Categorie archief: logopedie

De vrouw van een dominee die zelf arts is.

Vandaag heb ik mijn grote landelijke opstel gemaakt. In tegenstelling tot wat Jessica gisteren voorspelde, had ik alle vijf uur hard nodig, hoewel de lerares voor mij een laptop had versierd, zodat ik niet alles twee, drie, vier keer hoefde over te schrijven. We konden kiezen uit acht onderwerpen en ik heb het onderwerp : “de grote stap durven nemen” gekozen. Het betekent in het Zweeds ook zoiets als “de knuppel in het hoenderhok gooien” Je moest schrijven over keuzevrijheid, wat de belemmeringen waren en voorbeelden geven van mensen die tegen de verwachtingen van de omgeving hebben gekozen. We hadden van te voren een boekwerkje met interviews, artikelen en fragmenten uit boeken gekregen waaruit we dan de voorbeelden voor ons opstel moesten halen en becommentariëren. Het ging wel goed. Ik heb er altijd last van dat ik me heel PRECIES wil uitdrukken en dat lukt me dus niet in het Zweeds. Als ik zeven uur had gekregen, had ik ze waarschijnlijk ook vol gemaakt.
Ik ga jullie nu een verhaaltje vertellen wat ik NIET in mijn opstel heb verwerkt. maar dat daar wel mee te maken heeft. Mijn moeder was eerst kleuterleidster, daarna heeft ze de ‘avondkweek’ gedaan en was een aantal jaar onderwijzeres. Toen ik op Middelbare school zat, is ze als lerares AVO (algemeen vormend onderwijs) gaan werken op een Huishoudschool in de Oranjeboomstraat, ‘Op Zuid’, zoals ze in Rotterdam zeggen. Nu wonen daar voornamelijk buitenlanders, maar in het begin van de zestiger jaren was dat een arbeiderswijk. Sommigen vonden het zelfs een asociale wijk, maar zo ver wil ik niet gaan. Mijn moeder gaf daar taal, rekenen, aardrijkskunde en biologie. Nu staan alle curriculi helemaal vast en een leerkracht hoeft ze alleen maar te geven, maar in die tijd scharrelde je zelf zo’n beetje je leerstof bij elkaar. Mijn moeder was niet iemand van de harmonie om het maar zachtjes uit te drukken. Je lag al heel snel met haar op ramkoers, vooral als je boven haar in de hiërarchie stond. De directrice was een raar mens. Nu was iedereen die boven haar stond raar, dus ik besteedde er in het begin niet al te veel aandacht aan Voor de school twee maanden bezig was, stond mijn moeder al op de barricaden en vocht ze tegen alle windmolens daar. Nu wilde het geval dat ze dus ook biologie gaf en ze besloot om die dertien- en veertienjarige meisjes de Voortplanting uit te leggen. Die meisjes vertelden vervolgens thuis enthousiaste verhalen over plaatjes van eitjes en sperma en hoe een baby in de buik groeit. Daarop kwamen klachten van ouders. (Ja, we schrijven 1963 hè!). Mijn moeder werd bij de directrice op het matje geroepen. Op de mededeling van de directrice dat ze haar boekje te buiten was gegaan, antwoordde mijn moeder dat ze het daar niet mee eens was, want dat ze biologie gaf en dat de voortplanting daarbij hoorde. “Nou”, zei de directrice, “dat is absoluut uw taak niet Ik wil dat u daarmee ophoudt” “Maar”vroeg mijn moeder, “wie moet dat dan doen als het niet mijn taak is? Die meisjes zijn nu dertien en veertien, ze moeten toch weten waar een baby vandaan komt en hoe die groeit en over de bevalling?. Over een paar jaar worden ze zelf moeder (we schrijven nog steeds 1963)…” “Ja, dat begrijp ik”, zei de directrice, “maar dat is niet UW taak!” “Wie zijn taak is het dan wel?” vroeg mijn moeder weer.
“Nou, bijvoorbeeld voor de vrouw van een dominee…” zei de directrice van deze OPENBARE school “Voor de VROUW van een dominee?……” echode mijn moeder met een stem die droop van de ironie, waarop de directrice er snel triomfantelijk op liet volgen: “Die zèlf arts is!”
Waarschijnlijk hebben ze jaren gezocht naar de vrouw van een dominee die zelf arts is, want voorlichting hebben de meisjes nooit meer gekregen. Bij ons thuis is het nog steeds een gevleugelde uitdrukking als we over iemand horen die een hele onwaarschijnlijke combinatie van kennis en vaardigheden heeft zoals die logopediste die naast haar praktijk ook nog een bar bleek te bezitten en alle papieren en diploma;s die je daar voor moet hebben…..

Ik schijn nooit op de juiste plek te zijn……

Het gebeurt op verschillende plaatsen op verschillende tijden, maar helaas ben ik tot nu toe nooit op de juiste plaats als het zo ver is, maar o, wat zou ik het een keer life willen meemaken: Dit, DIT, DIT!!!. Ik vind dat zo sprookjesachtig, net of je ineens in een musical bent beland zonder dat je het wist.
Een beroepsdeformatie heb ik ook. Jullie hebben vast niet dat jongetje gezien met een inactieve bovenlip, een lage tongligging en een hééééle lage spierspanning……… Hij is twee keer in beeld. De tweede keer pakt zijn moeder zijn hand.
Ik kan hem bijna HOREN praten: binnensmonds, rondt zijn mond niet bij de oo, oe en uu en praat veel te vlug. Bovendien kauwt hij waarschijnlijk belabberd.
Ik vond deze video wel toepasselijk voor Kerstmis……

o-la-la-one-o-one

Mijn goede eigenschappen worden gevraagd, maar er wordt niet bijgezegd in welke situatie. Een goede eigenschap in de ene situatie is totaal verkeerd in een andere.
Eigenwijsheid is een verschrikkelijke irritante eigenschap, zo wordt mij verteld. Maar de meest eigenwijze mensen hebben de die grootste uitvindingen gedaan.
Geduld is een eigenschap waarom ik vaak bewonderd word. Toch is geduld een verkeerde eigenschap als je huis in brand staat….
Een creatieve geest veroorzaakt veel chaos om zich heen……
Mijn werkelijke talent?: tot bloei kunnen brengen van kinderen, mensen, planten…
Het juiste licht, de juiste achtergrond , juiste hoeveelheid voeding, tijd, geduld en: VERTROUWEN1.

Lentezweeds (samengesteld woord)

O, jongens, wat vind ik het toch leuk om KENNIS op te doen! Ik heb me gisteren opgegeven voor een nieuwe (vervolg)cursus zweeds en in een moeite door voor ‘middelbare school’-geschiedenis. Nou hoop ik maar dat ze dan zweedse geschiedenis gaan behandelen, want die andere geschiedenis weet ik wel zo’n beetje. Alleen: echt hard werken thuis, daar heb ik dan niet zo’n zin in. Het is ook maar goed dat ik af en toe een weekje weg ben, want dan blijft het spannend. Gisteren hebben we de hele dag besteed aan de uitleg hoe je in een woordenboek moet zoeken en wat al die tekentjes bij de woorden betekenen. Het was wel leuk om het even te oefenen aan de hand van vragen, maar nu weet ik het wel. Dit was al de derde les over het onderwerp, dus niks gemist. Dat is niet waar, want we hebben vorige week een luistertest gehad en die moet ik nu inhalen op 3 mei. Vandaag krijgen we samengestelde woorden: tafel-poot en zo. Daar heb ik heel mijn leven mee gewerkt met al mijn dyslectische kinderen. We maakten dan ook onzin-samengestelde woorden zoals olifantenmeeuw of paardenhaai. Er ligt alleen een groeiende stapel inleverwerk te wachten. Gisteren ben ik aan mijn brief begonnen waarin ik een vriendin in het zweeds moet vertellen hoe het nu met mij gaat en wat ik zoal doe. Dan moet ik nog een persoonsbeschrijving maken van een beroemd persoon en die presenteren in de klas, ik moet nog een zakelijke brief schrijven en ik moet nog vragen inleveren over een stuk tekst. Bovendien moet ik nog Harry Potter in het zweeds lezen een stukje over de auteur schrijven en een boekpresentatie geven.
En dan ligt – heel verleidelijk – de tuin op me te wachten. Ik kwam er gisteren achter dat, op de plek waar drie dagen geleden nog sneeuw lag, nu al crocussen bloeien! Het belooft weer een heerlijke dag te worden. Uiteindelijk wordt het niet zo warm, een graad of 6, maar het voelt als 16gr.! Er wordt dan ook al volop in t-shirtjes gelopen overdag en zelf heb ik ook alleen een fleecejack aan. Dit is Zweden. Ik heb er zin in, jullie ook?

Het valt, zeg maar, ook echt niet altijd mee om mij in de klas te hebben, ook voor mij niet, hoor!

Verschrikkelijk eigenwijs ben ik! Soms echt wel eens niet terecht. Maar over taalregels hoef je mij niks wijs te maken. Ik was zo’n leuk offensief begonnen tegen mijn leerkracht, een aardigheidsoffensief om haar zelfvertrouwen op te krikken. Ik heb het meteen de grond ingeboord, maar dat komt omdat ze het de klas verkeerd leert. Dat kàn toch niet, zeg nou zelf……
Ik stel altijd van die moeilijke vragen, altijd van die vragen die pas in hoofdstuk 23 behandeld worden. Bovendien ken ik de termen dan niet voor wat ik wil vragen, dus dan zie je ze al fronsen, de leerkrachten. Ze had ons een prachtig schema gegeven over de volgorde van de woorden in een hoofdzin en in een bijzin. “Werkt altijd” zei ze en ze vroeg een aantal zinnen om ons te laten zien dat het inderdaad altijd werkte. Nu had ik al meteen de vraag gesteld waar het naamwoordelijk deel van het gezegde dan hoorde, maar ja, ik kende de term niet in het zweeds en liet het dus maar overgaan toen ze begon te fronsen. Toen moesten we klassikaal een aantal zinnen en bijzinnen maken en dan het schema er op loslaten. De zin:’ hij onderzocht mij, want hij is dokter’ . Nou, je voelt hem al aankomen: dokter werd als lijdend voorwerp gerekend. Dat kon ik echt niet over mijn kant laten gaan en ik weet dat ik dan van die felle fanatieke ogen krijg, maar toch! Ik vind gewoon dat dat niet kan! Wat er dan altijd gebeurt en het is mij zeker 10-15x gebeurd, is dat de leerkracht boos wordt en zich persoonlijk aangevallen voelt. Ze probeert dan haar fout onder tafel te moffelen en ik word genegeerd. Ik kreeg meteen de volgende beurt niet, wat belachelijk was, want ze gaat het rijtje af en ze slaat mij gewoon over…… Ik heb het deze keer gelaten, maar vroeger ging ik dan nieuwe vragen stellen om serieus genomen te worden en wat er dan gebeurt is een studie waard. De leerkracht wordt steeds geïrriteerder, kan steeds minder luisteren wat ik nu eigenlijk vraag en antwoordt dus steeds slechter op mijn vragen, waardoor ik meer ga vragen. DAN is er iemand, of soms zelfs meerdere personen, die de leerkracht gaat verdedigen!! Op zijn zachtst wordt dan gezegd: “Kunnen we doorgaan met de les mevrouw” of iets van die strekking. Het is me echter ook wel eens overkomen dat iemand me toebeet: “Houdt u nou eens gewoon uw mond mevrouw! Wij proberen naar de leerkracht te luisteren en u komt er steeds tussendoor met uw irritante vragen!” En ik blijf alleen maar vragen omdat ik geen antwoord krijg op een RELEVANTE vraag. Op een gegeven moment kreeg ik dat door hoe dat werkte en toen heb ik bijna een hele cursus mijn mond gehouden. Dat was de cursus ‘Dyslexie bestaat niet’ van De Haan. Alleen die titel al, daar gaan je tenen toch van kromstaan? Het leuke was, dat ik toen het fenomeen bij iemand anders zag optreden, iemand anders die steeds hele relevante vragen stelde en de vinger op de zere plek legde. Hij had onder andere bepaalde regels en daar waren dan uitzonderingen op. Een bladzijde of 100 verder waren de uitzonderingen ineens de regel en was de regel de uitzondering geworden, zulke dingen. Als ze hem daarop wees, werd ze door een ‘discipel’ afgebekt….
Best griezelig trouwens hè, zulke mechanismen? Als dat zelfs met volwassenen nog zo werkt, kan je nagaan hoe vogelvrij een kind is waaraan een leerkracht zich ergert om welke reden dan ook. Moet je nagaan hoe groot je verantwoordelijkheid is als leerkracht…..

Eenmaal, andermaal………

Eindelijk eindelijk eindelijk is ons huis verkocht!!! De drie dagen bedenktijd zijn om en alleen als de koper onverhoopt de financiering niet rondkrijgt, kan het nog teruggedraaid worden. In verband met de overdracht, ga ik pas 9 november naar Nederland en we hopen dan de 15e het huis over te dragen……
In dit huis hebben we meer dan 25 jaar gewoond, de langste ononderbroken periode van ons hele leven.
In dit huis zijn net niet meer onze kinderen geboren(de jongste was 3 maanden toen we verhuisden), maar wel opgegroeid.
In dit huis ben ik mijn logopedische praktijk begonnen en heb hem uitgebouwd tot ik ermee ophield in 2008….
In dit huis zat een sauna toen we het kochten en die is na twee jaar op een zaterdagavond in de fik gevlogen en het hele huis erachteraan…. Toen moesten we vier maanden ergens anders wonen’ terwijl de tweede verdieping er opnieuw werd opgezet en voor de rest alles en alles opnieuw moest worden gemaakt (keuken, badkamer, tussenmuren op de eerste verdieping, alle vloeren).
In dit huis hebben Leo en ik ons altijd heerlijk op ons gemak gevoeld. Hoewel het een beetje groot voor ons werd toen we nog maar samen waren, waren we in nog geen tien jaar eruit gegaan als Leo deze baan niet had gekregen. Vooral Leo was geweldig aan dit huis gehecht… Ik heb weleens verzucht tegen iemand: “Leo zal dit huis waarschijnlijk alleen verlaten met zijn voeten naar voren” Ik had al plannen om de praktijk om te bouwen tot slaapkamer met een douche en zo….
Aan dit huis lag een heerlijke tuin (zelf ontworpen samen met de tuinman)waar ik graag in werkte en waar we heerlijk konden eten en leven en spelen met kleinkinderen, waar we feesten in hebben gehouden enz.
Tegenover dit huis ligt een kinderspeeltuintje. Vroeger was er een kleuterschool tegenover, maar later is die afgebroken…

vanaf de eerste verdieping genomen

Zoveel herinneringen……Ik ben echt blij dat we het kwijt zijn hoor, daar niet van, maar ik word er wel een beetje weemoedig van, kunnen jullie je dat voorstellen?

een nostalgisch rondje Hoekse Waard

Zaterdag heb ik zowel een leuke als een vruchtbare dag gehad. Het begon ’s morgens al. Bij een heerlijk zonnetje heb ik mijn houten voor- en zijpui schoongemaakt. Er zat allemaal groene algenaanslag op.
De schoonmakers vrijdag hadden fantastisch werk afgeleverd, maar hadden, behalve de ramen, niets aan de buitenkant gedaan.

Is toch de moeite van het schoonmaken wel waard hè?


Ik begon al om half negen en het duurde toch nog tot twaalf uur voor ik klaar was. Om half twee was de bezichtiging, dus voor die tijd moest ik mijn huis uit zijn.Toen ben ik maar wat boodschappen gaan doen in het dorp. Ik heb van de Irischeque die ik een poos geleden van een vriendin heb gekregen een mooie nieuwe Bijbel gekocht. Mijn oude Bijbel viel van ellende uit elkaar. Verder heb ik cadeautjes voor mijn nichtje gekocht en kraamcadeautjes voor weer een ander nichtje. Toen ben ik mijn oude bedrijfje en mijn oude collega gaan opzoeken. Ik heb veel meer spullen gekocht dan ik van plan was en heeeeeel gezellig bijgepraat. Ze woont midden in de polder en daarna wilde ik even naar Klaaswaal om nogmaals te proberen of mijn zusje thuis was. Ik kreeg geen contact met haar via de telefoon. Omdat het zulk mooi weer was, besloot ik via Mookhoek te gaan over de dijk. Ik hou zo van dat stuk Hoekse Waard. Daar staan prachtige huizen met prachtige tuinen langs die dijk tot aan Strijen, soms met een prachtige grote boerderij ertussen. Maar er was iets raars aan de hand. Ik vond het allemaal zo KLEIN! Het was allemaal zo bewerkt, ieder vierkante centimeter wordt benut, overal groeit wel wat en even later groeit er weer overal wat anders…… Ik kreeg gewoon heimwee naar Zweden, naar de stukken die je kan rijden zonder in cultuur gebracht land, stukken die je kan rijden langs een meer of door een bos en dan alleen die diepe stilte ervaren…… Ik weet het: bei uns ist alles besser, oftewel hos oss är alt bättre, maar zo voelde het echt! Nederland is af als een patchworkdekentje, er is geen echte wilde natuur meer in Nederland, behalve een stukje Veluwe en een paar stukjes Achterhoek en Friesland misschien.
Via Mookhoek reed ik Strijen binnen en toen kwam ik ineens op het idee om een oud-patiëntje van me te bezoeken om te kijken hoe het met haar gaat. Ze is nu tweeënhalf. Ik ben bij haar betrokken geweest vanaf vijf maanden omdat ze zich voortdurend verslikte en ook wel weigerde te drinken. We hebben erg getobd met dat meisje, omdat we er niet achter konden komen wat er aan de hand was. Ze slikte namelijk goed, maar daarna verslikte ze zich alsnog. Dat is heel erg raar!
Op een gegeven moment zijn we alle vloeistof gaan verdikken en hebben we brood gegeven. Dat ging veeeel beter, maar er was echt iets niet in orde. Na meer dan een jaar tobben bleek dat ze een hele zeldzame afwijking heeft, waardoor er een opening zit van de slokdarm naar het strottehoofd(zoals met een gehemeltespleet, maar dan lager), zodat het voedsel of de vloeistof alsnog de longen in kan vallen nadat het kind geslikt heeft. De arts die het ontdekte, was heel verbaasd dat het meisje niet allang ernstige longontstekingen had gehad. Als je geïntereseerd bent, moet je maar eens HIER kijken. Ik ga waarschijnlijk haar verhaal op die website zetten. Het was heel leuk om even bij te praten en het gaat heel goed met de beeldschone jongedame. Ze negeerde me straal en zwaaide me alleen enthousiast uit………
Daarna ben ik verder gaan dwalen door de polder. Eerst weer even bij mijn zusje langs (dat was al de derde keer deze week) en toen via Klaaswaal over de dijk naar Oud-Beijerland. Eerlijk gezegd miste ik de afslag naar Westmaas, maar toen bedacht ik me ineens dat ik wel even langs mijn vriendin Yvon kon gaan! Ik heb op haar oudste zoontje gepast vanaf zijn geboorte tot hij naar de basisschool ging. Hij is 8 jaar geworden inmiddels. Gelukkig had ik een auto vol bellenblaas en ik heb dus een greep gedaan in de achterbak voor hem en zijn zusje van vier. Leuke nieuwe bellenblaas hebben ze en de oude was ook al zo leuk! Het was een warm weerzien. Mijn vriendin komt in de herfstvakantie naar Zweden met haar kinderen. Helaas moet haar man werken……. lastig toch altijd dat werken! In het donker ging ik terug naar Puttershoek en kwam daar in een file terecht!!! Stom, stom stom, ik kan toch weten dat het bij Alcazar altijd razenddruk is om die tijd. De jongelui gaan dan net naar huis, terwijl de oudere jongeren dan pas komen. Toen ik hier nog woonde, hield ik daar altijd rekening mee en reed ik via een andere weg naar huis, maar nu was ik het even vergeten. Dat was een heerlijke dag. Ik ben mijn dochter heel dankbaar dat ik haar auto mag lenen deze week!

Hoe een 1-jarige alles alles nazegt……..

tiektak èkkèkuh (zakdoekje leggen)

eeeewei, eeewei ha hie haaahie haahieee (Edelweiss, Edelweiss, I ‘m so happy so see you)

tietukk (diepe druk) . Dat van die diepe druk is een sensorische Integratie term. Als een kind een beetje druk of overprikkeld is, geef je hem wat diepe druk om weer rustiger te worden

wordt vervolgd……

En omdat jullie misschien vergeten zijn hoe hij er uit ziet, volgt dan hier nog een fotootje:

Gas voor een huis……

Toen ik in 1970 begon te werken, bestond alleen nog het klassiek autisme. Kinderen die nu bekend staan met als diagnose PDD-NOS of Asperger, werden vroeger ‘levensdebiel’ genoemd, een term die ik altijd belachelijk heb gevonden! Ik werkte op een MLK-school waar dus intelligente autistische kinderen tussen zaten. Heel goed kan ik me herinneren dat ik een jongetje kreeg waarvan ik aan het gehoor twijfelde. Ik liet hem dus met zijn rug naar het raam staan om te kijken of hij me kon verstaan, weet ik veel! Hij maakte er een hele vertoning van en ging zich verstoppen achter de gordijnen. Op een gegeven moment las ik hem een Dick Bruna-boekje voor en hij vulde steeds de laatste twee zinnen feilloos aan. Toen ik hem vroeg of hij het boekje kende, wees hij naar de letters en zei: “Staat daar” Hij kon gewoon ondersteboven lezen! Volgens mij wisten ze dat in de klas niet…
Later op de Mytylschool in Dordrecht kreeg ik een ander jongetje. Mijn materiaal bestond in die tijd uit 2 puzzels, een aantal boekjes en en houten huizenlotto. Met dat materiaal en veel verbeelding verzon ik allerlei spelletjes waarmee ik de woordenschat, de zinsbouw,de werkwoordvormen, lidwoorden, persoonlijke voornaamwoorden enz. en de articulatie (uitspraak) kon oefenen.
Deze jongen had een grote voorliefde voor 1 plaatje uit mijn huizenlotto: het gasfornuis! Hij noemde het gasfornuis steevast gas voor een huis en de ijskast noemde hij altijd eikast. Waar het woord fornuis vandaan kwam, wist ik niet, maar ik nam hem mee naar de keuken en liet het ijs zien dat aan het vriesvak vastzat. “IJSKAST” zei ik,terwijl ik op het ijs wees, “IJSKAST” Hij vertrok geen spier en wees op het vakje waar de eieren in passen: “EIKAST”, zei hij en daar moest ik het mee doen. Hetzelfde probleem hadden we met de stofzuiger, door hem genoemd ‘stofschuiver’. Ik liet hem zien hoe de stofzuiger het stof opzuigt, maar hij schoof alleen maar met de stang en zei “stofschuiver”
Hoewel hij steeds beter ging praten, heeft hij die drie woorden nooit overgenomen. Ik kan daar zo intens van genieten!
Zo kende ik ook een kind (later heb ik weleens gedacht dat hij misschien Asperger had) die weigerde het woord bloempot te gebruiken omdat in een bloempot geen bloemen staan, maar planten. Dan wees hij op een vaas en zei: “Dàt is een bloempot en dàt (wijzend op een bloempot) is een PLANTPOT.
Onze taal is gebaseerd op afspraken, maar sommigen weigeren zich aan de afspraak te houden.
Ik heb gemerkt dat leerkrachten vaak erg veel moeite hebben met kinderen die lak hebben aan afspraken en regels. In plaats van de humor in te zien van een kind die eikast tegen een ijskast zegt, ergeren ze zich en geven het kind het predikaat ‘levensdebiel’ Jammer, want je mist de kans om iets unieks te zien in iets wat afwijkt van het normale…….

Onze vrienden die dit weekend zouden komen……

hebben hier in Zweden een ernstig auto-ongeluk gehad. Zaterdagmiddag rond enen zijn ze door onbekende oorzaak van de weg geraakt en tegen een boom geknald. Door de airbag hebben ze allebei een wervel beschadigd en onze vriend, die niet reed, heeft van de gordel, zijn borstbeen gebroken. Onze vriendin reed dus en heeft een enkel en een ellepijp gebroken. Verder zitten ze allebei onder schrammen en bloed, ook in hun gezicht. Ze liggen hier 255 km. vandaan in het ziekenhuis van Lidköping. Je zou toch zeggen dat een stad met die naam vlak bij Linköping zou liggen net als met de Drechtsteden, maar nee hoor!
Als ze er zaterdag nog liggen, gaan we naar ze toe. Ik zou er zo heen willen rijden, maar het is drie uur rijden, zes uur heen en weer en Leo kan niet mee want die moet werken. Ik ben bang dat ik ergens onderweg in slaap val of zo. Ik voel me er schuldig over, maar het kan even niet anders. Gelukkig liggen ze samen op een kamer….. Als ze naar Nederland zouden gaan, moeten ze eerst 4 dagen in quarantaine vanwege kans op de ziekenhuisbacterie. Ze moeten dus òf direct naar huis kunnen, of ze moeten eerst vier dagen in quarantaine voor ze in Nederland naar een ziekenhuis mogen. Daarom zullen ze er nog wel een poosje zijn, denk ik. Er was ook sprake van dat die enkel geopereerd moest worden, of toch niet. De Zweden zijn echt lekker duidelijk in dit soort zaken. Ik bel ze iedere dag op, meer kan ik ook niet doen……
Het in orde krijgen van het gastenhuisje is dus wat lager op de prioriteitenlijst komen staan Mariam. Maar ik krijg nog meer bezoek! Gisteren mailde mijn vroegere pleegdochter dat ze van de zomer een weekje wil komen ‘bijpraten’. Ik verheug me er onwijs op, net als op het bezoek van mijn oudste dochter, met man en kinderen, van Sjoerd en Maaike die op de fiets komen, een oud collega-logopediste, die in Zweden op vakantie is, de oudere zus van Sjoerd die na de bruiloft een nachtje komt en daarna komt mijn jongste dochter nog met 2 kinderen. Dan heb ik nog de bruiloft van Sjoerd en Maaike in Uppsala en ons eigen Batthem-buurtfeest bij ons thuis. Daarna ga ik met LIeke mee naar Nederland en dan is het al weer September!! Het enige waar ik echt van baal, is dat ik de ontmoeting met haar misloop, omdat ik dan net de bruiloft heb. Maar ja, dan zit er niets anders op dan dat zij een keer naar Zweden komt, of dat ik een keer naar Zwitserland afreis…….