Categorie archief: ik zoek iemand

Begrafenis, wees geworden

Mijn vader, Siem Braal is 93 jaar geworden. Op zeven maart dit jaar overleed hij.
2007-08-29_10.01.04
Heel zijn leven is hij een ongelofelijke optimist geweest, behalve het laatste jaar. Hij was al een tijdje blind aan het worden, maar dat mocht de pret niet drukken. Als ik kwam, legde hij me haarfijn uit wat voor leuke voorziening hij nu weer had gekregen. Een apparaat om de ondertiteling te kunnen luisteren, een TV vergroter, een computervergroter, luisterboeken, je noemt het maar op. Hij was er allemaal even enthousiast over. Naarmate hij minder kon zien en de apparaten hem ook niet meer uit de brand konden helpen, kreeg hij meer en meer last van zijn blindheid. Daar kwam het laatste jaar bovenop dat zijn verzorginghuis moest sluiten en alle bewoners moesten een ander onderkomen zoeken. Omdat hij daar een vriendin had, moesten de kinderen van beide families (ik niet, ik zit in Zweden) hemel en aarde bewegen om voor elkaar te krijgen dat zij allebei in hetzelfde huis terecht konden. Het is inderdaad gelukt en hij heeft dus precies 1 nacht geslapen in zijn nieuwe huis toen hij overleed in zijn slaap. Langverwacht, dat wel en een verlossing voor hem, dat ook, maar evenzogoed ben je ineens wees. Leo was nog erg zwak toen ik naar de begrafenis zou gaan. Eigenlijk durfde ik niet, maar hij stond erop dat ik gewoon ging. Hij kon zich wel redden 1½ dag, langer niet. ’s Morgens om 06.20 vertrekt er een vliegtuig vanaf ons vliegveld en dan ben ik om 8 uur in Amsterdam. Daar huur ik een auto en dus liep ik om een uur of kwart over negen in Crooswijk, terwijl de begrafenis crematie daar om elf uur zou zijn. Tijd om wat foto’s te nemen.

het crematorium in Crooswijk

het crematorium in Crooswijk


In 1969 heb ik een jaar in Crooswijk gewoond, in een huisje onder de huurwaarde, een halve woning, in de Pijperstraat. De huur bedroeg 15 gulden per week…… Het was een ruimte van 6 x 5 m. die bestond uit een woonkamer, een gangetje met WC en een keuken. Je sliep gewoon in de kamer op een opklapbed(eethoek opzij schuiven). Op zolder was dan nog een douche.
Hier ongeveer was vroeger nummer 37...

Hier ongeveer was vroeger nummer 37…


de tram rijdternoggewoon doorheen

de tram rijdternoggewoon doorheen


Het slachthuis stond nog gewoon aan het einde van de straat. Die huizen aan de Pijperstraat staan er allang niet meer, evenals het slachthuis en ze zijn hard bezig nog meer af te breken in hoog tempo.
DSC_1038
Ik zag dat het klooster aan het begin van de straat ook rijp is voor de sloop.
DSC_1042
Gelukkig was slagerij Haak er nog gewoon, echt leuk! Ik heb daar heel wat lekker vlees gekocht. Ik heb zelfs een keer per ongeluk twee kalfsschnitzels gekregen voor de prijs van varkenssnitseld! Dat was in de drukte vlak voor Kerst fout gegaan….
DSC_1048
DSC_1049

Omdat ik zo laat geboekt had en zo snel weer terug zou gaan, (de volgende dag) moest ik 800 Euro (ACHTHONDERD!!) neertellen voor dat geintje! Normaal betaal ik rondde 200 Euro. Ik ben wel blij dat ik gegaan ben, ik ben altijd een fan van behoorlijk afscheid nemen, hoewel je natuurlijk niet voor je lol naar een begrafenis gaat. ’s Middags na de begrafenis hebben we nog gezellig geluncht bij mijn ‘broer en schoonzus’ (lang verhaal), waar we foto’s hebben gekeken van een heel lang mensenleven. Je mocht de foto’s meenemen die je wilde hebben en ik heb deze uitgekozen.

Mijn vader is heel zijn leven onderwijzer geweest. Eerst heeft hij in de Potgieterstraat gewerkt en daarna is hij hoofd geweest van de Pijnackerschool. Toen is hij gescheiden en heeft nog op een school in de Zwartewaalstraat (?) gewerkt, maar daar ben ik nooit geweest. Deze foto is van de Pijnackerschool, wie helpt me aan namen? Dat meisje vooraan heette Elly en ze had wat met die onderwijzer links in de hoek. Van de rest weet ik beslist geen namen meer. Ik speelde daar altijd Zwarte Piet op die school. Dat moet van ’61-’65 geweest zijn, want toen zat ik op Middelbare School.

    EPSON MFP image

    EPSON MFP image

    Na het hele gebeuren, ben ik naar mijn dochter in HIA gegaan om te slapen. In het volgende logje vertel ik verder van de terugreis, die ook uiterst interessant was….

Wat heb ik met de baby van Wouter Klootwijk te maken?

Al heel lang wil ik een logje over mijn zoekmachinetermen schrijven. Zoals je zou verwachten moeten mensen op je blog komen omdat daar iets staat waar ze naar zoeken. Gelukkig is dat ook meestal wel zo. De meeste mensen die op mijn blog komen, zoeken dan ook iets in de trant van: baasbraal, baasbral, baas braal, Leo en Janneke, Zweden blog en dergelijke. Een voorbeeld van fout zoeken is als mensen intypen baas in eigen broek, of uitgaan met je baas en dergelijke. Helaas komen ze dan ook bij deze Baas uit. De tweede categorie van mensen zoeken recepten. Mijn Italiaanse minestronesoep staat op nummer een, gevolgde door huzarensalade en een charlotte maken. Ook mijn simpele tips over b.v. het bakken van vis of hoe je kip klaarmaakt, worden verrassend vaak gelezen. Mensen die willen weten of je balkenbrij kan invriezen en of je het in Amsterdam, Alkmaar, Ede kan kopen, komen ook bij mij terecht.
Dan is er een categorie quilters en aanverwanten die via de zoekmachines bij mij terecht komen en enkele medische onderwrpen (nieren en aanverwanten) liggen ook goed in de markt, nog ietsje meer dan Sensorische Integratie en/of hoogbegaafde en thuisonderwezen kinderen..
Dan heb ik een keer over de kleedkamers van ons zwembad gesproken en dat iedereen daar gewoon bloot is. Dat logje heb ik als titel ‘naakte vrouwen’ meegegeven. Nu heb ik dus ook regelmatig mensen ie zoeken op: blote zweedse meisjes i de sneeuw, naakte zweedse vrouwen, in de Sauna en de sneeuw, in Zweden,noem maar op…. Toen ik dat logje schreef had ik helemaal niet aan zulke dingen gedacht natuurlijk… Mijn trouwens ongoing gevecht met T-Mobile en Lindorff, zijn ook nog steeds populaire zoektermen; het is duidelijk dat ze nog steeds zeer actief zijn in het innen van al dan niet bestaande schulden.
Soms vindt iemand mij als hij/zij بحث عن الملكة النحل intypt. En iedere dag heb ik ook een heel aantal ‘onbekende zoektermen’ die niet nader gespecificeerd worden. Wat zou dat dan zijn,vraag je je af als بحث عن الملكة النحل geen onbekende zoekterm is.
De laatste categorie is de raadselachtigste…… Ik kan me niet voorstellen dat de mensen bij mijn blog uitkomen als ze vragen intypen als: Heeft Wouter Klootwijk een baby? Wouter Klootwijk heeft een baby De baby van Wouter Klootwijk Ik wist niet eens wie het was! Ik heb op hem gegoogled en toen zag ik dat hij blijkbaar een kok is….. De laatste zoeker bracht uitkomst met de zoekterm: Wouter Klootwijk, baby in de pan. Ik heb ooit een foto gemaakt van een baby die in mijn 20-literpan kroop
En warempel, daar heb ik later een verwijzing gedaan naar een filmpje over iemand die een baby in bad doet in zo’n grote wok En laat dat nou Wouter Klootwijk wezen!! Ik moet toch eens wat vaker mijn eigen logjes doorlezen, kan ik heel wat van opsteken…..

Zo staat hij op Funda……

Mijn zoon gaat verhuizen en nu wil hij zijn andere huis verkopen. Het is een prachtig huis, vlak bij de universiteit en het kijkt op de Maas uit. Het staat op de Esch (oude Waterleidingterrein), prachtige wijk….
Als er iemand interesse heeft: HIER MOET JE KLIKKEN!!. Kijk ook even rustig naar de foto’s…… Ik weet heus wel dat hij niet de enige is die zijn huis kwijt wil, maar toch….. Hij is wel mijn enige zoon die zijn huis kwijt wil!

David van de Microsoft helpdesk

Aan het begin van de middag werd ik gebeld door een bedekt nummer. Een man in het Engels met een indiaas accent vertelde me dat hij van de Microsoft Windows helpdesk was en dat hij doorgekregen had dat mijn computer ernstig aangetast was door een virus en dat het mijn computer ernstig vertraagde en dat het er zelfs toe kon leiden dat mijn computer zou crashen en dat ik dan al mijn gegevens kwijt zou zijn. Of ik ter controle even op een bepaalde knop wilde drukken en dan wilde vertellen hoeveel oranje driehoekjes ik kon tellen. Nou, dat waren er een heleboel. Toen ik er 15 had geteld, zei hij dat ik wel op kon houden, want dat mijn computer ernstig vervuild was. Vervolgens bood hij mij aan om het te fixen en vertelde mij hoe ik een programma kon downloaden dat daarbij kon helpen. Ik vertrouwde het niet helemaal want ik heb Sjoerd en ik besloot net zo lang door te gaan tot het nog veilig was. Nadat ik het programma gedownload had, vroeg hij me een ID te geven zodat hij zeker wist dat ik een originele, gelicenseerde gebruiker van Windows was. Daar trok ik de lijn. Ik vroeg hem of hij 10 minuten later wilde terugbellen omdat ik even mijn computerman wilde raadplegen. Hij zei dat als ik dan eerst even dat nummer gaf, hij zou verbreken en na tien minuten terug zou bellen. Ik zei dat ik het nummer pas zou geven als hij na tien minuten zou terugbellen en dat ik eerst bij iemand anders wilde verifiëren en hing op terwijl hij nog aan het praten was.
Leo vroeg wat er aan de hand was en nog voor ik het nummer van Sjoerd had gevonden, kwam hij met een waarschuwing van Microsoft zelf dat dit soort dingen fake is. Sjoerd bevestigde desgevraagd dat zij op mijn computer hadden kunnen komen en bijvoorbeeld mijn hele bankrekening hadden kunnen leeghalen.
Ook kunnen ze achteraf met een rekening komen die je dan met je creditcard betaalt, zodat zij je creditcardnummer hebben… Nou zou ik in ieder geval nooit betaald hebben, maar als ik Sjoerd niet had gehad had ik misschien, heel misschien wel dat ID-nummer gegeven….. Ik herinner me nu ook dat ik mailtjes heb gekregen warbij ik gewaarschuwd werd voor zulke praktijken. Ik dacht altijd dat zoiets zwaar overdreven was, maar nu is het me zelf overkomen
David belde warempel inderdaad terug en ik heb hem gezegd dat ik de politie had ingelicht over zijn telefoontje en dat ik op mijn blog zou waarschuwen tegen hun praktijken, bij deze.
Ietsje naast het onderwerp, maar ik heb nog een leuk filmpje over een man die zo’n verschrikkelijke telemarktverkoper een koekje van eigen deeg geeft

Dus mensen wees gewaarschuwd: MICROSOFT OF WINDOWS BELT NOOIT ZOMAAR MENSEN OP OM ZE TE WAARSCHUWEN DAT ZE EEN VIRUS HEBBEN OF ZOIETS. DAT IS ALLEMAAL ZWENDEL!!!!! TRAP ER NIET IN.

Heb ik weer……

Verstrooid tot op het bot ben ik! Allles keurig geregeld! Koffer gepakt op de laatste dingetjes uit de droger na, reispapieren in een keurig mapje, kleren klaargelegd die ik aandoe, fototoestel ingepakt, stekkertje erbij, oplader erbij, mijn twee mobielen in het tasje en toen heb ik nog even mijn portemonnee uitgezocht.De kaartjes en kaarten en het geld dat ik niet meeneem, keurig in een la gelegd, mijn portemonnee erbij en vervolgens, als ik mijn creditcard, bankpasjes, mijn rijbewijs en mijn Zweedse identiteitsbewijs in het tasje wil doen, BEN IK ZE KWIJT!!!! Overal gezocht, alles overhoop gehaald, gebeden, weer gezocht, de vuilnisbak leeggehaald BWAAAH en tenslotte – na anderhalf uur koortsachtig zoeken – in paniek mijn dochter gebeld. Zij heeft heel rustig en lief gevraagd wat ik allemaal gedaan had en waar ik allemaal al gekeken had. We kwamen er niet uit. Kijk, geld heb ik wel, desnoods ruil ik zweedse kronen voor euro’s in of dollars, maar ik heb een auto gehuurd op Schiphol en die krijg je niet mee als je je rijbewijs niet kan laten zien. Trouwens ook niet als je je creditcard niet kan laten zien……
Ik had nog twee uur om te zoeken. Bijna onmiddellijk nadat mijn dochter opgehangen had en beloofd heel hard aan mij te denken, vond ik ze op de rand van het bureau. Mijn rabobankpasje heeft ongeveer dezelfde kleur als het hout. Ik had nog even gekeken in een la of er misschien nog een bankpasje lag wat ik mee moest nemen en helemaal vergeten dat ik daar nog had gekeken…………. Pfffff, nou de reis kan beginnen. Ik kan zelfs nog even stofzuigen, ik heb nog een goed uur. Ik ga mijn koffers in de auto zetten, tot later!

Janneke to the rescue!!!

Hier zat ik dan: achter mijn computertje. Ik had hem net een minuut of tien geopend,had gezellig mijn reacties op mijn blog en op facebook gelezen en was net begonnen aan het eerst logje van de blogs die ik volg, toen mijn telefoon ging. Ik neem op en hoor: “Hjälp, HJÄLP!!”, dus ik antwoord met: “Wie ben je (in het zweeds natuurlijk)” en ik noemde wat namen van mensen die het zouden kunnen zijn. Het was de stem van een oude vrouw. Ik vroeg ook nog waar ze was, waarop ze zei dat ze niet wist waar ze was (maar het kan ook zijn dat ze zei dat ze niet wist WIE ze was…..) Zij bleef maar roepen Hjälp, hjälp en tenslotte zei op mijn vraag hoe ze heette “Fågelberg”. Ik zei dat ik meteen kwam, want een van onze buren heet Fågelberg en ze zijn er niet dit weekend: zijn moeder past op. Ik rende erheen en ruk de voordeur open, althans dat probeer ik. Die zat op slot. Heel veel zweden laten hun deur gewoon open als ze weggaan, maar als ze thuis zijn doen ze hun deur op slot. Ik denk: “O jee, straks ligt ze daar op de vloer en ik kan er niet bij en die honden kennen me niet. Wie weet wat er allemaal aan de hand is”. Na even naar binnen gestaard te hebben, bedacht ik me dat de zijdeur misschien wel open was….. De moeder van Jonas stond al bij de zijdeur om me binnen te laten en er was NIETS met haar aan de hand, sterker nog ze keek me stomverbaasd aan! Nee, ze had me niet gebeld. Nee, er was niets aan de hand met haar, zoals ik zelf kon zien overigens… Toen ben ik weer naar huis gegaan en eerst op de nummerherkenning gekeken. Geen bekend nummer en toen ik probeerde terug te bellen, kreeg ik in gesprek. Daarna bedacht ik me dat misschien de ouders van de boer, die hier in de buurt in een klein huisje wonen, wel hadden gedacht dat ze naar Fågelberg hadden gebeld, maar per ongeluk mijn nummer hadden gebeld(al onze vijf nummers zijn bijna hetzelfde). Ik daarheen gesneld. Ze deed vriendelijk open en er was niets met haar aan de hand, ook niet met haar man, maar het was reuze vriendelijk van mij om het even te komen vragen. Het duurde nog een tijdje voor ze het aan haar man had uitgelegd, maar zij waren het dus ook niet. Even met Leo overleg, nog een keer gebeld, maar nog steeds in gesprek. Toen ben ik maar even naar de andere buren gegaan. Zij hebben al snel een oplossing voor problemen. Maar hier wisten ze ook geen raad mee, tenminste… hun zoon kon heet nummer opzoeken van wie gebeld had, maar het exacte nummer zat thuis in de telefoon. Ik weer naar huis. Toen ik met de telefoon terugliep, probeerde ik nog een keer te bellen en nu ging hij over! “dkeiencdraåäönderhem med Marie” Ik vroeg of zij me gebeld had en toen kwam de aap uit de mouw. Het was een bejaardenhuis en een van de bejaarden had de telefoon naar haar kamer meegenomen en had random een paar nummers gedraaid en lukraak Help, help geroepen. Marie had al flink wat telefoontjes gehad. Maar nu was het nog niet opgelost waarom ze de naam van onze buren had gezegd…. De buurjongen zocht het nummer op en de dame bleek Dagmar Fågelberg te heten notabene. Nou is Fågelberg echt geen hele algemene naam en het is wel heel toevallig dat wij in ons buurtje van vijf huizen nu net ook een Fågelberg hebben wonen. Tjonge: , nu ga ik lekker een kop thee zetten met niks lekkers erbij en lezen wat jullie allemaal hebben geschreven.

Liefde op het eerste gezicht

Van het voorjaar is ze overleden, 96 jaar oud. De laatste jaren was het niet veel meer. Ze had altijd pijn, was gekrompen tot 1 m. 30 of zo en zat in de kerk voortdurend te slapen, een mager, oud vrouwtje. Daarvoor zat ze vol met verhalen die ze wel keer op keer vertelde. Een van die verhalen gaat over haar vader en haar moeder. Dit speelt rond de vorige eeuwwisseling. Toen haar moeder een meisje van 10 jaar was, woonde ze in Sliedrecht. Omdat haar moeder ziek was, werd ze naar een oom en tante gestuurd die in Dordrecht een café hadden aan de Merwede, ongeveer waar nu ICI staat. De schippers die moesten lossen en laden kwamen daar koffie en een maaltijd gebruiken voor ze weer verder voeren. Natuurlijk hielp ze mee met schoonmaken en met de bediening. Op een dag kwam daar een boot aanmeren met een schippersknecht van 17 jaar en zodra hij haar zag, wist hij meteen dat hij met haar wilde trouwen. Maar ja, ze was pas tien jaar! Je begrijpt dat er een beetje lacherig over gedaan werd. “Ik kom je halen”, zei hij, “als je 15 jaar bent, kom ik je halen” Hij vroeg wanneer ze jarig was, verzekerde haar nogmaals dat hij haar zou komen halen op haar 15e verjaardag en vertrok weer. De moeder werd weer beter en het meisje ging weer terug naar huis. Ze had hem nooit meer gezien. Het hele geval werd min of meer vergeten. Op haar moeders 15e verjaardag echter, stond de schippersknecht bij haar tante in het café en vroeg naar haar. “Ze is hier allang niet meer, ze woont in Sliedrecht” Nadat hij het adres had gevraagd, is hij van Dordrecht naar Sliedrecht GELOPEN en kwam daar ’s avonds laat aan. Het was nog net haar verjaardag. En ze zijn inderdaad getrouwd. Mijn vriendin zei altijd: “En tot zijn dood toe is mijn vader van mijn moeder blijven houden net toen als hij haar voor de eerste keer zag”…….

Met haar zijn haar prachtige verhalen overleden, maar deze is nu in ieder geval geboekstaafd!

Sjoerd heeft ALTIJD gelijk!!!!

Hoewel ik erg blij was om weer thuis te zijn, werd ik redelijk radeloos van het gemis aan contact. Mijn mobiel was overleden in de wasmachine, mijn skype was verdwenen. Al mijn telefoonnummers staan in die mobiel, dus ik kon ook niemand bellen….
In het commentaar op mijn logje van dinsdag heb ik een oproep geschreven aan Sjoerd of hij mij wou bellen. Natuurlijk belde hij meteen, ook al had hij uitgebreid visite uit Nederland. Binnen vijf minuten had hij mijn skype er weer op gezet….
Hij heeft van afstand toegang tot mijn computer. Hij zei dat ik met mijn telefoontje even moest wachten, want hij zou het best wel weer eens kunnen gaan doen. “Haal hem maar uit elkaar en leg alles te drogen in de zon en dan doet hij het heus wel weer”. Ik probeerde het nog even en ja hoor, hij ging aan. Ik blij!! Toen ik die avond een skype-oproep kreeg van een vriendin, kon ik niet opnemen! Toen ik haar probeerde te bellen, kreeg ik een mededeling dat ik niet genoeg krediet had! Ik in paniek natuurlijk, ik heb geen vertrouwen in de techniek. wij hebben een haat-liefde-verhouding. Toen ik probeerde telefoonnummers op te zoeken in mijn mobiel, werd hij een beetje woest. Hij voerde allerlei ongevraagde commando’s uit en begon spontaan te bellen als ik de s indrukte…. Moest ik toch een nieuwe mobiel kopen! Ik had even gechat dat skype niet werkte en de volgende dag belde hij weer heel lief terug en fixte het probleem. Ik vertelde hem dat mijn telefoontje het wel weer deed, maar bezirk was geworden en toen zei hij : “O maar dan gaat hij het weer helemaal goed doen, hoor! Haal hem nog maar een keer uit elkaar en leg hem goed te drogen, hij gaat het heus weer helemaal goed doen. Er zit waarschijnlijk nog wat condenswater onder”. En WEER had hij gelijk! Mijn mobiel doet het weer prima; ik kan iedereen bellen en iedereen opzoeken. Hij liet me ook zijn prachtige courgetterek zien dat hij over zijn balcon heen gebouwd heeft van een spijlenrekje van een ledikantje. Nu groeien er courgettes buiten zijn balcon op een rekje. Ik zei tegen hem dat ik ook zo graag courgettes wilde hebben, maar dat ik vergeten was ze te zaaien en toen zei hij: “O maar je kan ze nu nog zaaien hoor! Die worden geweldig groot en daar komen heus nog genoeg courgetttes aan!”
Dus nu heb ik gisteren zaad gehaald en nog zo’n moestuinbak en daar ga ik courgettes in zaaien. Bovendien komen er ook aardappels in. In het tuincentrum gisteren hadden ze kant en klare aardappelplanten. Ik heb er twaalf gekocht.
Ik twijfel er niet aan dat ik aan het einde van de zomer heerlijke courgettes heb en – daarvoor nog – heerlijke bloemen voor echte italiaanse minestronesoep, want Sjoerd heeft ALTIJD gelijk!

Sjuwwa woend woxen Deel II

Dus ik stap in de auto om naar het begin van ons weggetje te rijden, ongeveer 1 km. Zit ik daar en bedenk ik dat ik 1. geen boek bij me heb, 2. niet gebeld kan worden hiervandaan. Het kan wel meer dan een half uur duren voor hij opduikt. Nou ja, in de auto is het warmer dan in huis, zullen we maar zeggen. Eerst komen er een paar auto’s voorbij en net als ik bedenk dat ik terugga over een kwartier, komt de schoolbus er aan. Daar stapt mijn buurjongetje uit, maar ik zie dat hij maar 1 schoen aanheeft en niet kan staan op die andere voet. Een kilometer hinken op een onverharde weg is een heel eind….. Ik nodig hem dus uit in mijn auto en bied aan om hem naar huis te rijden. Dat neemt hij graag aan natuurlijk. Terwijl we rijden, bedenk ik ineens dat ik hem bij mij thuis kan parkeren en als de monteur dan belt, kan mijn buurjongetje uitleggen waar we wonen. Ik leg hem de situatie uit en ik voorzie hem van thee, koekjes en snoep en ga weer op weg. Terwijl ik naar de weg rijd, kom ik hem tegen op ons weggetje!
Het bleek dat hij naar Slättbacka (wij zeggen altijd Slettebak)was gereden en dat is hier zo’n 10 km. vandaan, maar ook in het bos…. EIgenwijs, nee hoor!
Hij komt het huis binnen en kijkt naar ons ventilatiesysteem in het plafond. Ik zeg dat het probleem in de vloerverwarming zit en hij begint vragen te stellen die ik niet versta. Ik zeg tegen hem dat hij het tegen mijn buurjongetje moet zeggen en dat die het wel zal vertalen. Dat gaat prima. Hij zegt: “wuwwuse è woo ò ja kiko weewie annan hiewoodaa” en mijn buurjongetje vraagt of mijn vloerverwarming op water of op lucht gaat. In het zweeds dan hè? Vervolgens zegt hij weer iets en mijn buurjongetje zegt dat hij een monteur van de watervloerverwarming is en niet van de lucht zoals wij hebben. Dan vraagt hij waar de pomp is, maar dat weet ik niet. Ik kan hem alleen maar de thermostaat tonen. Hij draait er wat stoppen uit en weer er in zegt resoluut: “wiewo ennohawa annan elekwikuh wasaamwawadedooka!” Vertaald betekent dat dan dat er een zekering is doorgeslagen en dat dat allerlei oorzaken kan hebben, b,v, blikseminslag. Nu weet ik toch zeker dat hier nooit de bliksem is ingeslagen, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel. Er moet een andere monteur bij komen, eentje van de luchtverwarming, en die moet dan maar naar de pomp kijken. Ik vraag hem of HIJ die dan wil bellen en alles uitleggen, ook de weg, zodat ik niet weer die zelfde ellende over me heen krijg. Dat belooft hij.. Ik bied hem aan om voorrijkosten te betalen, maar hij zegt “Nee, ik ga naar huis”(dàt verstond ik in 1x!!). Dat was vorige week woensdag. Donderdag gebeurde er niets, vrijdagmiddag gingen we naar mijn zoon en toen we zondagavond terugkwamen was het venijnig koud in huis…..
Jullie begrijpen dat ik er als een berg tegenop zag om opnieuw te bellen om te vragen hoe het er mee stond. Toen kreeg ik een helder idee! Jessica is met zwangerschapsverlof, misschien wilde zij wel even bellen, kon ze meteen een broddelaar pur sang horen, altijd leuk voor een logopediste.
morgen verder……

De uitslag van de Give-away van mijn 100.000 hits

Op september schreef ik een logje over mijn 100.000e hit die aanstaande was en kondigde een give-away aan….
Nu, 10.000 en een paarhonderd hits verder, komt de uitslag.
Ik ga drie cadeatjes weggeven: DOOR deed mee voor de eer, maar zij werd als eerste getrokken. Ze krijgt dus een kleinigheid uit Zweden… MORGAINE was de tweede, dus die is bij deze gebombardeerd tot de eigenlijke winnaar van de Give-away. Ik heb net haar logje gezen dat ze zo moe is, dus Morgaine: als je even je adres mailt, stuur ik je een heerlijk ontspannend echt zweeds cadeautje…..
Dan is er nog een derde winnaar waarvan ik de naam niet weet, maar hij/zij was precies de 100.0000e hit! Het is iemand die regelmatig bij mij komt kijken en diegene logt in als komende uit WAARDER, ZUID-HOLLAND. Dus Waarder, Zuid-Holland meld je even per mail. Dan stuur ik jou een extra kleinigheidje. Het adres staat hiernaast rechts…………….
Ik heb er zin in…….