Categorie archief: sneeuw

Bezoek, véél bezoek….

Ook dit ga ik proberen in één logje te persen, maar het zal wel niet lukken. We hebbben véél bezoek gehad dit jaar. Deels kwam dat omdat Leo zo ziek was van het voorjaar en deels omdat een aantal mensen nog snel willen komen voor we weer in Nederland wonen.
Eind januari kwam een oude vriendin (Margriet) gezellig een weekje buurten Ik ken haar nog way back van de Diergaarde, van de tijd dat we allebei een abonnement hadden, meer dan 50 jaar geleden. Het had gesneeuwd en we hebben eensgezind sneeuw geschept. Ze was er lang niet zo bedreven in als ik, kan ik wel zeggen, minder training gehad natuurlijk. Verder zijn we gaan zwemmen en hebben – wat ik echt nog NOOIT gedaan had – met zo’n watergymnastiekgroepje meegedaan! Met iedereen doe je wat anders als ze op bezoek komen, very interesting……
DSC_1016
Zij is geriater en schouwde zo eens Leo aan met zijn onregelmatige, korte ademhaling, waarna ze met klem hem aanraadde om naar de dokter te gaan zo spoedig mogelijk. Daarna is het balletje gaan rollen.
Toen Leo echt goed ziek bleek en er van alles fout ging, zijn drie van onze vier kinderen tussendoor zomaar een paar dagen met de trein (zoon uit Duitsland) of met het vliegtuig (twee dochters)gekomen. Eerst kwam mijn zoon uit Duitsland met de trein.
DSC_1017DSC_1020
De beelden die je hier ziet, zijn van de ware peiling die we hebben uitgevoerd.
We hadden nl.>DEZE REPORTAGE allebei gezien op Facebook. Mijn zoon weet heel veel van de stand van de sterren en heeft geleerd te navigeren op de zon en de sterren midden op zee. Hij zei dat als de aardas maar een heel klein beetje zou shiften, dat geen dag onopgemerkt zou blijven.”Het zijn heus niet alleen de Inuit die dat merken hoor!” zei hij. Als je nl. een afwijking van1/10 graad hebt, kom je aan de andere kant van de oceaan 800 km. verder uit! We discusieerden er wat over en besloten dat hij een ware peiling zou doen om tekijken of deaardas nog steeds op dezelfde plaats staat t..v. de sterren. Dan moet je eerst een sextant maken en meten waar je bent op aarde en daarna moet je twee punten zoeken die op een stafkaart staan (in dit geval een keltische grafcirkel en een kerktoren) en daar de Noordpoolster achter peilen. Dat hebben we allebei gedaan en het goede nieuws is: de poolster staat waar hij altijd heeft gestaan en is geen spat veranderd (zeker niet zo ver dat de dag 2x zo lang kan duren op een bepaalde plaats). Het enige wat dit zou kunnen verklaren is, dat Groenland en Noord-Amerika aan het ‘driften’ zijn t.o.v. Europa. Dat hebben we allemaal uitgevoerd tussen de ziekenhuisbezoeken aan Leo door. Never a dull moment met die gozer.
Daarna kwam mijn oudste dochter gezellig een weekendje Leo was net uit het ziekenhuis. Zij was er nog toen het bericht doorkwam dat mijn vader was overleden en ik helemaal in de stress schoot.Ik durfde niet bij Leo weg en zij bood aan om dan nog een paar dagen te blijven (ze heeft een HELE drukke baan), maar Leo stond er op dat ik zou gaan voor twee dagen en hij kon makkelijk alleen blijven, vond hij. Het is ook goed gegaan allemaal, maar het was wel stressen met die huurauto
. Zij is een supergeorganiseerd mens en dat is heel handig om in je omgeving te hebben. Ze heeft heel wat schoongemaakt in die paar dagen….
Half april kwam mijn jongste dochter een paar dagen met haar jongste zoon. Dat wasvoor iedereen gezellig. Mijn schoonzoon had de vrijdag en de maandag vrijgenomen en hij is dus gezellig met drie kinderen vier dagen geweest (en niet met vier!), terwijl wij het ook heerlijk hadden. Hoewel ook zij lekker hebben geholpen, b.v. met het uitruimen van de afwasmachine, is het bij je hebben van zo’n klein ventje weer van een hele andere charme.

Op het krukje om ook de bovenste rij te kunnen bereiken

Op het krukjeom ook de bovenste rij te kunnen bereiken


En dan er weer vanaf natuurlijk om dat ene kannetje weg te kunnen brengen...

En dan er weer vanaf natuurlijk om dat ene kannetje weg te kunnen brengen…


De boerin kwam nog eieren brengen en er huppelde een lammetje achter haar aan. Dat moest natuurlijk even in de armen, dat snap je.
DSC_1093
DSC_1094
Wat ik ook met dit kind gedaan heb – wat ik nog nooit met een van mijn andere kinderen gedaan heb – we hebben een jurkje gamaakt voor haar dochter thuis, op de machine! Toen ik een kind was, had ik wel eens vriendinnetjes en die hadden een naaimoeder. Die naaide poppenkleertjes met hun dochters of rokken en hun verjaardagsjurk als ze jarig waren. Daar was ik dan altijd zo jaloers op. Maar nu heb ik mijn dochter naaien geleerd en ik had het zelf nog niet eens ooit gedaan, maar dat mag de pret niet drukken! Ik ben gewoon keihard een naaimoeder!
Het volgende logje begint dan met het begin van de meivakantie in Nederland. Deze is weer lang genoeg

Gaan we nou nog terugkomen of niet?

Dat wordt ons – soms bedekt, soms rechtuit – gevraagd. Vorig jaar herfst waren we het erover eens dat we terug zouden gaan dit jaar. We zouden in augustus ons huis te koop zetten en dan in november of december naar Nederland verhuizen, naar een appartement in het centrum van Rotterdam. Leo wil hoog en pal in het centrum en ik wil vooral een dakterras en op loopafstand van de winkels. Daar komt natuurlijk het eerste probleem al om de hoek kijken. Op 10-15 hoog heb je natuurlijk geen dakterras en als je in het centrum 1- of 2- hoog zit met dakterrras, is het altijd zo donker met al die gebouwen om je heen. We hebben een poosje geflirt met de Markthal tot we zagen dat de ene kant weliswaar naar het zuiden uitkijkt, maar dat er een groot gebouw voor zit en dat de andere kant niet alleen naar het Noorden uitkijkt, maar dat er ook nog eens een grote flat voor gepland is! Ik heb naar flats in de Hofdame gekeken en naar een flat op de Botersloot met een gemeenschappelijke tuin, maar dan heb je niet eens een balkon! Die woningen in het nieuwe Stadstimmerhuis leken ons wel wat, maar die zijn intussen allemaal weg…. Goed: we laten die huizen even zitten en gaan naar de motieven.
In de eerste plaats hebben we het hier allebei erg naar onze zin, NOG wel. Als de kinderen allemaal minstens 2x per jaar komen en we krijgen vrienden en allerlei familie, is het hier fantastisch. In de zomer wonen we hier in een paradijsje. In de winter wonen we hier in een kerstkaart. Ik vind het heerlijk om 5-6 uur per dag in de tuin te werken, lange wandelingen te maken zonder iemand tegen te komen en te zwemmen in kristalheldere meren NOG wel en ’s winters een beetje te naaien en genealogie te doen zolang mijn ogen het nog doen. Leo vindt het heerlijk om wat op de Universiteit te rommelen en ’s winters om de hele voetbalcompetitie te volgen als hij niet ziek wordt. We hebben leuke buren en vrienden hier alleen geen kinderen Als Ostergötland in Zuid-Holland lag, zouden we niet erover piekeren om terug te komen.
Toen we hier kwamen wonen, heb ik bedongen dat ik 1x per maand naar Nederland kon gaan. Ik wil betrokken zijn bij het leven van onze kinderen. Ik vind het heerlijk om te zien hoe ze alle vier met hun karakter vorm hebben gegeven aan hun leven en op hun eigen manier met hun omgeving en hun kinderen omgaan. Ik hou ook veel van onze schoonkinderen en ben hun uiterst dankbaar dat ze onze kinderen zo gelukkig maken. En dan de kleinkinderen! Ik weet uit ervaring hoe snel kinderen opgroeien en dat je moet genieten van het proces. Natuurlijk is Leo voor mij het allerbelangrijkste, daarom heb ik ook zonder met mijn ogen te knipperen gezegd dat ik met hem mee naar Zweden zou gaan. Dat 1x per maand naar Nederland kan nu niet meer. In de winter kan ik Leo eigenlijk geen dag alleen laten. Eten klaarmaken gaat nog wel, maar de kachel moet aan en hij kan geen hout sjouwen, sterker nog: hij moet zo min mogelijk aan afkoeling bloot staan. Dan heb ik het nog niet eens over sneeuw schuiven….. Toen mijn vader in maart van dit jaar overleed, ben ik wel naar de begrafenis gegaan, maar meteen de volgende dag weer teruggekomen. Als Leo me niet bezworen had dat hij gewoon een dag alleen kon zijn voor deze gelegenheid, was ik niet gegaan. Daar komt nog bij dat we nu ook niet meer samen kunnen reizen sinds Leo bloeddialyse heeft. Hij moet iedere drie dagen gedialyseerd worden en een gastdialyse regelen in een ander ziekenhuis kan wel, maar is een administratief uiterst ingewikkelde procedure. Omdat Leo op 2 september een promotie heeft in Nederland waar hij in de commissie zit, hebben we nu geregeld dat hij in het Franciscusziekenhuis wordt gedialyseerd 2x, maar het heeft drie maanden geduurd voor het rond was. De lust om spontaan er even uit te gaan wordt op deze manier grondig de grond ingeboord. We wilden dus naar Nederland. Ik heb mijn huis al flink opgeruimd, winterkleren zitten in dozen in de garage, MAAR…. toen werd het lente en mooi weer en de plantjes begonnen te groeien en Leo knapte op. Leo is aan een project bezig dat tot volgend jaar april duurt en hij heeft de hoop van een transplantatie niet opgegeven. AL onze kinderen kwamen hierheen met hun kinderen en we konden allebei volop genieten. Voor Leo hoeven we niet terug naar Nederland, hij wil hier wel blijven. Mijn kinderen hebben me allemaal gewaarschuwd dat ik echt een lapje grond moet hebben als we verhuizen, want ik word heel blij van plantjes arrangeren en laten groeien. Ze zijn bang dat een balcon niet genoeg is voor mij. Mijn hele leven lang heb ik me niet door angst laten leiden bij het nemen van beslissingen en dat weiger ik nu ook. Waar ik wel bang voor ben is, dat we op een gegeven moment niet meer terug KUNNEN, of dat de kinderen allemaal een week of twee vrij moeten nemen om ons te helpen verhuizen, daar ben ik bang voor. Don’t fence me in, daar ben ik allergisch voor. Bovendien kan ik ook wat krijgen! Om ziek te worden ben ik niet zo bang, maar ik ben nogal onhandig en een enkel of een heup is zo gebroken op deze leeftijd. Maar goed, we hebben de beslissing genomen om volgend jaar in augustus ons huis te koop te zetten en van de winter een mannetje alle plafonds en de meeste muren te verven, om de vloeren te laten slijpen en om de buitengevel schoon te laten maken, hier en daar een likje verf, zulke klusjes, zodat het huis er op en top uitziet volgend jaar en dan blijven we er gewoon nog een jaar in wonen. Voor de rest zien we wel. Het vliegveld van Linköping is vlakbij en als er af en toe een kind komt voor een weekendje en in de vakanties, houd ik het wel uit om opgesloten te zitten op het platteland. Tenslotte hebben we email, telefoon en, o wonder, SKYPE!
2012-12-24_11.52.37

Ik ga mijn leven beteren….

Mijn laatate bericht op dit blog is van 14 november 2014 en ik moest zelfs opnieuw mijn upgrade betalen! Maar ik heb een drukke winter en een drukke zomer gehad en ik ben dus van plan weer logjes te gaan schrijven aan de hand van de foto’s. Natuurijk ben ik wel actief op Facebook, maar er zijn toch heel wat mensen die alleen mijn maar mijn blog lezen. Aan de hand van de foto’s zal ik regelmatig wat logjes schrijven dus. Mijn eerste logje gaat over de jaarwisseling 2014/2015. Bij de jaarwisseling 2013/2014 waren mijn oudste dochter met man en kinderen hier en zagen we op Internet het volgende artikel even klikken. Mijn schoonzoon is architect en zei dat hij dat wel kon maken…. Het leek ons wel wat, maar dan moest ik eerst een jaar melk- en sappakken sparen. Dat heb ik ook gedaan. Als je met zijn tweeën bent, is dat nog niet zo makkelijk. Gelukkig kregen we de laatste maand hulp van wat vrienden (had ik veel eerder moeten vragen). Uiteindelijk had ik aan het eind van het jaar 135 pakken. Kerstmis kwam en ging en voor het eerst was het een groene Kerst….. maar gelukkig: precies op tijd begon het te sneeuwen en daarna werd het -16. Toen de goegemeente op 28 december kwam, was het goed koud. Met dozen van Leo’s dialysemateriaal en gieters gevuld met water en voedselkleurstof, vulden we alle pakken en zetten ze in de sneeuw buiten om te bevriezen.
IMG_3270
DSC_0863
De volgende dag zijn we eerst begonnen met een fundament van sneeuw.
DSC_0866

Daarna hebben we de pakken in bouwvolgorde gelegd:
DSC_0878
DSC_0865
Daarna kon het bouwen beginnen: Krijn bouwde, Lonneke metselde, Feike nam de foto’s, Tuur gaf de blokken aan en haalde sneeuw om metselspecie mee te maken en ik haalde het karton van de ijsblokken af.
DSC_0877

DSC_0884
DSC_0882
DSC_0888
Zoals je op de foto kan zien, had Krijn een plankje gebruikt om over de ingang heen te metselen. We hadden helaas niet genoeg stenen om hem wat ronder te laten lopen en om de ingang keurig af te meken. Het werd een pizza-oven in plaats van een Iglo, maar het is toch een verrrekt mooi ding geworden! Wie kan er nou zeggen dat hij een Iglo in de achtertuin heeft gebouwd, zeg nou zelf?
DSC_0889
DSC_0897
Als je van binnen naar buiten keek, zag hij er zo uit:
FullSizeRender
FullSizeRender-1

Met Oud en Nieuw hebben we er sterretjes in gebrand en dat was nog mooier:
DSC_0943
DSC_0944
Helaas, HELAAS! Het was allemaal niet van lange duur…… Toen de familie op 2 januari vertrok, dooide het nog net niet, dat begon die middag. Midden inn de nacht van 3 op 4 januari werd ik wakker van een enorm geraaas. Toen ik de vlgende morgen gng kijken, zag ik dit:
DSC_0947
Vier dagen hebben we ervan kunnen genieten VIER dagen! Maar ja, tenslotte moet je rekenen: ik kan het van mijn bucketlijst afschrappen en er zijn toch mooi maar een heleboel mensen die nog nooit een Iglo in hun tuin hebben gehad, toch mooi!

Zelfs mijn calvinistische ik vindt nu dat ik een nieuw badpak mag kopen

Vanmorgen was ik voor het eerst onder de 90 kilo. Ik had mezelf beloofd dat ik dan een nieuw badpak mag kopen. Mijn oude badpak is definitief te groot geworden. Ik had een kleiner badpak, maar dat ben ik ergens met pendelen tussen Nederland en Zweden kwijtgeraakt. Ik wilde vanmiddag gaan kopen en meteen langs de garage voor Leo. Hij heeft een botsinkje gehad en nu hangt zijn rechter clignateur op half zeven. Hij moest besteld worden en vandaag kon ik bellen. Nu bel ik net: is hij tot woensdag niet te bereiken! Nu moet ik in ieder geval toch boodschappen doen, dus ik koop meteen een badpak. Door haar geïnspireed heb ik vanmorgen een lange wandeling gemaakt en ben daarbij verdwaald! Ik kwam nog een nieuwe mooie zandverstuiving tegen, vlak bij huis. Als het zomer is, kan je daar heerlijk van een hoge heuvel afrollen! Ik moest de afgelopen week voorzichtig zijn met trainen. Ik had een blessure in mijn kuit en knieholte opgelopen. Het voelde precies of er een ladder in mijn been kwam (van panties weet je wel) en er was/is een stuk gevoelloos aan de zijkant en in de knieholte. Ik neem nu kleinere stappen en beweeg ter compensatie mijn bovenlichaam veel meer. Het lijkt een beetje op snelwandelen zo. Dit was de eerste keer weer dat ik echt anderhalf uur aan een stuk heb gelopen. Hier was het steeds weer heerlijk weer bij een graad of 7 tot er gistermiddag ineens dikke sneeuwvlokken uit de lucht kwamen vallen! Het is vandaag een graad of 1, maar er ligt nog steeds sneeuw.En dat terwijl ik al hele plannen had om in de tuin te gaan werken!
Als ik onder de 80 kilo kom, heb ik weer een nieuw badpak nodig, maar dat heb ik nog. JAMMER!

Lieve lente lalalala

De plekken waar de sneeuw verdwenen is, worden steeds groter. Toch vriest het hier iedere nacht nog een graad of vijf. Maar de zon wint nu iedere dag aan kracht en schijnt ook flink langer. Het is hier nu al twee weken heel zonnig weer en overdag is het heerlijk warm in de zon. Zoals jullie kunnen zien heb ik mijn kopfoto veranderd. Dan zou je zeggen dat de sneeuw behoorlijk weg is, maar dat is toch niet zo hoor. Hier volgen een aantal andere fotootjes van dezelfde tuin….005
Als je goed kijkt, zie je nog de groene sjaal en de bezem liggen van de sneeuwman die we met Kerst gemaakt hebben
007
De crocussen van de kopfoto staan net buiten beeld op deze foto. De achterburen hebben wat minder zon en daar ligt dus nog heel wat sneeuw op de daken zoals je kan zien…
010

Maar kijk! Daar waar de sneeuwlaag zich terugtrekt, begint al meteen het gras te groeien. Voor we het weten, is alles groen en moet ik alweer onkruid gaan trekken.
De eerste planten beginnen ook al. Afgezien van het gras en de crocussen, heb ik gespot:
003
een akelei in wording! En dan is er ook nog een hele jonge papaver:
004
De natuur verliest geen seconde tijd. Over een paar weken is de hele grond bedekt met witte en blauwe bloemetjes. Dit blijft een adembenemend land.

3x eten in één week, tevens VZG (Vreemde Zweedse Gewoonten) deel 79-81

De Zweden houden van traditie en van chique. Maandagavond hadden we een diner met de gouverneur van Östergötland (onze provincie) en de Nederlandse ambassadeur die de hele dag hier op bezoek was geweest in de provincie, niet bij ons thuis. Op de kaart stond hoe je gekleed geacht werd te gaan : donker kostuum. Dat betekent dat de vrouwen in rok of mantelpak komen. Het aantal Nederlanders dat aanwezig was, was klein. Ik heb buiten het ambassadepersoneel (naast de Ambassadeur nog 2 stuks) vier Nederlanders geteld en daar waren Leo en ik er twee van. Verder was er een Zweedse die BIJNA zonder accent Nederlands praatte. Zij is met een Nederlander getrouwd en heeft in Nederland gestudeerd. De rest van de mensen (ca. 35) bestond uit louter Zweden. De diners vinden plaats volgens een strikt protocol met plaatsaanduiding. En hier komt VZG nummer 79: man en vrouw zitten niet bij elkaar! Ik heb Leo bij het begin gezien en bij het eind, bij de koffie. We zaten niet bij elkaar aan tafel en werd tussendoor niet van tafel gewisseld (wat weleens gebeurt, dan leer je allerlei mensen kennen tijdens het diner). Niet dat ik er veel moeite mee heb, maar ik vind het toch gezelliger met Leo erbij….. We hebben ook persoonlijk kennis gemaakt met de ambassadeur, aardige man. Hij was verrukt van het feit dat we een koning krijgen en we werden spontaan uitgenodigd om bij de ambassade langs te komen op 30 april en dan de kroning te volgen via een groot scherm. Hij vertelde enthousiast de speech van Beatrix nog een keer, duidelijk zeer koningsgezind……
Op dinsdag- en donderdagochtend ga ik altijd naar mijn drie Nederlandse kinderen die eind januari zijn geïmmigreerd en die vijf uur per week steun van mij krijgen. In de koffiepauze hoorde ik een leerkracht tegen een andere leerkracht zeggen dat ze dan maar zo’n kussentje (zitkussen) ging bestellen en een anti-stressballetje. Jullie begrijpen dat ik mijn oren spitste en ook dat ik mijn mond niet kon houden. Nadat ik had uitgelegd dat ik in Nederland een beetje een expert op dat gebied was en die spullen ook had verkocht, heb ik eerst college gegeven over het verschil tussen een zitkussen en een zitbal en waarom ik voor een zitbal ben als je iets wilt doen aan het voortdurend wiebelen. Daarna vroeg ik naar het kind en ze begon uit te leggen dat hij heus niet dom was, maar dat hij niet kon stilzitten. Dat was nog niet het ergste, nee, hij kon absoluut niet schrijven en in de eetzaal kreeg hij zijn eten nauwelijks naar binnen. Er kwam meer naast het bord terecht dan erop lag bijna. Ik bood meteen aan dat ik wel even naar hem wilde kijken tijdens het eten en dat ik dan wel een advies kon geven. Dus heb ik de lunch op een school meegemaakt. De eetzaal is een eindje lopen en is de andere helft van een gebouwtje wat bij het bejaardencentrum hoort. Er is een gezamenlijke keuken, maar de kinderen zitten apart van de bejaarden. Er zit een wand tussen met een glazen deur. VZG nummer 80: de Zweden zijn zeer precies met het uitdoen van de schoenen. Waar je ook komt, doe je je schoenen uit zodra je over de drempel stapt. Ik ben al helemaal getraind. Als ik de school binnenkom, doe ik mijn jas en mijn schoenen uit. Natuurlijk deed ik dat ook toen ik de eetzaal binnenkwam. Eten vind ik, moet je met je schoenen uit doen. Daar hoef ik niet voor in Zweden te wonen. Als ik in een restaurant eet, doe ik stiekem onder tafel mijn schoenen uit. Tot mijn verbazing hou je hier nu net in de eetzaal je schoenen aan! Ik begrijp echt niet waarom, want het is ook voor de Zweedse kinderen erg lastig. Je hebt hier van die pakken waar je laarzen aan vast zitten. Nu lopen die kinderen dus in de eetzaal met die broek nog aan en het bovenstuk hangt zo’n beetje op je billen! Ik weet niet hoe het in de stad is, maar de kinderen in Nykill krijgen iedere dag vers warm eten door een kok klaargemaakt. Deze keer was het pyttipanni, dat is een gerecht van dobbelsteentjes gebakken aardappel met dobbelsteentjes ham of spek en gebakken uitjes. Er was ook een vegetarische variant. Dan is er altijd een simpele saladbar met sla, tomaat, komkommer, geraspte peen en doperwtjes met zelf te nemen slasaus. Er wordt op gelet dat de kinderen ook wat rauwkost nemen. Ze krijgen er melk of water bij. Als je bord leeg is, ga je nog een keer en dan haal je knäckebröd met boter, meer niet. Interessant….
Al ligt hier nog een laag sneeuw van 15 centimeter ongeveer, is het toch heerlijk weer. ’s Nachts vriest het nog een graad of 8 en overdag loopt de temperatuur op tot een graad of drie, soms zelfs wel ZES!! Aan de randen van langs de huizen en onder de bomen komen steeds grotere kale plekken en waar nog een grote hoop ligt, ontstaan grotten, gletscherpoorten. De sneeuw dooit van onderaf weg en waarschijnlijk zakt de hoop dan op een gegeven moment gewoon in.
062
Omdat er helemaal geen wind staat is het gewoon WARM in de zon. Zondagmiddag kwam de buurman in zijn t-shirt naar ons toe en nodigde ons uit om paasgebak uit Gotland te komen eten op zijn terras buiten. Dat hebben we toen gedaan. Het paasgebak was een soort saffraankoek van gekookte paprijst en suiker en saffraan natuurlijk met aardbeien eromheen . Daarbij kon je aardbeiensaus krijgen en grote klodders(ongezoete) slagroom. ERRUG slecht voor mijn lijn, maar ik heb er gewoon van genoten natuurlijk. Sindsdien zitten wij ook in de zon ’s middags. Hij is warm vanaf een uur of twaalf tot een uur of half vijf. Gewoon aan de rand van de sneeuw, gewoon in ons t-shirt. Want zo zijn wij, èchte Zweden…
052

Zó makkelijk later we er ons niet onderkrijgen hoor!

In de eerste plaats bedankt voor al jullie medeleven op het blog en op de email…… Woensdag 14 dagen geleden schreef ik mijn laatste logje en daarna werd het angstwekkend stil op mijn blog. Die ochtend heb ik mijn kleuters afgebeld en Leo was ook thuis die dag (toevallig). Ik heb even uitgehuild en Leo kreeg pas later last van een klein depressietje. Ik heb lekker saucijzenbroodjes gemaakt helemaal niet aan de lijn gedacht de hele dag. Maar toen vond ik het toch zonde. Ik heb besloten door te gaan in een iets lager tempo en nu, twee weken later, kan ik zeggen dat het goed gaat daarmee. Ik ben ondertussen alweer meer dan een kilo afgevallen, dus das mooi. Het trainen is ook op een lager pitje komen te staan. Ik haal nu meestal een keer per week. Op de dagen dat ik niet train of zwem, doe ik 60 jumping jacks en ik schuif weer sneeuw en zo. Als het nu eens lente wil worden, dan ga ik weer lekker buiten lopen. Er is maar 1 ding wat ik niet doe als ik niet train: MIJN BUIKSPIEREN! Ik KAN mezelf er niet toe zetten…. We hebben dus ook besloten om het huis op te knappen, te beginnen met de slaapkamer. Ik heb me er helemaal op gestort. Ik heb een super duur op-en-neer nieuw bed gekocht (Zweedse kwaliteit) en dat wordt volgende week donderdag bezorgd. Dan moet die kamer klaar zijn natuurlijk. Ik heb een mannetje gebeld om te verven en behangen, maar die zou vorige week eens langskomen om te KIJKEN en is nu nog niet geweest. Gelukkig kreeg ik hulp aangeboden en nu doen we (een paar vrienden en ik)het gewoon zelf! Ik heb nog nooit van mijn leven zelf behangen, maar in Zweden leer je dat vanzelf…… Toen ging ik dus behangspullen kopen. Afstomen kennen ze hier niet, zo’n apparaat is niet eens te huur. Hier plamuren ze over het behang heen en dan schuren ze het glad, zie je het voor je met als dat stof? Gelukkig ontdekte ik dat je ook plamuurBEHANG kan kopen en dat zit er nu op. Het is meteen een goede oefening in behangen. Het echte behang moet er overheen. Aan de slaapkamer kan alleen maar op vrijdag en maandag gewerkt worden, want de andere drie dagen werk ik. Het gaat dus niet zo vlot als ik wel zou willen. We hebben de hele slaapkamer natuurlijk leeggehaald en de inhoud, inclusief bed, staat nu in de woonkamer. Ik ben een voor een alle laden en laadjes en kastplankjes opnieuw aan het inrichten en van alles aan het weggooien, maar ik word er op een bepaald punt helemaal gek van, dat weet ik nu al. Als ik dan weer flink wat ruimte heb, gooi ik weer alles wat over is bij elkaar en dan komt dat een volgende keer wel weer. Het is alleen zo onrustig als overal wat ligt….
Het is hier trouwens pokkenweer, iets anders kan ik er niet van maken. Het is niet alleen -10, er staat ook nog een ijzige wind uit het Noordoosten (gevoelstemperatuur van -30)en het sneeuwt. Er is in 24 uur 12 centimeter gevallen en er komt vannacht nog 20 centimeter aan. De Zweden zijn allemaal aan het klagen ik klaag alleen over de wind die overal doorheen snijdt.
Lichtpuntje is wel dat het erop lijkt dat Leo’s conditie iets beter wordt door de dialyse. Hij lijkt het minder koud te hebben en hij heeft iets meer energie. De onderzoeken die hij nog moest hebben voor hij op de transplantatielijst komt, worden in versneld tempo uitgevoerd, dus dat is mooi. Dus al met al is het allemaal niet zo zwart als het lijkt. Alleen: ik kon steeds maar geen logje eruit persen. Ik heb iedereen gelezen, soms zelfs gereageerd, maar soms ook helemaal niet. Ik heb foto’s genomen, maar ik haal ze niet van de camera, dat soort dingen. Het is dus niet helemaal in orde, maar het is ook niet helemaal slecht. Ik mis de kinderen en kleinkinderen verschrikkelijk, maar er is even niets aan te doen. Als de verbetering doorzet, komen we met Pinksteren naar Nederland. We hebben een huis gehuurd in Limburg voor iedereen en iedereen komt, zelfs mijn zoon uit Duitsland met zijn vriendin. Als Leo’s toestand (en het weer!) het toelaten, kom ik half april ook enkele dagen om voor iedereen cadeautjes te kopen en nieuwe kleren. Dat kan niet in mei, want dan krijgt Leo de zenuwen. De cadeautjes worden dan in mei uitgedeeld (Sinterklaas met Pinksteren, moet kunnen). Dan heb ik nog een cadeautje gekregen van de Pay it forward actie van Josh Moll, waarover later. Dat is het voorlopig. Ik wilde gewoon een logje de wereld in sturen.GELUKT!

SUN\SOLEIL\SONNE\SOLE\SOL\ZON\ !!!

Als het niet zulk prachtig weer was, zou ik helemaal somber worden van alle verhalen uit Nederland over slecht weer en over alle griep die daar heerst. Sinds gisteren is de zon weer gaan schijnen, maar dat betekent wel dat het weer vriest. Twee maanden per jaar komt de zon hier niet boven de heuvel uit, maar die twee maanden zijn nu voorbij: Op 25 januari had ik zon in mijn keuken en vandaag scheen hij overal in huis, geweldig!

in de keuken.....

in de keuken…..


in de kamer.....

in de kamer…..


en zelfs in de badkamer op het zuiden die het dichtst bij de heuvel ligt....

en zelfs in de badkamer op het zuiden die het dichtst bij de heuvel ligt….

Over twee maanden zal de meeste sneeuw gaan smelten en komt er weer GROEN tevoorschijn en GRAS en BLOEMEN!! Ik moet wachten, maar ik kan het eigenlijk niet… Ach, weet je: het landschap met sneeuw en ijs is ook erg mooi en erg glad

Het gif zit in de staart.

Het vierjarige jongetje dat de eerste keer dat ik kwam nog in de armen van zijn juf wegdook en dramatisch uitriep dat hij helemaal geen Nederlands wilde leren, is als een blad aan de boom omgedraaid. Dat ging trouwens nog best snel. De eerste keer wilde hij niets in het Nederlands zeggen, maar knikte of schudde wel met zijn hoofd als ik hem iets in het Nederlands vroeg. Zijn broertje van tweeënhalf dat voor spek en bonen meedoet (krijg niet voor hem betaald) geeft ook wel wat veiligheid. Het is nog zo’n bol droppie dat zich helemaal naar je schoot voegt als je hem erop zet. Ik had aan die oudste beloofd dat hij iets mocht kiezen uit zijn ‘eigen’ materiaal als ik er weer zou zijn en dus kwam hij met Mens-erger-je-niet aanzetten vorige keer! Dat is natuurlijk niks voor een vierjarige en al helemaal niet voor een tweejarige! Maar goed: ik had het beloofd. Het gaf me wel de gelegenheid om 100 keer te tellen en dat was het eerste wat ik wilde aanleren, tellen in het Nederlands van 1-10. Aan het eind van die sessie begon hij al voorzichtig mee te tellen in het Nederlands… Vandaag waren ze buiten aan het spelen en de juf vroeg of ik niet ook buiten wilde komen zodat hij bij de andere kinderen kon blijven. Zo hoor je het ook eigenlijk te doen, maar zij hadden me de eerste keer naar een kamertje gebracht. Ik naar buiten dus. Nou, dat is een studie waard hoor! Het was 2-3 graden en zwaarbewolkt. >Het regende nog net niet. Er ligt nog steeds een centimeter of zeven kleddernatte sneeuw, maar niet overal. Op sommige plaatsen is het slush\derrie\zooi. Op sommige plaatsen is de sneeuw weg en daar ligt modder met steentjes Ik weet zeker dat er in Nederland absoluut niet naar buiten gegaan was met dit weer. Dat is hier helemaal geen optie. Alle kinderen hebben een supergoed sneeuwpak, waaraan de gevoerde kaplaarzen vastzitten. De kinderen trekken hun laarzen aan, doen hun armen door de mouwen en maken de rits dicht. Ze zetten hun muts op en doen hun wanten aan en wel zo dat de kap tot hun elleboog komt. Er komt nergens NERGENS water in. Ze gaan gewoon op de sneeuw of in de slush zitten. Ik zag kinderen die op hun pak een heuveltje afgleden, dat is een kwestie van zorgen dat je laarzen de grond niet raken, want die remmen.
Ik dus naar buiten, broertje opgevist uit de zandbak. Hij had met zijn schepje net de nog harde zandlaag bereikt. Ik ben met ze gaan lopen en heb de Zevensprong gezongen en gedaan, alleen mij ging het iets te ver om te knielen op de sneeuw en er een elleboog in te zetten, dus ik heb alternatieve gebaren bedacht….. Toen de Zevensprong afgelopen was, had mijn jongetje tot zeven geteld in het Nederlands en had ik een sleep kinderen achter me aan. Mijn jongetje was ineens heel populair! De andere kinderen wilden me ook allemaal een handje geven, maar dat kon natuurlijk niet, eigen volk eerst. Toen hebben we nog Berend Botje en Opa Bakkebaard gedaan, waarbij iedereen vrolijk alle gebaren meedeed. Daarna heb ik nog het liedje: “En mijn handjes zijn verloren en ik heb geen handjes meer” gezongen. Dat kan je met alle lichaamsdelen doen natuurlijk en alle tien kinderen hebben nu geleerd wat neus, ogen, oren, voeten en handen is in het Nederlands.Veel te snel was het tijd om weg te gaan (ik liep te vernikkelen). Ik heb nog even met de juffrouw afgesproken dat ik volgende keer meega naar een plek buiten. Daar schijnt een waterval en een beek te zijn en dan kunnen ze daar over praten met zijn allen: een project over water. Toen ik het hek dicht deed om op weg naar mijn auto te gaan, riep hij me nog achterna: “Als jij nou dood gaat, wie gaat me dan Nederlands leren?” Hij leek oprecht bezorgd. Moet je nagaan: heb je eindelijk iemand gevonden die je Nederlands gaat leren en dan gaat ze dood!

Toeval bestaat niet.

En toen werd ik vanmorgen wakker in een sprookjeswereld. Ieder klein takje en twijgje is bedekt met sneeuw, het is onvoorstelbaar prachtig en onvoorstelbaar wit. Ik weet dat er in Nederland ook sneeuw ligt, dus ik zal niet al te lyrisch doen, maar eens te meer voel ik me in een vakantieland wonen.
Op weg naar mijn eerste kind (en zijn broertje die voor spek en bonen meedoet) was ik van plan wat foto’s te nemen, daarna ging ik materiaal kopen en naar mijn tweede groepje. Natuurlijk vergat ik foto’s te nemen en toen ik bij het kinderdagverblijf aankwam, bleek het kind een uitstapje te hebben vandaag en niemand was op het idee gekomen om contact met me op te nemen. Ik besloot terug naar huis te gaan, maar onderweg bedacht ik me dat ik eerst bij de supermarkt wat boodschappen wilde halen.
Het grote gevaar van voortdurende gladheid is dat je slordig wordt. Toen ik wilde draaien op een rondweg rond een wijk (het is uitgestorven overdag in alle woonwijken), nam ik de bocht iets te ruim en gleed met mijn voorwielen de weg af in een hoop losse sneeuw. Geen kans natuurlijk dat ik daar weer uit kwam. Daar stond ik, ik had mijn mobiel wel bij me, maar had geen idee wie ik zou moeten bellen…..
Met alle dingen die me overkomen, vraag ik me altijd af wat ik ervan kan leren en of het de bedoeling is dat het me overkomt. Zo niet, dan vertrouw ik erop dat ik hulp krijg om het probleem op te lossen. Iedere keer weer ben ik er verbaasd over dat ik prompt een antwoord krijg wat beter en eenvoudiger is dan wat ikzelf had kunnen bedenken! Ik was net aan het overwegen om dan 112 maar te bellen en te vragen of zij een nummer hadden van een garage die me eruit zouden kunnen trekken, toen er om de hoek een levensgrote tractor kwam gereden. In de tractor zat een jongen van een jaar of 18 en toen ik hem aanhield, stopte hij. Hij was bereid me te helpen voor 100 kr. (ongeveer 11,60 Euro). Natuurlijk stemde ik daarmee in en in vijf minuten was het klusje geklaard. Hij trok hem er achteruit uit en het enige wat ik hoefde doen was sturen.
Snel ben ik naar de supermarkt gegaan en ik was om elf uur weer thuis nog steeds geen foto’s genomen. Normaal gesproken zou ik dan net de dagis verlaten na een uur Nederlands gegeven te hebben en zonder boodschappen. Ik ga nog maar even wat voorbereiden en wat was opvouwen en stofzuigen en een logje schrijven. Ik ga vast het vuurtje aansteekklaar maken en ik denk dat ik ook maar wat warm eten voor mezelf ga maken. Ik heb van die zakjes lijnsoep gekocht en daar doe ik soms taugé in, soms wat peultjes, vandaag wat mais en ui. Ik MOET in de veilige zone onder de 92 kilo komen. Ik zit er nu twee kg. onder, maar ik wil er vier kg. onder zitten. Tot die tijd eet ik meestal een keer per dag lijnsoep. Gisteren heb ik gado-gado voor mezelf gemaakt, heerlijk maar gevaarlijk. Je eet er snel te veel van…
De rest heb ik bewaard voor Jessica als ze komt.
Het is heel raar, maar ondanks dat we in een zorgelijke tijd zitten, voel ik me echt gelukkig! Ik zou alleen willen dat mijn kinderen en kleinkinderen ook hier woonden…..