Categorie archief: Industriële Ecologie

Gaan we nou nog terugkomen of niet?

Dat wordt ons – soms bedekt, soms rechtuit – gevraagd. Vorig jaar herfst waren we het erover eens dat we terug zouden gaan dit jaar. We zouden in augustus ons huis te koop zetten en dan in november of december naar Nederland verhuizen, naar een appartement in het centrum van Rotterdam. Leo wil hoog en pal in het centrum en ik wil vooral een dakterras en op loopafstand van de winkels. Daar komt natuurlijk het eerste probleem al om de hoek kijken. Op 10-15 hoog heb je natuurlijk geen dakterras en als je in het centrum 1- of 2- hoog zit met dakterrras, is het altijd zo donker met al die gebouwen om je heen. We hebben een poosje geflirt met de Markthal tot we zagen dat de ene kant weliswaar naar het zuiden uitkijkt, maar dat er een groot gebouw voor zit en dat de andere kant niet alleen naar het Noorden uitkijkt, maar dat er ook nog eens een grote flat voor gepland is! Ik heb naar flats in de Hofdame gekeken en naar een flat op de Botersloot met een gemeenschappelijke tuin, maar dan heb je niet eens een balkon! Die woningen in het nieuwe Stadstimmerhuis leken ons wel wat, maar die zijn intussen allemaal weg…. Goed: we laten die huizen even zitten en gaan naar de motieven.
In de eerste plaats hebben we het hier allebei erg naar onze zin, NOG wel. Als de kinderen allemaal minstens 2x per jaar komen en we krijgen vrienden en allerlei familie, is het hier fantastisch. In de zomer wonen we hier in een paradijsje. In de winter wonen we hier in een kerstkaart. Ik vind het heerlijk om 5-6 uur per dag in de tuin te werken, lange wandelingen te maken zonder iemand tegen te komen en te zwemmen in kristalheldere meren NOG wel en ’s winters een beetje te naaien en genealogie te doen zolang mijn ogen het nog doen. Leo vindt het heerlijk om wat op de Universiteit te rommelen en ’s winters om de hele voetbalcompetitie te volgen als hij niet ziek wordt. We hebben leuke buren en vrienden hier alleen geen kinderen Als Ostergötland in Zuid-Holland lag, zouden we niet erover piekeren om terug te komen.
Toen we hier kwamen wonen, heb ik bedongen dat ik 1x per maand naar Nederland kon gaan. Ik wil betrokken zijn bij het leven van onze kinderen. Ik vind het heerlijk om te zien hoe ze alle vier met hun karakter vorm hebben gegeven aan hun leven en op hun eigen manier met hun omgeving en hun kinderen omgaan. Ik hou ook veel van onze schoonkinderen en ben hun uiterst dankbaar dat ze onze kinderen zo gelukkig maken. En dan de kleinkinderen! Ik weet uit ervaring hoe snel kinderen opgroeien en dat je moet genieten van het proces. Natuurlijk is Leo voor mij het allerbelangrijkste, daarom heb ik ook zonder met mijn ogen te knipperen gezegd dat ik met hem mee naar Zweden zou gaan. Dat 1x per maand naar Nederland kan nu niet meer. In de winter kan ik Leo eigenlijk geen dag alleen laten. Eten klaarmaken gaat nog wel, maar de kachel moet aan en hij kan geen hout sjouwen, sterker nog: hij moet zo min mogelijk aan afkoeling bloot staan. Dan heb ik het nog niet eens over sneeuw schuiven….. Toen mijn vader in maart van dit jaar overleed, ben ik wel naar de begrafenis gegaan, maar meteen de volgende dag weer teruggekomen. Als Leo me niet bezworen had dat hij gewoon een dag alleen kon zijn voor deze gelegenheid, was ik niet gegaan. Daar komt nog bij dat we nu ook niet meer samen kunnen reizen sinds Leo bloeddialyse heeft. Hij moet iedere drie dagen gedialyseerd worden en een gastdialyse regelen in een ander ziekenhuis kan wel, maar is een administratief uiterst ingewikkelde procedure. Omdat Leo op 2 september een promotie heeft in Nederland waar hij in de commissie zit, hebben we nu geregeld dat hij in het Franciscusziekenhuis wordt gedialyseerd 2x, maar het heeft drie maanden geduurd voor het rond was. De lust om spontaan er even uit te gaan wordt op deze manier grondig de grond ingeboord. We wilden dus naar Nederland. Ik heb mijn huis al flink opgeruimd, winterkleren zitten in dozen in de garage, MAAR…. toen werd het lente en mooi weer en de plantjes begonnen te groeien en Leo knapte op. Leo is aan een project bezig dat tot volgend jaar april duurt en hij heeft de hoop van een transplantatie niet opgegeven. AL onze kinderen kwamen hierheen met hun kinderen en we konden allebei volop genieten. Voor Leo hoeven we niet terug naar Nederland, hij wil hier wel blijven. Mijn kinderen hebben me allemaal gewaarschuwd dat ik echt een lapje grond moet hebben als we verhuizen, want ik word heel blij van plantjes arrangeren en laten groeien. Ze zijn bang dat een balcon niet genoeg is voor mij. Mijn hele leven lang heb ik me niet door angst laten leiden bij het nemen van beslissingen en dat weiger ik nu ook. Waar ik wel bang voor ben is, dat we op een gegeven moment niet meer terug KUNNEN, of dat de kinderen allemaal een week of twee vrij moeten nemen om ons te helpen verhuizen, daar ben ik bang voor. Don’t fence me in, daar ben ik allergisch voor. Bovendien kan ik ook wat krijgen! Om ziek te worden ben ik niet zo bang, maar ik ben nogal onhandig en een enkel of een heup is zo gebroken op deze leeftijd. Maar goed, we hebben de beslissing genomen om volgend jaar in augustus ons huis te koop te zetten en van de winter een mannetje alle plafonds en de meeste muren te verven, om de vloeren te laten slijpen en om de buitengevel schoon te laten maken, hier en daar een likje verf, zulke klusjes, zodat het huis er op en top uitziet volgend jaar en dan blijven we er gewoon nog een jaar in wonen. Voor de rest zien we wel. Het vliegveld van Linköping is vlakbij en als er af en toe een kind komt voor een weekendje en in de vakanties, houd ik het wel uit om opgesloten te zitten op het platteland. Tenslotte hebben we email, telefoon en, o wonder, SKYPE!
2012-12-24_11.52.37

Zijn jullie daar nog?

Van alles heb ik gedaan, maar bloggen is een paar weken lang niet gelukt. Ik kreeg al ongeruste mailtjes, maar ik had ook nog even een emotioneel klusje te verwerken en dan kan ik nooit bloggen. NU wil ik er vandaag nog een logje uit knallen, anders komt er niks meer van. We zijn in Nederland geweest, vandaag ga ik vertellen van de dag dat Leo promotor was. De promovendus was een vriend van ons die in Colombia woont en uit Esbeek komt. Hij heeft ons bijgestaan toen Leo in Colombia in het ziekenhuis terecht kwam 2 jaar geleden, dat schept een band natuurlijk. Dat kan je hier -en de berichten daarna – lezen.Vorig jaar is hij nog even bij ons geweest en hebben we een lange wandeling gemaakt. Ik had hem beloofd op zijn promotie te komen en nu Leo de promotor was, wilde ik natuurlijk helemaal. Leo had oorspronkelijk voor vrijdag voor mij geboekt, maar dat hebben we vervroegd naar dinsdag. Ik had een prachtig promotiepak: een zwarte broek met een zwart shirt en een paarse halflange kreukzijden jas erop. Het enige probleem was: ik had er alleen blauwe schoenen onder en ik had geen tijd gehad om zwarte te kopen zoals ik van plan was. Mijn schoondochter wist raad. Ze is heel klein en slank en heeft maatje 36 van schoen, maar als ze zwanger is (en dat is ze) heeft ze altijd twee maten groter. Ze had een paar prachtige nieuwe zwarte laarsjes staan met hoge hakken(die nu zo in de mode zijn) en die mocht ik aan. Ik zag er prachtig uit, ook al zeg ik het zelf. Ik was keurig op tijd en kon nog zelfs met wat mensen koffie gaan drinken voor het zo ver was. Toen het bijna begon, kwamen we binnen en Bart was er al. Hij stond nerveus te stralen.
060
Precies om half twaalf kwam de pedel binnen met de professoren er achteraan in een rijtje…….
102
Alle professoren namen plaats achter een grote tafel en legden hun mutsen af. Leo zag er met zijn muts op en die lange jurk aan, precies uit als zijn moeder, maar dan met baard!
086
Eerst houdt de promovendus een voordracht van ongeveer een kwartier, daarna mogen de professoren één voor één een vraag stellen en de promovendus moet dan zijn stellingen en onderzoek verdedigen. Ik vond het er hard aan toegaan, maar Leo verzekerde me later dat dat heel gewoon is bij een promotie. De promovendus moest zich een paar keer vurig verdedigen,
070
maar gelukkig: precies een uur later kwam de pedel terug en zei “Hora est” Dat betekent “Het uur is om”. Dan valt alles stil (zelfs midden in een vraag) en gaan de professoren weer weg achter de pedel aan om te overleggen. Dat is een wassen neus, want als het niet goed is, wordt het proefschrift helemaal niet aangenomen en gaat de hele promotie niet door. Na een minuut of tien komen ze dan weer terug, achter de pedel aan en gaan allemaal weer zitten achter de tafel. De promovendus neemt dan plaats voor de tafel geflankeerd door zijn paranimfen en krijgt zijn bul overhandigd.
093
De hoofdpromotor (Leo dus in dit geval) houdt dan nog een persoonlijke toespraak over het afgelegde traject en over de waarde van het onderzoek voor de wetenschap. De jonge doctor wordt dan ook welkom geheten enz. enz. Daarna verdwijnen ze weer achter de pedel aan en dan is er een receptie voor iedereen. Omdat Bart gepromoveerd is vanuit het Off Campus Ph-D programma Wat Leo samen met Prof. Don Huisingh ooit heeft opgezet, werd hij automatisch lid van de Vikingcub. Dat zit zo: De eerste promovendus van het programma was een Noor en hij heeft de Vikingclub opgericht. Iedereen die na hem via het programma zou promoveren werd lid van de Vikingclub, waarbij hij een oorkonde krijgt en de vikinghelm op mag.

Tussen Leo en Bart in staat Prof. Don Huisingh, die samen met >Leo het Off.Campus Ph.D programma heeft opgezet..

Tussen Leo en Bart in staat Prof. Don Huisingh, die samen met >Leo het Off.Campus Ph.D programma heeft opgezet..

Ok, daarna hebben we ook nog een heus avontuur beleefd, maar dat komt morgen. Dit logje is al te lang. Ik wil eindigen met te zeggen dat ik trots ben op Bart, maar ook op Leo. Ik werd warempel door iedereen gefeliciteerd! Niet alleen de promovendus en aanhang wordt gefeliciteerd, maar ook de promotor (en zijn vrouw)! Wisten jullie dat? Ik niet…..

De Hansa Green Tour in Hamburg

Een keer per jaar wordt de Hansa Green Tour georganiseerd. Dan wordt er met een aantal electrische auto’s een tour gemaakt langs een aantal Hanzesteden en de groene projecten worden aangestipt en besproken.

twee van de elektrische auto’s voor het Marriotthotel


Leo was uitgenodigd om vrijdag wat te vertellen over Zweedse ecologie /en ook voor donderdagmiddag en -avond waren we uitgenodigd om aan het programma deel te nemen. Ik heb op een elektrische fiets door Hamburg gereden en jongens, IK BEN OM!!! Het is hier nogal heuvelachtig en een stukje fietsen is gewoon erg vermoeiend. Onze nieuw gekochte fietsen voor we naar Zweden gingen, staan al twee jaar in de schuur….. Toen we nog in de stad woonden, fietsten we wel, maar hier moet je al beginnen met 800 meter heuvelop naar de verharde weg…We gaan ze echt kopen, elektrische fietsen bij Hartman, die kennen we. We moeten maar eens even kijken of we een deal kunnen maken dat we onze gewone fietsen kunnen inruilen. Dat wordt weer een keer naar Nederland gaan met de auto en fietsaanhanger.

De accu zit onder de bagagedrager


We kregen een rondleiding door ‘Hafencity‘ , een ambitieus en groen project in het oude havengebied van Hamburg. Het is zo uniek, omdat ze echt helemaal van scratch konden beginnen. Het havengebied was namelijk lange tijd verboden voor bewoning. Ik begreep dat er een hek omheen stond met bewaking. Zo kon je dus geen kam bananen stelen b.v. Aan de randen werd het wel bewoond, maar alleen de hele onderste bevolkingsgroep. Op een gegeven moment was het zo, dat ieder derde kind dat daar geboren werd, levenslang afhankelijk was van hulpverlening . Ze zijn nu bezig een stad te bouwen waarin alle bevolkingsgroepen vertegenwoordigd zijn – ook qua leeftijdsopbouw – , evenals bedrijven en cultuur- en uitgaansgelegenheden. En dat moet dan ook nog eens ecologisch verantwoord zijn. Als je het interessant vindt , kan je alles nalezen op de site (klik op Hafencity eerder in de tekst). De man die ons rondleidde was erg enthousiast, maar kon met al zijn enthousiasme niet verhullen dat het peperduur wonen is daar en dat mensen uit de onderkant van de samenleving niet snel een huis daar kunnen betalen….. Ze hebben wel een ecologieprijs gewonnen met hun plan.

Het Unilevergebouw in Hafencity. Achte die groene gevels wordt gewerkt en langs de kanten zijn allemaal leuke innovatieve winkeltjes. Het gebouw is ook op zaterdag en zondag gewoon toegankelijk, als er niemand werkt…..


Voor het diner zijn we nog bij een winkel geweest waar ze allereli dingen aanbiden die elektrisch aangedreven worden.

Deze kopen we niet hoor! maar hij is wel gaaf!


Op dit skate board kan IK het zelfs, denk ik….


We sliepen in het Marriothotel, heerlijk luxe. Toen Leo vrijdagochtend naar het minisymposium ging, ben ik lekker gaan zwemmen. Daarna kregen we nog een lunch aangeboden en konden we op weg naar Flensburg (ongeveer 3 uur rijden). De Nederlanders moesten ook nog de lange tocht terug rijden met elektrische auto’s, die iedere 200 km. aan de stroom moeten.

Er was ook een auto bij die op biogas rijdt:

Need I say more?

En oooo, wat ben ik TROTS op hem………

Mijn man is een echte geleerde! In China is een boek uitgegeven,een soort bijbel over de ecologie daar, waarin hij een hoofdstuk heeft geschreven. Hij werd uitgenodigd toen het boek gepresenteerd werd, maar toen waren we in Sao Paolo en nu kan hij er nooit meer naartoe. De Engelse vertaling is nu ook uitgegeven en we hebben een exemplaar toegezonden gekregen.


Met het boek is ook de folder meegekomen en in die folder wordt hij speciaal vermeld als Leenard Baas, Sweden. Toen hij eerder in China was, werd hij aangesproken door een aantal mensen die hem kenden van zijn eerdere publicaties. In China wonen natuurlijk een heeeeleboel mensen, daar denken we nooit zo over na, maar zo’n boek kan op heel wat lezers rekenen. Het is ook een hele grote uitgeverij, zo’n wolkenkrabber. Hij vertelde ook dat daar flink wat steden zijn met meer dan een miljoen inwoners waar wij in het westen nog nooit van hebben gehoord.

Hoe dan ook: het is een geweldige prestatie en ik ben trots op hem.
Ondertussen is hij weer halve dagen aan het werken (sinds gisteren) en tot nu toe gaat het redelijk goed. Het is een echte ouwe taaie geleerde