nee: ik zie het niet zitten. Bij haar las ik dat ze de ficus Benjamina had opgetuigd en laat ik die nou ook hebben, een hele grote!
Dus ik heb hem versierd en het resultaat is niet slecht, alleen: de versierselen zijn veel minder goed te zien omdat er allemaal bladeren aan zitten in plaats van naalden. Maar de lampjes vind ik dan wel weer erg leuk staan.
011
Omdat ik de dennengeur zo essentieel vind voor Kerstmis, haal ik wat takken in huis en die zet ik in een vaas samen met bessen of zo. MIsschien koop ik nog wel twee van die kleine boompjes die op tafel kunnen. Die zet ik dan wel in het bos achter ons huis van het voorjaar……
Omdat ik mijn tas bij Leo had laten staan, kon ik gisteren geen foto bij mijn verhaal van 12.12.12.12 zetten, dus die komt hier dan, twee zelfs:
014

015

13 december wordt hier het Luciafeest gevierd. Het is een vreselijk Zweeds gebeuren, onnavolgbaar als je er niet mee opgegroeid bent, net zoiets als Sinterklaas voor een Amerikaan…. In de oude Juliaanse kalender was 13 december de kortste dag een bijgevolg de langste nacht. De meisjes doen een kaarsenkrans op hun hoofd en een lange witte jurk aan. Vroeger waren dat echte kaarsen en kregen ze kaarsvet in hun haar, maar tegenwoordig zijn dat, heel handig, van die elektrische kaarsen op een batterijtje. Op mijn school heb ik geleerd dat de Zweden die in de Napoleontische tijd in Italië waren geweest, de Luciaviering mee terug hebben genomen, maar bij Wikipedia kan ik daar niets over terugvinden. Daar staat dat het uit de heidense tijd stamt en te maken heeft met de zonnewende. In ieder geval: het is een heel gebeuren. We werden gewaarschuwd vanmorgen dat Lucia zou komen op de afdeling en er werd zo stralend bij gekeken dat zelfs Leo niet durfde te weigeren om te gaan kijken.
Daar kwamen ze aan, tussen de ziekenhuisspullen door. Ze zongen Sankta Lucia, prachtig:
016
017

Daarna stelden ze zich op voor de ‘huiskamer’ van de afdeling en zongen alemaal Zweedse liedjes over duister en het licht dat schijnt en dat het zo mooi is binnen met al die lichtjes en buiten met de sneeuw. Even for the record; het was vandaag -22 graden! Toch voelde het warmer aan dan gisteren toen het -9 was met een gemene Noordwestenwind. De zon scheen prachtig op de zwaar besneeuwde bomen, maar ik had geen camera bij mij op weg naar Leo. Maar goed, even terug naar de Luciaviering. Er waren drie soorten Luciagangers. Ten eerste Lucia zelf, dat is er altijd maar 1, zij heeft een rode sjerp om haar middel. Dan waren er de tärnur. Dat zijn er 12 (Lucia is de dertiende) De beste vertaling die ik kon vinden was bruidsmeisjes. Zij hebben glitter in hun haar en 1 kaars in de hand.
019
Daarachter waren de stjärngossar (sterrenkerels), dat zijn jongens, ook in lange witte jurken, maar met een puntmuts en een ster in hun hand.
020
Bij sommige bijeenkomsten zijn ook Tomten (dwergen/kabouters en/of peperkoekenmannetjes aanwezig. Daar was nog een rel om hier in Linköping. Op een school werd een allochtoon jongetje geweigerd mee te doen als peperkoekenmannetje, want, werd er gezegd, dan ben je een verbrand peperkoekenmanetje en dat kan niet. Bovendien is het een Zweedse traditie en daar heb jij niets mee te maken. Nou, je begrijpt dat daar heel wat reactie op gekomen is.
Deze Luciaviering wordt OFFICIEEL in de kerk gevierd en dan met echte kaarsen. Het is de enige vorm van heiligenverering in de Protestante kerk vertelt Wikipedia me.
Bij ons werd er in ieder geval prachtig gezongen, vierstemmig. Het waren leerlingen van de muziekklas van de middelbare school, zeg maar een Havo voor Dans en Muziek. Ik heb al eens eerder geschreven dat de Zweden prachtig kunnen zingen, maar dit was compleet professioneel! Het hele personeel stond ook te kijken, alle dokters en verpleegsters. Daar waren natuurlijk ook een paar allochtonen bij en die keken ook een beetje verbaasd.
Nu ga ik bij mijn mannetje TV kijken, spreek jullie later.

De Hansa Green Tour in Hamburg

Een keer per jaar wordt de Hansa Green Tour georganiseerd. Dan wordt er met een aantal electrische auto’s een tour gemaakt langs een aantal Hanzesteden en de groene projecten worden aangestipt en besproken.

twee van de elektrische auto’s voor het Marriotthotel


Leo was uitgenodigd om vrijdag wat te vertellen over Zweedse ecologie /en ook voor donderdagmiddag en -avond waren we uitgenodigd om aan het programma deel te nemen. Ik heb op een elektrische fiets door Hamburg gereden en jongens, IK BEN OM!!! Het is hier nogal heuvelachtig en een stukje fietsen is gewoon erg vermoeiend. Onze nieuw gekochte fietsen voor we naar Zweden gingen, staan al twee jaar in de schuur….. Toen we nog in de stad woonden, fietsten we wel, maar hier moet je al beginnen met 800 meter heuvelop naar de verharde weg…We gaan ze echt kopen, elektrische fietsen bij Hartman, die kennen we. We moeten maar eens even kijken of we een deal kunnen maken dat we onze gewone fietsen kunnen inruilen. Dat wordt weer een keer naar Nederland gaan met de auto en fietsaanhanger.

De accu zit onder de bagagedrager


We kregen een rondleiding door ‘Hafencity‘ , een ambitieus en groen project in het oude havengebied van Hamburg. Het is zo uniek, omdat ze echt helemaal van scratch konden beginnen. Het havengebied was namelijk lange tijd verboden voor bewoning. Ik begreep dat er een hek omheen stond met bewaking. Zo kon je dus geen kam bananen stelen b.v. Aan de randen werd het wel bewoond, maar alleen de hele onderste bevolkingsgroep. Op een gegeven moment was het zo, dat ieder derde kind dat daar geboren werd, levenslang afhankelijk was van hulpverlening . Ze zijn nu bezig een stad te bouwen waarin alle bevolkingsgroepen vertegenwoordigd zijn – ook qua leeftijdsopbouw – , evenals bedrijven en cultuur- en uitgaansgelegenheden. En dat moet dan ook nog eens ecologisch verantwoord zijn. Als je het interessant vindt , kan je alles nalezen op de site (klik op Hafencity eerder in de tekst). De man die ons rondleidde was erg enthousiast, maar kon met al zijn enthousiasme niet verhullen dat het peperduur wonen is daar en dat mensen uit de onderkant van de samenleving niet snel een huis daar kunnen betalen….. Ze hebben wel een ecologieprijs gewonnen met hun plan.

Het Unilevergebouw in Hafencity. Achte die groene gevels wordt gewerkt en langs de kanten zijn allemaal leuke innovatieve winkeltjes. Het gebouw is ook op zaterdag en zondag gewoon toegankelijk, als er niemand werkt…..


Voor het diner zijn we nog bij een winkel geweest waar ze allereli dingen aanbiden die elektrisch aangedreven worden.

Deze kopen we niet hoor! maar hij is wel gaaf!


Op dit skate board kan IK het zelfs, denk ik….


We sliepen in het Marriothotel, heerlijk luxe. Toen Leo vrijdagochtend naar het minisymposium ging, ben ik lekker gaan zwemmen. Daarna kregen we nog een lunch aangeboden en konden we op weg naar Flensburg (ongeveer 3 uur rijden). De Nederlanders moesten ook nog de lange tocht terug rijden met elektrische auto’s, die iedere 200 km. aan de stroom moeten.

Er was ook een auto bij die op biogas rijdt:

Need I say more?

En oooo, wat ben ik TROTS op hem………

Mijn man is een echte geleerde! In China is een boek uitgegeven,een soort bijbel over de ecologie daar, waarin hij een hoofdstuk heeft geschreven. Hij werd uitgenodigd toen het boek gepresenteerd werd, maar toen waren we in Sao Paolo en nu kan hij er nooit meer naartoe. De Engelse vertaling is nu ook uitgegeven en we hebben een exemplaar toegezonden gekregen.


Met het boek is ook de folder meegekomen en in die folder wordt hij speciaal vermeld als Leenard Baas, Sweden. Toen hij eerder in China was, werd hij aangesproken door een aantal mensen die hem kenden van zijn eerdere publicaties. In China wonen natuurlijk een heeeeleboel mensen, daar denken we nooit zo over na, maar zo’n boek kan op heel wat lezers rekenen. Het is ook een hele grote uitgeverij, zo’n wolkenkrabber. Hij vertelde ook dat daar flink wat steden zijn met meer dan een miljoen inwoners waar wij in het westen nog nooit van hebben gehoord.

Hoe dan ook: het is een geweldige prestatie en ik ben trots op hem.
Ondertussen is hij weer halve dagen aan het werken (sinds gisteren) en tot nu toe gaat het redelijk goed. Het is een echte ouwe taaie geleerde

Lichtpuntjes…

Afgelopen zondag was het hier de eerste adventszondag en dat is het teken dat de kersttijd ingeluid kan worden. Zij schreef er ook al over. Hier begint de kersttijd met de trappetjes die bij bijna ieder huis voor het raam staan. Ik heb er ook maar een gekocht al is het dan met een iets afwijkende vorm. je blijft natuurlijk Nederlander hè, je wil je toch een beetje onderscheiden, zo niet de Zweden. Die doen alles liefst altijd hetzelfde met zijn allen

Ik schreef dat ze bij bijna ieder huis voor het raam staan, maar dat was echt nog te zacht uitgedrukt. Ze staan nl. ook op kantoren en in het ziekenhuis. Bij Leo’s inventaris op de universiteit hoort een trappetje en ook nu in zijn ziekenhuiskamer staat er voor ieder raam eentje. Het is een prachtig en vrolijk gezicht, al die trappetjes voor de ramen.

zien jullie ook de gezellige gordijntjes in de ziekenhuiskamer?


Kerstbomen en de rest van de kerstversiering mogen pas na 1 december neergezet en ingericht worden, hebben de buren mij verteld. Het blijft dan meestal wel tot maart staan, dat dan weer wel.

Een ander lichtpuntje is dat Leo voor het eerst een hele dag en nu vannacht de hele nacht zonder zuurstof is geweest. Krijgt dat arrogante coassistentje toch nog gelijk, zoals Marijke al suggereerde in het commentaar bij mijn vorige logje….
Zijn saturatie houdt niet over, maar is niet te laag. Hij heeft ook al een beetje rondgelopen en op zijn laptoppie wat dingetjes gedaan. Hij heeft een echo van zijn hart gehad, maar de uitslag daarvan laat op zich wachten. Met zijn nieren gaat het nog steeds ernstig matig en dat zal wel zo blijven of verslechteren. Misschien misschien…….. komt hij deze week nog naar huis. Aan werken denken we niet tot januari in ieder geval, maar hij kan thuis ook opknappen, toch?

Nog meer lichtpuntjes: vanavond komt mijn jongste dochter met haar baby t/m zaterdag en vrijdag komt mijn zoon uit Flensburg met de trein tot zondagmiddag. Dan zijn alle kinderen geweest…..
Zo zag de eerste lichting kinderen eruit:

lekker gekookt met gegrillde zalm

LAATSTE ENORME SCHIJNWERPER VAN LICHT: Ik had Leo net aan de telefoon en hij mag na de lunch naar huis!!! Vier tot zes weken aansterken en regelmatig op controle, maar THUIS!!

Happy ending…

We hebben nog wel een beetje genoten ook hoor!

Op dinsdagavond kwam ik aan met kiespijn , op woensdagavond was het einddiner. We werden gewaarschuwd dat we ons vooral warm moesten aankleden en meer wisten we niet. Gelukkig had Leo nog even een uurtje geslapen toen we om half acht gehaald werden met veel muziek. Buiten stond een prachtig versierde feestbus met een heuse zuidamerikaanse band erin! Nou ja, twee blazers en twee trommelaars, maar o, wat swingde dat.

We gingen met een man of twintig op weg naar een berg buiten Bogota, terwijl de muziek swingde en er een stroboscopiche feestlamp knipperde. Alle bewegingen leken daardoor robotachtig. Een paar mensen begonnen te swingen. Onderweg hadden we veel bekijks van de mensen die in bussen, busjes, auto’s en lopend zich in een stad van acht miljoen bevinden. Leo wilde nog niet aan de buitenwereld laten merken dat hij serieus ziek was, maar ik wist het al wel. Bovendien had ik kiespijn. Toen ik de foto zag van ons beiden schrok ik van mijn bezorgde weggetrokken gezicht en van Leo’s benauwdheid die je duidelijk kan zien. We hadden het echt wel naar ons zin namelijk!
Na zo’n uurtje swingen kwamen we buiten de stad en bovenop de berg.


Prachtig uitzicht! Leuk restaurant! Ze hadden een lange tafel voor ons gereserveerd en eromheen stonden ….. krukjes. No way dat Leo daar de hele avond op kon zitten! Hij wilde dat natuurlijk niet laten merken en ik wist niet zo goed hoe ik dat op moest lossen. Gelukkig werd het voor mij opgelost. Leo ging heel voorzichtig op het krukje zitten en ik ietsje wilder. Ik viel er meteen aan de achterkant weer af! Iedereen schrok zich een hoedje, maar ik begon hard te lachen. Snel werden er stoelen ergens vandaan gehaald en Leo kreeg er ook een. Ik deed het echt niet expres, maar ik had het niet beter kunnen verzinnen.

even de rug strekken op het krukje.....


Het was een hele gezellige avond maar hij duurde wel een beetje lang voor iemand die niet in orde is en voor iemand met kiespijn die bijna niet kan kauwen. De volgende dag had ik om acht uur een afspraak met de tandarts, maar daar vertel ik een andere keer over. Ik wilde even iets vrolijks tussendoor vertellen….

Ja, veilig aangekomen en de gevangenen ook.

Ik stond om half negen al op Schiphol, auto ingeleverd en al…
Toen heb ik toch zoiets leuks gedaan! Ik was het al een tijd van plan, maar nu had ik geld te goed van de overdracht van mijn zaakje. IK HEB EEN IPAD GEKOCHT!! Het valt nog niet mee om er op te werken, maar daar zal ik jullie later nog wel eens naar vragen. Ik kreeg voor 100 euro gratis accessoires er bij, dus ik heb eerst zo’n kek groen opvouwbaaar hoesje gekocht voor eroverheen. Daarna heb ik een doorzichtig velletje over mijn toetsenbord gekocht en een achterbeschermer. Vervolgens heb ik nog een ding gekocht waarmee je foto’s er op kan zetten en toen was mijn 100 euro op. De vlucht naar Frankfurt verliep zonder problemen. Ik zat aan het raam en het was prachtig weer. Ik had 45 minuten in Frankfurt tot ze daar gingen boarden. Na 50 minuten stevig doorstappen (voor zover dat gaat met een vervelende knie)was ik eindelijk bij de incheck! Gelukkig waren ze nog niet aan het boarden, want we moesten allemaal wachten. Na tien minuten kwamen er vier politie-agenten met twee gevangenen aan en die gingen er eerst in. Ik heb ze de hele vlucht niet meer gezien, maar toen we aankwamen, werd er een heel cordon om het vliegtuig gelegd en zij moesten weer eerst uitstappen….. Verder was het een prima vlucht, niet veel geslapen, niet veel gegeten, maar wel veel films gezien. De vlucht duurde 11 uur en 50 minuten. Ik kwam hier in het hotel om 03.00 uur ned. Tijd en 21.00 uur hier. Ik ben meteen gaan slapen en ik werd om een uur of zes uitgerust wakker. Straks nog even een middagdutje en ik ben er doorheen Tot nu toe voel ik me prima, Leo heeft veel last van de hoogte (2600m), maar ik heb er nog niet veel van gemerkt…. Vanavond het einddiner van Leo’s intensive en dan: vakantie!! Eerst wat bezienswaardigheden in Bogota, Dan gaan we vrijdag een weekend naar een prachtig dorp met koloniale trekjes in een prachtig landschap. Daar blijven en we tot zondagochtend en dan gaan we weer terug naar Bogota om maandagochtend het vliegtuig naar Cartagena te nemen aan de Caraibische kust, aan zee! Jullie horen nog verder en krijgen foto’s als mijn camera is opgeladen…..

In het kader van de VZG(vreemde zweedse gewoontes): de Nationale Wafeldag!!


Verschillende keren heb ik al een logje geschreven over de zweden en hun tradities. Zo is daar het kerstdiner waarop ieder jaar exact hetzelfde ter tafel wordt gezet. Er is een kanelbulledag (een kanelbulle is een mislukte bolus) in october, er wordt ergens begin maart een soort soes die niet van soesendeeg is gemaakt, geserveerd en vanaf 1 december tot eind januari wordt in alle ramen zo’n verlicht trappetje gezet. Leo heeft dat bij de standaardinrichting van zijn kamer.
Ik was er onkundig van en ik was er ook niet. Vrijdag was het nationale wafeldag. Ook Leo was er trouwens onkundig van en keek verbaasd naar collega’s met WAFELIJZERS in hun tas! Om de beurt gingen ze een uurtje staan bakken. Daar moet je in Nederland eens om komen op de Universiteit! Natuurlijk moesten de wafels ook opgegeten worden en dat moet met jam en slagroom. Ik opperde nog voorzichtig dat ze misschien ook met poedersuiker gegeten konden worden, maar poedersuiker is uit den boze op nationale wafeldag! Jam en slagroom moet het zijn, ONgezoete wel te verstaan!

Een ongeluk komt nooit alleen…… voorlopig laatste aflevering

Op woensdag heb ik een hoop praktische zaken gedaan. Ik heb de regels opgezocht voor een verlopen rijbewijs in het buitenland, ik heb de laatste drie lades in elkaar gezet van mijn laatste Malm-kastje. Ik heb nu twee ladenkastjes naast elkaar staan om mijn ondergoed, truien en panties en zo in te doen…. Ik heb mijn nieuwe voorraadkast MET hoekplanken een beetje verder ingericht en gedweild daar (foto’s volgen). Jessica had een website achtergelaten waarop je je auto kon ‘aanstellen’ , maar die had ik per ongeluk van mijn computer gehaald. De goede hoop die ik dinsdag nog had toen ik de verzekeringsman had gesproken, vervaagde al snel bij het alleen zijn en van alles in je hoofd halen. Gelukkig moest Jessica op donderdag weer haar huis uit en kwam ze weer. DONDERDAG WAS MY LUCKY-DAY!!!! Eerst hadden we de ambassade aan de lijn en die mevrouw vertelde me dat je echt helemaal opnieuw rij-examen moest doen in Zweden als je rijbewijs verlopen was en dat dat wel meer dan een half jaar kon aanlopen. Iik zag mezelf al meer dan een half jaar opgesloten op het platteland. Hoe veel ik ook van het platteland en van dit huis hou, dat vooruitzicht was toch niet erg aanlokkelijk….. Leo wil me zijn auto niet lenen, want hij is bang dat hij ook op het platteland opgesloten zit als er iets mee gebeurt. Jessica wilde wel even mijn rijbewijs zien dat ik 20 (!) jaar geleden had gekregen. Ze keek nog eens goed, en ze keek NOG eens goed en toen zei ze: “Volgens mij is je rijbewijs nog gewoon geldig!” Heel snel kwam ik kijken en ZE HAD GELIJK!! Leo had gezegd dat het per 19 januari 2011 verlopen was, maar hij had gewoon niet goed gekeken en ik had het helemaal niet nagekeken, maar het is tot 19 maart 2011 geldig! Eindelijk had ik er dan toch voor meer dan 85% vertrouwen in. We hebben meteen gebeld voor het omzetten van een GELDIG nederlands rijbewijs naar een zweeds en die meneer beloofde de formulieren dezelfde dag nog op de bus doen…. ’s Avonds kwam Leo met de post en daar was een brief bij van de verzekeringsmaatschappij. Ze betalen niet alleen alletwee de schades, maar, omdat, zo zeiden zij, ze de band met hun klanten willen versterken, krijg ik deze keer ook nog eens GEEN premieverhoging! Jullie begrijpen dat mijn dag niet meer stuk kon na dat nieuws. En zo zie je maar weer: de mens lijdt soms het meest van het lijden dat zij vreest…….
Vandaag ben ik met Leo naar de Universiteit geweest en daar hebben we een workshop Sushi maken gevolgd. Ik had van alles klaargelegd om mee te nemen, want Leo en zijn collega’s moesten eerst nog werken. Mijn laptop had ik bij me, maar niet het snoer en hij is na 10 minuten leeg. Mijn prachtige mooie fototoestel lag helaas ook nog thuis in zijn supersonische tas. Mijn zweeds had ik wel bij me, dus ik heb heel saai de leestekens en de alinea’s tot me genomen. De Sushiworkshop was fantastisch. Sushi maken is veel eenvoudiger dan ik dacht! Ik ga het zeker ook thuis een keer maken,,,,,,,,