Categorie archief: lente in Zweden

Zomer?

Ik ben een beetje in verwarring mensen!
Als ik nu niet eerst naar de foto’s gekeken zou hebben, zou ik zomaar gezegd hebben dat het na een heel behoorlijk voorjaar voorjaar met weinig late nachtvorst, de hele maand juni en de hele maand juli alleen maar geregend heeft. Meestal zijn de zomers hier beter dan die in Nederland, maar dit jaar was een uitzondering. Toch is het blijkbaar veel minder dramatisch dan in onze herinnering geprent is. Begin juni kwam onze zoon met vrouw en kind uit Flensburg. Toen hebben we toch echt nog mooi weer gehad. We hebben bij ons op het grasveld gezeten,
DSC_1033

We zijn naar de sluizen geweest bij Berg:
DSC_1046

Deze held heeft zelfs in het water gespeeld!! Hij is zeker een kwartier in het water geweest en was er niet uit te slaan.Het water was echt niet warmer dan 15 graden….
DSC_1077

Ergens daarna moet het misgegaan zijn, want toen mijn jongste dochter met man en vier kinderen arriveerde (17 juni) was het verschrikkelijk weer. Het regende, het woei en het was 12/14 graden.
We hebben op 19 juni de koudste en natste midsommarviering ooit gehad. Ik kan me ook niet herinneren dat het programma zo snel werd afgewerkt. Binnen 20 minuten was het al weer over.
DSC_1118
We hadden die ochtend prachtige bloemenkransen gevlochten, maar op de een of andere manier kwam de stemming er niet in.

Het was niet helemaal wat ze zich ervan had voorgesteld..........

Het was niet helemaal wat ze zich ervan had voorgesteld……….


De barbeque die we erna zouden hebben, vond in de oven plaats, ook lekker. Traditioneel is voor de Zweden Midsommar de eerste keer dat ze barbequen, maar onze gastheren waren erg flexibel. Toen we naar huis reden, zagen we nog wel mensen die een barbeque buiten hadden staan en snel door de regen renden met prarplu om het vlees eraf te halen of erop te leggen. Tja Zweden en hun tradities, ZO moet het gebeuren en niet anders! De twee weken daarop was het halen en brengen weer en er werd meer gebracht dan er gehaald werd. Gelukkig kunnen wij ons ook goed vermaken met slecht weer. Hier volgen de foto’s van hoe ik me herinner dat het 90% van de tijd was:
Dit meisje had een rolmodel gevonden in Ronja de roversdochter. Laat het maar aan Astrid Lindgren over om sterke vrouwenrollen neer te zetten! Het liefst keek ze drie keer per dag naar de film, in het Zweeds!!
DSC_1268
Er werden ingewikkelde constructies gemaakt waar je dan overheen moest klimmen zonder de grond te raken:
DSC_1276
Er werd natuurlijk driftig met Lego gespeeld
DSC_1187
Leo heeft een heuse stoommachine gekregen, die natuurlijk uitgeprobeerd moest worden. Ik kan er geen foto van vinden.
Grote bouwsels tot aan het plafond met Kapla:
DSC_1183
We zijn naar de binnenspeeltuin geweest. Naast de gewone klimdingen, was er een heuse vulkaan van zeildoek gebouwd (beetje elastisch), waarlangs je omhoog kon klimmen en dan kon je van de glijbaan, maar ook van de vulkaan zelf afglijden, errrug leuk.
DSC_1281
DSC_1283
En we hebben naar de Tour de France gekeken. Daar was nog heel wat misvertand over. Leo dacht namelijk dat we naar fietsen keken, maar Noah wist zeker dat het om de auto’s ging. Iedere keer als Leo “fiets” zei, zei Noah “AUTO!”
DSC_1280
Tussen de buien door, gingen we een stukje wandelen, of naar Gamla Linköping. Daar kon je touw leren maken, of op de ouderwetse manier wassen en een juk dragen.
DSC_1112
DSC_1116
DSC_1120
Dat zijn de foto’s die je verwacht nietwaar, als er een slechte zomer is? Maar nu laat ik jullie nog wat foto’s zien, waarvan ik niet meer weet dat ze gemaakt zijn. Als het regent, denk je dat het nooit zal ophouden, maar achteraf gezien was het weer niet eens zo slecht dus…..
Zwemmen in et grote meer

Zwemmen in et grote meer


picknicken in een bloemenzee

picknicken in een bloemenzee


DSC_1156
met zijn allen in het bad (je) in de tuin...

met zijn allen in het bad (je) in de tuin…

In mijn herinnering werd het pas op 1 augustus mooi weer, toen we er niet meer op gerekend hadden. Alledrie mijn regentonnen raakten leeg en ik moest bijspuiten met kraanwater (voor het eerst deze zomer) Van de week heeft het pas voor het eerst weer gergend. Over augustus komt nog een apart logje, later…….

Verslagen (met foto-update!)

Hoera, ik kan weer Internetten na drie dagen ellende! Dan had ik weer twee minuten verbinding en dan was het weer voorbij voor een half uur. Van alles geprobeerd natuurlijk, maar niets hielp voldoende lang. Vanmiddag heb ik de provider gebeld, maar die had ook geen tips die ik niet zelf geprobeerd had. Nu krijg ik een nieuw modem opgestuurd per post. Volgende week komt de techneut een paar dagen kamperen in mijn achtertuin, kan hij mooi mijn nieuwe modem aansluiten….. Toen was ik gerust. Ik heb mijn modem van de stroom gehaald en ik ben boodschappen gaan doen. Toen ik terugkwam en ik hem weer aansloot, deed hij het en nu nog steeds!! Had ik misschien eerder moeten doen……. heb ik ook gedaan, maar niet lang genoeg. Wat is dat verschrikkelijk zeg, geen Internet! Ik ben niet verslaafd, maar…….. BAAAALEN!!!! In de tussentijd heb ik even snel bij iedereen gelezen, maar het is heerlijk om ook een beetje te kunnen antwoorden en niet dat je net een antwoord hebt getypt en dat dat dan niet doorgezonden wordt omdat de verbinding weer is verbroken …..
Maar nu over naar waar de titel op slaat. Ieder jaar woedt er in mijn tuin een oorlog tussen mij en de paardebloemen en tot nu toe hebben ieder jaar de paardebloemen gewonnen. Hoewel de Mexicanen die vorig jaar op bezoek kwamen dachten dat we ze zo gekweekt hadden en ze erg mooi vonden, is het toch niet helemaal de bedoeling ,vind ik, om een paardenbloemenveldje te hebben in plaats van een grasveld met borders. Ik vind bloeiende paardenbloemen echt heel mooi, maar ik wil voorkomen dat ze hun zaad in de tuin verspreiden. ik kan ze moeilijk allemaal een condoompje omdoen Daar heb ik iets op gevonden: als een bloem uitgebloeid is wordt hij afgeplukt en in een speciale compostzak gedaan die met de vuilnisman wordt meegegeven. Vorig jaar namelijk, werden de bloemen gewoon bolletjes met pluisjes op de composthoop en woeien vandaar de tuin weer in…..
Dit jaar was er weer iets anders aan de hand. Toen de paardenbloemen in bloei kwamen, gingen wij naar Nederland en toen we terugkwamen, waren de eersten al uitgebloeid! Het gras stond ook zeker 15 centimeter hoog met dus al die bloemen ertussen. De eerste dagen heb ik paardenbloemen geplukt en daarna geprobeerd het gras te maaien. Lang gras wordt niet makkelijk droog en natte paardenbloemenstelen doen daar nog een schepje bovenop. De grasmaaimachine vond het helemaaaaaal niet leuk en weigerde regelmatig. Toen ik bij het laatste stuk aankwam – ik moest tussendoor gewoon ook nog werken – zag ik dat er allerlei andere bloemen tussen opkwamen: kleine margrietjes en karpatenklokjes! Zo Leuk! Toen heb ik maar een graspad ertussendoor gemaaid en de rest heb ik laten staan.
Zo zag het er dus uit met allemaal paardenbloemenpluisjes.
001
Het is net het wegje in het koren’ , jeugdsentiment. Ik ben trouwens blij dat ik het zo gedaan heb, want het is prachtig geworden, heel romantisch. Ik maai alles wel om eind augustus, dan heb ik volgend jaar weer van die mooie bloempjes…, dan kan ik het volgend jaar weer zo doen. Misschien zaai er er zelfs wel plukbloemen bij, dan wordt het een plukbloemenwegje-in-het-koren….
Nu ziet het er zo uit:
036
En in detail zie je dit:
144
Dit is de andere kant:
143
O, ik geniet zo van mijn tuin. de border bij het logeerhuisje is dramatisch vergroot en loopt nu tot de eerste rots en omhoog. Dat vind ik zo mooi als je alle planten kan zien (die er nu nog niet staan trouwens…). Dan heb ik voor het terras nu ook een nieuwe border. Toen mijn dochter en schoonzoon hier waren begin mei, hebben ze de struikjes voor het terras, die hier nog van de vorige bewoners stonden en die tot eind mei, begin juni helemaal kaal en bruin van de winter zijn, dan pas blaadjes krijgen en in september in bloei komen met gele bloemetjes terwijl ik al een geel huis heb, eruit gehaald. Ik heb er onder andere zonnebloemen gezet. Vorig jaar was er geen enkele zonnebloem die het buiten uitplanten heeft overleefd: dit jaar heb ik er meer dan TWINTIG!! Ik heb ze allemaal in één grote groep gezet en ze doen het fantastisch! De grootste en mooiste heb ik aan Tricky opgedragen. Ze denkt misschien wel dat ik haar vergeten ben, maar dat is toch echt niet zo!!!
154
Rechts mijn zonnebloemen met ervoor mijn dilleplanten. Als ze bloeien, ben je meteen die grote lelijke stelen van de zonnebloemen kwijt…
Verder ben ik ook nog aan het moezen in mijn geheime moestuin.Hij ligt achter allemaal struiken en je ziet hem pas als je er komt; alleen mijn aardappels zijn te zien vanaf de oprit, maar die bouw ik op, zodat ik 100 kilo aardappels van 6 planten krijg, ik ben nu vier hoog.
Niks te zien vanaf de oprit, alleen bloeiende planten…
024
052
Dit was toen ze driehoog ware. Ondertussen zijn ze vierhoog en ze bloeien!

051

Ik heb een paar van die planteringsbakken gekocht (is dat een woord?)en ik heb gezaaid: sla, krootjes (bietjes), peentjes (worteltjes), spinazie, peultjes, erwtjes en ik heb twee bloemkoolplantjes gekocht. O ja, en ik heb wat uien gezet. Van de sla, bietjes en spinazie zaai ik iedere twee weken een beetje, dan heb je niet alles tegelijk.
Mijn kruiden (mint, citroenmelisse, rozemarijn, thijm, majoraan, peterselie, oregano en basilicum in de serre) heb ik gewoon in de tuin staan tussen de andere planten door. Dan heb ik in mijn serre: vier tomatenplanten, een minikomkommer(die is geweldig, kan ik iedereen aanraden: ik heb minstens iedere dag een komkommer ter grootte van een halve grote), een meloen en een psialy (of zoiets: die oranje vruchtjes met een ´jasje´)
Ondertussen heb ik ruimte voor mijn foto’s bijgekocht, dus ik kan voorlopig weer vooruit…..

Heb ik weer……

Ik heb zuring in de tuin staan. Ik heb vorig jaar zeker niet goed opgelet toen er een plant in bloei stond, want dit jaar heb ik zeker 25 planten over de hele tuin verspreid staan. Omdat ik vreselijk gezond bezig ben met groene smoothies en zo (logje volgt) dacht ik in het kader van: if you can’t beat them, eat them, om ze in de groene smoothie te doen. Nu had ik voorzichtig een klein stukje blad in mijn mond gestopt, maar dat was verschrikkelijk bitter. Gelukkig bood Google uitkomst. Er zijn zeker zeven soorten zuring en je kan ze allemaal eten, allemaal behalve de ridderzuring. En laat ik nu precies die in overvloed in mijn tuin hebben staan….. Heb ik weer!
Even iets anders. Iedereen is altijd zo bang dat het in Zweden zo koud is, maar de komende dagen wordt 26 graden en totale zonneschijn verwacht. Dat terwijl ik las dat West Europa de koudste zomer sinds 200 jaar tegemoet gaat als je de Franse weerdienst Météo mag geloven……. Heb ik weer!

Van naaien, zaaien en braaien, maar nog niet van maaien

Zaterdagmiddag laat was de laatste sneeuw van onze oprit verdwenen en vond ik dat de lente officieel begonnen is. Het vorige record stond op 14 april, in 2011 en toen was er nog veel meer sneeuw gevallen dan in deze winter.
De sneeuwpop die met Kerstmis door mijn kinderen en kleinkinderen gemaakt is, is nu een zielig hoopje sjaal met bezem…..
037
044
Je kunt ook meteen hier zien dat er voorlopig nog niks te maaien valt…
Het is hier een graad of zeven, maar de zon is erg warm en komt om vijf uur al op. Ik kreeg bijna de neiging om de parasol te gaan opzetten gistermiddag! Vandaag was het dan weer bewolkt en het miezerde af en toe, maar ik ben druk bezig geweest. Ik heb een heleboel gezaaid binnen, maar nu heb ik geen trays meer! ik heb lathyrus, bordauxrode oost-Indische kers, kattesnorren roze en wit, zonnebloemen, juffertjes in het groen wit en van die eenjarige klimplanten gezaaid. En ik moet nog veel meer zaaien, PANIEK PEEUW! Morgen koop ik nog een paar trays… Ik heb op Schiphol twee dahlia’s gekocht en die heb ik in grote potten gezet, dan kunnen ze vast groeien, anders wordt het augustus voor ze bloeien. Het is maar goed dat ik nieuwe dahlia’s gekocht heb, want mijn dahlia’s van vorig jaar zijn óf verdroogd, óf verrot. Nu mag ik van mezelf nog meer dahlia’s kopen, heerlijk! Onder de sneeuw vandaan kwamen ook mijn vorig najaar gezaaide violen. De plantjes zijn nog erg klein, maar ze worden vast mooi.. Overal komen puntjes uit de grond van narcissen en tulpen en de lupine heeft ienie mini blaadjes gemaakt die al een echte lupinebladvorm hebben.
Verder ben ik het tafelkleed aan het afmaken, schiet lekker op. Ik hou erg van multitasken, maar zaaien en naaien is geen goeie combi…. Dus heb ik zorgvuldig mijn handen gewassen en ben stof gaan snijden en intussen heb ik brood gebakken voor het avondeten. Dat braaien doe ik ook weleens, maar vandaag heb ik het alleen voor de rijm opgezet
Ik bak iedere dag een heerlijk klein broodje,precies wat we nodig hebben en de rest van het deeg gaat de koelkast weer in. Ik kan het jullie allemaal aanraden. Morgen, woensdag en donderdag moet ik weer werken, dus dan kan ik niet al te veel doen…. Donderdagavond leen ik mijn auto uit aan een vriendin en dan ‘moet’ ik dus vrijdag ook thuisblijven. Er wordt 18 graden voorspeld. Als ik dan alles in huis gehaald heb, kan ik weer zaaien, (ook veldbloemen buiten!) en wat planken erbij maken in de voorraadkast. Dat is voor de flesjes en potjes van al mijn zelfgemaakte dingen die ik van de zomer ga maken…. Ik heb woeste plannen van zelfgemaakt aardappelmeel (gekookte aardappels in de groentedroger en dan fijnmalen) tot bietjes in het zuur uit eigen tuin. Nu moet ik de tijd nog vinden. Ik denk dat ik van de zomer maar niet slaap…..

delentewilookhiermaarnietkomendipje…

Heel veel heb ik te vertellen.Iedere keer maak ik iets mee waar ik een logje over wil schrijven. Zo hebben we gisteravond een diner gehad met een aantal mensen van bedrijfsleven en Universiteit en de gouverneur van Östergötland, de burgemeester van Linköping en de ambassadeur van Nederland, erg interessant. Van mijn dochter heb ik een hilarisch verhaal gehoord over een cursus creatieve ontwikkeling voor kinderen, dat ik jullie wil vertellen en ik heb een slaapkamer behangen voor het eerst van mijn leven en er foto’s van gemaakt die nog op het toestel zitten. Verder heb ik alle blokken voor het tafelkleed af en ben nu met een ambitieus project bezig om de duizenkleurenjas van Jozef te maken als verkleedklerencadeau voor een kleinzoon. Toch gaat het niet helemaal goed met me. Terwijl ik eindelijk een reis naar Nederland heb kunnen boeken en terwijl ik al weken tegen anderen roep dat het zo veel lichter wordt en dat de lente heus eens komt, ben ik zelf in een soort lethargie vervallen. Ik val bijna in de auto in slaap iedere keer en als ik thuis kom ben ik dodelijk vermoeid, zo vermoeid dat ik eerst een uur ga slapen en de troep de troep laat. Ik heb honger en ik ben depressief gewoon. Mijn mail loopt vol met mensen die iets vragen en waar ik simpelweg niet op antwoord, ik lees dat mensen hun verjaardag vieren en ik reageer niet eens, dat soort dingen. Om half elf ’s avonds kom ik eindelijk uit mijn lethargie en ga ik eens wat doen tot minstens een uur ’s nachts. Daardoor sta ik de volgende morgen moe op en begint het hele liedje weer opnieuw. Ik doe het mezelf aan en ik weet zeker dat het ook weer overgaat, maar ik weet niet zo goed wanneer. Jullie merken het wel, tot later.

In deze tijd van het jaar denk ik iedere dag wel even aan Aron, soms wel meerdere keren.

Aron kwam zo’n anderhalf jaar lang bij mij in de praktijk. Toen hij wegging, kreeg ik deze, zeer toepasselijk:
Hij had me geen groter plezier kunnen doen.
Ik heb de plant in mijn tuin gezet en ieder jaar kwamen er verschillende bloemen aan. Sommigen vinden hem stijf, een grafbloem en zo, sommigen vinden hem prachtig. Toen ik naar Zweden verhuisde, heb ik verscheidene stekken gemaakt, uitgedeeld en de mooiste heb ik zelf gehouden. Die eerste winter was ik totaal niet voorbereid op de kou en ik maakte de grote fout om de Aronskelk in de serre te laten overwinteren
Hij was en bleef morsdood. Toen we in mei naar Nederland gingen met de auto, stond hij daar in de tuin keihard weer boven de grond! Dus ik heb als de donder een stek genomen en meegenomen naar Zweden. Hij deed het, hoewel later dan in Nederland. Daar bloeit hij half mei en hier pas in juni. Vorig jaar heb ik ook weer een stek weggegeven en dit jaar heb ik hem natuurlijk van de winter binnen laten overleven en hem pas eind april in de serre gezet. En toen begon het ineens toch weer te vriezen half mei en hij bevroor andermaal. Ondertussen hebben we ons huis verkocht, dus ik dacht dat ik nu echt einde Aronskelk was, maar gelukkig kwam hij weer op en nu bloeit hij dus, later dan anders, maar toch. Er zat een schattig klein slakje op de bloem en ik heb eerst foto’s genomen voor ik het slakje in de velden naast ons huis heb gegooid.
Hij staat buiten bij de ingang van ons huis, te bloeien, dus als ik kom en als ik ga en tussendoor denk ik aan Aron, die bij mij in de praktijk kwam, 1 x per week, later een keer per twee weken, uit Teteringen. Dus toen zij verhuisde naar Teteringen, dacht ik ook aan Aron. Hij is ondertussen volwassen geworden, misschien woont hij er niet eens meer. Maar mijn Aronskelk bloeit ieder jaar!

Het is allemaal zo dubbel, hebben jullie dat nou ook?

Sinds een poosje alweer heb ik een echt writers-block. Dat komt zo: terwijl zij hard bezig is haar leven op te pakken zonder kanker – ze besefte pas goed wat er allemaal had kunnen gebeuren toen het al over was- en terwijl zij en zij tegen een loden vermoeidheid vechten, terwijl zij te horen heeft gekregen dat ze niet kan genezen en gewoon doorgaat met het doen van vrijwilligerswerk, terwijl zij iedere dag nog maar moet afwachten of de liefde van haar leven en de vader van haar twee jonge kinderen niet terugvalt na de laatste beenmergtransplantatie, terwijl dat allemaal op het net aan mij voorbijtrekt, ben ik gewoon GELUKKIG! Het is hier echt zomer, mijn tuin is prachtig, Tobbe is bezig een trapje naar de ingang van het huisje te maken, Leo werkt weer hele dagen en morgen gaan we naar Hamburg en op de terugweg langs hem in Flensburg.
Het afgelopen weekend waren ze er dan eindelijk, onze vrienden die twee jaar geleden een ongeluk kregen in Zweden op weg naar ons toe. Het was oergezellig; het is heerlijk om mensen te gast te hebben die alles leuk vinden en overal in geïnteresseerd zijn.
Volgende week donderdag komen ze terug van hun rondreis en dan gaan we midzomer vieren in Rimforsa en dansen om de meiboom…..
Het weer is hier echt heel redelijk. Het is een graad of 20, behalve als er ineens een bui komt. Dan zakt de temperatuur tot 12 graden in vijf minuten. Als de zon dan weer schijnt, is het in no time ook weer opgewarmd. De zon gaat hier voor vieren op en als je om zeven uur wakker wordt, is hij gewoon al warm. Vandaag heeft de zon zowat de hele dag geschenen, heerlijk. Hij gaat vanavond om een uur of tien onder, maar het wordt niet helemaal donker als er geen bewolking is. Vanmorgen heb ik bij Jessica op school twee kinderen bekeken en er advies over gegeven. Daarna ben ik wat spulletjes gaan halen om mee naar Duitsland te nemen en een cadeautje voor Jessica die vrijdag jarig is en dan zijn we er niet. Daarna ontdekte ik een nieuw kledingwinkeltje met precies mijn smaak en ook nog grote maten! Daar heb ik even voor 350 Euro kleren gekocht, maar dan ben ik ook voor de hele zomer klaar en misschien ook wel voor volgend jaar. Verder kon ik het niet laten om nog wat plantjes te kopen en daar heb ik mezelf behoorlijk mee in de vingers gesneden. Ik moet ze vanavond nog planten, anders zijn ze maandag verlept….. Ik moet vanavond ook nog even alle bakken water geven, want we vertrekken morgen om half zes, dan zitten we precies met lunchtijd op de boot naar Duitsland (Rödby-Puttgarden)
Een paar fotootjes vooruit:

de zijtuin, niet alles bloeit, maar er bloeit overal wat….


donkerpaarse akelei. Ik heb ze ook in lichtpaars, roze en roze met geel. Ik zorg er altijd voor dat het zaad door heel de tuin verspreid wordt….


vriend met violen


naar Norrköping


waar we heerlijk op een terrasje zaten te eten toen er een kletterbui losbrak. Wij zaten onder de parasol, maar deze ongelukkigen zaten onder de boom…..


Zo kabbelt ons leven door, het is heerlijk in de zomer in Zweden. Maar toch….dat dubbele gevoel blijft. Als ik gelukkig ben, wil ik graag dat IEDEREEN gelukkig is…. Ik weet ook wel dat je geluk niet kan afdwingen. Stuk voor stuk vind ik de mensen die ik genoemd heb, erg dapper. En de vreugde wordt juist heel sterk gevoeld doordat er ook veel verdriet is. Net zoals de strenge Zweedse winter maakt dat de zomer hier zo juichend is, maakt het verdriet en de angst dat de vreugde en de liefde extra sterk doorkomen. Dat haal ik wel uit al die logjes. Maar soms even niet hoor! Soms is de koek even op en dat mag ook…. In ieder geval: het voelt dubbel. Ik ben gelukkig, maar mijn geluk is een beetje onbetekenend of zo, niet helemaal verdiend, of zo, misplaatst of zo, weet ik veel. In ieder geval is het moeilijk om voluit juichend te bloggen, zo voel ik het.

“Oma, waarom moet die boer eerst op zijn kop gaan staan?”

” En we gaan nog niet naar huis…….Niet naar huis gaan, niet naar huis gaan, of de boerl moet op zijn kop staan
Zoals altijd als ik naar Nederland kom, neem ik me van te voren voor om logjes te schrijven en zoals iedere keer komt het er niet van……. Het was een heerlijke week en zoals altijd: een week is precies genoeg. Het is heerlijk om weer thuis te zijn. Het is hier net zo koud geweest als in Nederland en mijn nieuwe aanplant heeft gelukkig genoeg water gekregen tijdens mijn afwezigheid. Leuke dingen hebben we gedaan in Nederland. Ik heb al mijn kinderen en kleinkinderen goed kunnen spreken, heb met allemaal wat anders leuks gedaan en zondagavond zijn we nog met zijn allen bij elkaar gekomen voor eten en spelen.
Woensdagmiddag ben ik met mijn oudste dochter naar Het Delftse Hout geweest. Het ligt achter Ikea en je bent net ver genoeg van de snelweg om hem niet te horen… Het is een afgegraven veenplas, iets kleiner dan de Kralingse Plas en ze hebben er een bos omheen gebouwd. Ieder jaar storten ze zand, zodat je een strand hebt. Als de kinderen een echt ambitieus zandkasteel willen bouwen, komen ze bij de modder terecht. Het water was nog wel koud, dus we zijn niet verder dan onze heupen gegaan en verder hebben we heerlijk gezond en ijs en een broodje kroket gegeten. Je kon ook waterfietsen huren, maar dat hebben e niet gedaan. Helaas was ik mijn fototoestel vergeten omdat ik mijn badpak in de tas van mijn dochter had gedaan, stom, stom, stom….Het is beslist een aanrader, alhoewel ik heb begrepen dat het in de zomer daar niet helemaal veilig is i.v.m. botulisme.
Donderdag ben ik met een lieve vriendin naar Zoetermeer geweest en nadat ik haar weer thuis had afgezet, ben ik nog even naar het quiltwinkeltje gegaan Ik heb schattige stof gevonden: RUPSJE NOOITGENOEG!! Dat kon ik natuurlijk niet laten liggen. Ik weet al wat ik er van ga maken, dat horen jullie nog wel…..

Daarna heb ik de boeken gekocht voor de kleinkinderen en een boek voor Leo: de kunst van het veldspel, een ‘honkbalroman’ Dat is een cadeautje omdat we vandaag (5 juni) 43 jaar getrouwd zijn, logje volgt
’s Avonds ben ik even bij Lieke aangegaan, want zij had logé’s uit Zweden! Ellinor, een van de twee, heeft Lieke via mij leren kennen, maar ze is intussen naar Umeå verhuisd, dat is net zo ver van Linköping(waar ik woon) als Groningen……. Zweden is een enorm land…. We zijn even naar Kinderdijk gereden en hebben daar wat gewandeld Het was pokkeweer Er waren helemaal geen andere toeristen…
Op vrijdag ben ik met mijn jongste dochter en haar drie kinderen naar De Efteling geweest. En jongens: ik blijf gewoon een kind, ik blijf gevoelig voor de magie daar!


En ik ben niet de enige die geniet…


Gelukkig was het redelijk weer, niet koud, we hebben een klein druppelbuitje van 10 minuten gehad, verder was het prima. Heerlijk om weer eens in de Efteling te zijn! Het stond al lang op het programma, maar het kwam er maar steeds niet van.
Zaterdag ben ik <hier geweest. Er waren studiedagen met Winny Dunn, erg interessant. Vroeger was ik docent bij Anders kijken naar kinderen. Ik heb ook haar geholpen met de verkoop. Vroeger was ik de eigenaar van Sisigma. Een hele dag met leuke mensen bijgekletst…Toen ik terugkwam in HIA, bleek mijn dochter ineens drie kinderen erbij gekregen te hebben. Met een beetje inschuiven, vonden we allemaal een slaapplaats. Zondag was het werkelijk verschrikkelijk weer, koud en het regende. Toen ik uit Zweden vertrok, was het prachtig weer en ik had dus niet zo veel warme dingen meer om aan te trekken. Na de Kerk had ik met mijn zoon, zijn vrouw en hun twee kinderen afgesproken om naar Dordt in Stoom te gaan….. Ik had een rok aan en blote benen in sandalen. Bovendien had ik alleen een fleecejas bij me en geen regenjas. We waren dapper, we zijn toch gegaan, zij het iets aangepast. In plaats van stukken te lopen, in rondvaartboten te stappen en overal te kijken, hebben we de stoomtrein heen en weer terug genomen. We zaten in de restauratiewagen. Ik voelde me wel een beetje Oriënt-express moet ik zeggen, behalve het weer dan. Ook hier had ik helaas niet mijn fototoestel bij me (in de auto laten liggen), maar mijn zoon heeft foto’s genomen. Ik heb ze alleen nog niet.
Daarna zijn we gaan eten bij mijn jongste dochter en mijn oudste is ook gekomen met haar gezin. Twee van de drie logeerkinderen aren ondertussen weer weg, dus we zaten met 7 volwassenen en 8 kinderen – waaronder twee babies – gezellig te chillen. Dat zag er ongeveer zo uit:


Er bleef er eentje onverstoorbaar met de trein spelen


de meiden legden onverstoorbaar in de regen lamscarbonaadjes op de barbeque . Ze waren HEERLIJK!


Maandag heb ik een rustig dagje gehad, beetje voorlezen, beetje koffers pakken en ’s middags ben ik voor ik naar Schiphol ging nog even bij mijn vader geweest. Hij is negentig en nog kerngezond, het enige is dat hij slecht ziet. Ik reis altijd het liefst met alleen handbagage, want dan hoef je nooit op die band te wachten. Bij de beveiliging werd ik eruit gepikt. Helemaal vergeten dat ik ook nog een linkshandige schaar had gekocht bij het quiltwinkeltje. Op dat ene incident na, verliep de reis voortreffelijk. Heet was om half elf nog licht en het is eigenlijk niet donker geworden vannacht….. Heerlijk, ik ben weer thuis!

Tobbe (3x)

Toen ik een paar weken terug met de tuinman de hele tuin bekeek om te bespreken wat hij eraan ging doen, kwamen we ook bij het logeerhuisje. Dat is afgelopen winter van zijn sokkel gevallen. Het stond op een aantal betonnen paaltjes en is daar scheef vanaf gezakt. Ik vroeg of hij er wat aan kon doen, maar dat beantwoordde hij ontkennend. Hij zei dat hij wel een neef had die misschien zou kunnen helpen. “Graag”, zei ik en hij beloofde dat zijn neef contact zou opnemen. OK, dit is Zweden, dus er gebeurde daarna helemaal niets. De tuinman kwam één dag en daarna een hele tijd niet. Ineens was hij er weer en voor ik hem in de gaten had, had hij al mijn moestuin en mijn composthoop van 20 jaar afgegraven en daar nieuwe aarde gestort en gras gezaaid. Daarna hoorde ik weer niks van hem.
Op een gegeven moment werd ik gebeld. Dat bellen en gebeld worden in het Zweeds, is nog steeds niet mijn sterkste kant. Ik hoorde iets van trädgard (tuin) en bij mij geweest, iets van byyg (bouwen) en toen hoorde ik gäststuga. Het was dus de neef van de tuinman en hij vroeg of hij langs kon komen. Hij moest toevallig in Sturefors zijn en kon makkelijk langskomen, meteen. Prima natuurlijk. Hij kwam en inspecteerde mijn huisje. Hij had nog nooit zoiets gezien zei hij en het hele huisje moest opgetild worden en dan moest het opnieuw gefundeerd worden. Ik zei dat waar het stond er geen kranen bij het huisje konden komen “Kranen?”vroeg hij. Hij zei vervolgens dat hij het gewoon ging optillen met een soort krik en dan boomstammetjes eronder ging leggen waarover hij het huisje dan zou kunnen rollen en dan kon hij de onderlaag verstevigen en een nieuwe ‘fundering’ aanleggen. ÖK, wanneer?’ vroeg ik. Dat kon hij niet beloven. Ik zei dat ik gasten kreeg op 12 juni en dat ik het dan graag af wilde hebben. Hij keek mij aan met een hoop boerenslimheid in zijn ogen en zei dat dat wel zou gaan lukken. Hij schreef meteen zijn telefoonnummer op en zijn naam . Tobbe heet hij. Afgelopen donderdag kwamen hij en zijn neef de tuinman hier de hele dag. De tuinman heeft een stuk grasveld omgeploegd (met de hand hoor!) en Tobbe heeft in zijn eentje mijn huisje opgetild met een lullig hand-hydraulisch pompje (een beetje uit de hand gelopen krik) en dat staat nu op allerlei balken en houten kratten. Er komt doek onder en dan grint en dan een soort onderstel.Het blijft zo hoog staan, heeft hij al aangekondigd, dus er moet een trapje naar de deur komen. Toen heb ik hem meteen gevraagd of hij er dan ook een klein voorportaaltje aan wil bouwen, zodat de gasten hun schoenen nog buiten uit kunnen trekken en in een kastje of zo stoppen wat naast de deur buiten komt te staan. Dat heeft hij beloofd, hij gaat dat volgende week doen, volgende week als ik in Nederland ben. Dat was een keer tobbe.
Verder heb ik erge last van mijn knie! Ik heb vanavond gewoon een paar uur geslapen, want als ik zat schoten de steken door mijn knie. Die knie is al een keer geopereerd toen mijn meniscus daar gescheurd was, dus ik vrees dat het vette slijtage is….. Dat was twee keer tobbe.
Twee, drie hele dagen heb ik nu in de tuin gewerkt. Het is hier ook schitterend weer en ik heb (samen met de tuinman) heel wat werk verzet. Ik heb mijn dahlia’s in de tuin gezet en mijn Cosmea en kattesnor uitgeplant. Mijn zonnebloemen zijn dit jaar allemaal mislukt. Er was er maar 1 opgekomen van de twintig die ik had gezaaid en die ene is bij het uitplanten dood gegaan. Nu hoop ik maar dat ze jonge zonnebloemen als plantjes verkopen in het tuincentrum, anders heb ik dit jaar geen zonnebloemen en dat kan natuurlijk niet in een geel Pippihuisje! Maar goed, ik kan dus niet in de tuin werken met handschoenen en zelfs soms niet met schoenen (dat gras voelt zo heerlijk onder je blote voeten) met als gevolg dat ik mijn voeten en ook mijn handen niet meer schoon krijg. Ik zit een keer per dag twee uur lang in de tobbe met Lush, allerlei andere reinigingsmiddelen en nagelborsteltjes , maar ik krijg ze niet schoon. Dat is dus drie keer tobbe. Morgen kom ik naar Nederland MET ROUWRANDJES ONDER MIJN NAGELS!

Wat overigens niet-tobbe is, is dat ik zowel aan de tuinman als aan Tobbe nog geen cent betaald heb! Toen ik er afgelopen donderdag over begon, zei de yuinman, dat hij gewoon een rekening zou sturen en als ik dan mijn persoonsnummer zou invullen, zou ik ook nog maar de helft hoeven betalen. De andere heft krijgt hij dan van de belasting uitbetaald. Je mag per jaar 50.000 Kroon gebruiken voor verbetering van huis en tuin en dan hoef je dus maar de helft te betalen. Dat geldt overigens alleen voor het arbeidsloon. De materialen moet je gewoon wel voor 100% betalen…..

Het wordt irritant en saai.

Een mens begint een blog om anderen over haar gevoelens en belevenissen te vertellen toch? Mijn gevoelens en belevenissen liggen op het moment allemaal in de lentesfeer. Ik heb een aantal prachtige foto’s van de tuin gemaakt. Dat is niet zo moeilijk, want de tuin is prachtig! Woest, maar prachtig…. Carefull what you wish for. Mijn hele leven wil ik al een huis met een grote tuin Nu heb ik dat en nu is de tuin te groot voor me…. Langzaam maar zeker verwildert hij. Ik heb nu een tuinman, maar ik weet niet of hij nog een keer komt….. Morgen komen twee jongens van de kerk me helpen en als tegenprestatie ga ik verse asperges voor ze koken. Voor de zekerheid heb ik ook nog frites achter de hand… Een aantal dingen zijn gewoon te zwaar voor me, met zakken aarde sjouwen b.v en lang spitten en bukken en overeind komen, bukken en overeind komen, bukken en overeind komen. Ik ben de 80-jarige oorlog met de paardenbloemen aangegaan. Het is geen doen op dit moment om ze eruit te halen, het zijn er te veel. Nu pluk ik dus twee keer per dag alle uitgebloeide paardenbloemen. Ook dat is nog onbegonnen werk, maar wat me wel lukt is om bijna alle blaasbloemen te plukken voor ze zich verspreiden. Ik doe ze natuurlijk niet op de composthoop, want anders krijg je ze gewoon weer terug, maar ik heb ondertussen drie van die grote vuilniszakken vol met paardenbloemen en een aantal planten. Het geeft me wel tegenstrijdige gevoelens moet ik zeggen. Het staat best leuk een rand paardenbloemen, maar als je er niks aan doet, verstikken ze alle andere planten….

(even de foto vergroten door er op te klikken) Zeg nou zelf: dat staat toch schattig zo’n rand met paardebloemen? Bleef het maar bij een rand….


Toch voel ik me een beetje een massamoordenaar. Heb ik hier zitten beweren dat ik zo dol ben op grote gezinnen, roei ik met mijn andere hand hele families uit!
Nou, foto’s dus… Het is moeilijk om een foto te vinden ZONDER paardenbloemen er op, maar ze zijn er wel als je goed kijkt
Sorry voor de mensen (LYDIA) die zitten te wachten op foto;s van villa Zebra, dat komt nog wel een keer.
Foto’s dus…

Mijn clematis is uit! Prachtig al die bloemen….


Hier is de foto van een paar dagen geleden.

Deze paarse clematis groeit in een ribes die nu ook bijna bloeit, heel mooi


clematis in de appelboom

Mijn Puttershoekse hoekje. Ik had de hosta uit mijn oude tuin uitgestoken en meegenomen hier naartoe, maar er is vergeetmeniet, speenkruid en een bodeauxrood tuingeraniumpje op meegelift.


Naast het pad naar de garage, Onze bloeiende krentenboompjes en …..paardebloemen


pioenroos in de knop. Noteren jullie ook even een nog bloeiend blauw druifje links onderin?


Bloeiende akelei. De witte en roze bloeien het eerst, de paarse komen later….


Ik heb één net perk. Dat is het enige wat ik (bijna) helemaal heb zoals ik het wil. Er staan voornamelijk vaste planten in. De foto daarvan bewaar ik voor later. Mijn fototegoed is op op mijn blog, dus ik moet eerst weer een aantal foto’s van oudere logjes wissen. Ondertussen is het woensdagmiddag kwart voor vijf. De jongens zijn weg alweer en ik zit tegen mijn presentatie aan te hikken. Morgen moet ik die geven. Ik heb er nog bijna niets aan gedaan. Het onderwerp is me vertrouwd, maar ik zit tegen dat Zweeds aan te hikken. Ik heb een ONVOLDOENDE voor mijn landelijk opstel gehaald! Niet op inhoud, maar op taal. Ik beweer wel van alles, maar het is grammaticaal en spellingsgewijs niet correct. En dat kan natuurlijk niet schriftelijk stelletje bureaucraten. Ik loop nu tegen het feit aan dat ik oud ben. Sommige constructies krijg ik dan gewoon niet in mijn kop. Als ik nu mondeling iets doe, maak ik het goed met mijn mimiek en gebaren. Dat heb ik trouwens altijd al gedaan, maar wat nu het ergste is: ik ben mijn vertrouwen kwijt! Ik moet mezelf een schop onder mijn kont geven en gewoon aan de slag gaan, maar ik krijg mezelf niet zover, Ondertussen is het 25 graden hier, heerlijk. Het blijft voorlopig zo. Dus ik wil de tuin in, paardenbloemen plukken…….. Het zal er wel weer op neerkomen dat ik vannacht tot twee uur bezig ben en dat ik morgenochtend om zes uur nog even de laatste dingetjes doe, zoals altijd. Zou ik ooit nog leren om niet uit te stellen?