Categorie archief: uitstapjes

Efteling: pure magie door de ogen van een tweejarige

Toen ik dinsdag 12 november om acht uur Nederland binnenkwam, moest ik eerst een nieuwe telefoon kopen. Ik heb namelijk maar 1 telefoon en een losse chip voor als ik in Nederland ben. Helaas ben ik mijn Nederlandse chip -die in een zakdoekje zat – kwijtgeraakt (waarschijnlijk weggegooid). Het was zo’n beetje kwart over negen toen ik met mijn nieuwe telefoon en mijn huurauto op weg ging naar mijn dochter. We wilden al een hele tijd naar de Efteling, maar tot nu toe was het niet gelukt. Ook nu kon het alleen deze dag, de rest van de dagen had ik iets anders te doen of was met Leo. Mijn schoonzoon had speciaal zo lang thuisgewerkt, zodat we auto’s konden ruilen. Het is voor mij namelijk een beetje duur om een auto te huren waar vier kinderen in mee kunnen.
Helaas was er een ongeluk gebeurd op de A4 en ik werd omgeleid via de A44 over Wassenaar. Lang verhaal kort gemaakt: ik was toch net te vroeg op weg, want vlak daarna werd de A4 vrijgegeven en nu stond ik in de file bij Wassenaar. Ik was er kwart over elf….. Eerst moesten we dus beslissen of we wel zouden gaan. Als we nu niet zouden gaan, werd het volgend voorjaar. Het miezerde, maar er werden vanuit het noordwesten opklaringen beloofd (daarom ga je naar het zuidoosten, logisch). We besloten te gaan! De jongens wisten niet waar we heen gingen en het meisje wist niet wat de Efteling was, dus het was een grote verrassing toen we de muren zagen opdoemen.
Op het parkeerterrein begon de magie al: muziek in de bomen….. De kinderen liepen van boom tot boom en ja hoor: overal muziek. O jongens, wat ben ik een fan van de Efteling! En wat is het heerlijk om de Efteling weer opnieuw te ontdekken door de ogen van een tweejarige.
Het was helemaal niet druk (duhhh!!) en we konden alles op ons gemak doen of twee keer achter elkaar. Je kunt echt heel veel doen in een paar uur als er geen rijen staan. Het sluitstuk was het sprookjesbos in het DONKER! Toen ik mijn kleindochtertje ging verschonen, zag ik dat aan alle details gedacht was. Op het plafond was nog een sprookjestekening gemaakt, zodat de kinderen op hun rug liggend nog steeds Efteling beleefden. Het was voor mij ook de eerste keer van mijn leven dat ik zo’n 3D film zag als daar in de Efteling. Je had het gevoel dat je alles zo kon aanraken, dat de hele film alleen voor JOU gedraaid werd, fantastisch! Voor een tweejarige was 3D net iets te spannend. Zij zette resoluut haar 3Dbril af en keek de film verder zo.
Foto’s:

Eerst mijn foto bovenaan de bladzij: ze praatte tegen de paddestoel “Ha paddestoel, sta jij hier? Ik ben N-aomi, ben jij een paddestoel?” Later had ze het steeds over de paddestoel waar een liedje uit kwam.
041

van de ijsglijaan...

van de ijsglijaan…


" een kamertje tussen de wortels met allemaal Bob de Bouwers(kabouters)"

” een kamertje tussen de wortels met allemaal Bob de Bouwers(kabouters)”


de wolf met de zeven geitjes

de wolf met de zeven geitjes


De anderen genoten ook volop hoor!

De anderen genoten ook volop hoor!


De kleinste genoot vooral van veel diepe druk.

De kleinste genoot vooral van veel diepe druk.


Het miezerde meestal af en toe en het was een graad of 6, maar het was heel goed te doen. Af en toe deden we een binnenactiviteit om op te warmen en om een uur of vier hebben we uitgebreid poffertjes gegeten. We waren van plan om onderweg patatjes te eten, maar iedereen was al onder zeil voor we Kaatsheuvel hadden verlaten….
Het enige minpuntje was dat Droomvlucht niet open was. Volgend voorjaar ga ik weer met een andere tweejarige (van mijn zoon) naar de Efteling, dan doen we het gewoon nog eens dunnetjes over, GENIETEN!!!!

De wildernis die zich uitstrekt in het Niemandsland tussen België en Nederland.

Na de ceremonie en de receptie was het hoog tijd voor Leo’s dialyse. Leo was er tegenover mij ontzettend lovend over hoe iedereen rekening met hem hield, uit zichzelf ruimte regelde waar hij kon zitten enz. Deze keeer werden we naar de 19e verdieping van het H-gebouw gebracht waar een prachtige kamer voor ons was. Terwijl Leo dialyseerde, nam ik wat foto’s van de skyline van Rotterdam en van Kralingen.
116
Het was nog droog, maar de dreiging van regen zat al in de lucht. Zij heeft hier een logje geschreven over diezelfde regen diezelfde dag.

Als ik een beetje ver had gespuugd, had ik zo bij Emmy op haar balcon gespuugd,

Als ik een beetje ver had gespuugd, had ik zo bij Emmy op haar balcon gespuugd,


We hadden een lunchpakket meegekregen (er was er voor mij ook eentje!) en na de dialyse gingen we op weg naar het feest van Bart. De mensen Ph.D intensive gingen allemaal met busjes, maar Leo en ik vonden het wel gezellig om samen te gaan: we hadden elkaar een week niet gezien. Ik had een auto gehuurd en ik zou na het feest weer naar mijn kinderen gaan en Leo zou met een busje weer naar Leersum teruggaan, want de Intensive was pas zondagochtend afgelopen. Leo wil altijd rijden. Hij is daar al heel ons leven samen niet van af te brengen. Als hij rijdt, val ik binnen een half uur in slaap. We moesten naar Esbeek. Ik ken die omgeving daar goed, want toen ik een kind was, ben ik verschillende malen daar met een kamp geweest. We wandelden dan veel in de omgeving. Bart komt ook uit die omgeving en een aantal jaar geleden zijn we met hem meegeweest naar zijn ouderlijk huis en hebben daar heerlijk gebarbecued. We hoorden van Bart dat zijn vader sindsdien zijn huis heeft verkocht en zijn intrek heeft genomen in het dorp. Op de kaart stond dat het feest gegeven zou worden in Hotel Huize Rustoord, zijn vaders bejaardenhuis namen wij aan. We moesten nog lachen om zo’n afgezaagde naam, waarom niet Avondrood……
Enfin ik werd wakker gemaakt door Leo die de afslag had genomen en nu niet wist hoe we verder moesten. We kwamen bij Baarle Nassau en verder en op een gegeven moment passeerden we de grens met België. We reden terug naar Nederland en vroegen een boer hoe we naar Esbeek konden komen. “Ja”, zei hij, “er is een zandpad tussen Poppel en Esbeek, maar dat zou ik nu niet nemen.Da is niet begaanbaar” Had ik al verteld dat het was gaan GIETEN en dat de grond helemaal verzadigd was en er overal plassen lagen? “Nee”, zeiden wij, “dat doen we niet, maar hoe moeten we dan?” Hij verwees ons toch terug naar België en dan voorbij Poppel ging een stenen weg met een omweg weer terug naar Nederland naar Hilvarenbeek, Esbeek. De weg naar Poppel kende ik. Als wij op kamp waren, gingen we altijd een keer naar Poppel lopen, naar BELGIË!! Dat was altijd heel geheimzinnig, de grenzen werden in die tijd nog bewaakt en wij ‘sneakten’ door het bos naar België, kochten witte chocola in Poppel en gingen weer terug….. Naar Poppel dus en de stenen weg zoeken. In Poppel nog maar eens gevraagd. “JA” zei die man “Er loopt een zandpad tussen Poppel en Esbeek, maar dat kan je nu niet nemen, veel te nat” Wij verzekerden hem dat we dat helemaal niet van plan waren en hij gaf ons een gedetailleerde uitleg over de te nemen weg. We zouden op stenen wegen komen en dan moesten we goed in de gaten houden dat we de grens passeerden (grenspaaltjes aan de kant en een bruggetje) en dan moesten we de weg na de tweede boerderij links nemen. Wij op weg. De stenen weggetjes waren er wel, maar ze waren veel steniger dan wij hadden gedacht en veel smaller ook. Die grenspaaltjes kwamen maar niet en de hele beschaafde wereld hield op, leek het wel. Het was een uur of kwart voor vier, maar het leek wel of het al bijna donker werd. Op een gegeven moment verbreedde de weg zich ineens en voor ons een beetje naar rechts strekte zich een brede weg uit, wij blij. We gingen erop, maar na Drie meter verslechterde de weg heel snel en we zaten op DE ZANDWEG TUSSEN POPPEL EN ESBEEK!!! Als je eenmaal een meter of dertig gereden hebt, kun je niet meer terug en moet je wel verder. Wij glibberen en glijden en we wisten eigenlijk vrijwel meteen dat het een hopeloze zaak was. Voor ons, een meter of 500 ver leek het, kwamen koplampen ons tegemoet, dus misschien werd de weg een klein eindje verderop wel beter. Leo dreigde in paniek te raken, dus ik speelde de rust zelve, Leo raakte helemaal in paniek en wij raakten hopeloos vast. Ik denk dat we het nog driehonderd meter hebben gered. De voorkant van de auto (de voorbumper) zat vast in de modder en ons rechtervoorwiel was tot in de as in de prut gezakt. We hebben nog geprobeerd los te komen als ik aan de achterkant duwde en we hebben geprobeerd los te komen als Leo achteruit reed en ik aan de voorkant duwde. Mijn laarsjes zaten al snel tot aan de enkels in de modder. Het had geen enkele zin. We zaten hopeloos in de puree (letterlijk) en het was volkomen verlaten. We hadden ook geen flauw idee WAAR precies we waren. Rechts van ons was een bosrand en links van ons velden. De koplampen die ons tegemoet kwamen, gingen allemaal na een minuut of twee ergens een hoek om, dus waarschijnlijk waren ze op een weg achter ons zandpad, die dan een bocht nam waardoor ze weer verdwenen.

Tot zover het eerste logje over ons avontuur, morgen verder

Het was geen Botoxinjectie, maar toch zwol mijn lip op.

Mijn drie valse voortanden behoren voorgoed tot het verleden!! Gisteren heb ik drie uur (DRIE!!) in de tandartsstoel doorgebracht. Mijn kronen zijn eruit gehaald, al mijn tanden en kiezen zijn bijgeslepen en ik heb een provisorische brug gekregen. Halverwege heeft hij nog even bijgespoten, want de verdoving dreigde uit te werken en ik heb gewoon nog enkele tanden en kiezen die niet dood zijn….
Toch was de pijn niet hetgene waar ik moeite mee had. Ik moest vier keer happen en ik kan niet door mijn neus uitademen als ik zo’n brok gips in mijn gehemelte heb zitten. Ik kreeg het dus benauwd en kreeg kokhalsneigingen. “Dat is psychologisch” zei de tandarts, daar had ik veel aan. Toen al het geweldswerk voorbij was, ging hij mijn tijdelijke brug maken en ik viel bijna in slaap. Toen ik klaar was, was ik zo geschikt van alle belevenissen dat ik niet eens boodschappen heb gedaan en regelrecht naar huis ben gegaan. Daar heb ik een beker warme chocolademelk gedronken (met een slabbetje want ik morste nog met mijn verdoofde lippen). Daarna ben ik gaan slapen met een Paracetamol. Toen ik drie uur later wakker werd, voelde ik me wel beter, maar ik heb toch de afspraak die ik had, naar vandaag gezet. Nadat ik uit Nederland terugkom, ga ik nog een weekend naar mijn zoon in Flensburg en maandag 26 krijg ik dan mijn definitieve brug voor 8 dagen in om te kijken hoe hij bevalt. Dan kan ik nog wat veranderingen eraan aan laten brengen en dan wordt hij in twee dagen vastgezet.
En dit is dan het einde van mijn drie valse voortanden waaraan ik zoveel logjes heb gewijd, b.v. hier en deze is ook leuk Ik heb die tanden gebroken en er een boek op laten vallen, zodat hij doormidden brak g gelukkig bleven de tanden aan de andere helft zitten zodat ik nog bijna twee jaar met een half plaatje in heb gelopen Het was zes jaar geleden al de bedoeling dat ik een implantaat zou krijgen, maar het duurde maar. Toen wilde ik dat in Zweden, maar dat duurde ook maar. Hier zijn ze meer van de bruggen dan van de implantaten. Ik heb het gevoel dat dat in Nederland anders is.
Zoals beloofd zal ik nu mijn laatste verhaal over mijn tanden schrijven, want nu heb ik ze niet meer tenzij ik die brug breek of verlies, wat onwaarschijnlijk is
Ik was dus in Overschie eind juli voor een bruiloft en om de kinderen te zien. Het was warm en mijn dochter woont aan de overkant van de Schie (niet aan de oever van de Rotte, daar

Twee gevaarlijke momenten

Zo’n twee maanden is hij nu aan het dialyseren, Leo. Hier in Zweden, waar iedereen het Ikea-principe aanhangt (doe alles zoveel mogelijk zelf). wordt de dialyse gewoon door Leo zelf uitgevoerd. Daar doen ze hier niet moeilijk over. Ze leren het je en begeleiden net zo lang dat proces tot jij je veilig voelt en zij het veilig vinden. Er zijn twee soorten dialyse: de meest bekende is de bloeddialyse, waarbij je bloed buiten het lichaam door een dialysemachine wordt gevoerd en gereinigd. Als je dat gaat doen, zijn er twee mogelijkheden. Als je thuis wil dialyseren, krijg je een machine thuis die helemaal wordt aangesloten waar je wil met een verbinding naar de badkamer, omdat er veel water bij gebruikt wordt. Wil je niet thuis dialyseren, krijg je de sleutel van het dialysecentrum en ga je daar -ook geheel zelfstandig- dialyseren. Je kan dan besluiten b.v om drie nachten per week te dialyseren Het voordeel van deze methode is dat het gewoon ’s nachts kan, terwijl je slaapt. Je hebt geen tijdverlies. Nadelen zijn dat er langere tijd zit tussen twee dialyses zodat je iets vermoeider bent en dat je – als je reist – een afspraak moet maken bij het ziekenhuis waar je heengaat voor een dialyse. Dat moet dan meestal overdag (een dialyse duurt dan een uur of zes per keer), want ’s nachts komen de vaste klanten. Je vakantie wordt dan dus om de andere dag in het ziekenhuis doorgebracht.
Een andere dialysemethode is de peritoneale dialyse. Daar hebben wij voor gekozen. Dat is een dialyse zonder bloed. Je krijgt een slangetje in je buik waarvan het uiteinde uit je buik steekt. Als je gaat dialyseren laat je twee liter vloeistof door het slangetje in je buikholte stromen. Dat gaat gewoon door zwaartekracht door de vloeistofzak aan een infuusstandaard te hangen. Dan doe je het dopje er weer op en je laat de vloeistof vier tot zes uur daar zitten. Het buikvlies gaat dan als ‘nier’ fungeren en de afvalstoffen komen in dat vocht terecht. Na die tijd laat je de vloeistof in een zak lopen en daarna laat je weer twee liter nieuwe vloeistof in de buikholte lopen. Dat verwisselen van vloeistof duurt bij elkaar ruim een half uur, maar daarvoor moet de vloeistof opgewarmd worden tot 37 graden anders is het zo’n koude plas in je buik…. Deze methode heeft dus als voordeel dat er geen bloed aan te pas komt, maar dat wil niet zeggen dat hij zonder gevaar is. Het gevaar van infectie is namelijk erg groot Er zijn twee gevaarlijke momenten tijdens het proces. Het eerste moment is als het dopje van het uiteinde van het slangetje eraf gedraaid wordt om de vloeistof weg te laten lopen het tweede moment is als de vloeistof er weer ingelopen is en er moet weer een dopje op. De verbinding naar het buikvlies is dan open en bacteriën of virussen zouden naar binnen kunnen komen. Het is daar vochtig en 37 graden, ideale omstandigheden voor bacteriën en virussen om zich razendsnel te ontwikkelen. Andere voordelen van deze methode zijn dat je het overal kan doen (Leo dialyseert een keer per dag op zijn werk) en dat je kan reizen waarheen je wil. De spullen (zakken met vloeistof en ontsmettingsvloeistof, dopjes en klemmen om de slangen af te klemmen) worden naar je vakantie adres gestuurd op jouw verzoek.
Het nadeel van deze methode is dat je vier keer per dag die vloeistof moet verwisselen. ’s Morgens om half zeven begint Leo al en hij kan niet eerder dan half twaalf naar bed omdat hij dan nog een laatste keer moet dialyseren. Op een gegeven moment leek het erop dat hij alleen nog maar aan het dialyseren was. Maar nu zijn we heel behoorlijk gewend en het valt eigenlijk best mee. Leo dialyseert als hij thuis is meestal voor de TV en dan is een half uur zo om. Het fijnste is echter dat hij weer een beetje kracht terugkrijgt. Hij heeft weer energie om dingetjes te doen, al kan hij nog steeds niet zwaar sjouwen en hij is wat vrolijker. Ach, en de zomer komt eraan, daar wordt iedereen vrolijker van. Uiteindelijk valt het ons alles mee nu we eenmaal in het ritme zitten. Het kostte wel even tijd om de juiste samenstelling van de vloeistoffen te vinden. Eerst werd hij te dik, dus dan moest er een keer glucose af, daarna hield hij te veel vocht vast en werd er weer een aanpassing gemaakt en hij heeft ook nog een keer ernstige bloedarmoede gehad. Toen heeft hij een speciale ijzerinfuus gehad en hij heeft iedere week ijzerinjecties die hoe kan het ook anders hij zichzelf geeft. Maar nu gaat het echt een stuk beter en we kunnen weer genieten. In het lange weekend van Pinksteren gaan we voor het eerst samen naar Nederland. Mijn oudste dochter komt de week ervoor naar ons toe met haar gezin met de auto. Zij neemt de vloeistofzakken mee naar Nederland en wij nemen met het vliegtuig, het opwarmding mee en zo’n infuusstandaard die je helemaal kan opvouwen. Als we terugkomen, moet Leo nog een ruime week werken en dan gaat hij officieel met pensioen. Hij blijft nog anderhalve dag of zo doorwerken aan een project en het begeleiden van een paar studenten. Ik word een dag nadat hij 67 wordt, 65, maar ik blijf gewoon doorwerken, drie dagen per week. Bikkels, dat zijn we op onze ouwe dag, bikkels, al zeg ik het zelf.

O jongens, ik ben weer eens superstom geweest!!!

Omdat mijn dochter haar tweede auto heeft verkocht, had ik deze keer een iets grotere auto gehuurd, een Kia. Het ging precies, twee geleende boosterzitjes en het stoeltje voor de kleine uit de auto gehaald. Wat hebben we genoten, naar het zwembad in Ridderkerk en tweeëneen half uur in het water geweest, van de hoge glijbaan die halverwege donker is en heeeeeel hard gaat. De jongens van vier en vijf zelf en het meisje van anderhalf bij een van ons op schoot, HEERLIJK! Ik had nog bijna niet mee kunnen zwemmen, want ik had in plaats van mijn zwarte zwempak per ongeluk mijn nieuwe zwarte hemdje meegenomen. Gelukkig hadden ze bij het zwembad nog een badpak wat ik kon lenen, ietsje te klein, maar daar heb ik gewoon dat hemdje overheen gedaan. Op het laatste moment bleef ik nog een nachtje extra logeren omdat mijn oudste dochter de hele woensdagochtend weg was en ik dinsdagavond…. Om een uur of tien ben ik gegaan op mijn dooie akkertje. Ik kon dan nog wat boodschappen doen en een tas neerzetten bij mijn oudste dochter. Zij komt volgende maand hierheen met de auto en de Rijsttafelspullen en Belze majoneis kunnen nog wel even wachten. Ik had nog kinderboeken gekocht, dus die heb ik eerst bij mijn zoon in Rotterdam-Zuid afgedropt. Wij vlogen om kwart voor drie en ik wil dan altijd om kwart voor twee bij de bagagecheck zijn, dan kan ik nog bij de delicatessen die bevroren en gekoelde dingen kopen waar ik gisteren over schreef. Ik ging om precies kwart voor twee door de bagagecheck, heerlijk op tijd en niet te vroeg. Prima reis gehad, goed aangekomen, heerlijk gewerkt gisteren en vandaag stond zaaien, vlees braden en eindelijk dat 5 minuten brooddeeg. maken op het programma (Kijk hier voor een ander recept). Word ik vanmorgen door mijn dochter gebeld: “Waar heb je de autozitjes gelaten?” Oeps! Ik heb er helemaal niet meer op gelet en ik heb ze met de auto ingeleverd. Gebeld en gebeld en GEBELD!!!! Geen gehoor bij de Schiphol Avis desk, dan maar de Klantenservice. Die kregen ook geen kontakt. Eindelijk om half twaalf krijg ik de desk aan de telefoon. Ze zijn erachteraan gegaan, maar ze hebben ze nog niet gevonden. Het is een rood kinderzitje en zij huren die ook uit in dezelfde kleur. Het zijn twee zitverhogers, een van Sponge Bob en een van Cars, maar ze hebben ze niet gevonden. In het ergste geval zijn ze allemaal opnieuw verhuurd en moeten we wachten tot de auto’s terugkomen. Morgen word ik erover teruggebeld. Vooral die zitverhogers: ik heb ze geleend van de andere oma en ze had stad en land afgelopen voor juist die zitjes!
Ik voel me ellendig, maar ik kan er niks aan veranderen. Nu leent de andere oma nooit meer wat uit aan haar schoondochter en dat is mijn schuld……..

“Ja, u moet weten: ik ben eigenlijk in een rotbui vandaag” “Duhhh?!”

Als ik naar Zweden terugga, heb ik altijd een aantal boodschappen te doen op Schiphol.

delicatessen-schiphol-shop-schiphol-1(p shop,8475)(c 0)Ze hebben er heerlijke stroopwafels en paling neem ik ook altijd mee terug. Het laatste wat vaste prik is, zijn kroketten. Deze keer heb ik ook een pakje bitterballen meegenomen. Als Leo dan een kroket neemt,neem ik een bitterbal. Dat is net zo lekker, maar dan veel minder. Bij de delicatessen stonden twee meiden achter de toonbank, allebei met een strak en onvriendelijk gezicht. Ze hielpen de klanten werktuigelijk en zonder enige neiging tot het maken van werkelijk contact. Ik zag dat eens even zo aan en mijn indruk was dat ze ruzie met elkaar hadden. Er is een tijd geweest dat ik me daar vreselijk aan ergerde, maar tegenwoordig probeer ik de onvriendelijkheid bij hun te laten. Toch kan ik het niet laten even iets onverwachts te zeggen, waardoor ze geattendeerd worden op het feit dat er een MENS tegenover ze staat. Ze vroeg aan de klant voor mij (in het Engels) of ze de boardingkaart mocht zien en in welk land hij thuishoorde. Bij mij wilde ze alleen de boardingkaart maar zien, dus ik vroeg of ze niet wilde weten in welk land ik thuishoor. Ze zei dat dat niet hoefde, want ze had mijn Nederlandse paspoort gezien, waarop ik zei dat ik niet in Nederland woonde, maar in Zweden. “MAAKT niet uit” zei ze ongeïnteresseerd. Ik had een pepermuntje uit mijn tasje op de toonbank laten vallen en ze zei: “is dat van u? Wilt u het nog?” “Ja”, zei ik, “mijn potje lekt een beetje., maar het zijn hele lekkere pepermuntjes. Wilt u er ook een?” En ik stak de mijne snel in mijn mond. Ze moest eindelijk een beetje lachen en bedankte er vriendelijk voor. Out of the blue zei ze dat ze vandaag nogal in een rotbui was. “NOU, dat heb ik gemerkt” zei ik.”Hoezo?” vroeg ze.”Jullie stonden daar allebei een partij negativiteit uit te stralen, ongelofelijk!” Toen werd ze kwaad. “Nou, ik heb u anders heel vriendelijk geholpen, daar kunt u niks van zeggen, het is ook nooit goed!” Ik zei: “Maar nu heb je gelachen, dus nu is het goed” en toen ben ik weggegaan. Niet zo handig van me om zo grif in te stemmen met dat ze in een rotbui was, maar ja: ze zei het zelf!
Nou maar hopen dat ze er een beetje over nadenkt en wat meer plezier in haar werk gaat stoppen…….

Wat heb ik met de baby van Wouter Klootwijk te maken?

Al heel lang wil ik een logje over mijn zoekmachinetermen schrijven. Zoals je zou verwachten moeten mensen op je blog komen omdat daar iets staat waar ze naar zoeken. Gelukkig is dat ook meestal wel zo. De meeste mensen die op mijn blog komen, zoeken dan ook iets in de trant van: baasbraal, baasbral, baas braal, Leo en Janneke, Zweden blog en dergelijke. Een voorbeeld van fout zoeken is als mensen intypen baas in eigen broek, of uitgaan met je baas en dergelijke. Helaas komen ze dan ook bij deze Baas uit. De tweede categorie van mensen zoeken recepten. Mijn Italiaanse minestronesoep staat op nummer een, gevolgde door huzarensalade en een charlotte maken. Ook mijn simpele tips over b.v. het bakken van vis of hoe je kip klaarmaakt, worden verrassend vaak gelezen. Mensen die willen weten of je balkenbrij kan invriezen en of je het in Amsterdam, Alkmaar, Ede kan kopen, komen ook bij mij terecht.
Dan is er een categorie quilters en aanverwanten die via de zoekmachines bij mij terecht komen en enkele medische onderwrpen (nieren en aanverwanten) liggen ook goed in de markt, nog ietsje meer dan Sensorische Integratie en/of hoogbegaafde en thuisonderwezen kinderen..
Dan heb ik een keer over de kleedkamers van ons zwembad gesproken en dat iedereen daar gewoon bloot is. Dat logje heb ik als titel ‘naakte vrouwen’ meegegeven. Nu heb ik dus ook regelmatig mensen ie zoeken op: blote zweedse meisjes i de sneeuw, naakte zweedse vrouwen, in de Sauna en de sneeuw, in Zweden,noem maar op…. Toen ik dat logje schreef had ik helemaal niet aan zulke dingen gedacht natuurlijk… Mijn trouwens ongoing gevecht met T-Mobile en Lindorff, zijn ook nog steeds populaire zoektermen; het is duidelijk dat ze nog steeds zeer actief zijn in het innen van al dan niet bestaande schulden.
Soms vindt iemand mij als hij/zij بحث عن الملكة النحل intypt. En iedere dag heb ik ook een heel aantal ‘onbekende zoektermen’ die niet nader gespecificeerd worden. Wat zou dat dan zijn,vraag je je af als بحث عن الملكة النحل geen onbekende zoekterm is.
De laatste categorie is de raadselachtigste…… Ik kan me niet voorstellen dat de mensen bij mijn blog uitkomen als ze vragen intypen als: Heeft Wouter Klootwijk een baby? Wouter Klootwijk heeft een baby De baby van Wouter Klootwijk Ik wist niet eens wie het was! Ik heb op hem gegoogled en toen zag ik dat hij blijkbaar een kok is….. De laatste zoeker bracht uitkomst met de zoekterm: Wouter Klootwijk, baby in de pan. Ik heb ooit een foto gemaakt van een baby die in mijn 20-literpan kroop
En warempel, daar heb ik later een verwijzing gedaan naar een filmpje over iemand die een baby in bad doet in zo’n grote wok En laat dat nou Wouter Klootwijk wezen!! Ik moet toch eens wat vaker mijn eigen logjes doorlezen, kan ik heel wat van opsteken…..

Niet verdwaald…

Mijn dochter was er bang voor als ik helemaal alleen in het grote nieuwe bos zou gaan zwerven. Gelijk heeft ze: ik ben erbarmelijk met het vinden van de weg. Ooit heeft iemand eens tegen me gezegd dat dat komt omdat ik geen romprotatie heb…..zij was een NOG fanatieker sensorisch integratie therapeut dan ik. Maar ik had mijn maatregelen genomen om verdwalen te voorkomen. Ik ben gewoon altijd maar rechtdoor gegaan en op de ‘hoofdpaden’ gebleven. Omdat ik drie dagen achter elkaar heel fanatiek getraind had, had ik een beetje spierpijn en ik besloot dus gisteren er een rustig dagje van te maken. Zo ging ik op weg met mijn fototoestel en een bakje druiven, maar zonder nordic walk stokken. Ondanks dat heb ik de afgelopen tijd een flink wandeltempo ontwikkeld. Op de band loop ik 5.6 km. per uur met drie keer een sprintje van een minuut op 7.3. In de vrije natuur, heuvel op, heuvel af en zonder stokken, loop ik, denk ik 5.2. Dat is evenzogoed nog een hele snelheid. Ik heb ook ontdekt dat ik veel minder naar de natuur om me heen kijk als ik met die stokken loop, want dan moet ik er voortdurend op letten hoe ik die dingen neerzet. Het kan natuurlijk ook zijn dat het lopen met romprotatie ZO onnattuurlijk voor me is, dat ik dan verder nergens op kan letten Die natuur was trouwens schitterend. Ondanks dat het winter is en de zon op het heetste van de dag nog steeds erg laag staat, zijn er overal doorkijkjes of er liggen ineens plasjes waar het licht in weerkaatst wordt, dat het heerlijk licht en haast soeserig weer is dan moet je natuurlijk niet op de temperatuur letten hè?
Onderweg zag het er bijvoorbeeld zo uit:

De weg gaat verder eindeloos, vanaf het punt waar hij begon (uit De Hobbit)


Of ook wel zo:

Jongens, meisjes: let goed op!Hier wordt hoogveen, turf, ja zelfs bruinkool gevormd.


Er was ook nog een uitkijktoren voor wild:

Het was voornamelijk een mengeling van sparren, dennen en berken, maar soms was er een stukje eikenbos:

Dit gebied – ten zuiden van Linköping – staat bekend om zijn eikenbossen. Het zijn de laatste echte wilde eikenbossen vanuit de oertijd en tevens is het de hoogste plek in Europa waar ze nog in het wild groeien. 50 km. hoger is het te noordelijk voor eiken (tenminste: in het wild).
In ieder geval: ik heb een uur heel alleen, alleen maar in de natuur gelopen en toen kwam ik langzaam weer in de bewoonde wereld. En dat was nou zo leuk! ik kwam eerst prikkeldraad langs de weg tegen, daarna werd het pad ietsje breder en nog iets later lagen er steentjes op het pad. Toen week het bos terug en er kwamen velden in het zicht en toen, om de bocht heen, zag ik dit:

Ik zag meteen dat ik er nog nooit geweest was. Langs onze weg liggen verschillende buurtschapjes en dorpjes, maar hier was ik nog nooit geweest. Ik had een beetje op de richting gelet en ik was voornamelijk zuidelijk gegaan en een beetje westelijk. Ik ging er vanuit dat ik was overgestoken richting provinciale weg 34. Als ik goed luisterde kon ik hem inderdaad in de verte horen, niet zien. Officieel hoort ons buurtschapje Batthem bij Stora Visätter (geografisch gezien ligt dat het dichtste bij), maar Stora Visätter is helemaal niet vanaf onze weg bereikbaar, daar zit een berg tussen heb ik me altijd laten vertellen. Vanaf de andere kant, vanaf de provinciale weg naar het zuiden (34) is de ingang.. Ik liep een stukje door en toen zag ik dit:

Ik had het gewoon gevonden! STORA VISÄTTER! Er stond een prachtige witte herenboerderij, meer een mansion uit Gejaagd door de Wind, vond ik:

Het lijkt een stenen huis, maar het is hout, wit hout. Aan de andere kant van de weg staat een huis waar ik helemaal verliefd op ben. Het is een huis in L-vorm. Het doet me denken aan De Ginkel. Dat was een vakantiehuis voor groepen bij Amerongen vroeger. Toen ik een kind was, gingen wij altijd naar De Bliscap en als we dan gingen wandelen, kwamen we langs De Ginkel. Zo ziet dit huis in Stora Visätter eruit :

Is het geen beeldje? Voor ons veel te groot trouwens….

.
Ik zag er geen sterveling, wel auto’s bij de huizen. Gauw een aantal foto’s gemaakt voor Leo en jullie en toen ben ik weer teruggegaan. Toen ik thuiskwam, was het precies tien voor een en ik was om 10 voor elf vertrokken…..
‘Volgende keer ga ik een zijpad in voor ik bij Stora Visätter kom. Ik heb het al gezien, kijk……..

Voor de houtstapel langs loopt een pad zo het diepe bos in…..


Ik beloof dat ik dan mijn mobiel meeneem. Als ik dan verdwaal……….

Niet zoals Graceland maar wel als de Sun-studio.

Die rechtse is het paard….

Toen wij in 2005 in Memphis waren, stond in de Lonely Planet aangegeven dat je de Sun-Studio kon bezoeken, waar Johnny Cash en Elvis Preslwy zijn ontdekt. Wij houden meestal niet van dat soort dingen, omdat iedereen met dollartekens in de ogen staat en omdat het zo schreeuwerig toeristisch is. We besloten de kans te wagen en het was fantastisch! De studio was nog helemaal in de oude staat en er werd een prachtig verhaal verteld over mensen die 2,50 dollar moesten betalen en dan konden ze een plaatje opnemen. Wat heel bijzonder was dat zowel blank als zwart dat kon doen. We spreken over begin jaren zestig in het ‘zuiden’ van de Verenigde Staten. De hele ontdekking van Elvis Presley werd verteld en ook hoe hij voor slechts 100 dollar naar een andere platenmaatschappij werd verkocht….Helemaal opgetogen over de leuke rondleiding daar, besloten we ook naar Graceland te gaan. Je kon er met een bus komen. Zodra we het ingangsgebouw binnenstapten, wisten we al dat we een grote vergissing hadden gemaakt. Je moest een heel duur kaartje kopen voor een grote of een kleine rondleiding, allebei verschrikkelijk duur. Je mocht geen foto’s maken, of je moest een speciaal rolletje kopen bij hun (digitale fotocamera hadden we toen nog niet). Het was een grote geldklopperij. We keken elkaar aan en hebben de eerstvolgende bus teruggenomen. We zijn niet eens naar binnen gegaan.
Met deze twee verhalen in ons achterhoofd, besloten we toch maar om een bezoek te brengen aan de fabriek waar de Dalapaardjes worden gemaakt. Het begon al veelbelovend, omdat de weg niet echt goed werd aangegeven. Dat is vaak een goed teken.De werkplaats/fabriek bleek in een heel klein dorpje te zijn en er werd nog echt ouderwets en met de hand gewerkt. Natuurlijk was er wel een winkel bij en er werd wel een beetje op de toeristen ingespeeld, maar toch: het was allemaal heel authentiek.
Eerst wordt er een stempel op het hout gezet:

stempel van 13 cm.


op het hout gestempeld en uitgezaagd


Daarna wordt het paardje met de hand bijgesneden tot zijn uiteindelijke vorm:

Daarna gaan ze in een verfbad voor hun grondkleur:

Oorspronkelijk waren ze allemaal rood, maar later zijn er ook andere kleuren bij gekomen


Daarna worden ze met de hand beschilderd:

Daarna moeten ze drogen en worden de meesten nog een keer gevernist, maar soms laten ze ze ook mat. Vervolgens kunnen ze verkocht worden. Ze worden over de hele wereld verscheept. Er hing een foto van Frank Sinatra die voor zijn 80e verjaardag een grote kreeg. Ze maken ook hanen en varkens. De hanen vond ik minder, maar de varkens vond ik ook erg leuk… Het geheel ademde een sfeer uit van mensen die hun vak graag uitoefenen en die met de hele familie iets neerzetten en daar met trots over willen vertellen. Er zijn een stuk of vijf van zulke werkplaatsen, allemaal afstammelingen van twee broers van 15 en 13. Zij zijn degenen die een werkplaats begonnen om de paardjes die vanouds door de houthakkers werden gemaakt als ze niks te doen hadden in de winter, in grotere aantallen te maken en met de handelsreizigers mee te geven. In 1839 werd er een 3 m. hoog Dalahäst naar de wereldtentoonstelling in New York gestuurd en daarna was het wereldberoemd….
Jullie begrijpen dat ik ook een paar van die paardjes wilde,om zelf te houden en weg te geven. Ik heb voor ruim 100 Euro gekocht. De twee grootste houd ik zelf en de andere, kleine geef ik weg:

Er komt nog een logje aan over de kopermijn die we hebben bezocht, allemaal wetenswaardigheden. Morgen komen Ria en Piet en dan komt volgende week donderdagavond mijn jongste dochter met drie kinderen en zij komt ook nog ergens eind juli langs… GEZELLIG!!

De Hansa Green Tour in Hamburg

Een keer per jaar wordt de Hansa Green Tour georganiseerd. Dan wordt er met een aantal electrische auto’s een tour gemaakt langs een aantal Hanzesteden en de groene projecten worden aangestipt en besproken.

twee van de elektrische auto’s voor het Marriotthotel


Leo was uitgenodigd om vrijdag wat te vertellen over Zweedse ecologie /en ook voor donderdagmiddag en -avond waren we uitgenodigd om aan het programma deel te nemen. Ik heb op een elektrische fiets door Hamburg gereden en jongens, IK BEN OM!!! Het is hier nogal heuvelachtig en een stukje fietsen is gewoon erg vermoeiend. Onze nieuw gekochte fietsen voor we naar Zweden gingen, staan al twee jaar in de schuur….. Toen we nog in de stad woonden, fietsten we wel, maar hier moet je al beginnen met 800 meter heuvelop naar de verharde weg…We gaan ze echt kopen, elektrische fietsen bij Hartman, die kennen we. We moeten maar eens even kijken of we een deal kunnen maken dat we onze gewone fietsen kunnen inruilen. Dat wordt weer een keer naar Nederland gaan met de auto en fietsaanhanger.

De accu zit onder de bagagedrager


We kregen een rondleiding door ‘Hafencity‘ , een ambitieus en groen project in het oude havengebied van Hamburg. Het is zo uniek, omdat ze echt helemaal van scratch konden beginnen. Het havengebied was namelijk lange tijd verboden voor bewoning. Ik begreep dat er een hek omheen stond met bewaking. Zo kon je dus geen kam bananen stelen b.v. Aan de randen werd het wel bewoond, maar alleen de hele onderste bevolkingsgroep. Op een gegeven moment was het zo, dat ieder derde kind dat daar geboren werd, levenslang afhankelijk was van hulpverlening . Ze zijn nu bezig een stad te bouwen waarin alle bevolkingsgroepen vertegenwoordigd zijn – ook qua leeftijdsopbouw – , evenals bedrijven en cultuur- en uitgaansgelegenheden. En dat moet dan ook nog eens ecologisch verantwoord zijn. Als je het interessant vindt , kan je alles nalezen op de site (klik op Hafencity eerder in de tekst). De man die ons rondleidde was erg enthousiast, maar kon met al zijn enthousiasme niet verhullen dat het peperduur wonen is daar en dat mensen uit de onderkant van de samenleving niet snel een huis daar kunnen betalen….. Ze hebben wel een ecologieprijs gewonnen met hun plan.

Het Unilevergebouw in Hafencity. Achte die groene gevels wordt gewerkt en langs de kanten zijn allemaal leuke innovatieve winkeltjes. Het gebouw is ook op zaterdag en zondag gewoon toegankelijk, als er niemand werkt…..


Voor het diner zijn we nog bij een winkel geweest waar ze allereli dingen aanbiden die elektrisch aangedreven worden.

Deze kopen we niet hoor! maar hij is wel gaaf!


Op dit skate board kan IK het zelfs, denk ik….


We sliepen in het Marriothotel, heerlijk luxe. Toen Leo vrijdagochtend naar het minisymposium ging, ben ik lekker gaan zwemmen. Daarna kregen we nog een lunch aangeboden en konden we op weg naar Flensburg (ongeveer 3 uur rijden). De Nederlanders moesten ook nog de lange tocht terug rijden met elektrische auto’s, die iedere 200 km. aan de stroom moeten.

Er was ook een auto bij die op biogas rijdt:

Need I say more?