Categorie archief: oogst van 2011

Op een grote paddestoel, rood met witte stippen…..


Eerst krijg jij van je ouders zekerheden en waarschuwingen ingeprent. Vervolgens ontdek je dan dat een deel van die waarschuwingen nergens op slaan. Zo mochten wij als kinderen beslist nooit gaan zwemmen binnen het uur nadat we hadden gegeten, want dan kon je maagkramp krijgen en zomaar verdrinken. Later bleek dat een kennis van mijn oma ooit voor haar ogen was verdronken met maagkramp.
Vervolgens prent je de rest van die zekerheden en waarschuwingen weer bij je kinderen in en later ontnemen zij je dan je laatste zekerheden. Circle of life…… Een van de zekerheden en waarschuwingen die aan flarden is geschoten, is die over de vliegenzwam. Als wij er een vonden als kind, mochten we er alleen naar kijken met onze handen op de rug, want “hij was verschrikkelijk giftig en je kon er aan dood gaan”
Afgelopen vrijdag hadden we onze zoon uit Duitsland op de skype en hij vertelde doodleuk dat hij soep had gemaakt van vliegenzwammen en dat die heerlijk zijn. Hij had het ook zijn gasten voorgezet en niemand was omgekomen of zelfs maar psychedelisch geworden. Alleen de bast eromheen is giftig, vertelde hij, als je ze schilt en daarna nog ruim een half uur in het water legt, is al het gif verdwenen. Niet dat ik het ga proberen hoor, maar het schijnt echt te kunnen……
Als er een jaar is met veel wilde zwijnen zoals afgelopen herfst, zijn er heel weinig paddestoelen over en dan is het wel handig om te weten dat je vliegenzwammen kan eten, want die laten de zwijnen staan. Ze kunnen namelijk die schil er niet afhalen met hun tanden en hebben geen geduld om ze vervolgens een half uur in koud water te laten liggen
Gelukkig bevatten paddestoelen heel veel kalium en mag Leo ze niet hebben. Ik hoef dus niet de behoefte te voelen om het toch te gaan proberen met die vliegenzwammen. Ik wacht wel tot ik ze krijg voorgeschoteld van mijn zoon…….

Embryonaal geluksgevoel

Bij haar las ik net zo’n mooi stukje over ‘de flow’, zoals zij het noemt. Ze verwoordt precies het gevoel dat ik vandaag ook heb, gisteren ook al trouwens. Het is hier heerlijk weer met een gouden zon, met gouden bomen tegen een staalblauwe lucht of weerspiegelend in een hemelsblauw meer, met het vooruitzicht dat mijn vriendin volgende week komt met haar kinderen en dan gaan we leuke dingen doen. Ik heb vandaag een kookdag gehad. Ik heb goulash gemaakt van mijn eigen 4 paprika’s en vis met een saus, die ik vervolgens weer igevroren heb voor als ik een keer geen tijd heb om te koken.

10 minuten later zaten ze in de goulash....


Verder hadden we een referaat moeten maken als repetitie. Dan moet je een tekst van 600 woorden samenvatten tot 150 woorden maximaal. Je mag geen eigen mening geven, maar puur samenvatten zodat alle essentiële informatie erin staat. Dat kan ik heel goed in het nederlands, maar als je een taal nog niet voldoende kent, heb je juist meer woorden nodig omdat je de synoniemen niet kent. Verder schrijf ik altijd al heel langzaam en slordig. Ik ben pas gaan schrijven toen het op de computer kon. In ieder geval: ze had ons gewaarschuwd dat het referaat heel slecht gemaakt was. Dat kan kloppen: Ik kreeg het in ieder geval maar voor de helft af in twee uur. Tot mijn verbazing had ik een dikke voldoende toen ik het gisteren terugkreeg. Dat ik het niet afhad, gaf niet, want ze kon zien dat ik het principe begrepen had. Nou, dat ik het principe begrepen had, wist ik ook wel, maar ik was verbaasd en opgetogen dat zij het blijkbaar ook had gezien.
Hoe dan ook: ik heb weer eens even heel sterk het gevoel dat ik met vakantie ben in een prachtig bos. Ik heb een constant opgetogen geluksgevoel. Toen mijn oudste zus op de toneelschool zat, kwam ze met die term embryonaal geluksgevoel thuis. Het zou de herinnering zijn aan je verblijf in de baarmoeder, warm, veilig en gelukkig.
Even een paar fotootjes en voordat jullie gaan koeren: die kleuren zijn echt zo, niks opgeleukt. De zon staat natuurlijk heel laag en is heel geel. Dat versterkt het gele element in alles waar hij op schijnt. Het is echt ongelofelijk embryonaal



Mijn nieuwe buurman is een hartstochtelijk jager

Onze buurman Jakob, is drie dagen in Småland geweest (niet bij Ikea) en heeft op elanden gejaagd. Zij schreef er ook al over. Het jagen hier is echt iets anders dan in Nederland. Het is hier een happening van hoog tot laag waar de jagers al maanden van te voren naar uitkijken.. Dit is een enorm land, enorm dunbevolkt ook. De mensen leven er nog dichter bij de natuur dan in Nederland. Vissen en jagen wordt ook als vak gegeven op de middelbare school (keuzevak , dat wel) en vissen en jagen horen bij de traditie en de jaarcyclus. Het elandenvlees wordt allemaal opgegeten, gebruikt, evenals de pels. De jagers krijgen ook quota op en je mag geen moeder met kalveren doodschieten. Wat wel mag is een van de twee kalveren doodschieten…..Ik moet zeggen dat ik het vreselijk vind om zo’n majestueus dier geveld te zien worden, maar ’s lands wijs ’s lands eer zullen we maar zeggen. Zo komt het ook dat ik afgelopen zondag over mijn eigen schaduw ben heen gesprongen en onze buurman een goede jacht heb gewenst. Vandaag kwam hij terug met zijn geweer over zijn schouder. Omdat hij daarna meteen druk was met onze avlopp (riool), heb ik nog geen foto van hem genomen, maar die houden jullie te goed….. Het verhaal over de avlopp volgt ook later.
Ik heb nog wel een ander leuk plaatje voor jullie.
Deze sloerie vrouwtjeseland werd gevonden in een boom. Ze was niet gewond, maar stomdronken van het eten van gefermenteerde appels. Het schijnt ook weleens bij apen voor te komen… Zo’n brok ongecontroleerde eland wil je echt niet tegenkomen!

Sjoerd heeft altijd gelijk, deel II

Deel I staat hier…..

Een tijdje geleden alweer zat ik op Skype met Sjoerd en Maaike toen ineens KNAL!!! een vogel hier tegen het keukenraam vloog!
Ik rende naar buiten en daar lag hij, met zijn bek wijdopengesperd te hijgen…. Ik pakte hem op en nam hem mee naar de computer waar ik raad vroeg. Sjoerd zei dat ik hem gewoon ergens op een plekje moest zetten en dat hij vanzelf weer weg zou vliegen als hij bijgekomen was. Dat durfde ik niet want ik had op dat moment die moordenaars katten van Jessica. Ik geloofde er niks van dat die vogel ooit nog zou kunnen vliegen. Hij had minstens een hersenbloeding opgelopen. Zijn bekkie was uitgescheurd bij de mond(snavel-?)hoeken; het was echt heel zielig….. “Je zal het zien”, zei Sjoerd “straks gaat hij ineens bewegen en dan kan hij weer vliegen”.
We praatten nog even door over dat hij gelijk had en dat ik al courgetjes had aan mijn planten en dat ze nog steeds doorbloeiden, terwijl ik de vogel in mijn hand had. Ineens stootte de vogel een paar rauwe kreten uit – ik voelde onder mijn handen dat hij zijn vleugels wilde uitslaan – en begon in mijn handen te pikken heel zachtjes want zijn snavel deed waarschijnlijk nog pijn.
Ik liep naar buiten en deed mijn handen open zodat de vogel los op mijn uitgestrekte hand zat. Even bleef hij verbaasd zitten en toen rrrrrrrrrrt, weg was hij.
Aan dat verhaal moest ik afgelopen vrijdag denken. Ik had al zeker een week geen rondje tuin gedaan. De appels van mijn derde boom zijn nog niet zover, de aardappels zijn gerooid, de uien ook en het is hier flink herfst. Wel hebben we vorige week nog een hele mooie week gehad, net als jullie. Maar vrijdag liep ik weer eens helemaal door de tuin en tot mijn stomme verbazing zag ik dit:

Ik had er al zeker 10 afgehaald, maar deze waren met het mooie weer nog even flink doorgegroeid!
Jullie zien het: Sjoerd heeft ALTIJD gelijk!!!

PS: Zien jullie het geboortekaartje van Naomi op de achtergrond?

Jaarvoorraad

Vanaf 1978 ben ik begonnen een jaarvoorraad op te bouwen. Het is de bedoeling dat we een jaar kunnen leven als we ineens afgesloten worden van alle mogelijkheden om een winkel te bereiken of zelfs maar naar buiten te kunnen.

Nu is het makkelijk om rijst en pasta in te slaan, maar het probleem ontstaat al bij bonen. Bonen van drie jaar of ouder doen er erg lang over om gaar te worden. Je moet dus rouleren. Daarnaast moet je er een beetje grip op krijgen. Hoe lang eet jij van vijf kilo pasta?
Ik heb daarom een eigen systeem opgebouwd. Ik heb gedacht: “Als ik een jaar lang moet eten van de voorraad, moet ik zoveel mogelijk variatie hebben en mijn voorraad moet rouleren”. Ik heb 6 verschillende basismaaltijden bedacht en van al die basismaaltijden moet je dan eens in de week kunnen eten, een jaar lang met zijn tweeën. Ik moet dus 100 porties van elk van de basismaaltijden hebben.
1 dag per week eten we aardappels met groente, in stampot en evt. met vlees/vis, huzarensalade hoort hier ook bij..,,
1 dag per week eten we pasta met tomatensaus, gehakt, ham, garnalen, enz.of bahmi
1 dag per week eten we rijst, nassi goreng, of met een woksaus met vlees/vis/ei , met pindasaus enz., maar ook met b.v suiker, kaneel, gedroogde vruchten (appeltjes b.v.!), ananas
1 dag per week eten we bonen met spek, uien, hardgekookt ei, augurken en/of als chili con carne
1 dag per week eten we soep, asperge- bospaddestoelen- , vissoep, erwtensoep, of getrokken van kip of schenkel uit de diepvries met verse groenten of uit de diepvries en vermicelli, pasta, rijst of met bloem gebonden.
1 dag per week eten we brood, zelfgebakken met pindakaas, jam, honing of leverpastei, soms pannekoeken met appel, rozijnen of ananas, of wafels of poffertjes
1 dag per week is kliekjesdag

Er zijn een aantal dingen die je niet voor een jaar in voorraad kan nemen: boter (kan vervangen worden door olie), eieren, kaas, verse groente. Ik heb voor ongeveer vier weken groenten in de diepvries en nog voor een week vers(als je iedere dag groente eet). Ik heb ook nog voor een week in blik, maar ik ben hard bezig met inmaken. Ik wil wat potjes bietjes inmaken, ik heb nu 11 potje appelmoes, ik heb wat mais in blik en asperges. Bovendien ga ik zuurkool maken donderdag. En natuurlijk ga ik na de appeltjes een heleboel uien drogen en ook wat knoflook. Bijna elke maaltijd wordt smakelijker met uien.
Ik heb altijd 10 eieren en een pond boter in voorraad. Ik heb eipoeder, maar het is heel moeilijk te krijgen, dus durf ik het niet te rouleren.
Het geeft mij een heel veilig gevoel om een min of meer jaarvoorraad te hebben. Het heeft me een poosje gekost om zoveel op te sparen dat het ook echt een jaarvoorraad was. Ik heb hem ook wel een paar keer gebruikt. In de strenge winter van 1989, konden we op een gegeven moment de deur niet uit vanwege ijzel. Ook nu hier in Zweden vind ik het een heerlijk idee dat ik evt. hier thuis kan insneeuwen, maar toch te eten heb…
Het griezeligste van het gaan naar Zweden vond ik, om mijn voorraad in Nederland op te maken (ik wilde niet met die hele voorraad verhuizen). Aan de andere kant was het heel leerzaam om te proberen op de voorraad te leven en te kijken of je het allemaal goed had uitgerekend….

Wat vinden jullie? Hebben jullie ook een voorraad? Vind je het onzin, wat mis je in mijn verhaal? Heb je andere vragen? Graag commentaar, zoals jullie dat altijd zo gul geven…….

Geen hond in de pot……. + update

In dit logje beschrijf ik onder andere dat ik zo graag een grote pan wil kopen. Nou, ik was al een paar zaken langs geweest, maar niemand had een pan groter dan 10 liter en die heb ik al. Ze kunnen hem wel bestellen, maar ik wil altijd alles eerst zien. Daarom bestel ik ook nooit wat op Internet. Ik kan niet beslissen vanaf een plaatje. Nu was ik vorige week in Uppsala en tot mijn verbazing hadden ze daar net een pan van 20 liter via Internet binnengekregen, maar hij was licht beschadigd. Er zat een putje in. Mijn vriend neemt met zoiets geen genoegen, dus hij belde om het te vertellen. De man aan de andere kant beloofde meteen een andere op te sturen. “Wat moet er dan met deze pan gebeuren?”vroeg mijn vriend. “Daar zet je maar bloemetjes in of zo” zei de man. “Ik hoef hem niet terug” Dus toen heb ik die pan voor de helft van de prijs overgenomen (E40,–) en we zetten er geen bloemetjes in. Ik heb hem al gebruikt om te wecken en ik ben er erg blij mee. Het geeft me een soort Teunie-gevoel. Ik bedacht me dat ze zo’n pan wel nodig heeft om spinazie te koken…….. Hoe dan ook, hij is in veel opzichten handig.
Je kan hem ook als box gebruiken:

Nu wil ik nog een naaimachine kopen. Ik ben al in een winkel geweest, heb alle adviezen ter harte genomen, maar ik heb nog geen beslissing genomen, bedankt iedereen Marja, Rita, Jenni, Henrica-Maria, Mariam . Dat wordt weer een ander logje, houden jullie te goed.
Verder is hier de lente weer begonnen, alleen de kleuren kloppen niet…….
Even een update: een van de reageerders wees mij op een video waar een baby in een pan water werd gelegd, erg leuk filmpje!!

De oogstverwerking van 27 september 2011: appels, appels en appels


Ons buurtfeest

Een keer per jaar hebben we hier een buurtfeest met ALLE 10 volwassenen en 6 kinderen. Dit jaar hadden wij een gast meegenomen, een Amerikaanse vriend van ons die al jaren op de universiteit van Lund twee weken per jaar lesgeeft. Hij kwam met de trein en bleef een nacht slapen.
Ons buurtfeest was in het kader van Cajunkreeft dit jaar. Ik wist niet zo goed wat ik me erbij voor moest stellen, dus mijn mind was helemaal open. Een paar dagen geleden kwam de ‘burgemeester’ langs en vroeg ons of wij een salade wilden meenemen voor iedereen en kaas en natuurlijk zoveel kreeft als wij van plan waren om te eten met zijn drieën. Overigens neem je dan ook je eigen drinken mee op zo’n feest. Je kunt hier in de winkels rond deze tijd van het jaar verschillende soorten kreeft kopen. Het duurste is de verse kreeft bij de visafdeling. Dat schijnt niet nodig te zijn. Daarna komt de al klaargemaakte diepvriesversie. Dat is met dillebloemen, traditioneel hier, maar dat moesten wij nu natuurlijk niet hebben. We hebben dus gewone diepvries gekocht en dan langzaam laten ontdooien. Van horen zeggen hebben wij dat je het verschil met verse kreeft niet proeft.
Ik heb een grote nederlandse salade gemaakt, met appel, ei, feta, tomaten, komkommer, wortel, olijven en paprika in hoopjes erbovenop en overstrooid met pijnboompitten. Omdat de zweden van zoet houden, heb ik er een olijfolie-balsamicoazijn-honingdressing door gedaan. Hij was echt goed geslaagd. Wij hebben al onze grote schalen en pannen in Nederland achtergelaten (net als onze grote kinderen) en daar krijg ik nu spijt van. Ik heb de salade nu maar opgemaakt in mijn wok, iets anders had ik niet.
We hadden al eens eerder gezien dat onze schuinoverburen (de ‘burgemeester’) een hele grote, hoge ruimte aan hun huis vast hebben zitten, maar die ruimte was altijd gevuld met timmerhout en andere rotzooi èn niet verwarmd. Voor deze gelegenheid hadden ze hem opgeruimd en een heeeele grote ronde tafel er in gezet en die gedekt met krantenpapier en in het midden stond een werkelijk prachtige tafeldecoratie met herfstbladeren, lijsterbessen en kaarsen. Aan de buitenkant stonden bordjes, bestek en er stond ook een vingerkommetje bij ieder bord.

detail

In de keuken stonden allerlei hapjes en chips en dipsausjes en zo, dus daar was het ook erg gezellig. Ze hebben bovendien 2 honden, vier katten, twee konijnen en twee cavia’s. Die liepen net als de kinderen regelmatig in en uit. Niet thuis maar wel in een stal in de buurt, huizen ook nog twee paarden. Aan de keukentafel werd gegeten, gepraat en gelachen en er werd voorlopig nog geen aanstalten tot koken gemaakt. We waren heel benieuwd wat er ging gebeuren…. Onze vriend de amerikaan, ging met iedereen een praatje maken (voor zover men engels sprak) en onze nieuwe buurman en zijn vriendin kwamen natuurlijk ook ruimschoots aan de beurt.

de 'burgemeester' geflankeerd door zijn twee 'raadslieden'



Maar ineens werd er toch gekookt! Grote pannen met water, aardappels, uien, citroenpartjes mais, kreeften en cajunkruiden werden er op het vuur gezet en toen het allemaal klaar was, werd het geheel (nadat het water er af gegoten was) rondom op de tafel gedrapeerd en daar kon je dan alles pakken. Het zag er prachtig uit en het was ook nog heerlijk.


Het werd erg gezellig, de buurvrouw werd zoals ieder jaar weer heel dronken. Het enige verschil was dat ik haar deze keer een stuk beter kon verstaan….
Daarna kregen we nog een heerlijk dessert van verschillende soorten appeltaart (hoe kan het ook anders meet zoveel appels bij iedereen) en om twaalf uur taaiden we allemaal doorvermoeid af. Ik ben benieuwd wat we volgend jaar gaan doen…

Een prachtig toetje

De zomer is hier nu echt voorbij. Net zoals mensen bij het verouderen grijze strengen in hun haar krijgen, krijgen de berken hier gele strengen in hun loof. De eiken verschieten langzaam naar bruinrood en ik heb al een enkele vuurrode boom zien staan (ik vergeet steeds hun naam). Alleen het gras is nog verschrikkelijk groen. Het is hier nog redelijk van temperatuur, meestal rond een graad of 15/17 en iedere paar dagen hebben we een aantal uur regen.
In mijn tuin zijn de herfstanemonen en zonnebloemen zo goed als uitgebloeid, de flox heeft nog een enkele verlate bloem en er komen aarzelend wat herftasters uit. Meestal begint het hier te vriezen als ze goed uitkomen. Gelukkig bloeit de lathyrus stug door. Maar het absolute toetje is mijn koninginnekruid! De hele zomer is het gegroeid en moest ik het steeds hoger stutten. Begin augustus begonnen de bloemknoppen zich te ontwikkelen, maar pas in september zijn de knoppen opengegaan.Prachtig en majestueus staat het in nu volle bloei. Uit ieder klein bloempje komt na verloop van tijd een klein sterretje en dan lijkt de plant overdekt met waterduppeltjes(hele kleine waterdruppeltjes). De kleur is prachtig. Ik heb heel veel kleding in die kleur, dus misschien ben ik stiekem ook wel een koninginnetje ……

Alles in het kader van http://momentsandmore.wordpress.com/2011/09/12/moments-on-monday-challenge/

Tuinderslatijn