Categorie archief: school

Het gif zit in de staart.

Het vierjarige jongetje dat de eerste keer dat ik kwam nog in de armen van zijn juf wegdook en dramatisch uitriep dat hij helemaal geen Nederlands wilde leren, is als een blad aan de boom omgedraaid. Dat ging trouwens nog best snel. De eerste keer wilde hij niets in het Nederlands zeggen, maar knikte of schudde wel met zijn hoofd als ik hem iets in het Nederlands vroeg. Zijn broertje van tweeënhalf dat voor spek en bonen meedoet (krijg niet voor hem betaald) geeft ook wel wat veiligheid. Het is nog zo’n bol droppie dat zich helemaal naar je schoot voegt als je hem erop zet. Ik had aan die oudste beloofd dat hij iets mocht kiezen uit zijn ‘eigen’ materiaal als ik er weer zou zijn en dus kwam hij met Mens-erger-je-niet aanzetten vorige keer! Dat is natuurlijk niks voor een vierjarige en al helemaal niet voor een tweejarige! Maar goed: ik had het beloofd. Het gaf me wel de gelegenheid om 100 keer te tellen en dat was het eerste wat ik wilde aanleren, tellen in het Nederlands van 1-10. Aan het eind van die sessie begon hij al voorzichtig mee te tellen in het Nederlands… Vandaag waren ze buiten aan het spelen en de juf vroeg of ik niet ook buiten wilde komen zodat hij bij de andere kinderen kon blijven. Zo hoor je het ook eigenlijk te doen, maar zij hadden me de eerste keer naar een kamertje gebracht. Ik naar buiten dus. Nou, dat is een studie waard hoor! Het was 2-3 graden en zwaarbewolkt. >Het regende nog net niet. Er ligt nog steeds een centimeter of zeven kleddernatte sneeuw, maar niet overal. Op sommige plaatsen is het slush\derrie\zooi. Op sommige plaatsen is de sneeuw weg en daar ligt modder met steentjes Ik weet zeker dat er in Nederland absoluut niet naar buiten gegaan was met dit weer. Dat is hier helemaal geen optie. Alle kinderen hebben een supergoed sneeuwpak, waaraan de gevoerde kaplaarzen vastzitten. De kinderen trekken hun laarzen aan, doen hun armen door de mouwen en maken de rits dicht. Ze zetten hun muts op en doen hun wanten aan en wel zo dat de kap tot hun elleboog komt. Er komt nergens NERGENS water in. Ze gaan gewoon op de sneeuw of in de slush zitten. Ik zag kinderen die op hun pak een heuveltje afgleden, dat is een kwestie van zorgen dat je laarzen de grond niet raken, want die remmen.
Ik dus naar buiten, broertje opgevist uit de zandbak. Hij had met zijn schepje net de nog harde zandlaag bereikt. Ik ben met ze gaan lopen en heb de Zevensprong gezongen en gedaan, alleen mij ging het iets te ver om te knielen op de sneeuw en er een elleboog in te zetten, dus ik heb alternatieve gebaren bedacht….. Toen de Zevensprong afgelopen was, had mijn jongetje tot zeven geteld in het Nederlands en had ik een sleep kinderen achter me aan. Mijn jongetje was ineens heel populair! De andere kinderen wilden me ook allemaal een handje geven, maar dat kon natuurlijk niet, eigen volk eerst. Toen hebben we nog Berend Botje en Opa Bakkebaard gedaan, waarbij iedereen vrolijk alle gebaren meedeed. Daarna heb ik nog het liedje: “En mijn handjes zijn verloren en ik heb geen handjes meer” gezongen. Dat kan je met alle lichaamsdelen doen natuurlijk en alle tien kinderen hebben nu geleerd wat neus, ogen, oren, voeten en handen is in het Nederlands.Veel te snel was het tijd om weg te gaan (ik liep te vernikkelen). Ik heb nog even met de juffrouw afgesproken dat ik volgende keer meega naar een plek buiten. Daar schijnt een waterval en een beek te zijn en dan kunnen ze daar over praten met zijn allen: een project over water. Toen ik het hek dicht deed om op weg naar mijn auto te gaan, riep hij me nog achterna: “Als jij nou dood gaat, wie gaat me dan Nederlands leren?” Hij leek oprecht bezorgd. Moet je nagaan: heb je eindelijk iemand gevonden die je Nederlands gaat leren en dan gaat ze dood!

Modersmålmateriål….

Vanmorgen ben ik door het besneeuwde landschap naar het prachtige dorpje Nykill (spreek uit Nisjííl) gereden en ben daar op een school geweest. Er zitten drie Nederlandse kinderen uit een gezin daar die vorige week zijn geëmigreerd. Ik krijg de eerstkomende tijd 5 uur extra per week om ze te helpen inburgeren. De jongste twee hadden een museumuitstapje, dus ik heb alleen de oudste gezien. Ze doet het prima, ook al verstaat ze nog lang niet alles. Ze heeft al een vriendin. Hoe ze precies communiceren weet ik niet, maar het ziet er uitstekend uit. Morgen zie ik de twee jongere kinderen. Volgende week ga ik het niveau van de drie kinderen bepalen en dan kijken waar we met de Zweedse lesstof kunnen aanhaken zodat het allemaal een beetje ‘smooth’ verloopt.
Daarna ben ik naar het dialysecentrum gegaan, want Leo kreeg de tweede les. Het gaat prima, vanaf maandag gaan ze het daar in het echie doen en ik hoef niet meer mee zei Leo. Hij heeft er nu zelf dus ook vertrouwen in. De week daarop gaat hij het zelf doen met af en toe nog wat backup als hij dat nodig heeft. Mijn dochter heeft me een link gestuurd over het Maasstadziekenhuis dat nu ook thuisdialyse gaat invoeren. Dat is dan bloeddialyse, maar ook dat wordt hier al jaren gewoon thuis gedaan.
Daarna wilde ik gaan zwemmen, maar ik ben eerst naar het winkelcentrum geweest en ik heb gekocht:
011
Twister is een onmisbaar instrument vind ik, als je kinderen boven de tien hebt. Bij jongere kinderen kan je het ook gebruiken, maar dan om van stip naar stip te springen. Als je praat en tegelijkertijd een handeling uitvoert, wordt datgene wat je zegt veel beter in het automatische geheugen opgeslagen en kan later dan beter opgeroepen worden. Wat je WERKELIJK wilt behandelen kan van alles zijn, maar Twister is het spelletje wat naar voren treedt. Het is dus een uitstekend instrument om saaie rijtjes en werkwoordvervoegingen te oefenen zonder dat de kinderen er een hekel aan krijgen.
En eindelijk heb ik ook een werkwoordenlotto gevonden! Hij is erg Zweeds, maar je kan er gewoon Nederlands bij praten. Al die acties kunnen benoemd worden in de tegenwoordige tijd, toekomende tijd, verleden en voltooide tijd en in de ik, hij/zij en wij/jullie/zij-vorm en dan kunnen ze ook nog ontkennend gemaakt worden. Dan kun je nog kijken welke activiteiten vnl. binnen gedaan worden en waarom en welke vnl. buiten gedaan worden en waarom. De randen van iedere kaart hebben een kleur, die kan je in het Nederlands benoemen en je kan de plaatjes omschrijven zodat zij het (werk)woord moeten raden. Je kunt er ook allerlei hogere orde denkvragen bij stellen, maar daar moet ik me nog even in verdiepen.
014
015
Het boek dat ik gevraagd had aan mijn dochter om op te sturen omdat haar eigen dochterer nog niet aan toe is, is ook vandaag aangekomen, dus ik heb voorlopig lesstof genoeg.
Kennen jullie dit boek trouwens? Het is geloof ik heel onbekend, maar het is een fantastisch boek. Het bijzondere eraan is, dat er verschillende tijden door elkaar lopen en dan bedoel ik de snelheid van de tijd. De hoofdpersoon is een jongen van dertien die zelf kan bewegen, maar alles om hem heen is zwaar vertraagd, erg spannend en intrigerend. Het speelt in Nederland, in Bakkun om precies te zijn en is geschreven door een Nederlandse schrijver, volledig binnen mijn mål doel…..
017
Toen ik om half vier bij het zwembad aankwam, werd mijn kaart geweigerd bij het poortje: op! Toen ben ik maar niet gaan zwemmen. Morgen ga ik trainen en zwemmen op mijn trainingskaart en dan neem ik dinsdag pas een nieuwe tienrittenzwemkaart als ik alleen maar ga zwemmen. Het was toch al een beetje laat en dan ben ik zo laat thuis en dan heb geen vuurtje gemaakt voor Leo als hij verkleumd thuis komt…..

Toeval bestaat niet.

En toen werd ik vanmorgen wakker in een sprookjeswereld. Ieder klein takje en twijgje is bedekt met sneeuw, het is onvoorstelbaar prachtig en onvoorstelbaar wit. Ik weet dat er in Nederland ook sneeuw ligt, dus ik zal niet al te lyrisch doen, maar eens te meer voel ik me in een vakantieland wonen.
Op weg naar mijn eerste kind (en zijn broertje die voor spek en bonen meedoet) was ik van plan wat foto’s te nemen, daarna ging ik materiaal kopen en naar mijn tweede groepje. Natuurlijk vergat ik foto’s te nemen en toen ik bij het kinderdagverblijf aankwam, bleek het kind een uitstapje te hebben vandaag en niemand was op het idee gekomen om contact met me op te nemen. Ik besloot terug naar huis te gaan, maar onderweg bedacht ik me dat ik eerst bij de supermarkt wat boodschappen wilde halen.
Het grote gevaar van voortdurende gladheid is dat je slordig wordt. Toen ik wilde draaien op een rondweg rond een wijk (het is uitgestorven overdag in alle woonwijken), nam ik de bocht iets te ruim en gleed met mijn voorwielen de weg af in een hoop losse sneeuw. Geen kans natuurlijk dat ik daar weer uit kwam. Daar stond ik, ik had mijn mobiel wel bij me, maar had geen idee wie ik zou moeten bellen…..
Met alle dingen die me overkomen, vraag ik me altijd af wat ik ervan kan leren en of het de bedoeling is dat het me overkomt. Zo niet, dan vertrouw ik erop dat ik hulp krijg om het probleem op te lossen. Iedere keer weer ben ik er verbaasd over dat ik prompt een antwoord krijg wat beter en eenvoudiger is dan wat ikzelf had kunnen bedenken! Ik was net aan het overwegen om dan 112 maar te bellen en te vragen of zij een nummer hadden van een garage die me eruit zouden kunnen trekken, toen er om de hoek een levensgrote tractor kwam gereden. In de tractor zat een jongen van een jaar of 18 en toen ik hem aanhield, stopte hij. Hij was bereid me te helpen voor 100 kr. (ongeveer 11,60 Euro). Natuurlijk stemde ik daarmee in en in vijf minuten was het klusje geklaard. Hij trok hem er achteruit uit en het enige wat ik hoefde doen was sturen.
Snel ben ik naar de supermarkt gegaan en ik was om elf uur weer thuis nog steeds geen foto’s genomen. Normaal gesproken zou ik dan net de dagis verlaten na een uur Nederlands gegeven te hebben en zonder boodschappen. Ik ga nog maar even wat voorbereiden en wat was opvouwen en stofzuigen en een logje schrijven. Ik ga vast het vuurtje aansteekklaar maken en ik denk dat ik ook maar wat warm eten voor mezelf ga maken. Ik heb van die zakjes lijnsoep gekocht en daar doe ik soms taugé in, soms wat peultjes, vandaag wat mais en ui. Ik MOET in de veilige zone onder de 92 kilo komen. Ik zit er nu twee kg. onder, maar ik wil er vier kg. onder zitten. Tot die tijd eet ik meestal een keer per dag lijnsoep. Gisteren heb ik gado-gado voor mezelf gemaakt, heerlijk maar gevaarlijk. Je eet er snel te veel van…
De rest heb ik bewaard voor Jessica als ze komt.
Het is heel raar, maar ondanks dat we in een zorgelijke tijd zitten, voel ik me echt gelukkig! Ik zou alleen willen dat mijn kinderen en kleinkinderen ook hier woonden…..

De vrouw van een dominee die zelf arts is.

Vandaag heb ik mijn grote landelijke opstel gemaakt. In tegenstelling tot wat Jessica gisteren voorspelde, had ik alle vijf uur hard nodig, hoewel de lerares voor mij een laptop had versierd, zodat ik niet alles twee, drie, vier keer hoefde over te schrijven. We konden kiezen uit acht onderwerpen en ik heb het onderwerp : “de grote stap durven nemen” gekozen. Het betekent in het Zweeds ook zoiets als “de knuppel in het hoenderhok gooien” Je moest schrijven over keuzevrijheid, wat de belemmeringen waren en voorbeelden geven van mensen die tegen de verwachtingen van de omgeving hebben gekozen. We hadden van te voren een boekwerkje met interviews, artikelen en fragmenten uit boeken gekregen waaruit we dan de voorbeelden voor ons opstel moesten halen en becommentariëren. Het ging wel goed. Ik heb er altijd last van dat ik me heel PRECIES wil uitdrukken en dat lukt me dus niet in het Zweeds. Als ik zeven uur had gekregen, had ik ze waarschijnlijk ook vol gemaakt.
Ik ga jullie nu een verhaaltje vertellen wat ik NIET in mijn opstel heb verwerkt. maar dat daar wel mee te maken heeft. Mijn moeder was eerst kleuterleidster, daarna heeft ze de ‘avondkweek’ gedaan en was een aantal jaar onderwijzeres. Toen ik op Middelbare school zat, is ze als lerares AVO (algemeen vormend onderwijs) gaan werken op een Huishoudschool in de Oranjeboomstraat, ‘Op Zuid’, zoals ze in Rotterdam zeggen. Nu wonen daar voornamelijk buitenlanders, maar in het begin van de zestiger jaren was dat een arbeiderswijk. Sommigen vonden het zelfs een asociale wijk, maar zo ver wil ik niet gaan. Mijn moeder gaf daar taal, rekenen, aardrijkskunde en biologie. Nu staan alle curriculi helemaal vast en een leerkracht hoeft ze alleen maar te geven, maar in die tijd scharrelde je zelf zo’n beetje je leerstof bij elkaar. Mijn moeder was niet iemand van de harmonie om het maar zachtjes uit te drukken. Je lag al heel snel met haar op ramkoers, vooral als je boven haar in de hiërarchie stond. De directrice was een raar mens. Nu was iedereen die boven haar stond raar, dus ik besteedde er in het begin niet al te veel aandacht aan Voor de school twee maanden bezig was, stond mijn moeder al op de barricaden en vocht ze tegen alle windmolens daar. Nu wilde het geval dat ze dus ook biologie gaf en ze besloot om die dertien- en veertienjarige meisjes de Voortplanting uit te leggen. Die meisjes vertelden vervolgens thuis enthousiaste verhalen over plaatjes van eitjes en sperma en hoe een baby in de buik groeit. Daarop kwamen klachten van ouders. (Ja, we schrijven 1963 hè!). Mijn moeder werd bij de directrice op het matje geroepen. Op de mededeling van de directrice dat ze haar boekje te buiten was gegaan, antwoordde mijn moeder dat ze het daar niet mee eens was, want dat ze biologie gaf en dat de voortplanting daarbij hoorde. “Nou”, zei de directrice, “dat is absoluut uw taak niet Ik wil dat u daarmee ophoudt” “Maar”vroeg mijn moeder, “wie moet dat dan doen als het niet mijn taak is? Die meisjes zijn nu dertien en veertien, ze moeten toch weten waar een baby vandaan komt en hoe die groeit en over de bevalling?. Over een paar jaar worden ze zelf moeder (we schrijven nog steeds 1963)…” “Ja, dat begrijp ik”, zei de directrice, “maar dat is niet UW taak!” “Wie zijn taak is het dan wel?” vroeg mijn moeder weer.
“Nou, bijvoorbeeld voor de vrouw van een dominee…” zei de directrice van deze OPENBARE school “Voor de VROUW van een dominee?……” echode mijn moeder met een stem die droop van de ironie, waarop de directrice er snel triomfantelijk op liet volgen: “Die zèlf arts is!”
Waarschijnlijk hebben ze jaren gezocht naar de vrouw van een dominee die zelf arts is, want voorlichting hebben de meisjes nooit meer gekregen. Bij ons thuis is het nog steeds een gevleugelde uitdrukking als we over iemand horen die een hele onwaarschijnlijke combinatie van kennis en vaardigheden heeft zoals die logopediste die naast haar praktijk ook nog een bar bleek te bezitten en alle papieren en diploma;s die je daar voor moet hebben…..

Joh, we wonen gewoon in Heijkoop!

Wat een raar fenomeen is dat toch! Je komt ergens toevallig terecht, je komt ergens wonen en na een poosje word je vanzelf trots op dat plekkie. Zo vergaat het ons ook met deze plek, Linköping. Ik volg naast zweedse les een cursus die heet Sverige nu och då (toen). We leren wat over de verschillende provincies , maar ook geschiedenis krijgen we. Uitgebreid over de emigratie naar Amerika, want die is aanzienlijk geweest. Er zijn gebieden (Småland bijvoorbeeld) waar 30% van de bevolking naar Amerika is vertrokken tussen 1835 en 1930. Hele dorpen zijn ontvolkt. Daarom hebben ze hier over het algemeen geen moeite met het binnenhalen van buitenlanders. Ze hebben de werkkrachten veel te hard nodig.
Maar daar wou ik het niet met jullie over hebben. Bij die geschiedenislessen zit ook een module over de geschiedenis van Linköping. En ik word me daar toch trots van! Mijn stad! Het was al heel vroeg een knooppunt. Er was namelijk hier een doorwaadbare plek in de rivier en iedereen die van het zuiden naar het noorden reisde of andersom, moest over deze doorgang. Het Christendom is hier pas rond het jaar 1000 gekomen. Er waren eigenlijk alleen maar waterwegen en je kon lopend of te paard door het land rijden, maar je kon niet met paard en wagen rijden. Dat was er gewoon niet…..
In ieder geval: omdat hier die doorwaardbare plek was, kwamen de landlieden af en toe wat verkopen daar en er werd een herberg gezet. Toen kwam er natuurlijk een marktje en het werd een koopcentrum (köpen maar)Op een gegeven moment kwamen er ook wat huizen en een missiepost. Waarschijnlijk de oudste kerk van Zweden is gebouwd (1050) op de plek waar nu een andere kerk staat. Op een gegeven moment kwam hier een bisschop zetelen, er werd een heuse cathedraal gebouwd en een klooster en toen werd er ook een koorschool gesticht en een gymnasium en toen was Linköping ineens een handels- èn een kenniscentrum. In ongeveer 1600, toen Linköping een inwoner of 1500 had, is hier een grote slag uitgevochten tussen koning Vaasa (ja, van het knäckebröd) en ik geloof de Deense koning en toen ze dat gewonnen hadden, hebben ze meteen maar van Linköping een kazernestad gemaakt. Drie kazernes werden er gebouwd voor drie regimenten en dat is pas opgeheven in 1950 of zo.
De naam is afgeleid van het latijse Ljunga Kuopinge volgens een geschrift uit 1000 en nog wat toen de missiepost hier kwam.
Ljunga betekent heide, eigenlijk is het dopheide en dat is in de loop van de tijd verbasterd naar Lin- We wonen dus eigenlijk gewoon in Heikoop….

Onder deze kerk van 1700 bevinden zich kelders en muren uit ongeveer het jaar 1000. Waarschijnlijk de eerste kerk in Zweden...

WE-300 Afscheid


Zowel vader als moeder kwamen uit een binnenschippersfamilie, hun ouders en grootouders ook. Schippersvolk is een speciaal volk. Ze hebben een hard, maar vrij leven. Je bent volledig eigen baas en werkt altijd zij aan zij, maar één ding hangt als een zwaard van Damocles boven het hoofd van iedere schippersouder: Als de kinderen zes jaar zijn, moeten ze aan wal op school. Ik was de oudste in ons gezin en toen ik zes jaar was, ging ik naar de Schippersschool in Dordrecht. In het weekend kwam ik weer aan boord, tenminste als mijn ouders niet in Hamburg of Keulen lagen, dan moest ik 14 dagen en soms drie weken op school blijven. Als ik soms niet terugwilde, werd mijn moeder boos en riep dat ze het veel te druk had om mij erbij te hebben. Ik beloofde haar dan in tranen dat ik haar zou helpen. “Ga nou maar, volgende week zie ik je weer” zei ze dan. Nooit liep ze met me mee tot aan de kade om me uit te wuiven. Ik dacht altijd dat ze me liever kwijt dan rijk was. Op een keer was ik iets vergeten. Toen ik terugkwam naar de kajuit, zat mijn moeder te huilen . Toen ze mij zag binnenkomen, veegde ze snel de tranen met haar schort af. Ik begreep dat ze toch om me gaf en me miste, maar dat niet wilde laten merken.
Toen mijn vader overleed, was ik al volwassen en ze kwam aan wal wonen. Later werd ze ziek en kwam in het ziekenhuis terecht. Hoewel ik een gezin had, zat ik bijna altijd aan haar bed. Op een gegeven moment ging ik even een kop thee halen en toen ik terugkwam, was ze overleden! Ze was er gewoon tussenuit geknepen, weer zonder behoorlijk gedag te zeggen. Zo was ze…..

De WE-300 is een initiatief van Plato.wordpress.com. De opdracht is om een verhaal te schrijven over het maandelijkse thema (deze maand is dat :afscheid), dat precies 300 woorden bevat zonder de titel en waarin het themawoord alleen maar in de titel genoemd mag worden.

Woordeloze woensdag: school doodt het creatieve denken.

“>

Ondeugende kinderstreken deel 5: de graafmachine


Bij ons op de mytylschool in Dordrecht zat een jongetje dat een 1 kant heel spastisch was. Daarnaast kon hij niet praten, maar verder was hij levendig genoeg. Zoals zoveel kinderen met een handicap, ontwikkelde hij zich niet gelijkmatig. Op sommige dingen was hij erg ver achter, maar andere dingen kreeg hij prima voor elkaar. Hij was werkelijk PANISCH van Sinterklaas en de Pieten, maar volkomen gefascineerd door alles met wielen wat bewoog. Hij was al een jaar of 9 en best groot voor zijn leeftijd, toen er in enkele weken tijd twee dingen gebeurden. Hij had zo’n mooie fiets, eentje met drie wielen en hij was zo lekker aan het fietsen dat hij de Zwijndrechtse brug over fietste naar het station in Dordrecht. Daar stapte hij op de trein. Ik weet niet meer of hij zijn fiets meenam in de trein of dat hij hem achterliet op het station. Gelukkig werd hij gespot door iemand die bij ons op school werkte en toevallig in dezelfde trein zat, want hij had niet kunnen vertellen waar hij vandaan kwam. Bij station Lombardijen heeft ze hem mee de trein uitgenomen en het in orde gebracht.(was in de tijd van voor de mobiele telefoons)
Enkele weken later gebeurde het volgende: De straat was opengebroken in verband met nieuwe bestrating. Toen de werklieden even koffie gingen drinken, is hij in de graafmachine gaan zitten, heeft het ding aan de praat gekregen en is ermee weggereden. Gelukkig kwam hij tot stilstand nadat hij twaalf geparkeerde auto’s had geramd en zijn er verder geen persoonlijke ongelukken gebeurd.

Dit was voorlopig mijn laatste ondeugende-kinderen-logje. Trouwens, over machines gesproken:vanmiddag ga ik een naaimachine kopen! Het wordt een Janone met een kniepedaal om het voetje op te tillen, eens peciaal quiltprogramma en met een extra grote ruimte om grote quilts door te schuiven. De tafel om hem erop te zetten, krijg ik erbij. Ik vond op Internet een instructiefilmpje over hoe je moet quilten op een naaimachine. En dan maar oefenen…..

Sinterklaassurprises

Ten eerste:

het eerste suikerlaagje sneeuw van het seizoen....

Ten tweede:
Vandaag heeft Leo weer bloed laten en het is goed van samenstelling. Zijn bloed is niet te dik (trombosegevaar) en niet te dun (gevaar voor spontane bloedingen overal)
Ten derde:
Ik ben vandaag naar school geweest en mijn achterstand valt reuze mee. Mijn Zweeds ga ik gewoon halen. De lerares was super schattig. Mijn boekbespreking kan ik morgen onder de cursus uitspraak doen en mijn werelderfgoedspreekbeurt doe ik de laatste les voor de hele klas(volgende week woensdag) Dan moet ik nog een schriftelijke opdracht argumenteren doen, maar dat doe ik volgende week dinsdag bij de uitspraakcursus. Dan hebben we volgende week maandag de laatste repetitie waarvoor we a.s. woensdag de generale hebben, kan ik nog even oefenen.
Voor geschiedenis moet ik een aantal opdrachten maken en ook volgende week maandag een repetitie doen. Omdat ik een echte auditieve leerling ben die 7 lessen college heeft gemist, is het voor mij moeilijk al die schriftelijke informatie tot me te nemen.Dat vak ga ik misschien niet halen, maar uiteindelijk heb ik het genomen om beter Zweeds te leren en dat doel is gewoon gehaald. Hij was ook heel aardig…..
Ik ben een hele grote fan van Sinterklaasvieren. Ik had nooit kunnen denken dat ik het niet zou vieren en toch is dat nu gebeurd. Als ik er niet van mijn kinderen van had gehoord en niet over op de blogs had gelezen, had ik er waarschijnlijk helemaal niet aan gedacht. Geen gedichten dit jaar, geen cadeautjes en geen chocoladeletter maar wel drie surprises! Ik ben een gelukkig mens.

P.S. En jongens, wat vind ik leren toch LEUK!!!!!

Embryonaal geluksgevoel

Bij haar las ik net zo’n mooi stukje over ‘de flow’, zoals zij het noemt. Ze verwoordt precies het gevoel dat ik vandaag ook heb, gisteren ook al trouwens. Het is hier heerlijk weer met een gouden zon, met gouden bomen tegen een staalblauwe lucht of weerspiegelend in een hemelsblauw meer, met het vooruitzicht dat mijn vriendin volgende week komt met haar kinderen en dan gaan we leuke dingen doen. Ik heb vandaag een kookdag gehad. Ik heb goulash gemaakt van mijn eigen 4 paprika’s en vis met een saus, die ik vervolgens weer igevroren heb voor als ik een keer geen tijd heb om te koken.

10 minuten later zaten ze in de goulash....


Verder hadden we een referaat moeten maken als repetitie. Dan moet je een tekst van 600 woorden samenvatten tot 150 woorden maximaal. Je mag geen eigen mening geven, maar puur samenvatten zodat alle essentiële informatie erin staat. Dat kan ik heel goed in het nederlands, maar als je een taal nog niet voldoende kent, heb je juist meer woorden nodig omdat je de synoniemen niet kent. Verder schrijf ik altijd al heel langzaam en slordig. Ik ben pas gaan schrijven toen het op de computer kon. In ieder geval: ze had ons gewaarschuwd dat het referaat heel slecht gemaakt was. Dat kan kloppen: Ik kreeg het in ieder geval maar voor de helft af in twee uur. Tot mijn verbazing had ik een dikke voldoende toen ik het gisteren terugkreeg. Dat ik het niet afhad, gaf niet, want ze kon zien dat ik het principe begrepen had. Nou, dat ik het principe begrepen had, wist ik ook wel, maar ik was verbaasd en opgetogen dat zij het blijkbaar ook had gezien.
Hoe dan ook: ik heb weer eens even heel sterk het gevoel dat ik met vakantie ben in een prachtig bos. Ik heb een constant opgetogen geluksgevoel. Toen mijn oudste zus op de toneelschool zat, kwam ze met die term embryonaal geluksgevoel thuis. Het zou de herinnering zijn aan je verblijf in de baarmoeder, warm, veilig en gelukkig.
Even een paar fotootjes en voordat jullie gaan koeren: die kleuren zijn echt zo, niks opgeleukt. De zon staat natuurlijk heel laag en is heel geel. Dat versterkt het gele element in alles waar hij op schijnt. Het is echt ongelofelijk embryonaal