Categorie archief: TV kijken

Gaan we nou nog terugkomen of niet?

Dat wordt ons – soms bedekt, soms rechtuit – gevraagd. Vorig jaar herfst waren we het erover eens dat we terug zouden gaan dit jaar. We zouden in augustus ons huis te koop zetten en dan in november of december naar Nederland verhuizen, naar een appartement in het centrum van Rotterdam. Leo wil hoog en pal in het centrum en ik wil vooral een dakterras en op loopafstand van de winkels. Daar komt natuurlijk het eerste probleem al om de hoek kijken. Op 10-15 hoog heb je natuurlijk geen dakterras en als je in het centrum 1- of 2- hoog zit met dakterrras, is het altijd zo donker met al die gebouwen om je heen. We hebben een poosje geflirt met de Markthal tot we zagen dat de ene kant weliswaar naar het zuiden uitkijkt, maar dat er een groot gebouw voor zit en dat de andere kant niet alleen naar het Noorden uitkijkt, maar dat er ook nog eens een grote flat voor gepland is! Ik heb naar flats in de Hofdame gekeken en naar een flat op de Botersloot met een gemeenschappelijke tuin, maar dan heb je niet eens een balkon! Die woningen in het nieuwe Stadstimmerhuis leken ons wel wat, maar die zijn intussen allemaal weg…. Goed: we laten die huizen even zitten en gaan naar de motieven.
In de eerste plaats hebben we het hier allebei erg naar onze zin, NOG wel. Als de kinderen allemaal minstens 2x per jaar komen en we krijgen vrienden en allerlei familie, is het hier fantastisch. In de zomer wonen we hier in een paradijsje. In de winter wonen we hier in een kerstkaart. Ik vind het heerlijk om 5-6 uur per dag in de tuin te werken, lange wandelingen te maken zonder iemand tegen te komen en te zwemmen in kristalheldere meren NOG wel en ‘s winters een beetje te naaien en genealogie te doen zolang mijn ogen het nog doen. Leo vindt het heerlijk om wat op de Universiteit te rommelen en ‘s winters om de hele voetbalcompetitie te volgen als hij niet ziek wordt. We hebben leuke buren en vrienden hier alleen geen kinderen Als Ostergötland in Zuid-Holland lag, zouden we niet erover piekeren om terug te komen.
Toen we hier kwamen wonen, heb ik bedongen dat ik 1x per maand naar Nederland kon gaan. Ik wil betrokken zijn bij het leven van onze kinderen. Ik vind het heerlijk om te zien hoe ze alle vier met hun karakter vorm hebben gegeven aan hun leven en op hun eigen manier met hun omgeving en hun kinderen omgaan. Ik hou ook veel van onze schoonkinderen en ben hun uiterst dankbaar dat ze onze kinderen zo gelukkig maken. En dan de kleinkinderen! Ik weet uit ervaring hoe snel kinderen opgroeien en dat je moet genieten van het proces. Natuurlijk is Leo voor mij het allerbelangrijkste, daarom heb ik ook zonder met mijn ogen te knipperen gezegd dat ik met hem mee naar Zweden zou gaan. Dat 1x per maand naar Nederland kan nu niet meer. In de winter kan ik Leo eigenlijk geen dag alleen laten. Eten klaarmaken gaat nog wel, maar de kachel moet aan en hij kan geen hout sjouwen, sterker nog: hij moet zo min mogelijk aan afkoeling bloot staan. Dan heb ik het nog niet eens over sneeuw schuiven….. Toen mijn vader in maart van dit jaar overleed, ben ik wel naar de begrafenis gegaan, maar meteen de volgende dag weer teruggekomen. Als Leo me niet bezworen had dat hij gewoon een dag alleen kon zijn voor deze gelegenheid, was ik niet gegaan. Daar komt nog bij dat we nu ook niet meer samen kunnen reizen sinds Leo bloeddialyse heeft. Hij moet iedere drie dagen gedialyseerd worden en een gastdialyse regelen in een ander ziekenhuis kan wel, maar is een administratief uiterst ingewikkelde procedure. Omdat Leo op 2 september een promotie heeft in Nederland waar hij in de commissie zit, hebben we nu geregeld dat hij in het Franciscusziekenhuis wordt gedialyseerd 2x, maar het heeft drie maanden geduurd voor het rond was. De lust om spontaan er even uit te gaan wordt op deze manier grondig de grond ingeboord. We wilden dus naar Nederland. Ik heb mijn huis al flink opgeruimd, winterkleren zitten in dozen in de garage, MAAR…. toen werd het lente en mooi weer en de plantjes begonnen te groeien en Leo knapte op. Leo is aan een project bezig dat tot volgend jaar april duurt en hij heeft de hoop van een transplantatie niet opgegeven. AL onze kinderen kwamen hierheen met hun kinderen en we konden allebei volop genieten. Voor Leo hoeven we niet terug naar Nederland, hij wil hier wel blijven. Mijn kinderen hebben me allemaal gewaarschuwd dat ik echt een lapje grond moet hebben als we verhuizen, want ik word heel blij van plantjes arrangeren en laten groeien. Ze zijn bang dat een balcon niet genoeg is voor mij. Mijn hele leven lang heb ik me niet door angst laten leiden bij het nemen van beslissingen en dat weiger ik nu ook. Waar ik wel bang voor ben is, dat we op een gegeven moment niet meer terug KUNNEN, of dat de kinderen allemaal een week of twee vrij moeten nemen om ons te helpen verhuizen, daar ben ik bang voor. Don’t fence me in, daar ben ik allergisch voor. Bovendien kan ik ook wat krijgen! Om ziek te worden ben ik niet zo bang, maar ik ben nogal onhandig en een enkel of een heup is zo gebroken op deze leeftijd. Maar goed, we hebben de beslissing genomen om volgend jaar in augustus ons huis te koop te zetten en van de winter een mannetje alle plafonds en de meeste muren te verven, om de vloeren te laten slijpen en om de buitengevel schoon te laten maken, hier en daar een likje verf, zulke klusjes, zodat het huis er op en top uitziet volgend jaar en dan blijven we er gewoon nog een jaar in wonen. Voor de rest zien we wel. Het vliegveld van Linköping is vlakbij en als er af en toe een kind komt voor een weekendje en in de vakanties, houd ik het wel uit om opgesloten te zitten op het platteland. Tenslotte hebben we email, telefoon en, o wonder, SKYPE!
2012-12-24_11.52.37

Twee gevaarlijke momenten

Zo’n twee maanden is hij nu aan het dialyseren, Leo. Hier in Zweden, waar iedereen het Ikea-principe aanhangt (doe alles zoveel mogelijk zelf). wordt de dialyse gewoon door Leo zelf uitgevoerd. Daar doen ze hier niet moeilijk over. Ze leren het je en begeleiden net zo lang dat proces tot jij je veilig voelt en zij het veilig vinden. Er zijn twee soorten dialyse: de meest bekende is de bloeddialyse, waarbij je bloed buiten het lichaam door een dialysemachine wordt gevoerd en gereinigd. Als je dat gaat doen, zijn er twee mogelijkheden. Als je thuis wil dialyseren, krijg je een machine thuis die helemaal wordt aangesloten waar je wil met een verbinding naar de badkamer, omdat er veel water bij gebruikt wordt. Wil je niet thuis dialyseren, krijg je de sleutel van het dialysecentrum en ga je daar -ook geheel zelfstandig- dialyseren. Je kan dan besluiten b.v om drie nachten per week te dialyseren Het voordeel van deze methode is dat het gewoon ‘s nachts kan, terwijl je slaapt. Je hebt geen tijdverlies. Nadelen zijn dat er langere tijd zit tussen twee dialyses zodat je iets vermoeider bent en dat je – als je reist – een afspraak moet maken bij het ziekenhuis waar je heengaat voor een dialyse. Dat moet dan meestal overdag (een dialyse duurt dan een uur of zes per keer), want ‘s nachts komen de vaste klanten. Je vakantie wordt dan dus om de andere dag in het ziekenhuis doorgebracht.
Een andere dialysemethode is de peritoneale dialyse. Daar hebben wij voor gekozen. Dat is een dialyse zonder bloed. Je krijgt een slangetje in je buik waarvan het uiteinde uit je buik steekt. Als je gaat dialyseren laat je twee liter vloeistof door het slangetje in je buikholte stromen. Dat gaat gewoon door zwaartekracht door de vloeistofzak aan een infuusstandaard te hangen. Dan doe je het dopje er weer op en je laat de vloeistof vier tot zes uur daar zitten. Het buikvlies gaat dan als ‘nier’ fungeren en de afvalstoffen komen in dat vocht terecht. Na die tijd laat je de vloeistof in een zak lopen en daarna laat je weer twee liter nieuwe vloeistof in de buikholte lopen. Dat verwisselen van vloeistof duurt bij elkaar ruim een half uur, maar daarvoor moet de vloeistof opgewarmd worden tot 37 graden anders is het zo’n koude plas in je buik…. Deze methode heeft dus als voordeel dat er geen bloed aan te pas komt, maar dat wil niet zeggen dat hij zonder gevaar is. Het gevaar van infectie is namelijk erg groot Er zijn twee gevaarlijke momenten tijdens het proces. Het eerste moment is als het dopje van het uiteinde van het slangetje eraf gedraaid wordt om de vloeistof weg te laten lopen het tweede moment is als de vloeistof er weer ingelopen is en er moet weer een dopje op. De verbinding naar het buikvlies is dan open en bacteriën of virussen zouden naar binnen kunnen komen. Het is daar vochtig en 37 graden, ideale omstandigheden voor bacteriën en virussen om zich razendsnel te ontwikkelen. Andere voordelen van deze methode zijn dat je het overal kan doen (Leo dialyseert een keer per dag op zijn werk) en dat je kan reizen waarheen je wil. De spullen (zakken met vloeistof en ontsmettingsvloeistof, dopjes en klemmen om de slangen af te klemmen) worden naar je vakantie adres gestuurd op jouw verzoek.
Het nadeel van deze methode is dat je vier keer per dag die vloeistof moet verwisselen. ‘s Morgens om half zeven begint Leo al en hij kan niet eerder dan half twaalf naar bed omdat hij dan nog een laatste keer moet dialyseren. Op een gegeven moment leek het erop dat hij alleen nog maar aan het dialyseren was. Maar nu zijn we heel behoorlijk gewend en het valt eigenlijk best mee. Leo dialyseert als hij thuis is meestal voor de TV en dan is een half uur zo om. Het fijnste is echter dat hij weer een beetje kracht terugkrijgt. Hij heeft weer energie om dingetjes te doen, al kan hij nog steeds niet zwaar sjouwen en hij is wat vrolijker. Ach, en de zomer komt eraan, daar wordt iedereen vrolijker van. Uiteindelijk valt het ons alles mee nu we eenmaal in het ritme zitten. Het kostte wel even tijd om de juiste samenstelling van de vloeistoffen te vinden. Eerst werd hij te dik, dus dan moest er een keer glucose af, daarna hield hij te veel vocht vast en werd er weer een aanpassing gemaakt en hij heeft ook nog een keer ernstige bloedarmoede gehad. Toen heeft hij een speciale ijzerinfuus gehad en hij heeft iedere week ijzerinjecties die hoe kan het ook anders hij zichzelf geeft. Maar nu gaat het echt een stuk beter en we kunnen weer genieten. In het lange weekend van Pinksteren gaan we voor het eerst samen naar Nederland. Mijn oudste dochter komt de week ervoor naar ons toe met haar gezin met de auto. Zij neemt de vloeistofzakken mee naar Nederland en wij nemen met het vliegtuig, het opwarmding mee en zo’n infuusstandaard die je helemaal kan opvouwen. Als we terugkomen, moet Leo nog een ruime week werken en dan gaat hij officieel met pensioen. Hij blijft nog anderhalve dag of zo doorwerken aan een project en het begeleiden van een paar studenten. Ik word een dag nadat hij 67 wordt, 65, maar ik blijf gewoon doorwerken, drie dagen per week. Bikkels, dat zijn we op onze ouwe dag, bikkels, al zeg ik het zelf.

Over een paar jaar zit de zoon van Door erbij…..

Nederland is kampioen geworden bij de jeugd onder 17 jaar!!!!!


KLIKLIKKLIKKLIK

Verjaardag

Toen zijn grote broer twee maanden geleden vier jaar werd, gaf hij geen krimp. Hij liet hem zijn cadeautjes zelf uitpakken, hij liet hem de deur open doen als er visite kwam, hij liet hem alle eer. Toen die verjaardag voorbij was, begon hij over zijn eigen verjaardag. 3 jaar is een hele leeftijd. Het is de eerste verjaardag die de kinderen bewust meemaken, waar ze naartoe leven….. Dat is ook de reden dat ik altijd in ieder geval probeer naar de verjaardagen van kleinkinderen te komen als ze drie worden. Afgelopen zondag was het zover. Hij had van te voren al helemaal besteld hoe het ging worden: Hij wilde veel visite (lees cadeautjes), hij wilde een lieveheersbeestjestaart, hij wilde een piñata die werd vastgehouden door matthew (vriend van de familie). Toen ik de donderdag ervoor ‘s avonds bij hun aankwam, trof ik hem zo aan:

slapend in de box


Terwijl zijn vader de oudste naar bed aan het brengen was, was hij in de box in slaap gevallen. Hij heeft hem toen maar laten liggen om een drama te vermijden (verstandig). Het leek er even op dat hij ziek zou worden, maar de volgende morgen was hij weer kiplekker. Hij heeft nog meegeholpen met mixen van zijn taart en wat gespeeld…..tot een uur of een. Hij kreeg rooie wangetjes en waterige oogjes, koorts dus. Tegen de regels in mocht hij een filmpje op TV zien en dat zag er zo uit:

Hoopje ellende op de bank. Hij doet zijn best om niet in slaap te vallen....


Toen kreeg hij ook nog diarree. Nu is diarree altijd verschrikkelijk, maar voor een jongetje dat net enkele weken helemaal zindelijk is, is het natuurlijk een afschuwelijke vernedering om weer een luier aan te moeten… Ik was verder vrijdagmiddag weg om even in te slaan en ik kwam terug met chinees. Dat is zo’n beetje traditie. Normaal worden de chinees en ik door hem met gejuich ontvangen, maar nu wilde hij alleen maar kroepoek eten. Vrijdagavond is de date-night van zijn ouders en als ik er ben, pas ik dan op. Deze keer besloten ze om maar thuis te blijven om gezellig met zijn drieën een DVD te bekijken. Het mannetje wilde alleen maar aan zijn moeder hangen, dus die kwam er ook bij. De oudste had al snel door dat zijn broertje beneden bij de groten zat, dus die kwam er ook bij. In plaats van met zijn tweeën gezellig uit, zaten ze dus nu met hun (schoon)moeder en twee kinderen opgescheept! De jongens mochten allebei in het grote bed slapen tot pappa ze zou overleggen. Mamma ging nog even het meisje schommelen (haar wiegje staat aan het voeteneind en je kan met je teen schommelen) en viel prompt ook in slaap.

Wordt vervolgd

Wandluis of bedwantsen: een horrorstory

Toen mijn grootmoeder 12 jaar was, verhuisde het hele gezin van Deventer naar Rotterdam. Ze kwamen te wonen in een bovenhuisje midden in de binnenstad van Rotterdam, een woonkamer met kookhoek en een slaapkamer. Mijn oma kreeg een betrekking als dienstmeisje en kwam daarna maar een keer per zes weken een nachtje thuis slapen. Daar wachtten haar twee onaangename verrassingen.
Ten eerste had ze geen slaapplaats meer, want die werd ingenomen door haar kleinere broertjes en zusjes en
ten tweede: Toen ze zich eindelijk een klein plaatsje had veroverd tussen de anderen, werd ze ‘s nachts wakker omdat zich allerlei diertjes uit het plafond en de muren lieten vallen en begonnen te bijten. “Wat is dat?” riep ze uit, “help, ze bijten!!”Waarop haar moeder zei:”Ga maar gewoon weer slapen en doe maar net of ze er niet zijn, Morgen als je wakker wordt, zijn ze er niet meer. Dat zijn wandluizen”.
Jasses, JASSES J A S S E S!!!!! Mijn oma had er een andere mening over en bleef voortaan niet meer slapen als ze haar ouderlijk huis bezocht…..

Zo ging dat vroeger, denk je dan. Jessica vond een paar maanden gelden een prachtige zwarte lap in de berging. Ze heeft hem gewassen en als hoofdeinde van haar bed aan de muur bevestigd.Twee weken geleden vertelde e me het volgende verhaal: “s nachts wordt ik gebeten door diertjes, moet je kijken! en ze liet me haar gebobbelde armen en benen zien. “s morgens is er niks te zien. Het doet echt heel pijn en het zijn geen muggen” Ik moest meteen aan het verhaal van mijn oma denken, maar ik dacht: “Dat was vroeger, die bestaan niet meer, het zullen wel vlooien zijn” Eerst is ze naar de dokter gegaan, maar die wist het ook niet. Toen heeft ze de huurvereniging opgebeld en die wisten meteen te vertellen dat het wandluis was Het blijkt hier in Zweden een plaag te zijn en ze zijn heel moeilijk te bestrijden. Je moet ALLES op 60 graden minimaal wassen en de muren en alles waar ze in kunnen kruipen met chemicaliën en hitte bestrijden. Dan nog zijn ze moeilijk weg te krijgen. Jasses, JASSES J A S S E S!!!!! Ze planten zich heel snel voort en kunnen wel een jaar zonder voedsel. Ze kunnen zich heel plat maken en dan in de kleinste kieren en spleten verdwijnen. Het is een complete nachtmerrie. De man die kwam kijken raadde haar aan om heet hele bed weg te gooien of een dure stoombehandeling onder een ‘tent’ te laten ondergaan. Ze zijn het beste te bestrijden met hitte. Het bed gaan ze niet weggooien, want dat was verschrikkelijk duur, maar de bank b.v. gooien ze weg. Jessica vertelde dat ze in dichte rijen in de plooien van haar matrastijk zaten Waarschijnlijk heeft ze ze binnengehaald met de zwarte lap, die ze als hoofdeinde gebruikte, want daar zaten ze ook in rotten van drie in de plooien (zomen).
Jasses, JASSES J A S S E S!!!!!
Haar muren en zo zijn nu behandeld en ze mag 24 uur niet in haar huis en volgende week donderdag komen ze terug en doen het allemaal nog een keer. Daarom heb ik deze week de katten tot volgende week vrijdag.
Ik vond nog een leuk youtubefilmpje, maar daar moet je niet naar kijken voor je gaat slapen.

Speciaal ingehuurd

let op de fladderende handenen de speciale 'gehandicapte' grijns


Af en toe zie je eens een film waarvan je denkt dat ze een bepaalde persoon gewoon zo hebben ingehuurd in plaats van een acteur de rol te laten spelen. Een aantal jaar geleden is dat me overkomen. Ik viel halverwege een film in en daar speelde – of was echt – een verstandelijk gehandicapt jongetje in. Hij had precies dezelfde gebaren en bewegingen en ik kon me niet voorstellen dat het een acteur was. Tegelijkertijd moest hij dan wel hele ingewikkelde dingen doen als hij het zelf was. Toen de film was afgelopen, keek ik gretig op de aftiteling en tot mijn verbazing werd de gehandicapte jongen gespeeld door Leonardo Dicaprio!! Ik had hem totaal niet herkend, hoewel ik een paar maanden eerder de Titanic had gezien.Gisteravond was hij weer hier op TV en ik vind het een van de beste films die ik ken. Hij heet :What’s eating Gilbert Grape. Het is een film van 1993 en hij is nog steeds actueel zou ik zeggen. Het gaat over een familie, moeder en vier kinderen, die uit elkaar dreigt te vallen omdat de zorg voor een moeder die 300 kg. weegt en dat gehandicapte broertje steeds zwaarder op de drie andere kinderen weegt, die hun eigen ambities zien verdampen. De karakters, ook van de bijrollen, worden uitstekend neergezet, maar vooral het spel van Leonardo Dicaprio is fenomenaal, Hij doet precies de bewegingen en buigingen van hoofd en vingers na en de uitschietende stem bij opwinding, zoals ik ze vaak heb gezien bij licht hersenbeschadigde kinderen. Hoewel ik dacht dat hij destijds een jaar of 15-16 geweest moet zijn, was hij precies de leeftijd die hij speelt: 18 jaar.

Gisteravond heb ik hem eindelijk vanaf het begin gezien. Omdat ik min of meer wist hoe het verhaal ging lopen, kon ik meer genieten en letten op het spel van alle acteurs en er vielen me allerlei dingen op die me de vorige keer ontgingen. Ik ben er vandaag de hele dag al blij van ook omdat ik een acht had voor mijn proefwerk! Het is een film die ik wel zou willen hebben om van tijd tot tijd te bekijken. Sommige mensen willen een film (welke dan ook) nooit meer voor een tweede of derde keer zien of een boek nog een keer lezen, maar ik vind het heerlijk om op andere dingen te kunnen letten als ik de film nog een keer zie of het boek nog een keer lees. Hoe is dat met jullie?

Baasbraal op zijn zweeds !! (met een heleboel fouten)

Omdat zij het me enkele weken geleden vroeg en omdat mijn zweedse lerares het me voorstelde, schrijf ik voor één keer een logje in het Zweeds. Want ik kan nu zweeds praten!. Ik kan ook zweeds verstaan, ik luister naar de zweeds op de radio en tv. Na een jaar Mix Megapol, heb ik een radiostation gevonden met veel interessantere programma’s over literatuur en medische onderwerpen b.v. Toch is het luisteren naar Zweeds nog steeds erg vermoeiend. Soms denk ik er te licht over (onderschat ik dat) en vervolgens heb ik een probleem. Bijvoorbeeld: een vriendin van mij had enkele weken geleden een politieke bijeenkomst waarin twee onderwerpen behandeld zouden worden die mij erg interesseren. Het eerste onderwerp ging over thuisbevalling en het andere onderwerp ging over thuisonderwijs. Alletwee zijn ze verboden in Zweden, het meest democratische land ter wereld.
Ik kon alles verstaan wat ze zeiden, maar tijdens de behandeling van het tweede onderwerp, viel ik in slaap! Dat was echt alleen maar omdat ik zo moe werd van het steeds maar in het zweeds luisteren, niet omdat de presentatie of de discussie saai waren. De man die over het thuisonderwijs kwam vertellen, was speciaal uit Uppsala gekomen . Dat ligt 300 km. (30 mijl zeggen de zweden) van Linköping vandaan en dan ga ik zitten slapen! Natuurlijk heb ik mijn excuses aangeboden en uitgelegd waarom ik in slaap viel, maar ik schaamde me mijn ogen uit mijn kop.

Ik vind dat dit wel genoeg is voor vandaag, ik ben alweer moe…..

Dit is de vertaling van het zweedse logje van gisteren…….