Categorie archief: techniekperikelen

Jongens ECHT! Ik word te oud voor zulke geintjes!

Omdat 1 van de kleinkinderen acht jaar werd, was ik vorige week in Nederland. Mijn zus kwam me bezoeken de week daarvoor per auto en dus ben ik heel luxe met haar in de auto teruggereden. Het bezoek was plezierig. Ik heb IEDEREEN weer even gezien (kinderen en kleinkinderen bedoel ik dan), zelfs mijn zoon in Flensburg met vrouw en kind hebben we op de terugweg uit Zweden even aangedaan. Maandag en dinsdag heb ik nog een uitstapje gehad met mijn dochter en haar vier kinderen. We zijn naar het insectenmuseum gegaan in België en hebben daarna gelogeerd bij een vriend van mij en zijn man, erg leuk allemaal en ik schrijf er zeker nog over, maar deze post gaat over iets anders.
Mensen die me kennen en mensen die hier al langer meelezen weten wel dat ik nogal chaotisch kan zijn. Daarom moet ik echt hele vaste routines hebben als ik ergens anders heen ga. Zo hebben we het telefoondrama gehad. Ik heb een Nederlandse chip, maar dat verwisseleen was een ramp.Regelmatig was ik die andere chip kwijt en ik heb er ook nog een keer eentje weggegooid met het zakdoekje waar hij in zat Toen heb ik een hele Nederlandse telefoon gekocht met nieuwe chip. Die neem ik dus altijd mee(nou ja altijd?), maar die telefoon heeft ook een oplader natuurlijk en die moet ook mee, maar eerst moet de telefoon opgeladen worden, anders kan ik hem niet gebruiken als ik in Nederland aankom. Voor ik wegga dus, laad ik mijn Nederlandse telefoon, mijn reserve accu van mijn fototoestel en mijn Garmin polshorloge op. De oplader van het fototoestel hoef ik dan niet mee te nemen, maar wel de oplader van de telefoon. De oplader van mijn Garmin neem ik ook niet mee, halverwege begeeft hij het gewoon, maar ik raak mijn oplader niet kwijt tenminste. Kunnen jullie het nog volgen? Voor mij is het allemaal kristalhelder. Nu was het volgende gebeurd een paar weken geleden. Leo’s mobil was kapot en ik had er nog eentje liggen waar ik een nieuwe chip in heb gekocht. Die telefoon ziet er precies hetzelfde uit als mijn Nederlandse telefoon, alleen die van hem is zwart en die van mij is donkerblauw. Helaas hebben we samen maar ÉÉN oplader voor beide telefoons. Mijn Zweedse telefoon is een Hematelefoon en dat is een heerlijk ding.Omdat deze zo fijn is, heb ik mijn Zweedse chip erin gedaan. Ik ben tenslotte vaker in Zweden. Hij heeft een prettige wekker die je ook kan laten praten: “Het is 07.15, het is tijd om op te staan” en hij heeft een functie waar de tijd gezegd wordt, dat is ’s nachts heel handig zonder licht en zonder bril. Omdat Leo drie keer per week om 07.15 op moet staan, besloot ik mijn Zweedse telefoon helemaal thuis te laten voor Leo (wekker), zijn eigen mobil op te laden to the max, zodat hij kon bellen 2/3 van de week en zelf alleen mijn Nederlandse telefoon mee te nemen met oplader. Maar, verstrooid als ik ben en bang als ik ben om mijn telefoon te vergeten, had ik op een gegeven moment drie telefoons in mijn tas! Leo heeft de zijne eruit gehaald en dat was dat. Toen ik al lang en breed op weg was, ontdekte ik pas dat Leo MIJN Nederlandse telefoon uit de tas had gehaald en dat ik nu ZIJN Zweedse telefoon bij me had en MIJN Zweedse ook! Hij daarentegen had MIJN Nederlandse telefoon en wist niet hoe de wekkerfunctie daarvan werkte. Zodra ik kon heb ik in Nederland een chipkaart gekocht bij AH, in een blik. Je koopt de chipkaart eigenlijk gratis. Hij kost 5 euro en er zit ook 5 euro beltegoed op. Nu heb ik dus(alweer!) een nieuw Nederlands nummer voor degenen die me in Nederland willen bellen.
Als ik weer terugga naar Zweden, moet ik natuurlijk ook weer goed opletten dat ik alle telefoons de fotocamera en alle opladers (ook van de computer)weer in de koffer stop. Omdat de security op Schiphol altijd zo’n gedoe is, doe ik alle opladers in mijn incheckbagage. Ik heb dan twee uur computer- en verder gewoon telefoon- en camera-energie
In mijn hadbagage zit dan alleen: telefoon, camera, laptop, geld, pasjes en paspoort (daarnaast iets om te lezen natuurlijk). Ik ben er heel spastisch in om alles op een vaste plaats te hebben, maar hoe spastisch ik ook ben, regelmatig is iets kwijt of zit ineens op een andere plaats. Enfin zo toog ik naar Schiphol woensdag om half twaalf. Dat is mijn vaste tijd. Het vliegtuig gaat om kwart voor drie en ik ben meestal (nadat ik de auto heb ingeleverd) iets voor enen op Schiphol en kwart over een door de beveiliging. Dan heb ik nog een uur om voor Leo een krantje te kopen, voor ons stroopwafels, haring en een leesboek en voor mij een tuinblad en bollen.
Deze keer was geen uitzondering. Om kwart voor een reed ik de Avisgarage binnen. Er stonden wel 10 auto’s te wachten om gecontroleerd te worden, nog nooit meegemaakt. Dat maakte dat ik pas om iets over enen de vertrekhal binnen kwam. Daar was iets raars aan de hand. Er stond een hele lange rij in de vertrekhal tot voorbij de trap naar boven waar ik vandaan kwam. De rij liep tot bijna het eind van de vertekhal. Later hoorde ik dat de RAI was leeggelopen of zo en dat iedereen (bijna allemaal met bestemming Europa) tegelijk op Schiphol arriveerde. Snel heb ik een ticket uitgeprint, mijn bagage afgedropt en ben in de rij gaan staan. Het was dus de rij voor security die zo lang was. IEDEREEN moest natuurlijk zijn vliegtuig halen! Je kan het niet maken om voor te dringen, omdat iemand anders dan misschien zijn vliegtuig mist. Blijk baar was ik toch een beetje onrustig op enig moment, want een Francaise draaide zich om en zei: “à ‘l aisy, Madame” met zo’n hooghartige blik die alleen Fransen (en katten) je kunnen geven en liet mij voorgaan. Ik zei keurig “Merci”, maar ik schaamde me kapot. Daarna heb ik besloten om niet meer te dringen. “Eerlijk duurt het langst” dacht ik en dat was ook zo helaas. Toen ik eindelijk zicht kreeg op de security, was het vijf over twee. Toen moesten we nog een hele Eftelingtruc uithalen met allemaal van die gangetjes waarin je steeds dezelfde mensen tegenkomt naast je. “Ik kan geen krantje meer voor Leo kopen en ook geen haring” dacht ik, maar het werd nog erger. Ik zag dat niet alle stations van de security bemand waren en dat ze alles echt op zijn elvendertigst deden. IEDEREEN werd nog gefouilleerd, nadat ze drie seconden waren doorgelicht en ALLE tassen werden tegengehouden en opengemaakt. Echt BELACHELIJK!!! Om tien voor half drie waren er nog drie mensen voor me. Ik schreeuwde dat mijn vliegtuig NU aan het boarden was, maar je moet uitkijken met die lui. Als je ze ‘pissed’ maakt, moet je zomaar mee en wordt je helemaal gecontroleerd of gearresteerd. Keurig legde ik alles in de bakken (weet precies hoe het gaat natuurlijk), maar toch werd mijn tas eruit gehaald en op een andere band gelegd, waar er nog vijf voor me waren. Paniek sloeg hevig toe. Mijn vliegtuig vertrok over VIJFTIEN minuten verdikkeme en hier willen ze roomser dan de paus zijn. Ze dachten zeker dat alle terroristen gehoord hadden dat het zo druk was en nu allemaal massaal Schiphol kwamen destabiliseren! Daar begon ik te stampvoeten en te zeggen dat de gate over 1 minuut zou sluiten en dat ik helemaal naar B30 moest (is zeker 10 minuten lopen). Gelukkig werd mijn tas er eerst uitgehaald, maar toen begon hij op zijn dooie gemak te vragen of ik vloeistoffen had in de tas die notabene net DOORGELICHT was! Ik snauwde iets van nee, natuurlijk niet en griste de tas onder hem vandaan. Ik heb een karretje gepakt, mijn rugtas erin geslingerd, mijn schoenen uitgedaan en aan de zijkanten geklemd en ik ben op blote voeten gaan rennen. Het was toen half drie. Ik was om vijf over half dire bij gate B30 (huzarenstukje niet?), maar hij was al gesloten. Er was zelfs niemand meer. Dan weet je dat het vliegtuig er nog staat, maar je kan er niet in, dat is echt een vreselijk gevoel. Morgen het tweede deel van dit verhaal.

Lekker geregeld…..

Onze boer heeft deze winter geen hout voor ons. Dat werd bestellen bij een houthakker. We hebben er eentje gevonden en meteen maar vijf cub besteld. Nu is vijf cub hout niet zomaar weggewerkt en Leo kan niet meer helpen. Ik had dus voor morgenochtend twee jongens van onze kerk gevraagd om me te helpen. Dat was prima. Ik kook dan een heerlijke lunch als tegenprestatie, dat is de deal. Vanavond was ik vrij laat thuis, want ik moest om vier uur nog bij mijn werk langs, waarover later misschien meer, en daarna heb ik nog van alles lekkers in huis gehaald voor de harde werkers morgen. Toen ik thuiskwam, was Leo al thuis en hij had een telefoontje van de houthakker gekregen Hij komt het hout morgen brengen, maar pas om zeven uur ’s avonds! Hij zet het netjes neer in twee containers en of wij dan een zeil hebben, want het gaat woensdag sneeuwen. Woensdagochtend vroeg moeten wij de ene auto wegbrengen voor een beurt en donderdag de andere. Hij moet die containers dan wel zo neerzetten dat die auto’s alletwee uit de garage kunnen. Terwijl ik dit typ, zit ik ineens iets briljants te denken. Ik haal gewoon mijn auto uit de garage dinsdagavond en laat het hout in de garage zetten! Dan heb ik alleen een STEENkoude auto woensdagochtend, maar dat heb ik er wel voor over. Aan hout onder een laag van 5 centimeter sneeuw heb je ook niks tenslotte. Het was vanmorgen -16 graden en het is ‘opgewarmd’ tot -10 in de middag, maar vanavond was het nog kouder dan vanmorgen en de nacht moet er nog aankomen. Ik denk dat we morgenochtend onder de -20 uitkomen. Woensdag wordt het nog maar -3, maar dan gaat het dus weer sneeuwen.
Die jongens moeten helaas woensdag en donderdag naar Stockholm, dus die kunnen niet helpen. Nou, we zullen wel zien hoe het loopt; het is niet anders. Ze komen gewoon morgen en dan laat ik ze de serre opnieuw vastplakken en de dahlia’s die in bolletjesplastic zitten, binnen of in de garage zetten (waar het ook vriest). Ik vrees dat ik mijn dahlia’s moet opgeven. Misschien koop ik wel een kerstboompje, kunnen ze dat op zijn plaats zetten. Het komt vast allemaal in orde, ik weet alleen niet wanneer. Gelukkig heb ik nog even de tijd, maar ik wil het met Kerstmis wel heel leuk in orde hebben, want twee van mijn kinderen komen met hun gezin, de een voor Kerstmis tot 26 december en de andere vanaf 27 december tot de 31e.
En willen jullie nu weten wat ik morgen ga koken? Ik heb gekozen voor een echte wintermaaltijd. Ik maak gegrild lamsvlees met aardappels uit de oven (in hetzelfde vocht gebraden als het lamsvlees). Daarbij maak ik spruitjes met kastanjes en stoofpeertjes. Als toetje heb ik risgrynsgrött met zelfgemaakte zwarte bessen sap/siroop. Risgrynsgrött (rijstebrij) is HET kersteten bij uitstek in Zweden. De traditie leert dat je een bordje rijstebrij buiten zet voor de Tomtenisse (tomt betekent een stuk land en een Nisse is een kabouter) voor en dan zegent hij voor een heel jaar je land. Als je dat niet doet, heb je misoogst en ongedierte in het jaar dat volgt.
tomtenisse
Jullie horen wel wanneer de klap valt. Ik kan in ieder geval flink trainen om het hout binnen te krijgen. Ik word zo sterk als een paard man!

David van de Microsoft helpdesk

Aan het begin van de middag werd ik gebeld door een bedekt nummer. Een man in het Engels met een indiaas accent vertelde me dat hij van de Microsoft Windows helpdesk was en dat hij doorgekregen had dat mijn computer ernstig aangetast was door een virus en dat het mijn computer ernstig vertraagde en dat het er zelfs toe kon leiden dat mijn computer zou crashen en dat ik dan al mijn gegevens kwijt zou zijn. Of ik ter controle even op een bepaalde knop wilde drukken en dan wilde vertellen hoeveel oranje driehoekjes ik kon tellen. Nou, dat waren er een heleboel. Toen ik er 15 had geteld, zei hij dat ik wel op kon houden, want dat mijn computer ernstig vervuild was. Vervolgens bood hij mij aan om het te fixen en vertelde mij hoe ik een programma kon downloaden dat daarbij kon helpen. Ik vertrouwde het niet helemaal want ik heb Sjoerd en ik besloot net zo lang door te gaan tot het nog veilig was. Nadat ik het programma gedownload had, vroeg hij me een ID te geven zodat hij zeker wist dat ik een originele, gelicenseerde gebruiker van Windows was. Daar trok ik de lijn. Ik vroeg hem of hij 10 minuten later wilde terugbellen omdat ik even mijn computerman wilde raadplegen. Hij zei dat als ik dan eerst even dat nummer gaf, hij zou verbreken en na tien minuten terug zou bellen. Ik zei dat ik het nummer pas zou geven als hij na tien minuten zou terugbellen en dat ik eerst bij iemand anders wilde verifiëren en hing op terwijl hij nog aan het praten was.
Leo vroeg wat er aan de hand was en nog voor ik het nummer van Sjoerd had gevonden, kwam hij met een waarschuwing van Microsoft zelf dat dit soort dingen fake is. Sjoerd bevestigde desgevraagd dat zij op mijn computer hadden kunnen komen en bijvoorbeeld mijn hele bankrekening hadden kunnen leeghalen.
Ook kunnen ze achteraf met een rekening komen die je dan met je creditcard betaalt, zodat zij je creditcardnummer hebben… Nou zou ik in ieder geval nooit betaald hebben, maar als ik Sjoerd niet had gehad had ik misschien, heel misschien wel dat ID-nummer gegeven….. Ik herinner me nu ook dat ik mailtjes heb gekregen warbij ik gewaarschuwd werd voor zulke praktijken. Ik dacht altijd dat zoiets zwaar overdreven was, maar nu is het me zelf overkomen
David belde warempel inderdaad terug en ik heb hem gezegd dat ik de politie had ingelicht over zijn telefoontje en dat ik op mijn blog zou waarschuwen tegen hun praktijken, bij deze.
Ietsje naast het onderwerp, maar ik heb nog een leuk filmpje over een man die zo’n verschrikkelijke telemarktverkoper een koekje van eigen deeg geeft

Dus mensen wees gewaarschuwd: MICROSOFT OF WINDOWS BELT NOOIT ZOMAAR MENSEN OP OM ZE TE WAARSCHUWEN DAT ZE EEN VIRUS HEBBEN OF ZOIETS. DAT IS ALLEMAAL ZWENDEL!!!!! TRAP ER NIET IN.

LZW (leuke Zweedse weetjes)

Vrijdag en zaterdag was ik weg. Eerst ben ik naar Uppsala gereden waar vrienden van mij wonen en hun zoontje werd 1 jaar.

Oma geniet voor 200% van haar kleinzoon...


Behalve Oma uit Nederland en ik uit Linköping, kwam er ook nog een vriendin van hun langs met haar dochter. Sjoerd heeft haar leren kennen toen hij in het bos achter hun flat (een gebied zo groot als de provincie Utrecht) naar paddestoelen zocht. Ze heeft hem toen geleerd welke paddestoelen je kunt eten en welke niet en zo is ze een vriendin geworden.
Ze kwam net in het ziekenhuis na een knie-operatie en liep met krukken. Onderaan die kruk zaten grappige pinnetjes of zo en die bleken naar beneden geklapt te kunnen worden om grip te krijgen in de sneeuw. Dat is toch wel een LZW, vind ik.

Verder zag ik nog iets ergs leuks daar wat ik nog niet kende: ik weet niet of het zweeds is, maar ik zag het in Zweden, dus het telt als LZW

Maaike maakte appeltaart en in plaats van paneermeel of een natte appeltaart, deed ze op de bodem gelatine. Als de taart gaat bakken, vermengt het sap uit de appels zich met de gelatine en dan krijg je daar een jamlaagje dus. Erg handig en erg lekker!
Vrijdagavond na de verjaardag ben ik naar Stockholm gegaan. We hadden zaterdagmiddag een feest voo de vrouwen van de kerk. Het was erg leuk, maar mijn batterij was leeg, dus geen foto’s.

PANIEK!!! PEEEUW!!!!!!

Sinds wij geen geld meer verdienen in Nederland, hebben we maar een van onze bankrekeningen aangehouden met bijbehorende pinpas en creditcard. Het is altijd handig om in Nederland bij Euro’s te kunnen, al is het alleen maar voor het bijvullen van die vermaledijde OV-kaart! Eens in de zoveel tijd, als we rood staan, stort mijn man wat geld bij, zodat we in nood altijd in Nederland geld op de bank hebben staan.Drie dagen voordat ik weg ging, kreeg ik van de Rabobank een nieuwe pas toegestuurd een wereldpas nota bene! en er werd bijgeschreven dat die pas dezelfde pincode had als de oude. Je moet hem dan altijd de eerste keer in Nederland gebruiken en daarna kan je hem ook in Zweden gebruiken….. Twee weken eerder had ik al een nieuwe creditcard toegezonden gekregen met dezelfde mededeling, alleen daar had ik niks aan. Je kan nl. bij de Rabobank je pincode veranderen en ik had – jaren geleden – de pincode van mijn creditcard gelijk gemaakt aan de pincode van mijn bankpas…. Die originele pincode wist ik dus niet. Gelukkig heb ik ook een rekening hier in Zweden met een pinpas en een Visa-creditcard. Nu wil het toeval dat ik een week eerder mijn pinpas, mijn viscard en mijn pasje van de Co-op hier uit mijn jaszak was verloren. Pas toen ik mijn passen had geblokkeerd, bleken ze gewoon naar de politie gebracht te zijn. Op de dag dat ik wegging kreeg ik keurig een nieuwe pinpas en een nieuwe Visacard met twee nieuwe pincodes. Dezelfde pincodes houden , daar doen ze hier niet aan in Zweden. Nu ben ik verschrikkelijk goed, maar twee nieuwe pincodes uit mijn hoofd leren in twee uur, dat lukt zelfs mij niet…. Ik heb dus van de brieven met de codes alleen de code afgescheurd, heel stijf opgevouwen en die twee heeele kleine papiertjes in een hoekje van mijn buidel gedaan. Eigenlijk wilde ik voor vertrek nog mijn oude Rabobankpas vernietigen, maar ik heb hem toch nog maar even gehouden. Ik kon hem in Nederland altijd nog wegdoen.
Nu is het ‘traditie’ dat ik altijd een volle boodschappentas voor mijn dochter haal als ik bij haar logeer. Ik vind het leuk om uit te zoeken wat ik zoal wil eten en evt. koken en dan koop ik wat extraatjes en zo, gewoon voor de leut. Ik vind boodschappen doen leuk en lopend boodschappen doen vind ik nog leuker. AH is bij haar om de hoek, de jongens wilden wel mee er draaien daar tekenfilmpjes namelijk, dus iedereen gelukkig. Heerlijke boodschappen heb ik gekocht, ik had een kar vol. Gelukkig hadden we de buggy bij ons om alles op te zetten, anders is 500m. zelfs nog ver.
Nou, je voelt hem al aankomen: de wereldpas deed het niet…verkeerde code, nog een keer proberen, nee, verkeerde code, laatste keer. Dan maar de creditcard geprobeerd. Nee, verkeerde code. Nu moest er in mijn buidel gezocht worden naar de codes van de Handelsbankenpasjes. Er werd al een bediende geroepen om te helpen inpakken, ik werd roder en roder en verzekerde dat ik geld genoeg had om te betalen, hoor, maar ik kwam geloof ik niet erg geloofwaardig over. Achter mij stond een man met ook een volle kar en hij was heel aardig. Alle andere mensen werden snel naar andere kassa’s gedirigeerd. Ze keken me aan met lange blikken en ik kon zien dat ze dachten: “Eindelijk zie ik er eens een in het wild. Ik heb gelezen dat een hoop mensen met de crisis gewoon hun oude uitgavenpatroon handhaven tot ze helemaal niet meer kunnen betalen. Dit is er dus zo een. Moet je zien wat een volle kar, tssss”…
Ik haal mijn buidel binnenstebuiten, achterstevoren, maar alleen de code van de creditcard komt tevoorschijn. Toch te klein opgevouwen…. Ondertussen hebben ze mijn boodschappen al uit de kassa gehaald en achter gezet, “dan kan ik rustig zoeken”.
Er staat daar ook een automaat, dus ik probeer met de Handelsbankencreditkaart geld uit de automaat te krijgen….WORDT MIJN CREDITCARD INGESLIKT!!!!!, mijn gloednieuwe creditcard waar ik de code van gevonden heb!! Ik had thuis nog wel even gekeken natuurlijk welke code bij welk pasje hoorde, dat lukte nog wel. Ik zeg tegen die man die achter mij was en ondertussen net afgerekend had “Nou eet hij mijn hele creditcard op!!” De mensen die mij kennen, weten dat ik nogal felle ogen heb. Zegt die man geschrokken: “Daar kan ik toch niks aan doen mevrouw!!!” Toen heb ik mijn dochter gebeld dat ze maar moest komen en betalen en dat ik het haar wel terug zou betalen. Terwijl zij zich gereed aan het maken was, probeerde ik voor de zekerheid mijn oude Rabobankpasje eens en tot mijn verbazing deed die het gewoon! Dus nu heb ik de hele vakantie met contant geld betaald. Ik nam gewoon 250 Euro op en dan betaalde ik alles contant iedere keer, zelfs benzine. Bij de Rabobank bleek het volgende: ik heb TWEE sets pasje en creditcard met ieder een eigen pincode! Niet geweten, nooit geweten! In ieder geval is het nu in orde. De tweede set – met wereldkaart – is teruggetrokken en mijn pinpas kan ik gewoon nog gebruiken, want die hoorde bij de andere set. De nieuwe code voor de creditcard is ondertussen hier aangekomen. Volgende keer als ik in Nederland ben kan ik hem weer gelijkmaken aan de pincode van de pinpas.
Bij de Handelsbanken krijg ik – opnieuw – een nieuwe pinpas en een nieuwe creditcard met twee nieuwe pincodes. Ben ik even blij dat ik die andere nog niet uit mijn hoofd geleerd heb….

Flinke tegenvaller…

Leo werd vanavond door de verzekeringsmaatschappij gebeld. De vliegmaatschappijen hebben wat meer tijd nodig om akkoord te gaan een patiënt mee te nemen die met zuurstof moet reizen. Ze willen de doktersverklaring ook hebben en dat kost tijd. We hadden gehoopt morgenavond (vrijdag) te kunnen, maar helaas wordt het zondag of maandag pas en dan zijn we pas dinsdagavond laat in Zweden……
We zitten hier nog wel even dus….
Een geluk bij een ongeluk is dan wel dat Leo nog wat extra tijd krijgt om aan te sterken voor de zware reis begint… en dat ik van verveling 6 logjes per dag schrijf, alles over mijn ipad te weten kom, perfect leer bedden opmaken, steken leer leeggooien in maatbekers, schatten hoeveel cc het is enz. enz. Ondertussen ligt mijn quilt te wachten in Linköping, de quilt waarvan ik had gedacht dat ik er geen tijd voor zou hebben als ik in tropische zeeen zou zwemmen en in januari wordt dat kind geboren

Geen hond in de pot……. + update

In dit logje beschrijf ik onder andere dat ik zo graag een grote pan wil kopen. Nou, ik was al een paar zaken langs geweest, maar niemand had een pan groter dan 10 liter en die heb ik al. Ze kunnen hem wel bestellen, maar ik wil altijd alles eerst zien. Daarom bestel ik ook nooit wat op Internet. Ik kan niet beslissen vanaf een plaatje. Nu was ik vorige week in Uppsala en tot mijn verbazing hadden ze daar net een pan van 20 liter via Internet binnengekregen, maar hij was licht beschadigd. Er zat een putje in. Mijn vriend neemt met zoiets geen genoegen, dus hij belde om het te vertellen. De man aan de andere kant beloofde meteen een andere op te sturen. “Wat moet er dan met deze pan gebeuren?”vroeg mijn vriend. “Daar zet je maar bloemetjes in of zo” zei de man. “Ik hoef hem niet terug” Dus toen heb ik die pan voor de helft van de prijs overgenomen (E40,–) en we zetten er geen bloemetjes in. Ik heb hem al gebruikt om te wecken en ik ben er erg blij mee. Het geeft me een soort Teunie-gevoel. Ik bedacht me dat ze zo’n pan wel nodig heeft om spinazie te koken…….. Hoe dan ook, hij is in veel opzichten handig.
Je kan hem ook als box gebruiken:

Nu wil ik nog een naaimachine kopen. Ik ben al in een winkel geweest, heb alle adviezen ter harte genomen, maar ik heb nog geen beslissing genomen, bedankt iedereen Marja, Rita, Jenni, Henrica-Maria, Mariam . Dat wordt weer een ander logje, houden jullie te goed.
Verder is hier de lente weer begonnen, alleen de kleuren kloppen niet…….
Even een update: een van de reageerders wees mij op een video waar een baby in een pan water werd gelegd, erg leuk filmpje!!

Janneke to the rescue!!!

Hier zat ik dan: achter mijn computertje. Ik had hem net een minuut of tien geopend,had gezellig mijn reacties op mijn blog en op facebook gelezen en was net begonnen aan het eerst logje van de blogs die ik volg, toen mijn telefoon ging. Ik neem op en hoor: “Hjälp, HJÄLP!!”, dus ik antwoord met: “Wie ben je (in het zweeds natuurlijk)” en ik noemde wat namen van mensen die het zouden kunnen zijn. Het was de stem van een oude vrouw. Ik vroeg ook nog waar ze was, waarop ze zei dat ze niet wist waar ze was (maar het kan ook zijn dat ze zei dat ze niet wist WIE ze was…..) Zij bleef maar roepen Hjälp, hjälp en tenslotte zei op mijn vraag hoe ze heette “Fågelberg”. Ik zei dat ik meteen kwam, want een van onze buren heet Fågelberg en ze zijn er niet dit weekend: zijn moeder past op. Ik rende erheen en ruk de voordeur open, althans dat probeer ik. Die zat op slot. Heel veel zweden laten hun deur gewoon open als ze weggaan, maar als ze thuis zijn doen ze hun deur op slot. Ik denk: “O jee, straks ligt ze daar op de vloer en ik kan er niet bij en die honden kennen me niet. Wie weet wat er allemaal aan de hand is”. Na even naar binnen gestaard te hebben, bedacht ik me dat de zijdeur misschien wel open was….. De moeder van Jonas stond al bij de zijdeur om me binnen te laten en er was NIETS met haar aan de hand, sterker nog ze keek me stomverbaasd aan! Nee, ze had me niet gebeld. Nee, er was niets aan de hand met haar, zoals ik zelf kon zien overigens… Toen ben ik weer naar huis gegaan en eerst op de nummerherkenning gekeken. Geen bekend nummer en toen ik probeerde terug te bellen, kreeg ik in gesprek. Daarna bedacht ik me dat misschien de ouders van de boer, die hier in de buurt in een klein huisje wonen, wel hadden gedacht dat ze naar Fågelberg hadden gebeld, maar per ongeluk mijn nummer hadden gebeld(al onze vijf nummers zijn bijna hetzelfde). Ik daarheen gesneld. Ze deed vriendelijk open en er was niets met haar aan de hand, ook niet met haar man, maar het was reuze vriendelijk van mij om het even te komen vragen. Het duurde nog een tijdje voor ze het aan haar man had uitgelegd, maar zij waren het dus ook niet. Even met Leo overleg, nog een keer gebeld, maar nog steeds in gesprek. Toen ben ik maar even naar de andere buren gegaan. Zij hebben al snel een oplossing voor problemen. Maar hier wisten ze ook geen raad mee, tenminste… hun zoon kon heet nummer opzoeken van wie gebeld had, maar het exacte nummer zat thuis in de telefoon. Ik weer naar huis. Toen ik met de telefoon terugliep, probeerde ik nog een keer te bellen en nu ging hij over! “dkeiencdraåäönderhem med Marie” Ik vroeg of zij me gebeld had en toen kwam de aap uit de mouw. Het was een bejaardenhuis en een van de bejaarden had de telefoon naar haar kamer meegenomen en had random een paar nummers gedraaid en lukraak Help, help geroepen. Marie had al flink wat telefoontjes gehad. Maar nu was het nog niet opgelost waarom ze de naam van onze buren had gezegd…. De buurjongen zocht het nummer op en de dame bleek Dagmar Fågelberg te heten notabene. Nou is Fågelberg echt geen hele algemene naam en het is wel heel toevallig dat wij in ons buurtje van vijf huizen nu net ook een Fågelberg hebben wonen. Tjonge: , nu ga ik lekker een kop thee zetten met niks lekkers erbij en lezen wat jullie allemaal hebben geschreven.

Sjoerd heeft ALTIJD gelijk!!!!

Hoewel ik erg blij was om weer thuis te zijn, werd ik redelijk radeloos van het gemis aan contact. Mijn mobiel was overleden in de wasmachine, mijn skype was verdwenen. Al mijn telefoonnummers staan in die mobiel, dus ik kon ook niemand bellen….
In het commentaar op mijn logje van dinsdag heb ik een oproep geschreven aan Sjoerd of hij mij wou bellen. Natuurlijk belde hij meteen, ook al had hij uitgebreid visite uit Nederland. Binnen vijf minuten had hij mijn skype er weer op gezet….
Hij heeft van afstand toegang tot mijn computer. Hij zei dat ik met mijn telefoontje even moest wachten, want hij zou het best wel weer eens kunnen gaan doen. “Haal hem maar uit elkaar en leg alles te drogen in de zon en dan doet hij het heus wel weer”. Ik probeerde het nog even en ja hoor, hij ging aan. Ik blij!! Toen ik die avond een skype-oproep kreeg van een vriendin, kon ik niet opnemen! Toen ik haar probeerde te bellen, kreeg ik een mededeling dat ik niet genoeg krediet had! Ik in paniek natuurlijk, ik heb geen vertrouwen in de techniek. wij hebben een haat-liefde-verhouding. Toen ik probeerde telefoonnummers op te zoeken in mijn mobiel, werd hij een beetje woest. Hij voerde allerlei ongevraagde commando’s uit en begon spontaan te bellen als ik de s indrukte…. Moest ik toch een nieuwe mobiel kopen! Ik had even gechat dat skype niet werkte en de volgende dag belde hij weer heel lief terug en fixte het probleem. Ik vertelde hem dat mijn telefoontje het wel weer deed, maar bezirk was geworden en toen zei hij : “O maar dan gaat hij het weer helemaal goed doen, hoor! Haal hem nog maar een keer uit elkaar en leg hem goed te drogen, hij gaat het heus weer helemaal goed doen. Er zit waarschijnlijk nog wat condenswater onder”. En WEER had hij gelijk! Mijn mobiel doet het weer prima; ik kan iedereen bellen en iedereen opzoeken. Hij liet me ook zijn prachtige courgetterek zien dat hij over zijn balcon heen gebouwd heeft van een spijlenrekje van een ledikantje. Nu groeien er courgettes buiten zijn balcon op een rekje. Ik zei tegen hem dat ik ook zo graag courgettes wilde hebben, maar dat ik vergeten was ze te zaaien en toen zei hij: “O maar je kan ze nu nog zaaien hoor! Die worden geweldig groot en daar komen heus nog genoeg courgetttes aan!”
Dus nu heb ik gisteren zaad gehaald en nog zo’n moestuinbak en daar ga ik courgettes in zaaien. Bovendien komen er ook aardappels in. In het tuincentrum gisteren hadden ze kant en klare aardappelplanten. Ik heb er twaalf gekocht.
Ik twijfel er niet aan dat ik aan het einde van de zomer heerlijke courgettes heb en – daarvoor nog – heerlijke bloemen voor echte italiaanse minestronesoep, want Sjoerd heeft ALTIJD gelijk!

Flicker

Omdat mijn foto’s niet allemaal in mijn logjes passen, heeft Sjoerd een flick’r account aangemaakt. Daar kan ik dan alle foto’s op plempen en wie ze wil zien die kan kijken, een beetje zoals Toaske deed voor ze stopte met bloggen……. Ik ga het eens even allemaal uitzoeken, maar eerst is morgen mijn KLEINKIND jarig en ik zit in Zweden. We hebben afgesproken dat ik hem morgenvroeg skype om te feliciteren. Hopelijk zijn ze beneden voor half acht, want dan is Leo er ook nog. Ze zijn nl. dol op hun ‘opa Leo’.
Hij wordt twee jaar, je zou het bijna vergeten zo goed als dat kind al praat! en zo veel als hij al kan! zeggen alle oma’s hoor!

Laatst zei ik tegen hem: “Wat heb je een mooie trui aan!” en toen zei hij: “Jij hebt ook een mooie trui aan Oma”…… Ik bedoel maar, nog geen twee!!