Categorie archief: machtsmisbruik

Jongens ECHT! Ik word te oud voor zulke geintjes!

Omdat 1 van de kleinkinderen acht jaar werd, was ik vorige week in Nederland. Mijn zus kwam me bezoeken de week daarvoor per auto en dus ben ik heel luxe met haar in de auto teruggereden. Het bezoek was plezierig. Ik heb IEDEREEN weer even gezien (kinderen en kleinkinderen bedoel ik dan), zelfs mijn zoon in Flensburg met vrouw en kind hebben we op de terugweg uit Zweden even aangedaan. Maandag en dinsdag heb ik nog een uitstapje gehad met mijn dochter en haar vier kinderen. We zijn naar het insectenmuseum gegaan in België en hebben daarna gelogeerd bij een vriend van mij en zijn man, erg leuk allemaal en ik schrijf er zeker nog over, maar deze post gaat over iets anders.
Mensen die me kennen en mensen die hier al langer meelezen weten wel dat ik nogal chaotisch kan zijn. Daarom moet ik echt hele vaste routines hebben als ik ergens anders heen ga. Zo hebben we het telefoondrama gehad. Ik heb een Nederlandse chip, maar dat verwisseleen was een ramp.Regelmatig was ik die andere chip kwijt en ik heb er ook nog een keer eentje weggegooid met het zakdoekje waar hij in zat Toen heb ik een hele Nederlandse telefoon gekocht met nieuwe chip. Die neem ik dus altijd mee(nou ja altijd?), maar die telefoon heeft ook een oplader natuurlijk en die moet ook mee, maar eerst moet de telefoon opgeladen worden, anders kan ik hem niet gebruiken als ik in Nederland aankom. Voor ik wegga dus, laad ik mijn Nederlandse telefoon, mijn reserve accu van mijn fototoestel en mijn Garmin polshorloge op. De oplader van het fototoestel hoef ik dan niet mee te nemen, maar wel de oplader van de telefoon. De oplader van mijn Garmin neem ik ook niet mee, halverwege begeeft hij het gewoon, maar ik raak mijn oplader niet kwijt tenminste. Kunnen jullie het nog volgen? Voor mij is het allemaal kristalhelder. Nu was het volgende gebeurd een paar weken geleden. Leo’s mobil was kapot en ik had er nog eentje liggen waar ik een nieuwe chip in heb gekocht. Die telefoon ziet er precies hetzelfde uit als mijn Nederlandse telefoon, alleen die van hem is zwart en die van mij is donkerblauw. Helaas hebben we samen maar ÉÉN oplader voor beide telefoons. Mijn Zweedse telefoon is een Hematelefoon en dat is een heerlijk ding.Omdat deze zo fijn is, heb ik mijn Zweedse chip erin gedaan. Ik ben tenslotte vaker in Zweden. Hij heeft een prettige wekker die je ook kan laten praten: “Het is 07.15, het is tijd om op te staan” en hij heeft een functie waar de tijd gezegd wordt, dat is ’s nachts heel handig zonder licht en zonder bril. Omdat Leo drie keer per week om 07.15 op moet staan, besloot ik mijn Zweedse telefoon helemaal thuis te laten voor Leo (wekker), zijn eigen mobil op te laden to the max, zodat hij kon bellen 2/3 van de week en zelf alleen mijn Nederlandse telefoon mee te nemen met oplader. Maar, verstrooid als ik ben en bang als ik ben om mijn telefoon te vergeten, had ik op een gegeven moment drie telefoons in mijn tas! Leo heeft de zijne eruit gehaald en dat was dat. Toen ik al lang en breed op weg was, ontdekte ik pas dat Leo MIJN Nederlandse telefoon uit de tas had gehaald en dat ik nu ZIJN Zweedse telefoon bij me had en MIJN Zweedse ook! Hij daarentegen had MIJN Nederlandse telefoon en wist niet hoe de wekkerfunctie daarvan werkte. Zodra ik kon heb ik in Nederland een chipkaart gekocht bij AH, in een blik. Je koopt de chipkaart eigenlijk gratis. Hij kost 5 euro en er zit ook 5 euro beltegoed op. Nu heb ik dus(alweer!) een nieuw Nederlands nummer voor degenen die me in Nederland willen bellen.
Als ik weer terugga naar Zweden, moet ik natuurlijk ook weer goed opletten dat ik alle telefoons de fotocamera en alle opladers (ook van de computer)weer in de koffer stop. Omdat de security op Schiphol altijd zo’n gedoe is, doe ik alle opladers in mijn incheckbagage. Ik heb dan twee uur computer- en verder gewoon telefoon- en camera-energie
In mijn hadbagage zit dan alleen: telefoon, camera, laptop, geld, pasjes en paspoort (daarnaast iets om te lezen natuurlijk). Ik ben er heel spastisch in om alles op een vaste plaats te hebben, maar hoe spastisch ik ook ben, regelmatig is iets kwijt of zit ineens op een andere plaats. Enfin zo toog ik naar Schiphol woensdag om half twaalf. Dat is mijn vaste tijd. Het vliegtuig gaat om kwart voor drie en ik ben meestal (nadat ik de auto heb ingeleverd) iets voor enen op Schiphol en kwart over een door de beveiliging. Dan heb ik nog een uur om voor Leo een krantje te kopen, voor ons stroopwafels, haring en een leesboek en voor mij een tuinblad en bollen.
Deze keer was geen uitzondering. Om kwart voor een reed ik de Avisgarage binnen. Er stonden wel 10 auto’s te wachten om gecontroleerd te worden, nog nooit meegemaakt. Dat maakte dat ik pas om iets over enen de vertrekhal binnen kwam. Daar was iets raars aan de hand. Er stond een hele lange rij in de vertrekhal tot voorbij de trap naar boven waar ik vandaan kwam. De rij liep tot bijna het eind van de vertekhal. Later hoorde ik dat de RAI was leeggelopen of zo en dat iedereen (bijna allemaal met bestemming Europa) tegelijk op Schiphol arriveerde. Snel heb ik een ticket uitgeprint, mijn bagage afgedropt en ben in de rij gaan staan. Het was dus de rij voor security die zo lang was. IEDEREEN moest natuurlijk zijn vliegtuig halen! Je kan het niet maken om voor te dringen, omdat iemand anders dan misschien zijn vliegtuig mist. Blijk baar was ik toch een beetje onrustig op enig moment, want een Francaise draaide zich om en zei: “à ‘l aisy, Madame” met zo’n hooghartige blik die alleen Fransen (en katten) je kunnen geven en liet mij voorgaan. Ik zei keurig “Merci”, maar ik schaamde me kapot. Daarna heb ik besloten om niet meer te dringen. “Eerlijk duurt het langst” dacht ik en dat was ook zo helaas. Toen ik eindelijk zicht kreeg op de security, was het vijf over twee. Toen moesten we nog een hele Eftelingtruc uithalen met allemaal van die gangetjes waarin je steeds dezelfde mensen tegenkomt naast je. “Ik kan geen krantje meer voor Leo kopen en ook geen haring” dacht ik, maar het werd nog erger. Ik zag dat niet alle stations van de security bemand waren en dat ze alles echt op zijn elvendertigst deden. IEDEREEN werd nog gefouilleerd, nadat ze drie seconden waren doorgelicht en ALLE tassen werden tegengehouden en opengemaakt. Echt BELACHELIJK!!! Om tien voor half drie waren er nog drie mensen voor me. Ik schreeuwde dat mijn vliegtuig NU aan het boarden was, maar je moet uitkijken met die lui. Als je ze ‘pissed’ maakt, moet je zomaar mee en wordt je helemaal gecontroleerd of gearresteerd. Keurig legde ik alles in de bakken (weet precies hoe het gaat natuurlijk), maar toch werd mijn tas eruit gehaald en op een andere band gelegd, waar er nog vijf voor me waren. Paniek sloeg hevig toe. Mijn vliegtuig vertrok over VIJFTIEN minuten verdikkeme en hier willen ze roomser dan de paus zijn. Ze dachten zeker dat alle terroristen gehoord hadden dat het zo druk was en nu allemaal massaal Schiphol kwamen destabiliseren! Daar begon ik te stampvoeten en te zeggen dat de gate over 1 minuut zou sluiten en dat ik helemaal naar B30 moest (is zeker 10 minuten lopen). Gelukkig werd mijn tas er eerst uitgehaald, maar toen begon hij op zijn dooie gemak te vragen of ik vloeistoffen had in de tas die notabene net DOORGELICHT was! Ik snauwde iets van nee, natuurlijk niet en griste de tas onder hem vandaan. Ik heb een karretje gepakt, mijn rugtas erin geslingerd, mijn schoenen uitgedaan en aan de zijkanten geklemd en ik ben op blote voeten gaan rennen. Het was toen half drie. Ik was om vijf over half dire bij gate B30 (huzarenstukje niet?), maar hij was al gesloten. Er was zelfs niemand meer. Dan weet je dat het vliegtuig er nog staat, maar je kan er niet in, dat is echt een vreselijk gevoel. Morgen het tweede deel van dit verhaal.

Geschiedenis

Het volgende stukje heb ik een tijd geleden geschreven en nooit gepubliceerd. Het was niet af, maar nu weet ik helemaal niet meer hoe ik het af wilde maken. Ik geloof dat ik er nog bij wilde schrijven dat hier in Zweden het feodale tijdperk nooit van de grond is gekomen, want dat kwam met het katholicisme mee en dat kwam zo laat hier in het Noorden, dat vlak daarna de pest al uitbrak. Daarna was er een te kort aan arbeidkrachten en kregen de boeren meer macht. De lage status van boeren is bij ons eigenlijk altijd blijven hangen en hier in het Noorden is het gewoon een gerespecteerd beroep. Je komt hier ook gewoon op de radio omroepers tegen die plat of dialect spreken. Dat zou in Nederland niet kunnen. Toen ik logopedie studeerde, sprak men nog van Algemeen Beschaafd Nederlands, alsof men niet beschaafd was als men dat niet sprak. Die term is nu vervangen door Algemeen Verzorgd Nederlands, maar dat is een niet veel betere term….
Hier komt mijn stukje:
Oh jongens, wat ben ik van geschiedenis gaan houden! Hoe langer ik leef, hoe meer ik van geschiedenis ga houden en hoe meer geschiedenis ik meemaak.
Zo hebben ze vastgesteld dat verjaardagen vieren goed is voor de gezondheid. Het is statistisch bewezen namelijk dat die mensen die de meeste verjaardagen op hun naam hadden staan, het oudst werden…..
In de Bijbel wordt gewaarschuwd over de gevolgen van zonden tot in het derde geslacht. Ik heb ontdekt dat dat voor alle gewoontes en zienswijzen geldt die we met de paplepel kregen ingegoten.Je denkt dat zaken heel lang geleden zijn gebeurd en dat die geen invloed meer hebben op de mensen, maar dat is beslist niet waar.

Het feit dat de Romeinen niet verder zijn gekomen met overwinnen dan tot de Rijn, heeft tot de dag van vandaag tot gevolg dat de boerderijen bijvoorbeeld in Limburg en Brabant een andere vorm hebben dan in de rest van Nederland, dat de Brabanders en Limburgers een andere volksaard hebben, dat het katholicisme daar gebleven is na de reformatie en dat het boven de Rijn op verzet stuitte (met de Romeinen meegekomen en dus veel meer opgedrongen aan koppige Friezen en Hollanders). En waarom denken jullie dat de fornuizen van tegenwoordig nog steeds de vorm hebben die ze altijd hadden? Omdat ze vroeger heel vroeger door een vuur verwarmd werden. Tegenwoordig hebben een aantal mensen hun oven op een andere plaats, maar er zijn beslist ook nog een heleboel ovens onder de gaspitten of electrische platen, zodat je je rug bijna breekt als je je brood uit de oven moet halen.
Toen ik naar Zweden kwam, ben ik me nog veel meer bewust geworden van de grote invloed die geschiedenis op onze volksaard, op onze gewoontes heeft. Als je in een vreemd land gaat wonen, besef je natuurlijk dat je de taal niet spreekt in het begin. Wat ik me pas veel later realiseerde was, dat je ook in een land komt te wonen met eigen gewoontes, met een eigen kijk op de mensheid.Die gewoontes en manier van reageren is niet zomaar uit de lucht gevallen, dat is gevormd door geschiedenis, door gebeurtenissen die de mensen dwongen om op een bepaalde manier te reageren. Dat blijft voortleven in de volksaard.

Ik geloof dat ik er nog bij wilde schrijven dat hier in Zweden het feodale tijdperk nooit van de grond is gekomen, want dat kwam met het katholicisme mee en dat kwam zo laat hier in het Noorden, dat vlak daarna de pest al uitbrak. Daarna was er een te kort aan arbeidkrachten en kregen de boeren meer macht. De lage status van boeren is bij ons eigenlijk altijd blijven hangen en hier in het Noorden is het gewoon een gerespecteerd beroep. Je komt hier ook gewoon op de radio omroepers tegen die plat of dialect spreken. Dat zou in Nederland niet kunnen. Toen ik logopedie studeerde, sprak men nog van Algemeen Beschaafd Nederlands, alsof men niet beschaafd was als men dat niet sprak. Die term is nu vervangen door Algemeen Verzorgd Nederlands, maar dat is een niet veel betere term….
Dat dat laatste stukje er twee keer staat is geen vergissing. Het hoort eronder, maar ik heb het nu geschreven, dus staat het er twee keer.

Woordeloze woensdag: school doodt het creatieve denken.

“>

Mensonterend, hemeltergend

Een hele tijd geleden heb ik er ook al over geschreven. Ondertussen heb ik een heleboel dingen erbij geleerd. Ik heb geleerd dat je vroeger gewoon Zweeds burger was op twee voorwaarden: je moest de koning erkennen en je moest Lutheraan zijn. Je hoefde niet eens Zweeds te praten. Verder heb ik ook geleerd dat er vijf officieel erkende talen in Zweden zijn, naast het Zweeds zelf. Fins, Jiddisch en Roma (de taal van de zigeuners) zijn er drie van. De andere twee zijn Zweedse dialecten.
Maandagavond reed ik naar huis en hoorde een ijzingwekkend verhaal op de radio van een dochter van een Roma-moeder (zigeuner). Deze mensen waren uit Rusland naar Zweden gekomen en woonden er al tien jaar of zo (in de buurt van Stockholm), gewoon in een huis met een baan en zo. Deze dochter was een meisje van een jaar of acht toen er het volgende gebeurde: de moeder was zeven (ZEVEN, prent dat even in je hoofd!) maanden zwanger toen ze naar de dokter ging om te bespreken hoe ze zou gaan bevallen en zo. Ze komt in het ziekenhuis en wordt zonder pardon gedwongen geaborteerd en gesteriliseerd. We schrijven 1958. Dat is misschien voor jullie piepkuikens heel lang geleden, maar ik was 10 jaar toen dat gebeurde. De dochter vertelde dat deze gebeurtenis haar moeder heeft gebroken en dat ze haar hele leven geen vreugde meer heeft gekend.
Het doet me denken aan het volgende verhaal: een vriendin van me vertelde dat ze in ongeveer 1968 ging bevallen van haar eerste kind, Toen ze op zondagavond ongeveer 9 uur aankwam in de kraamkliniek op het Putseplein (Rotterdam-Zuid), werd ze opgevangen door een (duidelijk) Reformatorische verpleegkundige, die constateerde dat ze ongeveer 5 centimeter ontsluiting had en vervolgens HAAR BENEN BIJ ELKAAR BOND zodat het kind na twaalven, de de dag des Heren dus, ter wereld zou komen. Dan kon de verloskundige die moest worden opgeroepen nog thuis blijven rusten gedurende de zondag……….. Je kan het je bijna niet voorstellen, maar mijn vriendin bezwoer me dat het zo gebeurd was. Als ik lieg, lieg ik in commissie.
Ik wilde hier nog een hele bespiegeling aan toevoegen over mensen met macht en grenzeloze arrogantie, maar ik laat het maar zo. Er zijn toch geen woorden voor zulk gedrag?

We wonen er weer hoor! Binnen in onze kerstkaart, bedoel ik

Dit is ons uitzicht aan de voorkant....


dit ook.....


In dit poppenhuisje wonen de ouders van de boer.


Ons huis...


even ter vergelijking: hetzelfde huis in de zomer


het huis van de buren is nagenoeg verdwenen...


en zo ziet het huis er aan de achterkant uit..


Voor de rest is het hier VAKANTIE!!! Ik heb al mijn cursussen met goed gevolg afgesloten. Ik heb VIER dagen op gechiedenis gezeten, maar ik was er uiteindelijk best tevreden over. Eerst een werkstuk over de tijd vlak na de Franse revolutie en daarna mocht ik een onderwerp kiezen uit de tijd na 1880. Ik heb de opkomst van het nationaalsocialisme gekozen en hoe het allemaal toch zo kon gebeuren. Nu leeft dat allemaal niet zo hier, de Zweden zijn neutraal geweest gedurende de Tweede Wereldoorlog. Er was dus ook heel weinig over te vinden in het Zweeds en toen moest ik alles vertalen, pfffff, wat een karwei! Toch leer je er – behalve zweeds – weer een heleboel bij. Mijn laatste twee zinnen waren: ïk hoop dat zoiets in Nederland nooit gebeurt. Onze Joden heten tegenwoordig Moslim….”
Nu moet ik als een razende gaan quilten, want die baby wordt 13 januari geboren…

Het helpt echt als je je hart lucht op je blog!

Nu hier vanmorgen gaat het alweer een stuk beter met me. Ik heb prima geslapen, alleen nog even kort gechat midden in de nacht, toen mijn dochter in Nederland wakker werd. Om te bewijzen dat het goed met ons gaat, volgt hier een piepklein leuk wetenswaardigheidje over Colombiaanse gewoonten. Toen ik vorig jaar in Mexico was, had ik er al van gehoord. Ze gingen dan met een auto vijf uur rijden naar de VS en kochten dan daar kerstcadeautjes en kleren omdat dat zoveel goedkoper is dan in eigen land. Bovendien is er meer keus..
Wij kregen bezoek van een andere Prof hier in Bogota, een Colombiaan. Hij was het weekend alleen met zijn kinderen, omdat zijn vrouw met drie vriendinnen naar Orlando, Florida was met ieder twee grote lege koffers, die ze vol mee terugbrengt met kerstcadeaus en kleren voor een heel jaar! Alles is daar vijf keer zo goedkoop als in Colombia. Het is een vliegreis van drie uur en dan delen ze met zijn vieren een hotelkamer. Als wij een vliegreis van drie uur zouden maken, zouden we in Moskou zijn of in Lissabon! Rome is maar twee uur vliegen, maar het zou toch niet in je hoofd opkomen om daar te gaan winkelen? Alles is zó goedkoop in de VS dat ze de kosten van de vliegreis en het hotel er met gemak 5x uithalen!
Leuk verhaal? Dan heb ik ook nog een mooi plaatje voor jullie van het uitzicht van onze kamer. De avondzon zette de gebouwen tegenover ons in een hele gele glans. Ik heb het snel op de foto gezet, want de zon gaat hier razendsnel onder, volkomen anders dan in Zweden.

Update over Leo’s reis….

Omdat ik nog gasten had zaterdag, kon ik niet het hele verhaal vertellen. Ik heb bij elkaar wel vier uur aan de telefoon gezeten. Het vliegtuig van Amsterdam naar Frankfurt vertrok om elf uur. Voor die tijd moest ik ze bereiken om te vertellen dat Leo weliswaar niet van Amsterdam naar Frankfurt vertrok, maar wel van Frankfurt naar Bogota. Daartoe moest ik contact opnemen met de desk van Lufthansa op Schiphol. Eerst googlen natuurlijk en dan krijg je tig mailadressen, maar geen telefoonnummers. Toen ouderwets geprobeerd met telefoongids.nl en ja hoor: een 0900-nummer! Daarmee kan je niet uit het buitenland bellen. Toen heb ik de desk van Schiphol gebeld, maar die konden niets voor me doen. Na een poosje soebatten en dwingen om met me mee te denken, gaven ze me een telefoonnummer van Avia of zo. Ik bellen “Nee mevrouw, u zit hier helemaal verkeerd. Wij hebben niets met Lufthansa te maken. Kunt u de desk van Schiphol niet bellen?” Ja, die hadden me naar haar doorverbonden. Ik weer de Schipholdesk gebeld. Ik kreeg iemand anders en die gaf me het nummer van Lufthansa hoofdkantoor. Daar kreeg ik 10 minuten lang in gesprek.. Ondertussen was het kwart voor elf. Toen kreeg ik ineens het lumineuze idee om mijn dochter in Nederland te bellen. Zij heeft onmiddellijk gebeld, maar tegen de tijd dat zij contact had, was het vliegtuig al bijna vertrokken en Leo was van de passagierslijst geschrapt. Het enige wat die mevrouw kon doen, was een aantekening maken dat hij geprobeerd had te cancelen, maar dat dat niet op tijd gelukt was. Ik was daar niet tevreden mee en o, wat kreeg ik gelijk! Toen ben ik dus met Lufthansa in Frankfurt gaan bellen. Gelukkig hadden die wel een gewoon nummer. Na wat gepuzzel vond ze Leo’s naam nog op de lijst voor Bogota staan als ‘no show’ Dat betekent dat je niet bent komen opdagen. Het kon hersteld worden, maar dan moest hij zelf naar het ticketbureau gaan en het een en ander bijbetalen + luchthavenbelasting. Ze wist niet precies hoeveel dat was, anders had ik het ook vanuit hier kunnen betalen. Om 10 over een belde Leo dat zijn vlucht naar Colombia inderdaad gecanceld was, of althand zijn plaats en dat hij nu in de rij stond voor het ticketbureau….. Het enige wat ik daarna kon doen was bidden….
Uiteindelijk belde hij me om 12 minuten over half drie, vlak voor het vliegtuig vertrok. Hij zat net en was als ALLERLAATSTE passagier naar binnen gegaan op een noodticket. Omdat ik alle toeters en bellen had opengetrokken, stond er daar ergens dat het zijn schuld niet was of zo. Ze hadden geen tijd gehad om het uit te zoeken en een noodticket gemaakt. Wel was hij zijn mooie gangpadplaats kwijt, want die was al een een ander gegeven en dus moest hij ergens in het midden zitten.
Om een uur of zes vanavond belde hij, dat hij goed was aangekomen en zich gewoon geconcentreerd had zodat hij tot rust gekomen was. Helaas is zijn koffer er nog niet, maar daar wisten ze van en hij komt waarschijnlijk vanavond (bij hem vanavond) aan en wordt dan naar het hotel gebracht.
PFOE……
Toen ik gisteren mijn gasten wegbracht, zat diezelfde juffrouw van de KLM er nog. Ik heb haar verteld hoe het was afgelopen en dat KLM een claim tegemoet kan zien van de kosten die we hebben moeten maken… Toen kreeg ik een compensatiebon van 50 Euro, tjonge, jonge, ik heb bij elkaar wel meer dan 1000 Euro schade! Ik hoop dat Leo het terugkrijgt van de Uni…
Nou en hierna komen er alleen nog maar leuke logjes, over de SCHITTERENDE herfst hier en dat ik zo’n leuke week gehad heb met mijn vriendin en haar kinderen en over dat ik – dinsdag al – naar Nederland kom en de volgende dinsdag naar Bogota vertrek, hopelijk zonder al te veel strubbelingen.

Zweden ligt zo dicht bij Noorwegen……..

Eventjes kan ik geen vrolijke logjes schrijven, komt wel weer……., een verdrietig, onafwendbaar sterfgeval in de blogfamilie, dat verschrikkelijke verhaal van Noorwegen (dan moet ik altijd ook weer aan Millie denken), de dood an die zangeres op 27 jarige leeftijd en nu is vanmiddag mijn zonnebloem voor Tricky ook nog gebroken!!! Ik heb er bij staan huilen. Het was de grootste en dikste zonnebloem van allemaal en hij is gewoon afgebroken boven de steunstok! Gelukkig ben ik niet bijgelovig, maar het helpt ook niet dat Tricky al 14 dagen niet geschreven heeft……..
Ik word heus wel weer vrolijk; het ligt niet in mijn aard om lang te treuren, maar nu even niet, even niet.
Het is zo moeilijk te verdragen dat er honderden mensen keihard moeten werken om samen de vrede een klein beetje verder te krijgen misschien, maar dat één man, ÉÉN man in een half uur tijd zo’n 80 mensen in koelen bloede dood kan schieten en zo’n heel voorzichtig proces voor jaren de grond in kan boren………
Ik kan de opmerking : “Het gevaar kwam van rechts” bijna niet binnenhouden….

"Ik ween om bloemen in de knop gebroken"....

“Wat doet de aorta?”

Dit onsterfelijke grapje van Paul van Vliet als Majoor Kees (‘testkees’) is in ons gezin een vaste uitdrukking geworden als we weer eens moeten worstelen met het probleem divergent denken contra convergent denken…..
Het antwoord is overigens: “De aorta vertakt zich”
Over dit onderwerp heb ik lezingen gegeven, dus let goed op allemaal. De meeste mensen denken convergent, dat wil zeggen : ze rubriceren en delen in. De meeste lotto’s en een aantal memories zijn op dit fenomeen gericht en trouwens de meeste leerstof ook. “Wat hoort er bij een kopje?”wordt er gevraagd en 99% van de mensen denkt convergent en zegt: “een schoteltje” en dat is HET juiste antwoord. Nu kan een kleine minderheid van de mensheid niets met zo’n vraag, want er kunnen wel 1000 dingen bij een kopje horen. (een beker, een lepeltje, een koekje, een bord, een verfschort als je oude kopjes gebruikt om verfwater in te doen, zelfs een tante als jullie alleen maar uit een kopje drinken als je tante op visite komt). Stel je dan ook aan een divergent kind deze vraag, zal hij/zij aarzelen en misschien wel zeggen: “Ik weet het niet”, waarmee hij niet bedoelt dat hij niets kan bedenken, maar dat hij niet weet wat de vraagsteller wil horen. Misverstand 1. De juffrouw denkt:”Is dat kind nou hoogbegaafd? Hij weet niet eens wat er bij een kopje hoort..” Verder ga ik niet met mijn lezing. Dit was alleen maar de inleiding van wat er vandaag weer gebeurde. Tegenwoordig kan ik er om lachen, maar als kind vond ik het zo onrechtvaardig!
We zijn op het ogenblik met samengestelde zinnen bezig en met liggen en leggen, met verbranden (,Wat iemand doet) en branden, met zetten en zitten, met wekken en ontwaken enz. enz. Als je het eenmaal weet, is het heel simpel. We krijgen dan altijd drie bladzijden oefenstof. De eerste twee bladzijden is invullen welk werkwoord in welke vorm in de zin past en bij de laatste bladzijde wordt een vraag gesteld en dan mag je hem naar eigen inzicht antwoorden. Ze zei er nog bij, dat je zelf mag verzinnen hoe je hem afmaakt als het maar grammaticaal correct is. Dat hoef je dan tegen mij maar 1x te zeggen natuurlijk. En weet je, het is nog niet eens dat ik opzettelijk van die barre zinnen maak. Ik kom ook gewoon niet op het idee om de vraag volgens de gangbare manier te beantwoorden. De volgende vraag is een goed voorbeeld: Wat doe je met je boeken als je ze uitgelezen hebt?” Ik zit dan te piekeren op zo’n vraag. Ja, wat doe je dan? Je hebt ze niet meer nodig….. Je kan ze weggeven, maar je weet niet of een ander iets heeft aan een Zweeds werkboek vol gemaakte invuloefeningen. We hebben een hele rits werkwoorden gehad, veel meer dan in het Nederlands bestaan (zo hebben ze een eigen werkwoord voor het in slaap helpen van iemand wat op slapen lijkt, maar wat je alleen gebruikt als je iemand in slaap brengt of – helpt) Ze hebben ook twee werkwoorden voor verdrinken, één voor als je iemand verdrinkt of iets en één voor als je zelf verdrinkt. Het leek me wel leuk om dat dan in dit geval te gebruiken. Ik antwoordde dus: “Dan verdrink ik ze”. Eigenlijk doe ik dat om de leerkracht tegemoet te komen. Ik had een heleboel dingen kunnen antwoorden, maar dat ging dan niet over een van de werkwoorden die we moesten oefenen. Maar natuurlijk was het niet goed. Ik had moeten antwoorden dat ik ze dan in de kast zet! Weet ik veel! In geen 100 jaar zou ik zo’n antwoord bedacht hebben. Een beetje onrechtvaardig vind ik het echter wel. Ze zei nog speciaal dat we zelf het antwoord op de vraag mochten verzinnen als het maar grammaticaal correct was! We hebben nu een ander leerkracht gekregen en deze is wat minder onzeker dan de vorige, maar ze is natuurlijk nog steeds erg Zweeds. Ik denk dat ik het over een poosje wel goed met haar kan vinden……… Ze moest tenminste wel lachen om mijn zin…….

wraak op de telecomondernemer…..

Van een min of meer anonieme bloglezeres kreeg ik een mailtje met een youtube-verwijzing. Ik heb het gezien en ik heb zitten schateren. Graag wil ik jullie laten meegenieten:

KLIKKLIKKLIK
Dank je wel Plofje!

Ga er even voor zitten: Mijn stapeltje aanmaningen van Lindorff die namens T-Mobile mijn zogenaamde schuld moet innen, groeit gestaag. We doen er niets mee voorlopig……