Categorie archief: Ikea

Twee gevaarlijke momenten

Zo’n twee maanden is hij nu aan het dialyseren, Leo. Hier in Zweden, waar iedereen het Ikea-principe aanhangt (doe alles zoveel mogelijk zelf). wordt de dialyse gewoon door Leo zelf uitgevoerd. Daar doen ze hier niet moeilijk over. Ze leren het je en begeleiden net zo lang dat proces tot jij je veilig voelt en zij het veilig vinden. Er zijn twee soorten dialyse: de meest bekende is de bloeddialyse, waarbij je bloed buiten het lichaam door een dialysemachine wordt gevoerd en gereinigd. Als je dat gaat doen, zijn er twee mogelijkheden. Als je thuis wil dialyseren, krijg je een machine thuis die helemaal wordt aangesloten waar je wil met een verbinding naar de badkamer, omdat er veel water bij gebruikt wordt. Wil je niet thuis dialyseren, krijg je de sleutel van het dialysecentrum en ga je daar -ook geheel zelfstandig- dialyseren. Je kan dan besluiten b.v om drie nachten per week te dialyseren Het voordeel van deze methode is dat het gewoon ’s nachts kan, terwijl je slaapt. Je hebt geen tijdverlies. Nadelen zijn dat er langere tijd zit tussen twee dialyses zodat je iets vermoeider bent en dat je – als je reist – een afspraak moet maken bij het ziekenhuis waar je heengaat voor een dialyse. Dat moet dan meestal overdag (een dialyse duurt dan een uur of zes per keer), want ’s nachts komen de vaste klanten. Je vakantie wordt dan dus om de andere dag in het ziekenhuis doorgebracht.
Een andere dialysemethode is de peritoneale dialyse. Daar hebben wij voor gekozen. Dat is een dialyse zonder bloed. Je krijgt een slangetje in je buik waarvan het uiteinde uit je buik steekt. Als je gaat dialyseren laat je twee liter vloeistof door het slangetje in je buikholte stromen. Dat gaat gewoon door zwaartekracht door de vloeistofzak aan een infuusstandaard te hangen. Dan doe je het dopje er weer op en je laat de vloeistof vier tot zes uur daar zitten. Het buikvlies gaat dan als ‘nier’ fungeren en de afvalstoffen komen in dat vocht terecht. Na die tijd laat je de vloeistof in een zak lopen en daarna laat je weer twee liter nieuwe vloeistof in de buikholte lopen. Dat verwisselen van vloeistof duurt bij elkaar ruim een half uur, maar daarvoor moet de vloeistof opgewarmd worden tot 37 graden anders is het zo’n koude plas in je buik…. Deze methode heeft dus als voordeel dat er geen bloed aan te pas komt, maar dat wil niet zeggen dat hij zonder gevaar is. Het gevaar van infectie is namelijk erg groot Er zijn twee gevaarlijke momenten tijdens het proces. Het eerste moment is als het dopje van het uiteinde van het slangetje eraf gedraaid wordt om de vloeistof weg te laten lopen het tweede moment is als de vloeistof er weer ingelopen is en er moet weer een dopje op. De verbinding naar het buikvlies is dan open en bacteriën of virussen zouden naar binnen kunnen komen. Het is daar vochtig en 37 graden, ideale omstandigheden voor bacteriën en virussen om zich razendsnel te ontwikkelen. Andere voordelen van deze methode zijn dat je het overal kan doen (Leo dialyseert een keer per dag op zijn werk) en dat je kan reizen waarheen je wil. De spullen (zakken met vloeistof en ontsmettingsvloeistof, dopjes en klemmen om de slangen af te klemmen) worden naar je vakantie adres gestuurd op jouw verzoek.
Het nadeel van deze methode is dat je vier keer per dag die vloeistof moet verwisselen. ’s Morgens om half zeven begint Leo al en hij kan niet eerder dan half twaalf naar bed omdat hij dan nog een laatste keer moet dialyseren. Op een gegeven moment leek het erop dat hij alleen nog maar aan het dialyseren was. Maar nu zijn we heel behoorlijk gewend en het valt eigenlijk best mee. Leo dialyseert als hij thuis is meestal voor de TV en dan is een half uur zo om. Het fijnste is echter dat hij weer een beetje kracht terugkrijgt. Hij heeft weer energie om dingetjes te doen, al kan hij nog steeds niet zwaar sjouwen en hij is wat vrolijker. Ach, en de zomer komt eraan, daar wordt iedereen vrolijker van. Uiteindelijk valt het ons alles mee nu we eenmaal in het ritme zitten. Het kostte wel even tijd om de juiste samenstelling van de vloeistoffen te vinden. Eerst werd hij te dik, dus dan moest er een keer glucose af, daarna hield hij te veel vocht vast en werd er weer een aanpassing gemaakt en hij heeft ook nog een keer ernstige bloedarmoede gehad. Toen heeft hij een speciale ijzerinfuus gehad en hij heeft iedere week ijzerinjecties die hoe kan het ook anders hij zichzelf geeft. Maar nu gaat het echt een stuk beter en we kunnen weer genieten. In het lange weekend van Pinksteren gaan we voor het eerst samen naar Nederland. Mijn oudste dochter komt de week ervoor naar ons toe met haar gezin met de auto. Zij neemt de vloeistofzakken mee naar Nederland en wij nemen met het vliegtuig, het opwarmding mee en zo’n infuusstandaard die je helemaal kan opvouwen. Als we terugkomen, moet Leo nog een ruime week werken en dan gaat hij officieel met pensioen. Hij blijft nog anderhalve dag of zo doorwerken aan een project en het begeleiden van een paar studenten. Ik word een dag nadat hij 67 wordt, 65, maar ik blijf gewoon doorwerken, drie dagen per week. Bikkels, dat zijn we op onze ouwe dag, bikkels, al zeg ik het zelf.

Stack and Whack quilt

Mijn voorlopig laatste Rupsjenooitgenoeg-quiltje is aangekomen bij de ontvanger, dus hier zijn de foto’s:
001
Het quilten lukt me steeds beter. Ik ben erg tevreden over het (freehand) quiltgedeelte van deze:
002
Het eerstvolgende rupsjenooitgenoeg-quiltje is pas in juni aan de beurt en dan wordt het paars of roze, afhankelijk van het geslacht. Het is heel leuk met die quiltjes. De figuren middenin nemen de kleur aan van de stof aan de buitenkant. Deze was echt heel blauw en de vorige met appelgroen was echt heel groen…….
Toen ik de laatste keer bij de quiltbee was, heeft ze me een aantal boeken meegegeven om sterren te maken in je quilt. Op een van die boeken ben ik helemaal verliefd geworden. Mijn zoon heeft een prachtige notenhouten eettafel, maar in zijn nieuwe huis toont hij een beetje donker. Ik heb dus beloofd dat ik er een fleurig tafelkleed op zal maken om die hoek wat op te halen en daar ben ik nu mee bezig. Die Whack and stack methode is heel leuk, maar kost wel veel stof. Je moet 8 lagen van hetzelfde patroon precies op elkaar leggen en dan figuren maken door alle acht lagen stof. Je krijgt dan 8 identieke figuren. Dan kan je sterren maken met ruiten (zoute droppen) of met driehoeken op zijn kant (pinwheels). Door het patroon lijkt het of de figuren haast ronddraaien, het is heel uniek. Het eerste figuur is al ontworpen. Helaas was het patroon 36x36en de tafel is 140×90 cm. Ik heb heel moeilijk zitten doen met uitrekenen hoe ik dat met die blokken dan zal doen en met een rand en zo (rand nog op de tafel of rand net over de tafel heen) afgezien van het afhangende stuk. Dat blok van 36×36 komt in ieder geval in het midden en dan maak ik vier van diezelfde kwart blokken (18×18 cm.) voor alle hoeken (meer stof heb ik niet van diezelfde binnenkant). Nu heb ik bedacht dat ik gewoon stroken ga maken en dan plaats inruim voor die sterren, geen blokken verder. Het is tenslotte een tafelkleed. Ik ben heel moeilijk aan het doen met een vel papier op schaal en dan kleine figuurtjes die de sterren moeten voorstellen, maar volgens mij wordt het wel leuk. Op Internet kun je wat voorbeelden zien van simpele pinwheel stack and whackblocks
Hier is vast een blik op het middenblok. Let op het middenstuk, dat is dus stack and whack.
005
Het is natuurlijk nog niet in elkaar genaaid, dus het verschuift ietsje. Ik wilde eerst grijze ondergrond, maar uiteindelijk is zwart toch het allermooiste. Bovendien hadden ze hier in de winkel gaan mooie kleur grijs.
Altijd weer pak ik het ‘verkeerd’ aan. Ik zie een blok wat ik wil hebben en dat maak ik dan. De rest van de quilt pas ik er bij aan. Andere mensen ontwerpen een hele quilt en passen hun blokken aan…… Toen wij ooit een keer brand hadden en een huis met NEGEN kamers helemaal opnieuw moesten inrichten, heb ik ook een van de kamers helemaal ingericht rondom een mintgroene dekbedovertrek van Ikea (Fl. 35,00!) omdat ik die zo mooi vond. Op zijn Jannekes dus, maar het wordt wel mooi. Ik geloof dat ik het niet anders zou kunnen…….

“Oma, waarom moet die boer eerst op zijn kop gaan staan?”

” En we gaan nog niet naar huis…….Niet naar huis gaan, niet naar huis gaan, of de boerl moet op zijn kop staan
Zoals altijd als ik naar Nederland kom, neem ik me van te voren voor om logjes te schrijven en zoals iedere keer komt het er niet van……. Het was een heerlijke week en zoals altijd: een week is precies genoeg. Het is heerlijk om weer thuis te zijn. Het is hier net zo koud geweest als in Nederland en mijn nieuwe aanplant heeft gelukkig genoeg water gekregen tijdens mijn afwezigheid. Leuke dingen hebben we gedaan in Nederland. Ik heb al mijn kinderen en kleinkinderen goed kunnen spreken, heb met allemaal wat anders leuks gedaan en zondagavond zijn we nog met zijn allen bij elkaar gekomen voor eten en spelen.
Woensdagmiddag ben ik met mijn oudste dochter naar Het Delftse Hout geweest. Het ligt achter Ikea en je bent net ver genoeg van de snelweg om hem niet te horen… Het is een afgegraven veenplas, iets kleiner dan de Kralingse Plas en ze hebben er een bos omheen gebouwd. Ieder jaar storten ze zand, zodat je een strand hebt. Als de kinderen een echt ambitieus zandkasteel willen bouwen, komen ze bij de modder terecht. Het water was nog wel koud, dus we zijn niet verder dan onze heupen gegaan en verder hebben we heerlijk gezond en ijs en een broodje kroket gegeten. Je kon ook waterfietsen huren, maar dat hebben e niet gedaan. Helaas was ik mijn fototoestel vergeten omdat ik mijn badpak in de tas van mijn dochter had gedaan, stom, stom, stom….Het is beslist een aanrader, alhoewel ik heb begrepen dat het in de zomer daar niet helemaal veilig is i.v.m. botulisme.
Donderdag ben ik met een lieve vriendin naar Zoetermeer geweest en nadat ik haar weer thuis had afgezet, ben ik nog even naar het quiltwinkeltje gegaan Ik heb schattige stof gevonden: RUPSJE NOOITGENOEG!! Dat kon ik natuurlijk niet laten liggen. Ik weet al wat ik er van ga maken, dat horen jullie nog wel…..

Daarna heb ik de boeken gekocht voor de kleinkinderen en een boek voor Leo: de kunst van het veldspel, een ‘honkbalroman’ Dat is een cadeautje omdat we vandaag (5 juni) 43 jaar getrouwd zijn, logje volgt
’s Avonds ben ik even bij Lieke aangegaan, want zij had logé’s uit Zweden! Ellinor, een van de twee, heeft Lieke via mij leren kennen, maar ze is intussen naar Umeå verhuisd, dat is net zo ver van Linköping(waar ik woon) als Groningen……. Zweden is een enorm land…. We zijn even naar Kinderdijk gereden en hebben daar wat gewandeld Het was pokkeweer Er waren helemaal geen andere toeristen…
Op vrijdag ben ik met mijn jongste dochter en haar drie kinderen naar De Efteling geweest. En jongens: ik blijf gewoon een kind, ik blijf gevoelig voor de magie daar!


En ik ben niet de enige die geniet…


Gelukkig was het redelijk weer, niet koud, we hebben een klein druppelbuitje van 10 minuten gehad, verder was het prima. Heerlijk om weer eens in de Efteling te zijn! Het stond al lang op het programma, maar het kwam er maar steeds niet van.
Zaterdag ben ik <hier geweest. Er waren studiedagen met Winny Dunn, erg interessant. Vroeger was ik docent bij Anders kijken naar kinderen. Ik heb ook haar geholpen met de verkoop. Vroeger was ik de eigenaar van Sisigma. Een hele dag met leuke mensen bijgekletst…Toen ik terugkwam in HIA, bleek mijn dochter ineens drie kinderen erbij gekregen te hebben. Met een beetje inschuiven, vonden we allemaal een slaapplaats. Zondag was het werkelijk verschrikkelijk weer, koud en het regende. Toen ik uit Zweden vertrok, was het prachtig weer en ik had dus niet zo veel warme dingen meer om aan te trekken. Na de Kerk had ik met mijn zoon, zijn vrouw en hun twee kinderen afgesproken om naar Dordt in Stoom te gaan….. Ik had een rok aan en blote benen in sandalen. Bovendien had ik alleen een fleecejas bij me en geen regenjas. We waren dapper, we zijn toch gegaan, zij het iets aangepast. In plaats van stukken te lopen, in rondvaartboten te stappen en overal te kijken, hebben we de stoomtrein heen en weer terug genomen. We zaten in de restauratiewagen. Ik voelde me wel een beetje Oriënt-express moet ik zeggen, behalve het weer dan. Ook hier had ik helaas niet mijn fototoestel bij me (in de auto laten liggen), maar mijn zoon heeft foto’s genomen. Ik heb ze alleen nog niet.
Daarna zijn we gaan eten bij mijn jongste dochter en mijn oudste is ook gekomen met haar gezin. Twee van de drie logeerkinderen aren ondertussen weer weg, dus we zaten met 7 volwassenen en 8 kinderen – waaronder twee babies – gezellig te chillen. Dat zag er ongeveer zo uit:


Er bleef er eentje onverstoorbaar met de trein spelen


de meiden legden onverstoorbaar in de regen lamscarbonaadjes op de barbeque . Ze waren HEERLIJK!


Maandag heb ik een rustig dagje gehad, beetje voorlezen, beetje koffers pakken en ’s middags ben ik voor ik naar Schiphol ging nog even bij mijn vader geweest. Hij is negentig en nog kerngezond, het enige is dat hij slecht ziet. Ik reis altijd het liefst met alleen handbagage, want dan hoef je nooit op die band te wachten. Bij de beveiliging werd ik eruit gepikt. Helemaal vergeten dat ik ook nog een linkshandige schaar had gekocht bij het quiltwinkeltje. Op dat ene incident na, verliep de reis voortreffelijk. Heet was om half elf nog licht en het is eigenlijk niet donker geworden vannacht….. Heerlijk, ik ben weer thuis!

Mijn nieuwe buurman is een hartstochtelijk jager

Onze buurman Jakob, is drie dagen in Småland geweest (niet bij Ikea) en heeft op elanden gejaagd. Zij schreef er ook al over. Het jagen hier is echt iets anders dan in Nederland. Het is hier een happening van hoog tot laag waar de jagers al maanden van te voren naar uitkijken.. Dit is een enorm land, enorm dunbevolkt ook. De mensen leven er nog dichter bij de natuur dan in Nederland. Vissen en jagen wordt ook als vak gegeven op de middelbare school (keuzevak , dat wel) en vissen en jagen horen bij de traditie en de jaarcyclus. Het elandenvlees wordt allemaal opgegeten, gebruikt, evenals de pels. De jagers krijgen ook quota op en je mag geen moeder met kalveren doodschieten. Wat wel mag is een van de twee kalveren doodschieten…..Ik moet zeggen dat ik het vreselijk vind om zo’n majestueus dier geveld te zien worden, maar ’s lands wijs ’s lands eer zullen we maar zeggen. Zo komt het ook dat ik afgelopen zondag over mijn eigen schaduw ben heen gesprongen en onze buurman een goede jacht heb gewenst. Vandaag kwam hij terug met zijn geweer over zijn schouder. Omdat hij daarna meteen druk was met onze avlopp (riool), heb ik nog geen foto van hem genomen, maar die houden jullie te goed….. Het verhaal over de avlopp volgt ook later.
Ik heb nog wel een ander leuk plaatje voor jullie.
Deze sloerie vrouwtjeseland werd gevonden in een boom. Ze was niet gewond, maar stomdronken van het eten van gefermenteerde appels. Het schijnt ook weleens bij apen voor te komen… Zo’n brok ongecontroleerde eland wil je echt niet tegenkomen!

winkelen in een grote stad……

Jullie hebben natuurlijk allang begrepen dat ik niet zo’n winkelend type ben. Het liefste vind ik in de eerste de beste winkel alles wat ik nodig heb. Ik ga dan ook b.v. graag naar de Bijenkorf, alleen mijn portemonnee vindt het minder geslaagd……. Vandaag heb ik een echt relaxed winkelend en buurtdagje gehad. Eerst heb ik ondergoed gewassen en twee witte linnen blousjes die allebei vlekken hadden. Ik had chocolademelk gemorst op een van die blouses en tot mijn verbazing ging het eruit met de hotelzeep en een beetje met mijn nagels schrapen. Alles in een handdoek gerold om het droog te krijgen en te drogen gelegd op het balkon. Daarna ben ik eens op weg gegaan. Ik moest geld trekken omdat we het beter vinden om niet in het rond te zwaaien met een creditcard in een onveilige stad. Maar geld trekken is ook zoiets. Misschien staan ze wel te wachten om je te beroven bij de geldautomaat. Het lijkt nu of ik vreselijk bang ben, maar dat is helemaal niet zo. Ik heb aan Leo moeten beloven dat ik voorzichtig ben, dus vandaar. Ik ben eerst met weinig geld op zak overal gaan rondkijken. Binnen een straal van een kilometer rond het hotel zijn eigenlijk wel zo’n beetje alle winkels te vinden. Ik wilde in ieder geval schoenen kopen en iets voor de tien-dagen-mand die ik in augustus (of september) aan mijn dochter ga geven voor de bevalling. Verder zou ik wel zien. Onderweg was een heleboel te zien. Een eind verderop hier is een parkje. Daar waren een paar bijna naakte indianen aan het dansen. GEEN foto’s! ik baal, baal, baal, maar ik vind het tè riskant om foto’s te nemen…. Verder was er nog een grote demonstratie, maar ik heb niet helemaal helder gekregen waar hij over ging. Volgens mij waren het studenten. Volgens mij demonstreerden ze tegen de uitholling van het onderwijs of zo, zou zomaar kunnen.
Ik zag ZO VEEL mooie en leuke dingen dat ik er helemaal duizelig van werd. Dan gebeurt vervolgens altijd hetzelfde: ik krijg de neiging om niks te kopen. Dat heb ik in Ikea ook. Ik noem het dan ook het Ikea-syndroom. Ik zag schattige kleine roze schoentjes, pyamaatjes (bij mij hadden de babies nooit een pyama aan, anders kan je blijven verkleden) . Verder zag ik schattige, pluizige, zachte knuffels, maar ik weet dat ze er daar al 20 van heeft….. Andere cadeautjes waren te groot om mee te nemen in het vliegtuig (2x).
Kortom, niet al te makkelijk…. Dan is is er nog een hele straat met allemaal schoenenwinkels, wel 30 denk ik . Kijk schoenen kopen is voor mij een grote afvalrace. Het liefst zou ik altijd op blote voeten lopen, dat gaat het beste. Ik heb brede voeten, een hoge wreef en ik heb aan mijn linkervoet ooit een teentje gebroken (dat was op die rampvakantie) en daar heeft zich een eksteroog ontwikkeld. Ik moet dus altijd de LINKERschoen passen. Gelukkig hebben ze hier beide schoenen staan en mag je gewoon passen. Er vielen al meteen 6 winkels af met hele smalle schoenen en heeeeeele hoge hakken. Ik wilde nog een foto nemen voor Rapunzeltje, maar toch maar niet gedaan. Ik wil schoenen hebben die ik onder een lange broek kan dragen en onder een rok, niet te chique, maar ook geen ouwevrouweschoenen. Ik moet er alleen wel op kunnen lopen natuurlijk. Verder moesten ze dicht zijn, want sandalen heb ik in allerlei soorten..Als kind ging ik met mijn moeder altijd ALLE schoennewinkels van Rotterdam af als ik nieuwe schoenen kreeg en daar heb ik een beetje een trauma van overgehouden. Ik zag mezelf al door alle andere 24 schoenenwinkels worstelen. Omdat niemand hier een woord buiten de deur spreekt, is het moeilijk om te vragen of ze een maat groter of kleiner hebben of zoiets in een andere kleur. Ik heb dus heel goed in het rond gekeken. Op een gegeven moment had ik er genoeg van en ben ik terug gegaan naar het hotel. Daar heb ik me verkleed en even op de computer gezeten en toen ben ik weer op weg gegaan om geld te pinnen. Ik had een geheel lege rugzak bij me en in twee verschillende zakken geld en nog geld in een platte buidel op mijn heup waar je echt echt helemaal NIETS van ziet. Na dit soort maatregelen denk je toch dat je minstens een keer wordt overvallen waarbij je de overvaller mooi op een verkeerd spoor brengt omdat hij denkt dat hij al het geld heeft. Mooi dat er helemaal niks, nada gebeurde. Ik had ook nog niet geluncht. Daar gebeurt nl. hetzelfde: allerlei tentjes waar ze allerlei eten hebben. Ik wil niet te veel eten als lunch, want we eten ’s avonds best uitgebreid .Ik wil gewoon een klein hapje….. En dan kan ik niet kiezen. Op een gegeven moment zag ik een leuk terrasje en ik ging er zelfs al zitten. Toen ik eens goed om me heen keek, bleek het de Mc.Donalds te zijn! Zo diep ben ik nog niet gezonken, dus daar ben ik zonder iets te eten weer weggegaan. Ik ben daar ook een beetje calvinistisch in. Zolang ik nog niks gekocht heb, mag ik nog niet gaan lunchen, vind ik dan. Slaat nergens op, ik ben het met jullie eens, maar toch…….
Ondertussen was het al een uur of vijf geworden hoor! Het geld pinnen ging prima, niemand keek op of om. Daarna vond ik een heel leuk braziliaans babycadeautje zomaar in een piepklein winkeltje. Ik ga niet verklappen wat het is, maar jullie mogen wel een foto van de prachtige buitenkant zien.

Dat was het grote keerpunt, want vlak daarna vond ik de ideale schoenenwinkel voor mij: brede, platte schoenen die ook nog eens leuk zijn. Ik kon bijna niet kiezen tussen drie verschillende paren die allemaal goed zaten bij mijn linkerteentje en heeel leuk waren.

Ik heb de schoenen gekocht die het leukste onder deze lange broek staan. Daarna ben ik een soort ‘gezondeten’ tentje binnengegaan en heb iets uitgekozen wat op een kroket leek met een broodje. Ik kreeg er versgeperst sinaasappelsap bij, heerlijk. Nu zit ik op Leo te wachten en dan gaan we dineren. Het is nu half acht en ik ben een gelukkig mens! Morgen hebben we nog een wandeling in een natuurgebied hier in de buurt en dan gaan we zondag naar de echte tropen. Ik heb er zin an….

Staartje-van-de-winter-depressietje….

Nou, jullie hebben het allemaal al min of meer gemerkt: de winter heeft me toch nog te pakken gekregen. Ik kreeg allemaal lieve mailtjes en commentaartjes en er was ook een lieve vriendin die me zelfs even skypte om te horen hoe het nu gaat. Nou Janneke staat in haar vrij en is een stuk naar beneden gevallen, maar ik hoop dat ik de bodem zo’n beetje bereikt heb. Nu is het zaak om weer naar boven te klimmen, daar zie ik nog even tegenop. Ik heb 14 dagen niks aan mijn zweeds gedaan, bijna niks aan mijn blog gedaan, bijna niks gelezen bij jullie allemaal. Ik heb al weeeeeken niet naar mijn quiltje gekeken. Ik ben een beetje naar binnen gekeerd. Ik heb niet helemaal niets gedaan hoor! Ik heb een nieuwe voorraadkast gemaakt met Ikeaplanken , ik heb twee Malmkastjes in elkaar gezet, ik heb zaad gekocht om tomaten en paprika’s te zaaien en zaaibakjes om mijn eierdozen in te zetten (van die supergoedkope braadsleetjes) zodat alles precies op de vensterbank van de badkamer past. Daar is het nl. constant 22 gr. voor de ontkieming van het zaad. Gezaaid heb ik nog niet, maar dat komt dan misschien deze week. Ik ben mijn fototoestel aan het uitproberen, maar dat valt ook nog niet mee. Ik heb er last van dat ik een beetje weinig in beweging geweest ben. ’s Morgens kan ik niet wakker worden en ’s avonds ben ik niet in bed te krijgen. Ook mijn eetpatroon is een zooitje. Donderdagochtend zag ik opeens het licht. Ik dacht: “Ik heb gewoon een winterdepressie!” Ik ken dit vanuit Nederland, maar hier heb ik het nog niet gehad. En jullie kunnen het gek vinden of niet, maar het heeft wel te maken met die twee botsingen. Vooral die tweede waar ik het helemaal niet heb zien aankomen en waar dat gedonder met die politie nog bovenop kwam, heeft mijn hele systeem geschokt. Daar kwam het vooruitzicht dat ik de auto niet meer kon gebruiken en een mogelijke schuld van ettelijke duizenden Euro’s bovenop en ik was gezien. Maar goed: ik heb mezelf vandaag een grote rotschop gegeven en morgen ga ik weer voor het eerst naar Zweeds met NIET gemaakt huiswerk. Ik voel me weer helemaal dat meisje op de Middelbare school die schoorvoetend op maandagmorgen naar school gaat met het vooruitzicht een uitbrander te krijgen van de juffrouw, maar ja: ik ga toch. Ik loop nu drie testen achter. Ik weet dat ik het zo kan inhalen, ik heb er ook al naar gekeken. Alleen ik moet het wel DOEN en niet alleen er naar staren.

Ladies and Gentlemen: WE ‘VE GOT ‘EM!!

Omdat mijn oude fototoestel nog in Nederland ligt en Lieke geen kans ziet om naar het postkantoor te gaan met twee zieke kinderen, omdat dat andere fototoestel kapot is en zo, vond Leo me toch wel erg zielig. Dus hebben we hem vandaag gekocht als voorschot op 8 mei…….
Ik moet het nog uitvogelen allemaal en dat ga ik morgen op mijn gemak doen. Vandaag heb ik Malmkastjes in elkaar gezet voor de slaapkamer. Verder moet ik nog achterstallig zweeds inleveren, achterstallige logjes lezen (een heleboel) en mijn boerderij op Farmville boomt……..

Ons verblijf hier in Nederland wordt verlengd…..

met precies 1 uur! Hoe heerlijk ik het ook vind om zomertijd te hebben, wintertijd vind ik altijd echt een cadeautje. Ik werd vanmorgen om half zeven wakker! De keerzijde: ik heb eens even op mijn schemaatje gekeken van zonop-zononder in Zweden en de zon gaat nu om VIER UUR onder!!!! De keerzijde is wel dat hij nu weer even om kwart over zeven op gaat, in plaats van kwart over acht, maar het is VROEG en het is LAAT! Ik hoop maar dat de sneeuw snel komt, dan wordt het weer lichter…..
Daar is voorlopig nog geen kans op. De komende 14 dagen blijft het zo’n 5-8 graden boven nul. Ik had mijn logje geschreven over mijn Ikeasyndroom en dat ik geen foto’s van de herfst had gemaakt en toen kreeg ik een heel lief mailtje van iemand die dit blog leest en zij had een foto genomen van een eik in hefsttooi. Bij deze stuur ik die dan nu naar jullie, hebben jullie er toch één. Bedankt, GS uit Zweden!!!

PS: Mijn quiltje ligt me verwijtend aan te kijken vanuit de koffer….Ik heb er geen tijd voor!

Het Ikeasyndroom en de herfst

Dit behoeft misschien wat uitleg.
Ik heb het Ikeasyndroom. Als ik in Ikea loop en dan bedoel bij de huishoudafdeling, dan zie ik ZOVEEL leuke dingen! Handige apparaatjes om ananas te snijden en champignons te borstelen, leuke bekers en borden en kopjes en grappige schaaltjes en alllemaal leuke dekbedhoezen en kussenslopen en handdoeken en stoffen en opbergdozen en -hoezen, prullebakjes en enz. ZO veel. Eerst word ik heel enthousiast van die keukendingen. “Zal ik zo’n klein hakblokje kopen?” denk ik dan en dan denk ik :”Ik gebruik zoiets noooit. Datzelfde geldt voor het champignonborsteltje, want ik gebruik altijd een stukje vochtig keukenrol, ik heb een prima manier om ananas te snijden zoals het nu gaat, ik heb nog bekers, dekbedhoezen, kussenslopen, handdoeken genoeg ik heb maar liefst drie knoflookpersen, enz. enz. Op een gegeven moment heb ik zo veel leuke dingen gezien en allemaal zo goedkoop en handig en dan koop ik helemaal NIETS. Gewoon te veel, te veel! Ik ben gewoon blij als ik eens een keer ECHT iets nodig heb, want dan kan ik ook eindelijk eens echt iets kopen……..
Datzelfde heb ik nu ook met deze herfst. Het is ZO VERSCHRIKKELIJK MOOI in Zweden. De eiken zijn vooral dit jaar superb! Regelmatig sta ik of zit ik in de auto in opperste verrukking naar zo,n groepje eiken te kijken in alle kleuren van donkerrood, naar bruin, naar oranje, naar geel met ervoor een veld of wei en erachter hoge groene sparren of dennen of laryxbomen. En dan denk ik: “Zal ik er een foto van nemen?” en dan denk ik :”Ach, dat komt toch niet uit op de foto”…. Dan zie ik weer een heel stuk met GOUDEN berken, die als het ware oplichten tussen de andere bomen. Dan denk ik : “Oooooh, wat prachtig!!” en dan denk ik: “Dat licht krijg je gewoon niet goed op een foto”. Begrijpen jullie? Dus nu heb ik bijna geen foto’s gemaakt deze herfst en nu heb ik er spijt van. Want nu ben ik hier in Nederland en de bomen zijn daar toch echt een stuk mooier, de kleuren zijn daar toch echt spectaculairder, het licht is daar toch echt aparter Bei uns in Schweden ist alles besser
En nu denk ik: “had ik het nu maar gewoon op de foto genomen, een foto waarop het niet helemaal uitkomt, is altijd beter dan het helemaal niet gezien hebben”, Maar nu is het te laat. Als ik terugkom zijn alle bomen waarschijnlijk kaal. Want de temperatuur is hier echt flink hoger. Bij ons heeft het al een week ’s nachts gevroren met overdag temperaturen van 2-3 graden. Toen we weggingen gisteren was het wel 5 graden, maar toen regende het weer……
Sorry Repel, sorry Door, sorry al die anderen die misschien ook zaten te wachten op foto’s van mij van de herfst.
Alles wat ik heb is een foto van de cranberries bij ons in het bos en een foto van vorig jaar herfst….

Als ik terug kom ga ik ze plukken..... voor bij het wild met Kerstmis

’t Is gewoon te veel, TE VEEL!!

We kunnen maar geen genoeg krijgen van Zweden…

Met mijn dochter en twee kleinkinderen ben ik gisteren naar Nederland gevlogen. Ik mocht een auto lenen om naar Puttershoek te rijden zodat ik in mijn eigen (lucht)bed in ons nog niet verkochte huis kon slapen. Vanmorgen heb ik wat huis gerommeld, boodschappen gedaan in mijn eigen dorp en zo en daarna ben ik naar mijn dochter gegaan, want ze wilde naar Ikea. Er moesten potjes komen, want de oudste van de twee is bezig zindelijk te worden en midden in Ikea gaat hij zitten om op het nog niet gekochte potje te plassen! Zeg daar maar eens wat van als hij zo keurig plast……
We hadden ze broodjes met knakworst beloofd, dus die moesten er natuurlijk komen en daarna nog een ijsje. Ik had jammer genoeg mijn fototoestel niet bij me. Het was een heerlijk gezicht, twee van die dreumessen, de een een maatje groter dan de ander, naast elkaar op een bank te zien zitten met een broodje met levensgrote worst. Daarna kregen ze ook nog een ijsje, dus we hebben maar niet al te veel werk van het eten gemaakt. Het is nog een beetje vakantie in Zweden. Nu pas ik op, terwijl de ouders een avondje uit hebben na elkaar tien dagen niet gezien te hebben. Vrijdag pas ik weer op en dan trakteer ik op Chinees eten voor ze uitgaan…..