Categorie archief: sensorische integratie

Efteling: pure magie door de ogen van een tweejarige

Toen ik dinsdag 12 november om acht uur Nederland binnenkwam, moest ik eerst een nieuwe telefoon kopen. Ik heb namelijk maar 1 telefoon en een losse chip voor als ik in Nederland ben. Helaas ben ik mijn Nederlandse chip -die in een zakdoekje zat – kwijtgeraakt (waarschijnlijk weggegooid). Het was zo’n beetje kwart over negen toen ik met mijn nieuwe telefoon en mijn huurauto op weg ging naar mijn dochter. We wilden al een hele tijd naar de Efteling, maar tot nu toe was het niet gelukt. Ook nu kon het alleen deze dag, de rest van de dagen had ik iets anders te doen of was met Leo. Mijn schoonzoon had speciaal zo lang thuisgewerkt, zodat we auto’s konden ruilen. Het is voor mij namelijk een beetje duur om een auto te huren waar vier kinderen in mee kunnen.
Helaas was er een ongeluk gebeurd op de A4 en ik werd omgeleid via de A44 over Wassenaar. Lang verhaal kort gemaakt: ik was toch net te vroeg op weg, want vlak daarna werd de A4 vrijgegeven en nu stond ik in de file bij Wassenaar. Ik was er kwart over elf….. Eerst moesten we dus beslissen of we wel zouden gaan. Als we nu niet zouden gaan, werd het volgend voorjaar. Het miezerde, maar er werden vanuit het noordwesten opklaringen beloofd (daarom ga je naar het zuidoosten, logisch). We besloten te gaan! De jongens wisten niet waar we heen gingen en het meisje wist niet wat de Efteling was, dus het was een grote verrassing toen we de muren zagen opdoemen.
Op het parkeerterrein begon de magie al: muziek in de bomen….. De kinderen liepen van boom tot boom en ja hoor: overal muziek. O jongens, wat ben ik een fan van de Efteling! En wat is het heerlijk om de Efteling weer opnieuw te ontdekken door de ogen van een tweejarige.
Het was helemaal niet druk (duhhh!!) en we konden alles op ons gemak doen of twee keer achter elkaar. Je kunt echt heel veel doen in een paar uur als er geen rijen staan. Het sluitstuk was het sprookjesbos in het DONKER! Toen ik mijn kleindochtertje ging verschonen, zag ik dat aan alle details gedacht was. Op het plafond was nog een sprookjestekening gemaakt, zodat de kinderen op hun rug liggend nog steeds Efteling beleefden. Het was voor mij ook de eerste keer van mijn leven dat ik zo’n 3D film zag als daar in de Efteling. Je had het gevoel dat je alles zo kon aanraken, dat de hele film alleen voor JOU gedraaid werd, fantastisch! Voor een tweejarige was 3D net iets te spannend. Zij zette resoluut haar 3Dbril af en keek de film verder zo.
Foto’s:

Eerst mijn foto bovenaan de bladzij: ze praatte tegen de paddestoel “Ha paddestoel, sta jij hier? Ik ben N-aomi, ben jij een paddestoel?” Later had ze het steeds over de paddestoel waar een liedje uit kwam.
041

van de ijsglijaan...

van de ijsglijaan…


" een kamertje tussen de wortels met allemaal Bob de Bouwers(kabouters)"

” een kamertje tussen de wortels met allemaal Bob de Bouwers(kabouters)”


de wolf met de zeven geitjes

de wolf met de zeven geitjes


De anderen genoten ook volop hoor!

De anderen genoten ook volop hoor!


De kleinste genoot vooral van veel diepe druk.

De kleinste genoot vooral van veel diepe druk.


Het miezerde meestal af en toe en het was een graad of 6, maar het was heel goed te doen. Af en toe deden we een binnenactiviteit om op te warmen en om een uur of vier hebben we uitgebreid poffertjes gegeten. We waren van plan om onderweg patatjes te eten, maar iedereen was al onder zeil voor we Kaatsheuvel hadden verlaten….
Het enige minpuntje was dat Droomvlucht niet open was. Volgend voorjaar ga ik weer met een andere tweejarige (van mijn zoon) naar de Efteling, dan doen we het gewoon nog eens dunnetjes over, GENIETEN!!!!

“Oma, waarom moet die boer eerst op zijn kop gaan staan?”

” En we gaan nog niet naar huis…….Niet naar huis gaan, niet naar huis gaan, of de boerl moet op zijn kop staan
Zoals altijd als ik naar Nederland kom, neem ik me van te voren voor om logjes te schrijven en zoals iedere keer komt het er niet van……. Het was een heerlijke week en zoals altijd: een week is precies genoeg. Het is heerlijk om weer thuis te zijn. Het is hier net zo koud geweest als in Nederland en mijn nieuwe aanplant heeft gelukkig genoeg water gekregen tijdens mijn afwezigheid. Leuke dingen hebben we gedaan in Nederland. Ik heb al mijn kinderen en kleinkinderen goed kunnen spreken, heb met allemaal wat anders leuks gedaan en zondagavond zijn we nog met zijn allen bij elkaar gekomen voor eten en spelen.
Woensdagmiddag ben ik met mijn oudste dochter naar Het Delftse Hout geweest. Het ligt achter Ikea en je bent net ver genoeg van de snelweg om hem niet te horen… Het is een afgegraven veenplas, iets kleiner dan de Kralingse Plas en ze hebben er een bos omheen gebouwd. Ieder jaar storten ze zand, zodat je een strand hebt. Als de kinderen een echt ambitieus zandkasteel willen bouwen, komen ze bij de modder terecht. Het water was nog wel koud, dus we zijn niet verder dan onze heupen gegaan en verder hebben we heerlijk gezond en ijs en een broodje kroket gegeten. Je kon ook waterfietsen huren, maar dat hebben e niet gedaan. Helaas was ik mijn fototoestel vergeten omdat ik mijn badpak in de tas van mijn dochter had gedaan, stom, stom, stom….Het is beslist een aanrader, alhoewel ik heb begrepen dat het in de zomer daar niet helemaal veilig is i.v.m. botulisme.
Donderdag ben ik met een lieve vriendin naar Zoetermeer geweest en nadat ik haar weer thuis had afgezet, ben ik nog even naar het quiltwinkeltje gegaan Ik heb schattige stof gevonden: RUPSJE NOOITGENOEG!! Dat kon ik natuurlijk niet laten liggen. Ik weet al wat ik er van ga maken, dat horen jullie nog wel…..

Daarna heb ik de boeken gekocht voor de kleinkinderen en een boek voor Leo: de kunst van het veldspel, een ‘honkbalroman’ Dat is een cadeautje omdat we vandaag (5 juni) 43 jaar getrouwd zijn, logje volgt
’s Avonds ben ik even bij Lieke aangegaan, want zij had logé’s uit Zweden! Ellinor, een van de twee, heeft Lieke via mij leren kennen, maar ze is intussen naar Umeå verhuisd, dat is net zo ver van Linköping(waar ik woon) als Groningen……. Zweden is een enorm land…. We zijn even naar Kinderdijk gereden en hebben daar wat gewandeld Het was pokkeweer Er waren helemaal geen andere toeristen…
Op vrijdag ben ik met mijn jongste dochter en haar drie kinderen naar De Efteling geweest. En jongens: ik blijf gewoon een kind, ik blijf gevoelig voor de magie daar!


En ik ben niet de enige die geniet…


Gelukkig was het redelijk weer, niet koud, we hebben een klein druppelbuitje van 10 minuten gehad, verder was het prima. Heerlijk om weer eens in de Efteling te zijn! Het stond al lang op het programma, maar het kwam er maar steeds niet van.
Zaterdag ben ik <hier geweest. Er waren studiedagen met Winny Dunn, erg interessant. Vroeger was ik docent bij Anders kijken naar kinderen. Ik heb ook haar geholpen met de verkoop. Vroeger was ik de eigenaar van Sisigma. Een hele dag met leuke mensen bijgekletst…Toen ik terugkwam in HIA, bleek mijn dochter ineens drie kinderen erbij gekregen te hebben. Met een beetje inschuiven, vonden we allemaal een slaapplaats. Zondag was het werkelijk verschrikkelijk weer, koud en het regende. Toen ik uit Zweden vertrok, was het prachtig weer en ik had dus niet zo veel warme dingen meer om aan te trekken. Na de Kerk had ik met mijn zoon, zijn vrouw en hun twee kinderen afgesproken om naar Dordt in Stoom te gaan….. Ik had een rok aan en blote benen in sandalen. Bovendien had ik alleen een fleecejas bij me en geen regenjas. We waren dapper, we zijn toch gegaan, zij het iets aangepast. In plaats van stukken te lopen, in rondvaartboten te stappen en overal te kijken, hebben we de stoomtrein heen en weer terug genomen. We zaten in de restauratiewagen. Ik voelde me wel een beetje Oriënt-express moet ik zeggen, behalve het weer dan. Ook hier had ik helaas niet mijn fototoestel bij me (in de auto laten liggen), maar mijn zoon heeft foto’s genomen. Ik heb ze alleen nog niet.
Daarna zijn we gaan eten bij mijn jongste dochter en mijn oudste is ook gekomen met haar gezin. Twee van de drie logeerkinderen aren ondertussen weer weg, dus we zaten met 7 volwassenen en 8 kinderen – waaronder twee babies – gezellig te chillen. Dat zag er ongeveer zo uit:


Er bleef er eentje onverstoorbaar met de trein spelen


de meiden legden onverstoorbaar in de regen lamscarbonaadjes op de barbeque . Ze waren HEERLIJK!


Maandag heb ik een rustig dagje gehad, beetje voorlezen, beetje koffers pakken en ’s middags ben ik voor ik naar Schiphol ging nog even bij mijn vader geweest. Hij is negentig en nog kerngezond, het enige is dat hij slecht ziet. Ik reis altijd het liefst met alleen handbagage, want dan hoef je nooit op die band te wachten. Bij de beveiliging werd ik eruit gepikt. Helemaal vergeten dat ik ook nog een linkshandige schaar had gekocht bij het quiltwinkeltje. Op dat ene incident na, verliep de reis voortreffelijk. Heet was om half elf nog licht en het is eigenlijk niet donker geworden vannacht….. Heerlijk, ik ben weer thuis!

Speciaal ingehuurd

let op de fladderende handenen de speciale 'gehandicapte' grijns


Af en toe zie je eens een film waarvan je denkt dat ze een bepaalde persoon gewoon zo hebben ingehuurd in plaats van een acteur de rol te laten spelen. Een aantal jaar geleden is dat me overkomen. Ik viel halverwege een film in en daar speelde – of was echt – een verstandelijk gehandicapt jongetje in. Hij had precies dezelfde gebaren en bewegingen en ik kon me niet voorstellen dat het een acteur was. Tegelijkertijd moest hij dan wel hele ingewikkelde dingen doen als hij het zelf was. Toen de film was afgelopen, keek ik gretig op de aftiteling en tot mijn verbazing werd de gehandicapte jongen gespeeld door Leonardo Dicaprio!! Ik had hem totaal niet herkend, hoewel ik een paar maanden eerder de Titanic had gezien.Gisteravond was hij weer hier op TV en ik vind het een van de beste films die ik ken. Hij heet :What’s eating Gilbert Grape. Het is een film van 1993 en hij is nog steeds actueel zou ik zeggen. Het gaat over een familie, moeder en vier kinderen, die uit elkaar dreigt te vallen omdat de zorg voor een moeder die 300 kg. weegt en dat gehandicapte broertje steeds zwaarder op de drie andere kinderen weegt, die hun eigen ambities zien verdampen. De karakters, ook van de bijrollen, worden uitstekend neergezet, maar vooral het spel van Leonardo Dicaprio is fenomenaal, Hij doet precies de bewegingen en buigingen van hoofd en vingers na en de uitschietende stem bij opwinding, zoals ik ze vaak heb gezien bij licht hersenbeschadigde kinderen. Hoewel ik dacht dat hij destijds een jaar of 15-16 geweest moet zijn, was hij precies de leeftijd die hij speelt: 18 jaar.

Gisteravond heb ik hem eindelijk vanaf het begin gezien. Omdat ik min of meer wist hoe het verhaal ging lopen, kon ik meer genieten en letten op het spel van alle acteurs en er vielen me allerlei dingen op die me de vorige keer ontgingen. Ik ben er vandaag de hele dag al blij van ook omdat ik een acht had voor mijn proefwerk! Het is een film die ik wel zou willen hebben om van tijd tot tijd te bekijken. Sommige mensen willen een film (welke dan ook) nooit meer voor een tweede of derde keer zien of een boek nog een keer lezen, maar ik vind het heerlijk om op andere dingen te kunnen letten als ik de film nog een keer zie of het boek nog een keer lees. Hoe is dat met jullie?

Niet voor de poes, maar voor wie dan wel?

Een maand lang hebben we de poezen van Jessica te logeren gehad. Eerst wilde ik dat ze muizen gingen vangen, maar toen bleven ze steeds buiten, daarna had de muis zich teruggetrokken in de klk. De klk is de ruimte achter de douche. Je zou er een sauna van kunnen maken, maar ik heb er een voorraadkamer van gemaakt. Hij heet zo omdat die naam de plattegrond stond toen we het huis gingen kopen. Het betekent kledkammare hebben we later gehoord, maar voor ons is en blijft het de klk…..
Af en toe sloot ik eens een van de katten een uurtje op in de klk, maar ze vingen hem nooit. Al die tijd was ik optimistisch dat ze hem wel een keer te pakken zouden krijgen, want volgens mij moest dat beest doodgaan van de honger. Verleden winter heb ik alle pakjes en zakjes uit de klk gehaald zodat ze niet door muizen opgegeten kinden worden en er staan nu alleen maar blikken, potten en flessen in.Op een nacht lag ik daar over na te denken op bed en ineesn wist ik het. Er liggen daar in de klk een aantal verzwaringsdekens en -hesjes. Binnenin een verzwaringsdeken zitten spliterwten… De volgende dag meteen ging ik aan het werk:
Ik haalde de krat met verzwaringsdekens naar voren en meteen kwam er een muis uitgezet!! Ik schrok er van. Ik ben helemaal niet bang voor muizen, maar ze springen zo plotseling weg!
De rode verzwaringsdeken zag er zo uit:

spliterwten aan de buitenkant is natuurlijk een veeg teken....


Bij nadere beschouwing zag je dit:

twee gaatjes. Ik dacht eerst nog ze dicht te naaien....


De appelgroene verzwaringsdeken was er nog veel slechter aan toe:

heeeelemaal aangevreten...


Onderin de krat lag een laagje spliterwten. Tja, wat doe je dan? Verzwaringsdekens kunnen niet gewassen worden, anders krijg je erwtensoep met een wasmiddelelensmaakje. Je kunt ze wel nat afnemen, maar dan wel zo dat de erwten niet nat worden. De dekens kosten 80 Euro per stuk inkoopsprijs…
Ik heb er verder maar niet over nagedacht, maar ze gewoon allebei in de vuilnisbak gekieperd. Vervolgens ben ik de klk leeg gaan halen, zodat de katten makkelijk bij de muis zouden kunnen. Ik vroeg me af hoe de muis al die tijd die droge erwten naar binnen had kunnen krijgen zonder vocht. Maar toen vond ik 6 pakjes cocosmelk van die pakjes waar aluminium aan de binnenkant zit. In alle zes de pakjes was een keurig gaatje gebeten, waarna de muis het water had opgezogen… Daarna heb ik nog twee keer de katten in de klk gehad, maar ze gingen heerlijk liggen spinnen op de lege plank die ontstaan was door het verplaatsen van alles. Ze hebben zo hun eigen regels over voedingstijden. Ik moest ze ’s nachts opsluiten in de serre, anders kwamen ze aan onze slaapkamerdeur zeuren om half vijf in de ochtend. Katten zijn zeer vasthoudend als ze iets willen

De katten zijn inmiddels terug naar Jessica en de muis zit nog in de klk. Ik wil een muizenval kopen, maar zo eentje waar de muis blijft leven. Dat kennen ze hier echter niet in Zweden. Ze zijn hier heel rüktsiktlos met muizen en ander gedierte. Ik zal hem online moeten bestellen en daar heb ik een bloedhekel aan.
20 januari gaan Leo en ik naar Nederland om ons nieuwe kleinkind te bewonderen en dan moet ons huis muizenvrij zijn. Leo vliegt zondagavond de 22e weer terug, maar ik blijf nog tot de 29e. Ik ben druk bezig met de tiendagenmand. Ik stuur een gedeelte op, want de baby is al een week oud als we komen. Dan hebben ze de eerste cadeautjes vast. Tegelijkertijd geeft het mij nog twee weken wat lucht om mijn quiltje af te krijgen…. Misschien ga ik het zelfs redden!

Ik schijn nooit op de juiste plek te zijn……

Het gebeurt op verschillende plaatsen op verschillende tijden, maar helaas ben ik tot nu toe nooit op de juiste plaats als het zo ver is, maar o, wat zou ik het een keer life willen meemaken: Dit, DIT, DIT!!!. Ik vind dat zo sprookjesachtig, net of je ineens in een musical bent beland zonder dat je het wist.
Een beroepsdeformatie heb ik ook. Jullie hebben vast niet dat jongetje gezien met een inactieve bovenlip, een lage tongligging en een hééééle lage spierspanning……… Hij is twee keer in beeld. De tweede keer pakt zijn moeder zijn hand.
Ik kan hem bijna HOREN praten: binnensmonds, rondt zijn mond niet bij de oo, oe en uu en praat veel te vlug. Bovendien kauwt hij waarschijnlijk belabberd.
Ik vond deze video wel toepasselijk voor Kerstmis……

Weer een tjoep hout weggewerkt.

Wat het quilten betreft: ik ben een race tegen de klok aan het houden, maar de klok gaat waarschijnlijk winnen…..
Nou is het ook niet eerlijk, want hij kan alsmaar doorgaan en ik moet allerlei dingen tussendoor doen.
Vanmorgen zijn we kerstcadeautjes naar de homeless wezen brengen die we gezamenlijk gemaakt en gekocht hebben. Vanavond ga ik bij een kind thuis borstelinstructie aan de ouders geven en in januari gaan ze dan het kind borstelen nadat ze eerst op elkaar hebben geoefend om de techniek te vervolmaken.
Verder is er weer een tjoep hout gebracht. Zo noemt de boer het, je schrijft trouwens cub. Maar omdat hij het met de tractor brengt, voorop zijn graafding/schep (hoe heet dat eigenlijk) en het dan zo neertjoept, is het echt meer een tjoep dan een cub. Alles is ondertussen in het houthok en de garage opgeborgen en de kachel snort. Nu moet ik zometeen alweer aan het eten beginnen, want om kwart over zes moet ik naar dat kind. Morgen dan maar weer verder met quilten.

een tjoep hout

o-la-la-one-o-one

Mijn goede eigenschappen worden gevraagd, maar er wordt niet bijgezegd in welke situatie. Een goede eigenschap in de ene situatie is totaal verkeerd in een andere.
Eigenwijsheid is een verschrikkelijke irritante eigenschap, zo wordt mij verteld. Maar de meest eigenwijze mensen hebben de die grootste uitvindingen gedaan.
Geduld is een eigenschap waarom ik vaak bewonderd word. Toch is geduld een verkeerde eigenschap als je huis in brand staat….
Een creatieve geest veroorzaakt veel chaos om zich heen……
Mijn werkelijke talent?: tot bloei kunnen brengen van kinderen, mensen, planten…
Het juiste licht, de juiste achtergrond , juiste hoeveelheid voeding, tijd, geduld en: VERTROUWEN1.

Kidpower

In de Sensorische Informatie verwerking wordt gesproken van vier matrixen waarbinnen een kind beweegt, handelt.
Als het kind in de baarmoedermatrix zit, zal het op zichzelf gericht zijn, geen oogcontact maken, er hoort zachtjes schommelen, donker en warm bij en evt wat neuriën en aaien over de rug of zo.
Bij de moeder-kind matrix zit het kind tegenover de ‘moeder’ en maakt oogcontact. ‘Moeder’ en kind raken elkaar aan en doen ritmische spelletjes, de kinderkamerversjes (in de maneschijn, klap eens in je handjes, varen varen over de baren) zijn daar een goed voorbeeld van.
Over de derde matrix wil ik het vandaag met jullie hebben: KIDPOWER!!! Kidpower is de pure blijdschap en trots als een kind een motorische prestatie neerzet. Dat kan zijn als ze zich eindelijk op kunnen trekken tot stand, maar ook als ze kunnen rennen of fietsen, het gaat dus om de blijdschap van een beweging/vaardigheid die lukt.
Ik had het logje al in mei willen schrijven toen we van ons familieweekend terugkwamen, maar nu zijn we weer in Nederland geweest en heb ik het weer duidelijk kunnen waarnemen. Onze kleinkinderen zijn allemaal heel verschillend, dat voorop gesteld. We hebben er een klein filosoofje bij die zich altijd afvraagt waarom iets is en alles vanuit wetenschappelijk oogpunt beschouwt.

Mamma, waarom?????


We hebben er een driftkikkertjes bij die altijd alles ZELF wil doen en het nog voor elkaar krijgt ook(zij het niet altijd zonder verwondingen):

met de scooter van een heuveltje af in de bosjes

we hebben er een bij die brood wil eten en smeren als iedereen pannekoeken eet:

Dit is ook kidpower...

onze oudste kleindochter is zes jaar en helemaal in de fase van concureren en eerste, middelste, laatste zijn. Daarmee trekt ze nogal snel de anderen mee. Iedereen gaat wedstrijdjes doen:

, behalve haar broer die is in geen enkel opzicht gevoelig voor het wedstrijdelement. Haar broer is bezig met kidpower en heeft daarbij niemand nodig. In mei waren ze een wedstrijdje hardlopen aan het doen. Omdat ze als zesjarige het op te nemen had tegen een kind van drie en twee kinderen van twee jaar, kon ze winnen, niet eens zo heel makkelijk want die van drie is toevallig motorisch verschrikkelijk vaardig…. Al snel kwamen er andere kinderen op de wedstrijdjes af en vroegen of ze mee konden doen. Dat mocht natuurlijk, maar mijn kleindochter veranderde wel even de regels ten gunste van zichzelf. Verliezen is natuurlijk verschrikkelijk op deze leeftijd. Terwijl ze terug kwamen van de wedstrijd en aan het strijden waren wie er nu eigenlijk gewonnen had, ging deze kleinzoon ineens opnieuw rennen. De discussie werd haastig gestaakt, want hij moest natuurlijk wel ingehaald worden. Dat lukte ook en hij kwam zelfs als laatste binnen. Mijn kleindochter riep :”Ik ben eerst”, een ander kind riep: “En ik ben twees” Daarna kwam mijn kleinzoon binnen en riep: “Ik ben T_uur!(zo heet hij)” Dat is nou kidpower in zijn puurste vorm…..geweldig!

Gisteren in Plaswijk, heb ik met verbazing zitten kijken hoe hij zich DRIE KWARTIER volledig zelf bezighoudt, alleen maar door heen en weeer te lopen, volledig zijn eigen gang te gaan en zich niets aantrekt van de drukte om hem heen…..Kidpower, fantastisch om naar te kijken….

rennen in romper

Door het stof……

Al bijna een week ben ik in Nederland en ik heb nog geen logje geschreven. Ik heb de volgende onderwerpen niet behandeld:
– allerlei cadeautjes gekregen en nog niet bedankt (dat wordt door het stof deel 2)
– mijn oude huis in Puttershoek is SCHITTEREND verbouwd (nog geen foto’s)
– mijn zusje heeft haar oude arbeidershuisje in Klaaswaal SCHITTEREND opgeknapt (foto’s staan nog niet op de computer)
– ik heb deze week drie kinderen gezien doe ik ga behandelen (ga ik ook niet over loggen want dat is privé)
– mijn vader heeft een dineetje gegeven voor zijn 89ste verjaardag en er waren 24 stuks nageslacht tot in de vierde generatie (geen foto’s gemaakt)
-ik ben naar een kraamreceptie geweest die gegeven werd in een onvervalste skihut (compleet met ski’s buiten), die midden in het platteland van Flakkee staat (zo confuus dat ik geen foto’s heb genomen)
– Zaterdag hebben we een gezinsdag gehad met alle kinderen in Nederland en alle kleinkinderen (foto’s staan nog op de computer)

Morgen ga ik met mijn kleindochter van bijna zes jaar naar Goes om te kijken naar de Sprookjesboom van de Efteling, kijk maar bij Toaske
Maandag ga ik een lieve blogvriendin in Zeeland opzoeken, dan moet ik nog een keer eten met mijn zusje en mijn nichtje, nog twee keer oppassen zodat ze samen weg kunnen, nog twee keer met vriendinnen weg die ik van vroeger ken, nog cadeautjes kopen voor twee verjaardegen, één van die twee verjaardagen vieren vlak voordat in weg ga en dan ben ik vast nog wel het een en ander vergeten
Daarnaast heb ik bijna geen tijd om bij jullie allemaal te lezen. Ik lees per dag hoogstens 2 logjes, dus dat schiet niet op. Misschien heb ik het volgende week minder druk…….
hetspijtme, sorry, vergeefme, neemmenietkwalijk, IK HEB HET DRUK!!!!!

Nou, op veler verzoek dan maar….

Het blijft hier koud. Vandaag was het warempel 0 graden(is sinds november niet meer voorgekomen) en een heerlijk zonnetje erbij. Er wordt voor morgen ijzel of sneeuw verwacht, maar ik denk dat het sneeuw gaat worden, want de temperatuur om een uur of vijf was alweer -8. In de strenge winter van ’62-’63 had het op de sneeuwlaag geijzeld met als gevolg dat er een dun ijslaagje op de sneeuw lag. Als je daar voorzichtig op ging liggen gleed je zo over het ijs van een heuvel af. Toen ik het op mijn buik probeerde, hoorde ik krakkrakkrakkrak. De knopen van mijn jas waren een voor een door de ijslaag gegaan. Ik was toen 14 jaar….
Als we nu hier een ijslaagje over de sneeuw krijgen, hoef ik het niet eens te proberen, want ik zal als een nijlpaardje door het ijs zakken in de diepe sneeuw. Even een paar fotootjes op veler verzoek dus:

Help, het heeft gesneeuwd vannacht en ik heb de garagedeur open laten staan!


In de ochtend schijnt de zon net voorbij ons huis....


Om een uur of half elf. Je ziet hoe lang de schaduwen zijn...


Om half drie schijnt de zon nog op de toppen van de bomen in de verte....


Het kerkje van Slaka, felroze, al uit de verte te zien


afrastering en sneeuw


geen ganzen (en ook geen koeien)


De opmerking bij het onderschrift van de laatste foto verwijst naar dit logje

Verder heb ik fantastisch nieuws! ZIJ komt woensdag gezellig een week op visite met haar twee kinderen! Daarna, dat is dan de 19e, kom ik met haar mee naar Nederland voor twee hele weken en ga ik een aantal ouders borstelen instrueren, dus helemaal vakantie is het niet.