Categorie archief: onderweg van huis naar huis

Jongens ECHT! Ik word te oud voor zulke geintjes!

Omdat 1 van de kleinkinderen acht jaar werd, was ik vorige week in Nederland. Mijn zus kwam me bezoeken de week daarvoor per auto en dus ben ik heel luxe met haar in de auto teruggereden. Het bezoek was plezierig. Ik heb IEDEREEN weer even gezien (kinderen en kleinkinderen bedoel ik dan), zelfs mijn zoon in Flensburg met vrouw en kind hebben we op de terugweg uit Zweden even aangedaan. Maandag en dinsdag heb ik nog een uitstapje gehad met mijn dochter en haar vier kinderen. We zijn naar het insectenmuseum gegaan in België en hebben daarna gelogeerd bij een vriend van mij en zijn man, erg leuk allemaal en ik schrijf er zeker nog over, maar deze post gaat over iets anders.
Mensen die me kennen en mensen die hier al langer meelezen weten wel dat ik nogal chaotisch kan zijn. Daarom moet ik echt hele vaste routines hebben als ik ergens anders heen ga. Zo hebben we het telefoondrama gehad. Ik heb een Nederlandse chip, maar dat verwisseleen was een ramp.Regelmatig was ik die andere chip kwijt en ik heb er ook nog een keer eentje weggegooid met het zakdoekje waar hij in zat Toen heb ik een hele Nederlandse telefoon gekocht met nieuwe chip. Die neem ik dus altijd mee(nou ja altijd?), maar die telefoon heeft ook een oplader natuurlijk en die moet ook mee, maar eerst moet de telefoon opgeladen worden, anders kan ik hem niet gebruiken als ik in Nederland aankom. Voor ik wegga dus, laad ik mijn Nederlandse telefoon, mijn reserve accu van mijn fototoestel en mijn Garmin polshorloge op. De oplader van het fototoestel hoef ik dan niet mee te nemen, maar wel de oplader van de telefoon. De oplader van mijn Garmin neem ik ook niet mee, halverwege begeeft hij het gewoon, maar ik raak mijn oplader niet kwijt tenminste. Kunnen jullie het nog volgen? Voor mij is het allemaal kristalhelder. Nu was het volgende gebeurd een paar weken geleden. Leo’s mobil was kapot en ik had er nog eentje liggen waar ik een nieuwe chip in heb gekocht. Die telefoon ziet er precies hetzelfde uit als mijn Nederlandse telefoon, alleen die van hem is zwart en die van mij is donkerblauw. Helaas hebben we samen maar ÉÉN oplader voor beide telefoons. Mijn Zweedse telefoon is een Hematelefoon en dat is een heerlijk ding.Omdat deze zo fijn is, heb ik mijn Zweedse chip erin gedaan. Ik ben tenslotte vaker in Zweden. Hij heeft een prettige wekker die je ook kan laten praten: “Het is 07.15, het is tijd om op te staan” en hij heeft een functie waar de tijd gezegd wordt, dat is ’s nachts heel handig zonder licht en zonder bril. Omdat Leo drie keer per week om 07.15 op moet staan, besloot ik mijn Zweedse telefoon helemaal thuis te laten voor Leo (wekker), zijn eigen mobil op te laden to the max, zodat hij kon bellen 2/3 van de week en zelf alleen mijn Nederlandse telefoon mee te nemen met oplader. Maar, verstrooid als ik ben en bang als ik ben om mijn telefoon te vergeten, had ik op een gegeven moment drie telefoons in mijn tas! Leo heeft de zijne eruit gehaald en dat was dat. Toen ik al lang en breed op weg was, ontdekte ik pas dat Leo MIJN Nederlandse telefoon uit de tas had gehaald en dat ik nu ZIJN Zweedse telefoon bij me had en MIJN Zweedse ook! Hij daarentegen had MIJN Nederlandse telefoon en wist niet hoe de wekkerfunctie daarvan werkte. Zodra ik kon heb ik in Nederland een chipkaart gekocht bij AH, in een blik. Je koopt de chipkaart eigenlijk gratis. Hij kost 5 euro en er zit ook 5 euro beltegoed op. Nu heb ik dus(alweer!) een nieuw Nederlands nummer voor degenen die me in Nederland willen bellen.
Als ik weer terugga naar Zweden, moet ik natuurlijk ook weer goed opletten dat ik alle telefoons de fotocamera en alle opladers (ook van de computer)weer in de koffer stop. Omdat de security op Schiphol altijd zo’n gedoe is, doe ik alle opladers in mijn incheckbagage. Ik heb dan twee uur computer- en verder gewoon telefoon- en camera-energie
In mijn hadbagage zit dan alleen: telefoon, camera, laptop, geld, pasjes en paspoort (daarnaast iets om te lezen natuurlijk). Ik ben er heel spastisch in om alles op een vaste plaats te hebben, maar hoe spastisch ik ook ben, regelmatig is iets kwijt of zit ineens op een andere plaats. Enfin zo toog ik naar Schiphol woensdag om half twaalf. Dat is mijn vaste tijd. Het vliegtuig gaat om kwart voor drie en ik ben meestal (nadat ik de auto heb ingeleverd) iets voor enen op Schiphol en kwart over een door de beveiliging. Dan heb ik nog een uur om voor Leo een krantje te kopen, voor ons stroopwafels, haring en een leesboek en voor mij een tuinblad en bollen.
Deze keer was geen uitzondering. Om kwart voor een reed ik de Avisgarage binnen. Er stonden wel 10 auto’s te wachten om gecontroleerd te worden, nog nooit meegemaakt. Dat maakte dat ik pas om iets over enen de vertrekhal binnen kwam. Daar was iets raars aan de hand. Er stond een hele lange rij in de vertrekhal tot voorbij de trap naar boven waar ik vandaan kwam. De rij liep tot bijna het eind van de vertekhal. Later hoorde ik dat de RAI was leeggelopen of zo en dat iedereen (bijna allemaal met bestemming Europa) tegelijk op Schiphol arriveerde. Snel heb ik een ticket uitgeprint, mijn bagage afgedropt en ben in de rij gaan staan. Het was dus de rij voor security die zo lang was. IEDEREEN moest natuurlijk zijn vliegtuig halen! Je kan het niet maken om voor te dringen, omdat iemand anders dan misschien zijn vliegtuig mist. Blijk baar was ik toch een beetje onrustig op enig moment, want een Francaise draaide zich om en zei: “à ‘l aisy, Madame” met zo’n hooghartige blik die alleen Fransen (en katten) je kunnen geven en liet mij voorgaan. Ik zei keurig “Merci”, maar ik schaamde me kapot. Daarna heb ik besloten om niet meer te dringen. “Eerlijk duurt het langst” dacht ik en dat was ook zo helaas. Toen ik eindelijk zicht kreeg op de security, was het vijf over twee. Toen moesten we nog een hele Eftelingtruc uithalen met allemaal van die gangetjes waarin je steeds dezelfde mensen tegenkomt naast je. “Ik kan geen krantje meer voor Leo kopen en ook geen haring” dacht ik, maar het werd nog erger. Ik zag dat niet alle stations van de security bemand waren en dat ze alles echt op zijn elvendertigst deden. IEDEREEN werd nog gefouilleerd, nadat ze drie seconden waren doorgelicht en ALLE tassen werden tegengehouden en opengemaakt. Echt BELACHELIJK!!! Om tien voor half drie waren er nog drie mensen voor me. Ik schreeuwde dat mijn vliegtuig NU aan het boarden was, maar je moet uitkijken met die lui. Als je ze ‘pissed’ maakt, moet je zomaar mee en wordt je helemaal gecontroleerd of gearresteerd. Keurig legde ik alles in de bakken (weet precies hoe het gaat natuurlijk), maar toch werd mijn tas eruit gehaald en op een andere band gelegd, waar er nog vijf voor me waren. Paniek sloeg hevig toe. Mijn vliegtuig vertrok over VIJFTIEN minuten verdikkeme en hier willen ze roomser dan de paus zijn. Ze dachten zeker dat alle terroristen gehoord hadden dat het zo druk was en nu allemaal massaal Schiphol kwamen destabiliseren! Daar begon ik te stampvoeten en te zeggen dat de gate over 1 minuut zou sluiten en dat ik helemaal naar B30 moest (is zeker 10 minuten lopen). Gelukkig werd mijn tas er eerst uitgehaald, maar toen begon hij op zijn dooie gemak te vragen of ik vloeistoffen had in de tas die notabene net DOORGELICHT was! Ik snauwde iets van nee, natuurlijk niet en griste de tas onder hem vandaan. Ik heb een karretje gepakt, mijn rugtas erin geslingerd, mijn schoenen uitgedaan en aan de zijkanten geklemd en ik ben op blote voeten gaan rennen. Het was toen half drie. Ik was om vijf over half dire bij gate B30 (huzarenstukje niet?), maar hij was al gesloten. Er was zelfs niemand meer. Dan weet je dat het vliegtuig er nog staat, maar je kan er niet in, dat is echt een vreselijk gevoel. Morgen het tweede deel van dit verhaal.

Begrafenis, wees geworden

Mijn vader, Siem Braal is 93 jaar geworden. Op zeven maart dit jaar overleed hij.
2007-08-29_10.01.04
Heel zijn leven is hij een ongelofelijke optimist geweest, behalve het laatste jaar. Hij was al een tijdje blind aan het worden, maar dat mocht de pret niet drukken. Als ik kwam, legde hij me haarfijn uit wat voor leuke voorziening hij nu weer had gekregen. Een apparaat om de ondertiteling te kunnen luisteren, een TV vergroter, een computervergroter, luisterboeken, je noemt het maar op. Hij was er allemaal even enthousiast over. Naarmate hij minder kon zien en de apparaten hem ook niet meer uit de brand konden helpen, kreeg hij meer en meer last van zijn blindheid. Daar kwam het laatste jaar bovenop dat zijn verzorginghuis moest sluiten en alle bewoners moesten een ander onderkomen zoeken. Omdat hij daar een vriendin had, moesten de kinderen van beide families (ik niet, ik zit in Zweden) hemel en aarde bewegen om voor elkaar te krijgen dat zij allebei in hetzelfde huis terecht konden. Het is inderdaad gelukt en hij heeft dus precies 1 nacht geslapen in zijn nieuwe huis toen hij overleed in zijn slaap. Langverwacht, dat wel en een verlossing voor hem, dat ook, maar evenzogoed ben je ineens wees. Leo was nog erg zwak toen ik naar de begrafenis zou gaan. Eigenlijk durfde ik niet, maar hij stond erop dat ik gewoon ging. Hij kon zich wel redden 1½ dag, langer niet. ’s Morgens om 06.20 vertrekt er een vliegtuig vanaf ons vliegveld en dan ben ik om 8 uur in Amsterdam. Daar huur ik een auto en dus liep ik om een uur of kwart over negen in Crooswijk, terwijl de begrafenis crematie daar om elf uur zou zijn. Tijd om wat foto’s te nemen.

het crematorium in Crooswijk

het crematorium in Crooswijk


In 1969 heb ik een jaar in Crooswijk gewoond, in een huisje onder de huurwaarde, een halve woning, in de Pijperstraat. De huur bedroeg 15 gulden per week…… Het was een ruimte van 6 x 5 m. die bestond uit een woonkamer, een gangetje met WC en een keuken. Je sliep gewoon in de kamer op een opklapbed(eethoek opzij schuiven). Op zolder was dan nog een douche.
Hier ongeveer was vroeger nummer 37...

Hier ongeveer was vroeger nummer 37…


de tram rijdternoggewoon doorheen

de tram rijdternoggewoon doorheen


Het slachthuis stond nog gewoon aan het einde van de straat. Die huizen aan de Pijperstraat staan er allang niet meer, evenals het slachthuis en ze zijn hard bezig nog meer af te breken in hoog tempo.
DSC_1038
Ik zag dat het klooster aan het begin van de straat ook rijp is voor de sloop.
DSC_1042
Gelukkig was slagerij Haak er nog gewoon, echt leuk! Ik heb daar heel wat lekker vlees gekocht. Ik heb zelfs een keer per ongeluk twee kalfsschnitzels gekregen voor de prijs van varkenssnitseld! Dat was in de drukte vlak voor Kerst fout gegaan….
DSC_1048
DSC_1049

Omdat ik zo laat geboekt had en zo snel weer terug zou gaan, (de volgende dag) moest ik 800 Euro (ACHTHONDERD!!) neertellen voor dat geintje! Normaal betaal ik rondde 200 Euro. Ik ben wel blij dat ik gegaan ben, ik ben altijd een fan van behoorlijk afscheid nemen, hoewel je natuurlijk niet voor je lol naar een begrafenis gaat. ’s Middags na de begrafenis hebben we nog gezellig geluncht bij mijn ‘broer en schoonzus’ (lang verhaal), waar we foto’s hebben gekeken van een heel lang mensenleven. Je mocht de foto’s meenemen die je wilde hebben en ik heb deze uitgekozen.

Mijn vader is heel zijn leven onderwijzer geweest. Eerst heeft hij in de Potgieterstraat gewerkt en daarna is hij hoofd geweest van de Pijnackerschool. Toen is hij gescheiden en heeft nog op een school in de Zwartewaalstraat (?) gewerkt, maar daar ben ik nooit geweest. Deze foto is van de Pijnackerschool, wie helpt me aan namen? Dat meisje vooraan heette Elly en ze had wat met die onderwijzer links in de hoek. Van de rest weet ik beslist geen namen meer. Ik speelde daar altijd Zwarte Piet op die school. Dat moet van ’61-’65 geweest zijn, want toen zat ik op Middelbare School.

    EPSON MFP image

    EPSON MFP image

    Na het hele gebeuren, ben ik naar mijn dochter in HIA gegaan om te slapen. In het volgende logje vertel ik verder van de terugreis, die ook uiterst interessant was….

Heel veel nieuws, maar of het goed nieuws is?

We zijn weer thuis uit Göthenburg…. Gisteren na de lunch zijn we er heen gereden (300 km.), hebben daar een hotel genomen en vanmorgen om tien uur werden we verwacht voor een serie gesprekken. Als ze daar een aanvraag voor transplantatie met alle testen binnen krijgen, kunnen ze drie beslissingen nemen. Ze kunnen iemand aannemen voor transplantatie en dan kom je op de wachtlijst. Ze kunnen iemand meteen afwijzen en wij waren de derde optie. Leo heeft een verhoogd risico op complicaties en daarom werden die allemaal nog eens uit de doeken gedaan (hartinfarct, hersenbloeding, diabetes, afstoting, allerlei ernstige ontstekingen, obesitas, osteoporose, kanker en ernstige depressie). Ze zijn vooral bezorgd om zijn hart, want hij heeft (zijn hele leven al)een onregelmatige hartslag en een aangeboren vernauwing van de kransslagader. Het hart wordt gewoon zwaarder belast met een extra nier. Er werd dus indringend gevraagd of hij wel eens pijn op de borst had (nee), of hij weleens benauwd werd (nee>) en nog twee keer of hij wel eens pijn op de borst had…… Daarnaast heeft hij te veel overgewicht en zijn conditie is niet optimaal. Dat overgewicht komt voor een gedeelte door de dialyse. Iedere vier tot zes uur wordt er twee liter vocht met glucose in zijn buikholte gebracht. Die glucose wordt voor een gedeelte omgezet in vet, precies daar waar hij geopereerd moet worden. Ze gaan weleens nog een paar maanden over op bloeddialyse voor de operatie om dat vet kwijt te raken. Nou, daar zitten we natuurlijk helemaal niet op te wachten! Daarnaast moet hij aan zijn conditie werken. De medicijnen tegen afstoting verzwakken de spieren en die moeten dus eigenlijk in topconditie zijn voor de operatie. Hij staat dus nog niet op de lijst. Asl hij weet af te vallen en als hij zijn conditie weet op te krikken, komt hij over drie maanden op de lijst. Nu komt het echt slechte nieuws. Omdat Leo bloedgroep O heeft, is de wachtlijst 4 1/2 tot vijf jaar. Van alle potentiële transplantatiekandidaten is de groep O verreweg het grootst en die moeten dus het langste wachten op een donornier.
Maar gelukkig heb ik ook een sprankje goed nieuws en daar houd ik me nu met alle macht aan vast (Leo durft nog niet). Ik vertelde dat ik afgewezen was als donor en zij hebben net nieuwe richtlijnen doorgekregen uit Engeland(waarom daarvandaan weet ik niet). Boven een bepaalde leeftijd kan je ook je nier doneren met een functie van 70%. Ze hebben meteen naar Linköping gebeld en ik zit dus weer in de race. Nadat ik afgewezen was als donor, was ik meteen mijn motivatie om af te vallen kwijt en ik ben dus weer flink aangekomen(bijna alles). Dat moet er nu allemaal weer af. Morgen ga ik beginnen: 3x per week trainen en zwemmen en de andere dagen een flinke wandeling. Daarnaast op de calorieën letten, zelfs met Kerstmis…. Het is niet anders, er komen nog meer kerstmissen. Leo gaat begeleid worden door een fysiotherapeut en een diëtiste en daar heb ik natuurlijk ook meteen wat aan. Goed dat ik mijn baan heb opgezegd. Nu kan ik me hierop volledig concentreren. ALS Leo wordt aangenomen en ALS ik wordt aangenomen, kunnen we zelfs misschien nog voor de zomer worden geopereerd….. Dit was precies wat ik nodig had om uit mijn lethargie te komen. Vanavond vroeg naar bed en morgen vroeg eruit en lekker trainen en recpten zoeken en de grote doos Ferrero Collection die ik heb gekregen, ver weg stoppen
Als jullie allemaal willen duimen, bidden, kaarsjes branden, mediteren, kan me niet schelen wat, dan moet het gewoon goed komen. Jullie horen weer.

Aside

De logjes over eerder op die dag staan hier en hier. In mijn nieuwe auto was een nieuwe Tomtom geïnstalleerd en die had ik in een vlaag van helderheid ingepakt. Hij zat gelukkig in de koffer die ik bij me … Lees verder

De wildernis die zich uitstrekt in het Niemandsland tussen België en Nederland.

Na de ceremonie en de receptie was het hoog tijd voor Leo’s dialyse. Leo was er tegenover mij ontzettend lovend over hoe iedereen rekening met hem hield, uit zichzelf ruimte regelde waar hij kon zitten enz. Deze keeer werden we naar de 19e verdieping van het H-gebouw gebracht waar een prachtige kamer voor ons was. Terwijl Leo dialyseerde, nam ik wat foto’s van de skyline van Rotterdam en van Kralingen.
116
Het was nog droog, maar de dreiging van regen zat al in de lucht. Zij heeft hier een logje geschreven over diezelfde regen diezelfde dag.

Als ik een beetje ver had gespuugd, had ik zo bij Emmy op haar balcon gespuugd,

Als ik een beetje ver had gespuugd, had ik zo bij Emmy op haar balcon gespuugd,


We hadden een lunchpakket meegekregen (er was er voor mij ook eentje!) en na de dialyse gingen we op weg naar het feest van Bart. De mensen Ph.D intensive gingen allemaal met busjes, maar Leo en ik vonden het wel gezellig om samen te gaan: we hadden elkaar een week niet gezien. Ik had een auto gehuurd en ik zou na het feest weer naar mijn kinderen gaan en Leo zou met een busje weer naar Leersum teruggaan, want de Intensive was pas zondagochtend afgelopen. Leo wil altijd rijden. Hij is daar al heel ons leven samen niet van af te brengen. Als hij rijdt, val ik binnen een half uur in slaap. We moesten naar Esbeek. Ik ken die omgeving daar goed, want toen ik een kind was, ben ik verschillende malen daar met een kamp geweest. We wandelden dan veel in de omgeving. Bart komt ook uit die omgeving en een aantal jaar geleden zijn we met hem meegeweest naar zijn ouderlijk huis en hebben daar heerlijk gebarbecued. We hoorden van Bart dat zijn vader sindsdien zijn huis heeft verkocht en zijn intrek heeft genomen in het dorp. Op de kaart stond dat het feest gegeven zou worden in Hotel Huize Rustoord, zijn vaders bejaardenhuis namen wij aan. We moesten nog lachen om zo’n afgezaagde naam, waarom niet Avondrood……
Enfin ik werd wakker gemaakt door Leo die de afslag had genomen en nu niet wist hoe we verder moesten. We kwamen bij Baarle Nassau en verder en op een gegeven moment passeerden we de grens met België. We reden terug naar Nederland en vroegen een boer hoe we naar Esbeek konden komen. “Ja”, zei hij, “er is een zandpad tussen Poppel en Esbeek, maar dat zou ik nu niet nemen.Da is niet begaanbaar” Had ik al verteld dat het was gaan GIETEN en dat de grond helemaal verzadigd was en er overal plassen lagen? “Nee”, zeiden wij, “dat doen we niet, maar hoe moeten we dan?” Hij verwees ons toch terug naar België en dan voorbij Poppel ging een stenen weg met een omweg weer terug naar Nederland naar Hilvarenbeek, Esbeek. De weg naar Poppel kende ik. Als wij op kamp waren, gingen we altijd een keer naar Poppel lopen, naar BELGIË!! Dat was altijd heel geheimzinnig, de grenzen werden in die tijd nog bewaakt en wij ‘sneakten’ door het bos naar België, kochten witte chocola in Poppel en gingen weer terug….. Naar Poppel dus en de stenen weg zoeken. In Poppel nog maar eens gevraagd. “JA” zei die man “Er loopt een zandpad tussen Poppel en Esbeek, maar dat kan je nu niet nemen, veel te nat” Wij verzekerden hem dat we dat helemaal niet van plan waren en hij gaf ons een gedetailleerde uitleg over de te nemen weg. We zouden op stenen wegen komen en dan moesten we goed in de gaten houden dat we de grens passeerden (grenspaaltjes aan de kant en een bruggetje) en dan moesten we de weg na de tweede boerderij links nemen. Wij op weg. De stenen weggetjes waren er wel, maar ze waren veel steniger dan wij hadden gedacht en veel smaller ook. Die grenspaaltjes kwamen maar niet en de hele beschaafde wereld hield op, leek het wel. Het was een uur of kwart voor vier, maar het leek wel of het al bijna donker werd. Op een gegeven moment verbreedde de weg zich ineens en voor ons een beetje naar rechts strekte zich een brede weg uit, wij blij. We gingen erop, maar na Drie meter verslechterde de weg heel snel en we zaten op DE ZANDWEG TUSSEN POPPEL EN ESBEEK!!! Als je eenmaal een meter of dertig gereden hebt, kun je niet meer terug en moet je wel verder. Wij glibberen en glijden en we wisten eigenlijk vrijwel meteen dat het een hopeloze zaak was. Voor ons, een meter of 500 ver leek het, kwamen koplampen ons tegemoet, dus misschien werd de weg een klein eindje verderop wel beter. Leo dreigde in paniek te raken, dus ik speelde de rust zelve, Leo raakte helemaal in paniek en wij raakten hopeloos vast. Ik denk dat we het nog driehonderd meter hebben gered. De voorkant van de auto (de voorbumper) zat vast in de modder en ons rechtervoorwiel was tot in de as in de prut gezakt. We hebben nog geprobeerd los te komen als ik aan de achterkant duwde en we hebben geprobeerd los te komen als Leo achteruit reed en ik aan de voorkant duwde. Mijn laarsjes zaten al snel tot aan de enkels in de modder. Het had geen enkele zin. We zaten hopeloos in de puree (letterlijk) en het was volkomen verlaten. We hadden ook geen flauw idee WAAR precies we waren. Rechts van ons was een bosrand en links van ons velden. De koplampen die ons tegemoet kwamen, gingen allemaal na een minuut of twee ergens een hoek om, dus waarschijnlijk waren ze op een weg achter ons zandpad, die dan een bocht nam waardoor ze weer verdwenen.

Tot zover het eerste logje over ons avontuur, morgen verder

Cruisecontrol x 3

Als ik in Nederland ben, huur ik altijd een auto. Een paar keer heb ik nu een Kia Venga gehad en dat beviel me prima. Hij zit lekker, hij rijdt lekker en hij is niet zo heeel klein. Ik wil geen grote auto, want dan bots ik overal tegenaan en ik heb het niet nodig. Soms ga ik met vier vriendinnen naar Stockholm en eentje daarvan heeft een rollator. Dan leen ik de auto van Leo, die is wat groter. Dat doen we ook als we hier gasten hebben en we maken uitstapjes met 1 auto. Nog niet eens twee weken geleden was het (dinsdagochtend) dat ik wakker werd en dacht: “Ik wil een nieuwe auto kopen”. De auto die we nu hebben is een Mistubishi Colt uit 2006. Hij heeft 135.000 km. gereden, maar er is een stuk van het voorspatbord af (met de gladheid gebeurd vorige winter) en hij moet gekeurd worden in december. Voor die tijd moet ik dat dan laten maken en er moeten nieuwe banden om volgend voorjaar (de winterbanden zijn veel nieuwer). Dus dat zei ik tegen Leo. Leo zei: “Heb je enig idee wat voor auto je dan wilt?” Nou, dat wist ik dus meteen: een Kia Venga! Die dag hebben we het er verder niet over gehad. Ik leg zulke dingen altijd in de week. IK ben wel impulsief, maar Leo niet. Woensdag liet Leo me de krant zien. Er was een actie van de KIA-dealer hier. Een wagen uit het magazijn ging weg met 18.000 kroon korting, dat is ongeveer 2000 Euro. “Zullen we vrijdag even gaan kijken?” vroeg Leo en dat was natuurlijk prima. Die vrijdagmiddag hebben we een proefrit gemaakt met een KIA cree´d, maar die instap was te laag, vond ik niet prettig. Er stond nog 1 KIA Venga op mij te wachten en dat was een automaat. Hij was ook niet rood zoals ik had gewild, maar een andere was er niet en anders zou het drie maanden duren en ik was mijn 18.000 kroon voordeel kwijt. We waren van huis gegaan met het idee dat we GEEN auto zouden kopen, alleen maar kijken. Maar ja: hij had alles wat ik wilde, behalve de kleur, waar wacht je dan nog op? Dus we hebben hem meteen maar gekocht vorige week en ik ben hem vanmorgen gaan halen!!! Hiep hoi, ik heb een hele nieuwe spliksplinternieuwe auto met van alles erop en eraan! In de loop van de week belde hij nog dat het een luxere uitvoering was dan hij in de computer had staan met allerlei extra’s onder andere een cruisecontrol! Dat is hier met die lange stukken weg wel erg handig, maar hij werkt twee kanten op. Je kunt hem ook zo instellen dat hij niet HARDER gaat dan je wilt. Dat is voor mij erruug handig, want ik overschrijd altijd de maximumsnelheid. Ik heb al wat boetes gehad man! Als ik dan de bebouwde kom inrijd, zet ik de cruisecontrol op 50 km., kind kan de was doen….. De luxere uitvoering is 1200 Euro duurder, maar omdat ik mijn handtekening al had gezet, heb ik bedongen dat ik er maar 600 van betaal. Voor mijn oude auto kreeg ik oorpronkelijk 2000 Euro terug, maar nadat ze hem hadden nagekeken, wilden ze er nog maar 500 voor geven. De krukas schijnt zo goed als door te zijn en de banden zijn versleten. We hebben onderhandeld tot 850 Euro.
Alles bij elkaar zijn we 17.500 Euro kwijt voor de auto, niet gek hè? We hebben een hele goedkope verzekering (je betaalt hier de eerste drie jaar de helft met een nieuwe auto) en we hebben 7 jaar garantie, op roest zelfs 12 jaar! Toen hij ons vroeg hoe we de auto wilden financieren, zeiden wij dat we hem contant betaalden. Hij viel bijna van zijn stoel, maar herstelde zich razendsnel.
Maar nu vragen de oplettende lezertjes onder jullie zich natuurlijk af waarom er in de titel staat : 3x cruisecontrol? De derde is van mijn naaimachine. Daar zit ook een knop op dat de machine niet sneller gaat dan je wilt. Met mijn dyspraxie en grootse quiltplannen is dat een hele handige optie. Ik kan het pedaal toch helemaal indrukken en hij gaat zo langzaam dat ik alles er soepeltjes onder kan verschuiven…….
Willen jullie nou ook nog foto’s? Die heb ik genomen toen ik vanmorgen voor het eerst tankte. In tegenstelling tot Nederland wordt hier de auto afgeleverd met een bijna lege tank benzine……


Als je er op klikt, kun je Leo nog zien zitten…..
En wat vinden jullie van de kleur (van de auto ja, niet van Leo!)? Is het grijs of is het beige? Op de foto lijkt hij meer grijs, maar in werkelijkheid is hij meer beige namelijk….

foeballuh!!!!!

Overmorgen is in Växjö (spreek uit: Weckcheu) Nederland-Duitsland! en wij gaan erheen om onze meiden een hart onder de riem te steken. Växjö is hier ongeveer 250 km. vandaan, dus we vertrekken donderdag zo’n beetje met de lunch en hebben een hotelletje geboekt. Het is heerlijk weer, hier ook, en we hebben er echt zin in. Daarna gaan we nog een paar dagen naar Öland(spreek uit: Öland). We zijn daar nog nooit geweest en dan kan ik in zee zwemmen en zijn we er lekker even uit…. Als Leo niet langer dan vier uur achter elkaar hoeft te reizen en met de auto is zodat hij zijn dialysevloeistof en de standaard en zijn verwarmer, mee kan nemen, moet het allemaal lukken. Nu ga ik uitgebloeide bloemen knippen. Het was vandaag 25 graden en ik heb zojuist alle potplanten en pas gepote planten water gegeven. Na het uitknippen van de uitgebloeide bloemen, ga ik nog even een vaas vullen met iets al te wild bloeiende bloemen. Dan blijft alles zo’n beetje in het gareel. Net als in Nederland zit iedereen in een andere versnelling als het zo warm is. Ik heb vandaag weer heerlijk gezwommen. Ik blijf er intens van genieten om in een meer gewoon rechtuit te zwemmen 150 slagen of zo en dan om je heen te kijken. Ik had nog een close encounter met een zwaluw. Hij botste bijna op me. Laagvliegende zwaluwen over water tellen niet voor slecht weer trouwens….. Mijn laptoppie gaat mee en mijn fotocamera, dus misschien zet ik er wel af en toe wat foto’s op….. Later.