Categorie archief: logopedie in Zweden

Efteling: pure magie door de ogen van een tweejarige

Toen ik dinsdag 12 november om acht uur Nederland binnenkwam, moest ik eerst een nieuwe telefoon kopen. Ik heb namelijk maar 1 telefoon en een losse chip voor als ik in Nederland ben. Helaas ben ik mijn Nederlandse chip -die in een zakdoekje zat – kwijtgeraakt (waarschijnlijk weggegooid). Het was zo’n beetje kwart over negen toen ik met mijn nieuwe telefoon en mijn huurauto op weg ging naar mijn dochter. We wilden al een hele tijd naar de Efteling, maar tot nu toe was het niet gelukt. Ook nu kon het alleen deze dag, de rest van de dagen had ik iets anders te doen of was met Leo. Mijn schoonzoon had speciaal zo lang thuisgewerkt, zodat we auto’s konden ruilen. Het is voor mij namelijk een beetje duur om een auto te huren waar vier kinderen in mee kunnen.
Helaas was er een ongeluk gebeurd op de A4 en ik werd omgeleid via de A44 over Wassenaar. Lang verhaal kort gemaakt: ik was toch net te vroeg op weg, want vlak daarna werd de A4 vrijgegeven en nu stond ik in de file bij Wassenaar. Ik was er kwart over elf….. Eerst moesten we dus beslissen of we wel zouden gaan. Als we nu niet zouden gaan, werd het volgend voorjaar. Het miezerde, maar er werden vanuit het noordwesten opklaringen beloofd (daarom ga je naar het zuidoosten, logisch). We besloten te gaan! De jongens wisten niet waar we heen gingen en het meisje wist niet wat de Efteling was, dus het was een grote verrassing toen we de muren zagen opdoemen.
Op het parkeerterrein begon de magie al: muziek in de bomen….. De kinderen liepen van boom tot boom en ja hoor: overal muziek. O jongens, wat ben ik een fan van de Efteling! En wat is het heerlijk om de Efteling weer opnieuw te ontdekken door de ogen van een tweejarige.
Het was helemaal niet druk (duhhh!!) en we konden alles op ons gemak doen of twee keer achter elkaar. Je kunt echt heel veel doen in een paar uur als er geen rijen staan. Het sluitstuk was het sprookjesbos in het DONKER! Toen ik mijn kleindochtertje ging verschonen, zag ik dat aan alle details gedacht was. Op het plafond was nog een sprookjestekening gemaakt, zodat de kinderen op hun rug liggend nog steeds Efteling beleefden. Het was voor mij ook de eerste keer van mijn leven dat ik zo’n 3D film zag als daar in de Efteling. Je had het gevoel dat je alles zo kon aanraken, dat de hele film alleen voor JOU gedraaid werd, fantastisch! Voor een tweejarige was 3D net iets te spannend. Zij zette resoluut haar 3Dbril af en keek de film verder zo.
Foto’s:

Eerst mijn foto bovenaan de bladzij: ze praatte tegen de paddestoel “Ha paddestoel, sta jij hier? Ik ben N-aomi, ben jij een paddestoel?” Later had ze het steeds over de paddestoel waar een liedje uit kwam.
041

van de ijsglijaan...

van de ijsglijaan…


" een kamertje tussen de wortels met allemaal Bob de Bouwers(kabouters)"

” een kamertje tussen de wortels met allemaal Bob de Bouwers(kabouters)”


de wolf met de zeven geitjes

de wolf met de zeven geitjes


De anderen genoten ook volop hoor!

De anderen genoten ook volop hoor!


De kleinste genoot vooral van veel diepe druk.

De kleinste genoot vooral van veel diepe druk.


Het miezerde meestal af en toe en het was een graad of 6, maar het was heel goed te doen. Af en toe deden we een binnenactiviteit om op te warmen en om een uur of vier hebben we uitgebreid poffertjes gegeten. We waren van plan om onderweg patatjes te eten, maar iedereen was al onder zeil voor we Kaatsheuvel hadden verlaten….
Het enige minpuntje was dat Droomvlucht niet open was. Volgend voorjaar ga ik weer met een andere tweejarige (van mijn zoon) naar de Efteling, dan doen we het gewoon nog eens dunnetjes over, GENIETEN!!!!

Hij reed toch niet stilletjes mijn huisje voorbij……

Een poosje geleden heb ik een logje geschreven over mijn materiaal en dat ik niet kon wachten om in Nederland boeken te kopen voor mijn kinderen. Daarna kreeg ik hele lieve en leuke reacties onder andere van haar. Ze zei dat ze een heleboel oude Nederlandse kinderboeken had en dat ik ze wel kon krijgen. Daarna stuurde ze een mailtje met een lijst met boeken en de bereidheid om ze op te sturen. Nou, ik heb een aantal boeken uit de lijst gekozen en daarop kwam er weer een berichtje. De doos, waar de boeken in verpakt waren, was zo groot en er kon nog wel wat bij. Had ik geen zaken nodig uit Nederland? Mijn dochter was met Kerstmis nog bij ons geweest met de auto en zij had een heleboel meegenomen. Helaas was ik vergeten Indische spullen te vragen. Dus mijn verzoek was of ze niet wat verse Nassikruiden (in zo’n bakje) en wat kroepoek (ongebakken) op kon sturen. Een dag later kreeg ik bericht dat de doos op de post was.
Onze postauto is geel en komt rond tienen. Hij heeft het stuur rechts en doet zijn raampje open en schuift vervolgens de post in de postbussen zonder van zijn plaats te hoeven komen…. Als hij de post in onze bussen heeft gedaan, rijdt hij door naar de boerderij aan het einde van de weg. Maar op deze maandagochtend hoorde ik ineens TOET en toen ik ging kijken, stond daar het gele autootje op de oprit met een pakje. Ik moest tekenen en kreeg de doos.
012
Toen ik hem opende, kwam er dit uit:
013
En nou ben ik ontzettend blij!! Want niet alleen kan ik kiezen uit kinderboeken voor alle leeftijden, maar ik kan ook weer Nassi maken zoals ik het gewend ben om te maken en dat het dan ook smaakt zoals ik gewend ben.
En ik kan weer kroepoek bakken! In Nederland al bakte ik mijn kroepoek zelf. Het is echt een fluitje van een cent en het is heel spectaculair. Het is heel leuk om het met kinderen of domme buitenlanders te doen.
Tenzij je een hele grote frituurpan hebt of zin hebt om een grote wok halfvol met zonnebloemolie te gieten waar je later dan niks meer aan hebt, raad ik iedereen aan om de halve maat ongebakken kroepoek te kopen of nog kleiner. Je doet het zo:
1. Leg de kroepoek die je wilt bakken een paar uur van te voren op een warme plaats, in de zon, op de schoorsteenmantel of op de verwarming, desnoods in een lauwe oven.
2. Warm de olie op tot ongeveer 170\180 graden.
3. Terwijl de olie warm wordt, zet je alles klaar. Als je eenmaal gaat bakken, gaat het namelijk zo snel en moet je er steeds bijblijven, dat je niks meer kan pakken of halen. Je legt keukenpapier neer waar de kroepoek op kan uitlekken en je zet een schaal neer waar de kroepoek op kan als hij is uitgelekt. Verder pak je een schuimspaan of platte spatel(grote taartschep) en een vleesvork, allemaal hete-olie-proof natuurlijk).
4. Dan doe je het eerste stuk kroepoek in de hete olie en houdt het onder met de schuimspaan. Als het begint uit te zetten, prik je de vork er doorheen en wrijft met de schuimspaan over het andere eind en je probeert het een beetje te stretchen. Zodra het niet meer uitzet, kan het uit de pan en uitlekken op het keukenpapier. Dat is dus in 30\40 seconden, echt heel snel. Als dat niet zo is, is je olie niet heet genoeg. Het mag beslist niet bruin worden, anders wordt het bitter. Als het bruin wordt voordat het i uitgezet, is je olie te heet.
Als je kleine stukjes hebt, doe je die natuurlijk niet een voor een. In zo’n geval strooi je er een stuk of drie\vier zo in de olie ONDER het mandje van de frituurpan en zet het mandje erbovenop. Als de stukjes voldoende zijn uitgezet, vis je zeer met een schuimspaan uit en laat ze uitlekken. De kroepoek wordt drie tot vier keer zo groot.

Experimenteren en fouten maken mag hoor , met ongebakken kroepoek! Als je het niet meteen goed doet, geeft het niks want het is. naast verschrikkelijk lekker, ook nog eens verschrikkelijk goedkoop. Wat niet lukt, gooi je gewoon weg….. Ongebakken kroepoek is bijna onbeperkt houdbaar, dus je kan er flinke hoeveelheden van inslaan.
Behalve ontzettend blij, ben ik ook nog eens ontzettend dankbaar, Er zat namelijk ook nog een heel lief briefje bij het pakket en daar stond in dat ik alles cadeau kreeg, ook de Indische spullen. Voor de verzendkosten (die ik op mijn werk terugkrijg) had ze een rekening in het Noors geschreven, want dat spreekt ze….. Bedankt lieve Karien!!

Het gif zit in de staart.

Het vierjarige jongetje dat de eerste keer dat ik kwam nog in de armen van zijn juf wegdook en dramatisch uitriep dat hij helemaal geen Nederlands wilde leren, is als een blad aan de boom omgedraaid. Dat ging trouwens nog best snel. De eerste keer wilde hij niets in het Nederlands zeggen, maar knikte of schudde wel met zijn hoofd als ik hem iets in het Nederlands vroeg. Zijn broertje van tweeënhalf dat voor spek en bonen meedoet (krijg niet voor hem betaald) geeft ook wel wat veiligheid. Het is nog zo’n bol droppie dat zich helemaal naar je schoot voegt als je hem erop zet. Ik had aan die oudste beloofd dat hij iets mocht kiezen uit zijn ‘eigen’ materiaal als ik er weer zou zijn en dus kwam hij met Mens-erger-je-niet aanzetten vorige keer! Dat is natuurlijk niks voor een vierjarige en al helemaal niet voor een tweejarige! Maar goed: ik had het beloofd. Het gaf me wel de gelegenheid om 100 keer te tellen en dat was het eerste wat ik wilde aanleren, tellen in het Nederlands van 1-10. Aan het eind van die sessie begon hij al voorzichtig mee te tellen in het Nederlands… Vandaag waren ze buiten aan het spelen en de juf vroeg of ik niet ook buiten wilde komen zodat hij bij de andere kinderen kon blijven. Zo hoor je het ook eigenlijk te doen, maar zij hadden me de eerste keer naar een kamertje gebracht. Ik naar buiten dus. Nou, dat is een studie waard hoor! Het was 2-3 graden en zwaarbewolkt. >Het regende nog net niet. Er ligt nog steeds een centimeter of zeven kleddernatte sneeuw, maar niet overal. Op sommige plaatsen is het slush\derrie\zooi. Op sommige plaatsen is de sneeuw weg en daar ligt modder met steentjes Ik weet zeker dat er in Nederland absoluut niet naar buiten gegaan was met dit weer. Dat is hier helemaal geen optie. Alle kinderen hebben een supergoed sneeuwpak, waaraan de gevoerde kaplaarzen vastzitten. De kinderen trekken hun laarzen aan, doen hun armen door de mouwen en maken de rits dicht. Ze zetten hun muts op en doen hun wanten aan en wel zo dat de kap tot hun elleboog komt. Er komt nergens NERGENS water in. Ze gaan gewoon op de sneeuw of in de slush zitten. Ik zag kinderen die op hun pak een heuveltje afgleden, dat is een kwestie van zorgen dat je laarzen de grond niet raken, want die remmen.
Ik dus naar buiten, broertje opgevist uit de zandbak. Hij had met zijn schepje net de nog harde zandlaag bereikt. Ik ben met ze gaan lopen en heb de Zevensprong gezongen en gedaan, alleen mij ging het iets te ver om te knielen op de sneeuw en er een elleboog in te zetten, dus ik heb alternatieve gebaren bedacht….. Toen de Zevensprong afgelopen was, had mijn jongetje tot zeven geteld in het Nederlands en had ik een sleep kinderen achter me aan. Mijn jongetje was ineens heel populair! De andere kinderen wilden me ook allemaal een handje geven, maar dat kon natuurlijk niet, eigen volk eerst. Toen hebben we nog Berend Botje en Opa Bakkebaard gedaan, waarbij iedereen vrolijk alle gebaren meedeed. Daarna heb ik nog het liedje: “En mijn handjes zijn verloren en ik heb geen handjes meer” gezongen. Dat kan je met alle lichaamsdelen doen natuurlijk en alle tien kinderen hebben nu geleerd wat neus, ogen, oren, voeten en handen is in het Nederlands.Veel te snel was het tijd om weg te gaan (ik liep te vernikkelen). Ik heb nog even met de juffrouw afgesproken dat ik volgende keer meega naar een plek buiten. Daar schijnt een waterval en een beek te zijn en dan kunnen ze daar over praten met zijn allen: een project over water. Toen ik het hek dicht deed om op weg naar mijn auto te gaan, riep hij me nog achterna: “Als jij nou dood gaat, wie gaat me dan Nederlands leren?” Hij leek oprecht bezorgd. Moet je nagaan: heb je eindelijk iemand gevonden die je Nederlands gaat leren en dan gaat ze dood!

Modersmålmateriål….

Vanmorgen ben ik door het besneeuwde landschap naar het prachtige dorpje Nykill (spreek uit Nisjííl) gereden en ben daar op een school geweest. Er zitten drie Nederlandse kinderen uit een gezin daar die vorige week zijn geëmigreerd. Ik krijg de eerstkomende tijd 5 uur extra per week om ze te helpen inburgeren. De jongste twee hadden een museumuitstapje, dus ik heb alleen de oudste gezien. Ze doet het prima, ook al verstaat ze nog lang niet alles. Ze heeft al een vriendin. Hoe ze precies communiceren weet ik niet, maar het ziet er uitstekend uit. Morgen zie ik de twee jongere kinderen. Volgende week ga ik het niveau van de drie kinderen bepalen en dan kijken waar we met de Zweedse lesstof kunnen aanhaken zodat het allemaal een beetje ‘smooth’ verloopt.
Daarna ben ik naar het dialysecentrum gegaan, want Leo kreeg de tweede les. Het gaat prima, vanaf maandag gaan ze het daar in het echie doen en ik hoef niet meer mee zei Leo. Hij heeft er nu zelf dus ook vertrouwen in. De week daarop gaat hij het zelf doen met af en toe nog wat backup als hij dat nodig heeft. Mijn dochter heeft me een link gestuurd over het Maasstadziekenhuis dat nu ook thuisdialyse gaat invoeren. Dat is dan bloeddialyse, maar ook dat wordt hier al jaren gewoon thuis gedaan.
Daarna wilde ik gaan zwemmen, maar ik ben eerst naar het winkelcentrum geweest en ik heb gekocht:
011
Twister is een onmisbaar instrument vind ik, als je kinderen boven de tien hebt. Bij jongere kinderen kan je het ook gebruiken, maar dan om van stip naar stip te springen. Als je praat en tegelijkertijd een handeling uitvoert, wordt datgene wat je zegt veel beter in het automatische geheugen opgeslagen en kan later dan beter opgeroepen worden. Wat je WERKELIJK wilt behandelen kan van alles zijn, maar Twister is het spelletje wat naar voren treedt. Het is dus een uitstekend instrument om saaie rijtjes en werkwoordvervoegingen te oefenen zonder dat de kinderen er een hekel aan krijgen.
En eindelijk heb ik ook een werkwoordenlotto gevonden! Hij is erg Zweeds, maar je kan er gewoon Nederlands bij praten. Al die acties kunnen benoemd worden in de tegenwoordige tijd, toekomende tijd, verleden en voltooide tijd en in de ik, hij/zij en wij/jullie/zij-vorm en dan kunnen ze ook nog ontkennend gemaakt worden. Dan kun je nog kijken welke activiteiten vnl. binnen gedaan worden en waarom en welke vnl. buiten gedaan worden en waarom. De randen van iedere kaart hebben een kleur, die kan je in het Nederlands benoemen en je kan de plaatjes omschrijven zodat zij het (werk)woord moeten raden. Je kunt er ook allerlei hogere orde denkvragen bij stellen, maar daar moet ik me nog even in verdiepen.
014
015
Het boek dat ik gevraagd had aan mijn dochter om op te sturen omdat haar eigen dochterer nog niet aan toe is, is ook vandaag aangekomen, dus ik heb voorlopig lesstof genoeg.
Kennen jullie dit boek trouwens? Het is geloof ik heel onbekend, maar het is een fantastisch boek. Het bijzondere eraan is, dat er verschillende tijden door elkaar lopen en dan bedoel ik de snelheid van de tijd. De hoofdpersoon is een jongen van dertien die zelf kan bewegen, maar alles om hem heen is zwaar vertraagd, erg spannend en intrigerend. Het speelt in Nederland, in Bakkun om precies te zijn en is geschreven door een Nederlandse schrijver, volledig binnen mijn mål doel…..
017
Toen ik om half vier bij het zwembad aankwam, werd mijn kaart geweigerd bij het poortje: op! Toen ben ik maar niet gaan zwemmen. Morgen ga ik trainen en zwemmen op mijn trainingskaart en dan neem ik dinsdag pas een nieuwe tienrittenzwemkaart als ik alleen maar ga zwemmen. Het was toch al een beetje laat en dan ben ik zo laat thuis en dan heb geen vuurtje gemaakt voor Leo als hij verkleumd thuis komt…..

Over hypotheekrente en het leven als werkende vrouw

Had ik jullie wel eens verteld dat ik verschrikkelijk eigenwijs ben? Of althans, meestal vinden anderen mij eigenwijs, maar soms vind ik het zelf ook wel.

In de kerstvakantie heb ik weer eens met de kinderen over het aflossen van de hypotheek gepraat en of je dat nu wel of niet moet doen. Iedereen zegt altijd dat het veel goedkoper is om je hypotheek niet af te lossen en ik ben een andere mening toegedaan. Ik wilde daar een logje over schrijven. Ik had een hele berekening gemaakt om te bewijzen dat het WEL goedkoper is om af te lossen. Dat duurde een hele tijd, want ik kan niet zo goed rekenen. Uiteindelijk had ik uitgerekend dat het 1000 Euro scheelde op tien jaar als je eerst een buffer met spaargeld opbouwt voor onverwachte problemen en als je je huis niet snel verkocht krijgt. Ik ben uitgegaan van het sparen van 100 Euro per maand na het opbouwen van je buffer en dan eens in de twee jaar 2500 Euro aflossen. Die 1000 Euro viel me al tegen. Ik had verwacht dat het meer was. Ik vertelde dat zo tegen Leo en toen vroeg hij of ik ook had meegerekend dat je dan van je eigen geld het huis betaalt en dat je het anders opspaart…. Gelukkig voor mijn ego en al het rekenwerk dat ik had gedaan zei hij dat het wel IETS scheelt, maar niet zo heel veel.
Mijn tweede eigenwijzigheid was dat ik zo fanatiek NIET werkte. Nu moet ik wel zeggen dat de mensen die vinden dat je niks waard bent als je geen betaalde job hebt, beslist geen gelijk hebben. Mensen met kinderen die hun kinderen opvoeden en het huishouden en alles ernaast tot een vak maken, hebben wel degelijk een baan, ook al krijgen ze niet betaald. Ik maakte een baan van mijn huis, mijn naaiprojecten en mijn tuin en ik vond het echt een volwaardig bestaan
Maar jongens: wat is het LEUK om weer met kinderen bezig te zijn, om weer projecten op stapel te zetten, mijn hersens te breken over hoe ik dit kind met dit karakter en deze ontwikkeling zo goed mogelijk kan begeleiden (in Nederlands dan op dit moment) op weg naar zelfverwerkelijking. Want dat is wat je doet als je met kinderen omgaat, altijd! En het scheelt echt dat je ervoor betaald krijgt, gek genoeg. Ik heb alleen wel een pokkehekel aan die administratie, uren schrijven, afstanden opnemen tussen scholen, parkeertickets bewaren, bonnen bewaren voor aankoop van materiaal -Ik heb een heus budget van 80 kroon per leerling (bijna 10 Euro) – enz enz. Niks voor mij. Ik loop nu al tegen de drempel op dat ik moet mailen en bellen in het Zweeds naar de scholen en dat ik na de eerste week mijn schema al een beetje moet veranderen omdat een van de kinderen in een groepje niet kan op een bepaalde dag.
Afgelopen week heb ik drie groepjes opgestart en er komen er nog twee bij.
De range is van kinderen van vier (individueel) die uitstekend Nederlands praten of helemaal niet tot een achttienjarige Middelbare scholier die Nederlands als tweede moderne taal in haar vakkenpakket opneemt en daar ook punten voor krijgt. Daartussen zitten kinderen die bijna geen Nederlands spreken en kinderen die het wel spreken maar absoluut geen idee hebben hoe je het schrijft of niet weten welk lidwoord bij een woord past (in groepjes van drie, vier en vijf kinderen). Er zitten kinderen bij die nog heel actief met Nederland bezig zijn en kinderen die minder gemotiveerd zijn. Als iedereen die uiteindelijk belangstelling bleek te hebben, ook nog een formulier invult, heb ik 14 kinderen in mijn pakket. Dat is vijf meer dan ik opgegeven had gekregen. De scholen moeten de ouders attent maken op het modersmålproject en de formulieren naar de gemeente sturen. Een aantal scholen heeft dat niet gedaan, terwijl deze kinderen wel modersmål willen krijgen (of hun ouders willen dat)
Wat heb ik er nu een spijt van dat ik mijn praktijkmateriaal allemaal heb weggegeven toen ik naar Zweden verhuisde! Ik heb dringend behoefte aan plaatjes voor zinsbouw en plaatjes waarop handelingen staan uitgebeeld bijvoorbeeld. Dan kan je met een spelletje die werkwoordvervoegingen in alle tijden erin rammen. Ik ben al op zoek geweest naar Twister, maar nog niet gevonden. Ik denk dat ik ook maar zo’n klein trampolinetje koop, dat is niet al te moeilijk mee te nemen. Het zal er wel op uitdraaien dat ik mijn materiaal zelf moet gaan maken met een lamineermachine met plaatjes van het Internet afgehaald. Verder ben ik naarstig op zoek naar Nederlandse kinderliteratuur. In het ergste geval neem ik genoegen met nederlandsTALIGE literatuur, maar eigenlijk wil ik dat het ook door een Nederlander of Vlaming is geschreven en het allerliefst dat het in Nederland of Vlaanderen speelt.
Annie M.G. Schmidt is natuurlijk een must met al haar prachtige kinderboeken, Paul Biegel komt in aanmerking, De brief voor de Koning kan ik lezen en allerlei andere boeken van Tonke Dragt. Verder kunnen we de Thea Beckman boeken lezen. Daarna verval ik toch in Roald Dahl, De Hobbit en In de ban van de Ring en dergelijke. Heeft iemand nog een helder idee?
Volgende week begint mijn eerste geschiedenisproject. Mijn groepje van drie jongens van 10 en elf jaar, heeft unaniem de Watersnoodramp van 1953 gekozen.
Nou, jullie zien dat ik borrel van de ideeën, nu moet het alleen nog in een behapbare vorm gegoten worden en ik moet echt gaan opschrijven wat ik heb gedaan, want mijn fenomenale geheugen is enigszins aan slijtage onderhevig zo tegen mijn 65e jaar. Vorige week is mijn Nederlandse AOW-aanvraag de deur uitgegaan…….

“Oma, waarom moet die boer eerst op zijn kop gaan staan?”

” En we gaan nog niet naar huis…….Niet naar huis gaan, niet naar huis gaan, of de boerl moet op zijn kop staan
Zoals altijd als ik naar Nederland kom, neem ik me van te voren voor om logjes te schrijven en zoals iedere keer komt het er niet van……. Het was een heerlijke week en zoals altijd: een week is precies genoeg. Het is heerlijk om weer thuis te zijn. Het is hier net zo koud geweest als in Nederland en mijn nieuwe aanplant heeft gelukkig genoeg water gekregen tijdens mijn afwezigheid. Leuke dingen hebben we gedaan in Nederland. Ik heb al mijn kinderen en kleinkinderen goed kunnen spreken, heb met allemaal wat anders leuks gedaan en zondagavond zijn we nog met zijn allen bij elkaar gekomen voor eten en spelen.
Woensdagmiddag ben ik met mijn oudste dochter naar Het Delftse Hout geweest. Het ligt achter Ikea en je bent net ver genoeg van de snelweg om hem niet te horen… Het is een afgegraven veenplas, iets kleiner dan de Kralingse Plas en ze hebben er een bos omheen gebouwd. Ieder jaar storten ze zand, zodat je een strand hebt. Als de kinderen een echt ambitieus zandkasteel willen bouwen, komen ze bij de modder terecht. Het water was nog wel koud, dus we zijn niet verder dan onze heupen gegaan en verder hebben we heerlijk gezond en ijs en een broodje kroket gegeten. Je kon ook waterfietsen huren, maar dat hebben e niet gedaan. Helaas was ik mijn fototoestel vergeten omdat ik mijn badpak in de tas van mijn dochter had gedaan, stom, stom, stom….Het is beslist een aanrader, alhoewel ik heb begrepen dat het in de zomer daar niet helemaal veilig is i.v.m. botulisme.
Donderdag ben ik met een lieve vriendin naar Zoetermeer geweest en nadat ik haar weer thuis had afgezet, ben ik nog even naar het quiltwinkeltje gegaan Ik heb schattige stof gevonden: RUPSJE NOOITGENOEG!! Dat kon ik natuurlijk niet laten liggen. Ik weet al wat ik er van ga maken, dat horen jullie nog wel…..

Daarna heb ik de boeken gekocht voor de kleinkinderen en een boek voor Leo: de kunst van het veldspel, een ‘honkbalroman’ Dat is een cadeautje omdat we vandaag (5 juni) 43 jaar getrouwd zijn, logje volgt
’s Avonds ben ik even bij Lieke aangegaan, want zij had logé’s uit Zweden! Ellinor, een van de twee, heeft Lieke via mij leren kennen, maar ze is intussen naar Umeå verhuisd, dat is net zo ver van Linköping(waar ik woon) als Groningen……. Zweden is een enorm land…. We zijn even naar Kinderdijk gereden en hebben daar wat gewandeld Het was pokkeweer Er waren helemaal geen andere toeristen…
Op vrijdag ben ik met mijn jongste dochter en haar drie kinderen naar De Efteling geweest. En jongens: ik blijf gewoon een kind, ik blijf gevoelig voor de magie daar!


En ik ben niet de enige die geniet…


Gelukkig was het redelijk weer, niet koud, we hebben een klein druppelbuitje van 10 minuten gehad, verder was het prima. Heerlijk om weer eens in de Efteling te zijn! Het stond al lang op het programma, maar het kwam er maar steeds niet van.
Zaterdag ben ik <hier geweest. Er waren studiedagen met Winny Dunn, erg interessant. Vroeger was ik docent bij Anders kijken naar kinderen. Ik heb ook haar geholpen met de verkoop. Vroeger was ik de eigenaar van Sisigma. Een hele dag met leuke mensen bijgekletst…Toen ik terugkwam in HIA, bleek mijn dochter ineens drie kinderen erbij gekregen te hebben. Met een beetje inschuiven, vonden we allemaal een slaapplaats. Zondag was het werkelijk verschrikkelijk weer, koud en het regende. Toen ik uit Zweden vertrok, was het prachtig weer en ik had dus niet zo veel warme dingen meer om aan te trekken. Na de Kerk had ik met mijn zoon, zijn vrouw en hun twee kinderen afgesproken om naar Dordt in Stoom te gaan….. Ik had een rok aan en blote benen in sandalen. Bovendien had ik alleen een fleecejas bij me en geen regenjas. We waren dapper, we zijn toch gegaan, zij het iets aangepast. In plaats van stukken te lopen, in rondvaartboten te stappen en overal te kijken, hebben we de stoomtrein heen en weer terug genomen. We zaten in de restauratiewagen. Ik voelde me wel een beetje Oriënt-express moet ik zeggen, behalve het weer dan. Ook hier had ik helaas niet mijn fototoestel bij me (in de auto laten liggen), maar mijn zoon heeft foto’s genomen. Ik heb ze alleen nog niet.
Daarna zijn we gaan eten bij mijn jongste dochter en mijn oudste is ook gekomen met haar gezin. Twee van de drie logeerkinderen aren ondertussen weer weg, dus we zaten met 7 volwassenen en 8 kinderen – waaronder twee babies – gezellig te chillen. Dat zag er ongeveer zo uit:


Er bleef er eentje onverstoorbaar met de trein spelen


de meiden legden onverstoorbaar in de regen lamscarbonaadjes op de barbeque . Ze waren HEERLIJK!


Maandag heb ik een rustig dagje gehad, beetje voorlezen, beetje koffers pakken en ’s middags ben ik voor ik naar Schiphol ging nog even bij mijn vader geweest. Hij is negentig en nog kerngezond, het enige is dat hij slecht ziet. Ik reis altijd het liefst met alleen handbagage, want dan hoef je nooit op die band te wachten. Bij de beveiliging werd ik eruit gepikt. Helemaal vergeten dat ik ook nog een linkshandige schaar had gekocht bij het quiltwinkeltje. Op dat ene incident na, verliep de reis voortreffelijk. Heet was om half elf nog licht en het is eigenlijk niet donker geworden vannacht….. Heerlijk, ik ben weer thuis!

De vrouw van een dominee die zelf arts is.

Vandaag heb ik mijn grote landelijke opstel gemaakt. In tegenstelling tot wat Jessica gisteren voorspelde, had ik alle vijf uur hard nodig, hoewel de lerares voor mij een laptop had versierd, zodat ik niet alles twee, drie, vier keer hoefde over te schrijven. We konden kiezen uit acht onderwerpen en ik heb het onderwerp : “de grote stap durven nemen” gekozen. Het betekent in het Zweeds ook zoiets als “de knuppel in het hoenderhok gooien” Je moest schrijven over keuzevrijheid, wat de belemmeringen waren en voorbeelden geven van mensen die tegen de verwachtingen van de omgeving hebben gekozen. We hadden van te voren een boekwerkje met interviews, artikelen en fragmenten uit boeken gekregen waaruit we dan de voorbeelden voor ons opstel moesten halen en becommentariëren. Het ging wel goed. Ik heb er altijd last van dat ik me heel PRECIES wil uitdrukken en dat lukt me dus niet in het Zweeds. Als ik zeven uur had gekregen, had ik ze waarschijnlijk ook vol gemaakt.
Ik ga jullie nu een verhaaltje vertellen wat ik NIET in mijn opstel heb verwerkt. maar dat daar wel mee te maken heeft. Mijn moeder was eerst kleuterleidster, daarna heeft ze de ‘avondkweek’ gedaan en was een aantal jaar onderwijzeres. Toen ik op Middelbare school zat, is ze als lerares AVO (algemeen vormend onderwijs) gaan werken op een Huishoudschool in de Oranjeboomstraat, ‘Op Zuid’, zoals ze in Rotterdam zeggen. Nu wonen daar voornamelijk buitenlanders, maar in het begin van de zestiger jaren was dat een arbeiderswijk. Sommigen vonden het zelfs een asociale wijk, maar zo ver wil ik niet gaan. Mijn moeder gaf daar taal, rekenen, aardrijkskunde en biologie. Nu staan alle curriculi helemaal vast en een leerkracht hoeft ze alleen maar te geven, maar in die tijd scharrelde je zelf zo’n beetje je leerstof bij elkaar. Mijn moeder was niet iemand van de harmonie om het maar zachtjes uit te drukken. Je lag al heel snel met haar op ramkoers, vooral als je boven haar in de hiërarchie stond. De directrice was een raar mens. Nu was iedereen die boven haar stond raar, dus ik besteedde er in het begin niet al te veel aandacht aan Voor de school twee maanden bezig was, stond mijn moeder al op de barricaden en vocht ze tegen alle windmolens daar. Nu wilde het geval dat ze dus ook biologie gaf en ze besloot om die dertien- en veertienjarige meisjes de Voortplanting uit te leggen. Die meisjes vertelden vervolgens thuis enthousiaste verhalen over plaatjes van eitjes en sperma en hoe een baby in de buik groeit. Daarop kwamen klachten van ouders. (Ja, we schrijven 1963 hè!). Mijn moeder werd bij de directrice op het matje geroepen. Op de mededeling van de directrice dat ze haar boekje te buiten was gegaan, antwoordde mijn moeder dat ze het daar niet mee eens was, want dat ze biologie gaf en dat de voortplanting daarbij hoorde. “Nou”, zei de directrice, “dat is absoluut uw taak niet Ik wil dat u daarmee ophoudt” “Maar”vroeg mijn moeder, “wie moet dat dan doen als het niet mijn taak is? Die meisjes zijn nu dertien en veertien, ze moeten toch weten waar een baby vandaan komt en hoe die groeit en over de bevalling?. Over een paar jaar worden ze zelf moeder (we schrijven nog steeds 1963)…” “Ja, dat begrijp ik”, zei de directrice, “maar dat is niet UW taak!” “Wie zijn taak is het dan wel?” vroeg mijn moeder weer.
“Nou, bijvoorbeeld voor de vrouw van een dominee…” zei de directrice van deze OPENBARE school “Voor de VROUW van een dominee?……” echode mijn moeder met een stem die droop van de ironie, waarop de directrice er snel triomfantelijk op liet volgen: “Die zèlf arts is!”
Waarschijnlijk hebben ze jaren gezocht naar de vrouw van een dominee die zelf arts is, want voorlichting hebben de meisjes nooit meer gekregen. Bij ons thuis is het nog steeds een gevleugelde uitdrukking als we over iemand horen die een hele onwaarschijnlijke combinatie van kennis en vaardigheden heeft zoals die logopediste die naast haar praktijk ook nog een bar bleek te bezitten en alle papieren en diploma;s die je daar voor moet hebben…..

Speciaal ingehuurd

let op de fladderende handenen de speciale 'gehandicapte' grijns


Af en toe zie je eens een film waarvan je denkt dat ze een bepaalde persoon gewoon zo hebben ingehuurd in plaats van een acteur de rol te laten spelen. Een aantal jaar geleden is dat me overkomen. Ik viel halverwege een film in en daar speelde – of was echt – een verstandelijk gehandicapt jongetje in. Hij had precies dezelfde gebaren en bewegingen en ik kon me niet voorstellen dat het een acteur was. Tegelijkertijd moest hij dan wel hele ingewikkelde dingen doen als hij het zelf was. Toen de film was afgelopen, keek ik gretig op de aftiteling en tot mijn verbazing werd de gehandicapte jongen gespeeld door Leonardo Dicaprio!! Ik had hem totaal niet herkend, hoewel ik een paar maanden eerder de Titanic had gezien.Gisteravond was hij weer hier op TV en ik vind het een van de beste films die ik ken. Hij heet :What’s eating Gilbert Grape. Het is een film van 1993 en hij is nog steeds actueel zou ik zeggen. Het gaat over een familie, moeder en vier kinderen, die uit elkaar dreigt te vallen omdat de zorg voor een moeder die 300 kg. weegt en dat gehandicapte broertje steeds zwaarder op de drie andere kinderen weegt, die hun eigen ambities zien verdampen. De karakters, ook van de bijrollen, worden uitstekend neergezet, maar vooral het spel van Leonardo Dicaprio is fenomenaal, Hij doet precies de bewegingen en buigingen van hoofd en vingers na en de uitschietende stem bij opwinding, zoals ik ze vaak heb gezien bij licht hersenbeschadigde kinderen. Hoewel ik dacht dat hij destijds een jaar of 15-16 geweest moet zijn, was hij precies de leeftijd die hij speelt: 18 jaar.

Gisteravond heb ik hem eindelijk vanaf het begin gezien. Omdat ik min of meer wist hoe het verhaal ging lopen, kon ik meer genieten en letten op het spel van alle acteurs en er vielen me allerlei dingen op die me de vorige keer ontgingen. Ik ben er vandaag de hele dag al blij van ook omdat ik een acht had voor mijn proefwerk! Het is een film die ik wel zou willen hebben om van tijd tot tijd te bekijken. Sommige mensen willen een film (welke dan ook) nooit meer voor een tweede of derde keer zien of een boek nog een keer lezen, maar ik vind het heerlijk om op andere dingen te kunnen letten als ik de film nog een keer zie of het boek nog een keer lees. Hoe is dat met jullie?

Niet voor de poes, maar voor wie dan wel?

Een maand lang hebben we de poezen van Jessica te logeren gehad. Eerst wilde ik dat ze muizen gingen vangen, maar toen bleven ze steeds buiten, daarna had de muis zich teruggetrokken in de klk. De klk is de ruimte achter de douche. Je zou er een sauna van kunnen maken, maar ik heb er een voorraadkamer van gemaakt. Hij heet zo omdat die naam de plattegrond stond toen we het huis gingen kopen. Het betekent kledkammare hebben we later gehoord, maar voor ons is en blijft het de klk…..
Af en toe sloot ik eens een van de katten een uurtje op in de klk, maar ze vingen hem nooit. Al die tijd was ik optimistisch dat ze hem wel een keer te pakken zouden krijgen, want volgens mij moest dat beest doodgaan van de honger. Verleden winter heb ik alle pakjes en zakjes uit de klk gehaald zodat ze niet door muizen opgegeten kinden worden en er staan nu alleen maar blikken, potten en flessen in.Op een nacht lag ik daar over na te denken op bed en ineesn wist ik het. Er liggen daar in de klk een aantal verzwaringsdekens en -hesjes. Binnenin een verzwaringsdeken zitten spliterwten… De volgende dag meteen ging ik aan het werk:
Ik haalde de krat met verzwaringsdekens naar voren en meteen kwam er een muis uitgezet!! Ik schrok er van. Ik ben helemaal niet bang voor muizen, maar ze springen zo plotseling weg!
De rode verzwaringsdeken zag er zo uit:

spliterwten aan de buitenkant is natuurlijk een veeg teken....


Bij nadere beschouwing zag je dit:

twee gaatjes. Ik dacht eerst nog ze dicht te naaien....


De appelgroene verzwaringsdeken was er nog veel slechter aan toe:

heeeelemaal aangevreten...


Onderin de krat lag een laagje spliterwten. Tja, wat doe je dan? Verzwaringsdekens kunnen niet gewassen worden, anders krijg je erwtensoep met een wasmiddelelensmaakje. Je kunt ze wel nat afnemen, maar dan wel zo dat de erwten niet nat worden. De dekens kosten 80 Euro per stuk inkoopsprijs…
Ik heb er verder maar niet over nagedacht, maar ze gewoon allebei in de vuilnisbak gekieperd. Vervolgens ben ik de klk leeg gaan halen, zodat de katten makkelijk bij de muis zouden kunnen. Ik vroeg me af hoe de muis al die tijd die droge erwten naar binnen had kunnen krijgen zonder vocht. Maar toen vond ik 6 pakjes cocosmelk van die pakjes waar aluminium aan de binnenkant zit. In alle zes de pakjes was een keurig gaatje gebeten, waarna de muis het water had opgezogen… Daarna heb ik nog twee keer de katten in de klk gehad, maar ze gingen heerlijk liggen spinnen op de lege plank die ontstaan was door het verplaatsen van alles. Ze hebben zo hun eigen regels over voedingstijden. Ik moest ze ’s nachts opsluiten in de serre, anders kwamen ze aan onze slaapkamerdeur zeuren om half vijf in de ochtend. Katten zijn zeer vasthoudend als ze iets willen

De katten zijn inmiddels terug naar Jessica en de muis zit nog in de klk. Ik wil een muizenval kopen, maar zo eentje waar de muis blijft leven. Dat kennen ze hier echter niet in Zweden. Ze zijn hier heel rüktsiktlos met muizen en ander gedierte. Ik zal hem online moeten bestellen en daar heb ik een bloedhekel aan.
20 januari gaan Leo en ik naar Nederland om ons nieuwe kleinkind te bewonderen en dan moet ons huis muizenvrij zijn. Leo vliegt zondagavond de 22e weer terug, maar ik blijf nog tot de 29e. Ik ben druk bezig met de tiendagenmand. Ik stuur een gedeelte op, want de baby is al een week oud als we komen. Dan hebben ze de eerste cadeautjes vast. Tegelijkertijd geeft het mij nog twee weken wat lucht om mijn quiltje af te krijgen…. Misschien ga ik het zelfs redden!

Ik schijn nooit op de juiste plek te zijn……

Het gebeurt op verschillende plaatsen op verschillende tijden, maar helaas ben ik tot nu toe nooit op de juiste plaats als het zo ver is, maar o, wat zou ik het een keer life willen meemaken: Dit, DIT, DIT!!!. Ik vind dat zo sprookjesachtig, net of je ineens in een musical bent beland zonder dat je het wist.
Een beroepsdeformatie heb ik ook. Jullie hebben vast niet dat jongetje gezien met een inactieve bovenlip, een lage tongligging en een hééééle lage spierspanning……… Hij is twee keer in beeld. De tweede keer pakt zijn moeder zijn hand.
Ik kan hem bijna HOREN praten: binnensmonds, rondt zijn mond niet bij de oo, oe en uu en praat veel te vlug. Bovendien kauwt hij waarschijnlijk belabberd.
Ik vond deze video wel toepasselijk voor Kerstmis……