Categorie archief: verhuizen

Begrafenis, wees geworden

Mijn vader, Siem Braal is 93 jaar geworden. Op zeven maart dit jaar overleed hij.
2007-08-29_10.01.04
Heel zijn leven is hij een ongelofelijke optimist geweest, behalve het laatste jaar. Hij was al een tijdje blind aan het worden, maar dat mocht de pret niet drukken. Als ik kwam, legde hij me haarfijn uit wat voor leuke voorziening hij nu weer had gekregen. Een apparaat om de ondertiteling te kunnen luisteren, een TV vergroter, een computervergroter, luisterboeken, je noemt het maar op. Hij was er allemaal even enthousiast over. Naarmate hij minder kon zien en de apparaten hem ook niet meer uit de brand konden helpen, kreeg hij meer en meer last van zijn blindheid. Daar kwam het laatste jaar bovenop dat zijn verzorginghuis moest sluiten en alle bewoners moesten een ander onderkomen zoeken. Omdat hij daar een vriendin had, moesten de kinderen van beide families (ik niet, ik zit in Zweden) hemel en aarde bewegen om voor elkaar te krijgen dat zij allebei in hetzelfde huis terecht konden. Het is inderdaad gelukt en hij heeft dus precies 1 nacht geslapen in zijn nieuwe huis toen hij overleed in zijn slaap. Langverwacht, dat wel en een verlossing voor hem, dat ook, maar evenzogoed ben je ineens wees. Leo was nog erg zwak toen ik naar de begrafenis zou gaan. Eigenlijk durfde ik niet, maar hij stond erop dat ik gewoon ging. Hij kon zich wel redden 1½ dag, langer niet. ’s Morgens om 06.20 vertrekt er een vliegtuig vanaf ons vliegveld en dan ben ik om 8 uur in Amsterdam. Daar huur ik een auto en dus liep ik om een uur of kwart over negen in Crooswijk, terwijl de begrafenis crematie daar om elf uur zou zijn. Tijd om wat foto’s te nemen.

het crematorium in Crooswijk

het crematorium in Crooswijk


In 1969 heb ik een jaar in Crooswijk gewoond, in een huisje onder de huurwaarde, een halve woning, in de Pijperstraat. De huur bedroeg 15 gulden per week…… Het was een ruimte van 6 x 5 m. die bestond uit een woonkamer, een gangetje met WC en een keuken. Je sliep gewoon in de kamer op een opklapbed(eethoek opzij schuiven). Op zolder was dan nog een douche.
Hier ongeveer was vroeger nummer 37...

Hier ongeveer was vroeger nummer 37…


de tram rijdternoggewoon doorheen

de tram rijdternoggewoon doorheen


Het slachthuis stond nog gewoon aan het einde van de straat. Die huizen aan de Pijperstraat staan er allang niet meer, evenals het slachthuis en ze zijn hard bezig nog meer af te breken in hoog tempo.
DSC_1038
Ik zag dat het klooster aan het begin van de straat ook rijp is voor de sloop.
DSC_1042
Gelukkig was slagerij Haak er nog gewoon, echt leuk! Ik heb daar heel wat lekker vlees gekocht. Ik heb zelfs een keer per ongeluk twee kalfsschnitzels gekregen voor de prijs van varkenssnitseld! Dat was in de drukte vlak voor Kerst fout gegaan….
DSC_1048
DSC_1049

Omdat ik zo laat geboekt had en zo snel weer terug zou gaan, (de volgende dag) moest ik 800 Euro (ACHTHONDERD!!) neertellen voor dat geintje! Normaal betaal ik rondde 200 Euro. Ik ben wel blij dat ik gegaan ben, ik ben altijd een fan van behoorlijk afscheid nemen, hoewel je natuurlijk niet voor je lol naar een begrafenis gaat. ’s Middags na de begrafenis hebben we nog gezellig geluncht bij mijn ‘broer en schoonzus’ (lang verhaal), waar we foto’s hebben gekeken van een heel lang mensenleven. Je mocht de foto’s meenemen die je wilde hebben en ik heb deze uitgekozen.

Mijn vader is heel zijn leven onderwijzer geweest. Eerst heeft hij in de Potgieterstraat gewerkt en daarna is hij hoofd geweest van de Pijnackerschool. Toen is hij gescheiden en heeft nog op een school in de Zwartewaalstraat (?) gewerkt, maar daar ben ik nooit geweest. Deze foto is van de Pijnackerschool, wie helpt me aan namen? Dat meisje vooraan heette Elly en ze had wat met die onderwijzer links in de hoek. Van de rest weet ik beslist geen namen meer. Ik speelde daar altijd Zwarte Piet op die school. Dat moet van ’61-’65 geweest zijn, want toen zat ik op Middelbare School.

    EPSON MFP image

    EPSON MFP image

    Na het hele gebeuren, ben ik naar mijn dochter in HIA gegaan om te slapen. In het volgende logje vertel ik verder van de terugreis, die ook uiterst interessant was….

Gaan we nou nog terugkomen of niet?

Dat wordt ons – soms bedekt, soms rechtuit – gevraagd. Vorig jaar herfst waren we het erover eens dat we terug zouden gaan dit jaar. We zouden in augustus ons huis te koop zetten en dan in november of december naar Nederland verhuizen, naar een appartement in het centrum van Rotterdam. Leo wil hoog en pal in het centrum en ik wil vooral een dakterras en op loopafstand van de winkels. Daar komt natuurlijk het eerste probleem al om de hoek kijken. Op 10-15 hoog heb je natuurlijk geen dakterras en als je in het centrum 1- of 2- hoog zit met dakterrras, is het altijd zo donker met al die gebouwen om je heen. We hebben een poosje geflirt met de Markthal tot we zagen dat de ene kant weliswaar naar het zuiden uitkijkt, maar dat er een groot gebouw voor zit en dat de andere kant niet alleen naar het Noorden uitkijkt, maar dat er ook nog eens een grote flat voor gepland is! Ik heb naar flats in de Hofdame gekeken en naar een flat op de Botersloot met een gemeenschappelijke tuin, maar dan heb je niet eens een balkon! Die woningen in het nieuwe Stadstimmerhuis leken ons wel wat, maar die zijn intussen allemaal weg…. Goed: we laten die huizen even zitten en gaan naar de motieven.
In de eerste plaats hebben we het hier allebei erg naar onze zin, NOG wel. Als de kinderen allemaal minstens 2x per jaar komen en we krijgen vrienden en allerlei familie, is het hier fantastisch. In de zomer wonen we hier in een paradijsje. In de winter wonen we hier in een kerstkaart. Ik vind het heerlijk om 5-6 uur per dag in de tuin te werken, lange wandelingen te maken zonder iemand tegen te komen en te zwemmen in kristalheldere meren NOG wel en ’s winters een beetje te naaien en genealogie te doen zolang mijn ogen het nog doen. Leo vindt het heerlijk om wat op de Universiteit te rommelen en ’s winters om de hele voetbalcompetitie te volgen als hij niet ziek wordt. We hebben leuke buren en vrienden hier alleen geen kinderen Als Ostergötland in Zuid-Holland lag, zouden we niet erover piekeren om terug te komen.
Toen we hier kwamen wonen, heb ik bedongen dat ik 1x per maand naar Nederland kon gaan. Ik wil betrokken zijn bij het leven van onze kinderen. Ik vind het heerlijk om te zien hoe ze alle vier met hun karakter vorm hebben gegeven aan hun leven en op hun eigen manier met hun omgeving en hun kinderen omgaan. Ik hou ook veel van onze schoonkinderen en ben hun uiterst dankbaar dat ze onze kinderen zo gelukkig maken. En dan de kleinkinderen! Ik weet uit ervaring hoe snel kinderen opgroeien en dat je moet genieten van het proces. Natuurlijk is Leo voor mij het allerbelangrijkste, daarom heb ik ook zonder met mijn ogen te knipperen gezegd dat ik met hem mee naar Zweden zou gaan. Dat 1x per maand naar Nederland kan nu niet meer. In de winter kan ik Leo eigenlijk geen dag alleen laten. Eten klaarmaken gaat nog wel, maar de kachel moet aan en hij kan geen hout sjouwen, sterker nog: hij moet zo min mogelijk aan afkoeling bloot staan. Dan heb ik het nog niet eens over sneeuw schuiven….. Toen mijn vader in maart van dit jaar overleed, ben ik wel naar de begrafenis gegaan, maar meteen de volgende dag weer teruggekomen. Als Leo me niet bezworen had dat hij gewoon een dag alleen kon zijn voor deze gelegenheid, was ik niet gegaan. Daar komt nog bij dat we nu ook niet meer samen kunnen reizen sinds Leo bloeddialyse heeft. Hij moet iedere drie dagen gedialyseerd worden en een gastdialyse regelen in een ander ziekenhuis kan wel, maar is een administratief uiterst ingewikkelde procedure. Omdat Leo op 2 september een promotie heeft in Nederland waar hij in de commissie zit, hebben we nu geregeld dat hij in het Franciscusziekenhuis wordt gedialyseerd 2x, maar het heeft drie maanden geduurd voor het rond was. De lust om spontaan er even uit te gaan wordt op deze manier grondig de grond ingeboord. We wilden dus naar Nederland. Ik heb mijn huis al flink opgeruimd, winterkleren zitten in dozen in de garage, MAAR…. toen werd het lente en mooi weer en de plantjes begonnen te groeien en Leo knapte op. Leo is aan een project bezig dat tot volgend jaar april duurt en hij heeft de hoop van een transplantatie niet opgegeven. AL onze kinderen kwamen hierheen met hun kinderen en we konden allebei volop genieten. Voor Leo hoeven we niet terug naar Nederland, hij wil hier wel blijven. Mijn kinderen hebben me allemaal gewaarschuwd dat ik echt een lapje grond moet hebben als we verhuizen, want ik word heel blij van plantjes arrangeren en laten groeien. Ze zijn bang dat een balcon niet genoeg is voor mij. Mijn hele leven lang heb ik me niet door angst laten leiden bij het nemen van beslissingen en dat weiger ik nu ook. Waar ik wel bang voor ben is, dat we op een gegeven moment niet meer terug KUNNEN, of dat de kinderen allemaal een week of twee vrij moeten nemen om ons te helpen verhuizen, daar ben ik bang voor. Don’t fence me in, daar ben ik allergisch voor. Bovendien kan ik ook wat krijgen! Om ziek te worden ben ik niet zo bang, maar ik ben nogal onhandig en een enkel of een heup is zo gebroken op deze leeftijd. Maar goed, we hebben de beslissing genomen om volgend jaar in augustus ons huis te koop te zetten en van de winter een mannetje alle plafonds en de meeste muren te verven, om de vloeren te laten slijpen en om de buitengevel schoon te laten maken, hier en daar een likje verf, zulke klusjes, zodat het huis er op en top uitziet volgend jaar en dan blijven we er gewoon nog een jaar in wonen. Voor de rest zien we wel. Het vliegveld van Linköping is vlakbij en als er af en toe een kind komt voor een weekendje en in de vakanties, houd ik het wel uit om opgesloten te zitten op het platteland. Tenslotte hebben we email, telefoon en, o wonder, SKYPE!
2012-12-24_11.52.37

Zo staat hij op Funda……

Mijn zoon gaat verhuizen en nu wil hij zijn andere huis verkopen. Het is een prachtig huis, vlak bij de universiteit en het kijkt op de Maas uit. Het staat op de Esch (oude Waterleidingterrein), prachtige wijk….
Als er iemand interesse heeft: HIER MOET JE KLIKKEN!!. Kijk ook even rustig naar de foto’s…… Ik weet heus wel dat hij niet de enige is die zijn huis kwijt wil, maar toch….. Hij is wel mijn enige zoon die zijn huis kwijt wil!

Het Satansjaar 1867

Omdat jullie vrij massaal hebben aangegeven dat jullie het leuk vinden als ik over ‘mijn’ Zweden vertel, komt hier nog een verhaaltje over de geschiedenis van Zweden:
De winter van 1866-’67 was erg streng en duurde extreem lang. De zomer wilde maar niet komen. Dit jaar is de geschiedenis ingegaan als de lange winter, ofwel het Satansjaar.
De sneeuw wilde maar niet weggaan en het ijs wilde maar niet smelten in 1867. De beroemde foto van de tewaterlating van een grote oceaanstomer in Stockholm op 5 juni 1867 laat een besneeuwd en beijsd landschap zien en mensen die diep weggedoken in hun winterjas naar het spektakel komen kijken.(helaas kon ik de foto niet vinden op Internet) Het inzaaien van de tarwe en rogge kan pas half juni beginnen nadat de mensen de as uit de kachel over het land hebben uitgespreid om de vorst enigszins uit de grond te krijgen. Helaas begint de nachtvorst alweer eind juli en in augustus vriest het overdag ook. Het – nog groene – graan wordt ijlings geoogst en de aren worden een beetje gedroogd voor de kachel. Dat belooft niet veel goeds. Uit voorzorg worden een aantal dennen gerooid en de bast aan de binnenkant afgeschraapt. Dat schraapsel wordt gemalen en vermengd met het weinige tarwe- en roggemeel en daar wordt brood van gebakken. De honger slaat hard toe. Er is geen tijd geweest om paddestoelen of andere vruchten te plukken en nu is het te laat. De vogels en andere dieren trekken zich terug in de wildernis of komen om. Er valt niets te jagen……. Hoe verder naar het noorden van Zweden, hoe erger de honger. Vanaf half december is er gewoon HELEMAAL GEEN voedsel meer.
In januari slaat de hongertyfus toe bij de verzwakte bevolking. Een jongen van 14 gaat van huis om te kijken of hij nog ergens wat eetbaars vandaan kan halen voor de familie, maar komt niet terug. Na 35 dagen gaan zijn ouders hem zoeken met de slee en vinden hem in een schuur, doodziek. Hij heeft hoge koorts en dat al drie weken, zijn beide voeten zijn afgestorven en hij heeft koudvuur en hongertyfus. Zij laden hem op de slee en glijden twee dagen naar huis. Daar sterft hij alsnog na een aantal dagen.
Er is ook een getuigenis bewaard gebleven van een vrouw die als klein meisje deze hongersnood meemaakte. Zij vertelt dat mensen de leren schoenzolen die ze hadden, schaafden en dagenlang kookten, waarna ze de teer die gebruikt wordt voor het looien van het leer en die boven kwam drijven, met een schuimspaan afschepten en dan het leer opaten. Ze vertelde dat er altijd teerresten achterbleven en dat je keel dagenlang nabrandde als je gegeten had.

Moeder en haar kinderen sterven van de honger. Het oudste jongetje kauwt op een schoen en vader is buiten boomschors aan het bereiden om meel van te maken. Dit plaatje is incorrect, want het leer werd wel gegeten, maar niet 'rauw' en dat schors kon alleen maar gegeten worden als de boom was geveld voor de vorst in de grond kwam. Anders is de bast te droog en kan hij niet afgeschraapt worden.....


Heel langzaam dringt het drama dat zich afspeelt door in het zuiden van Zweden. Er wordt geld ingezameld voor voedsel, maar zoals zo vaak, blijft zeker de helft aan de strijkstok van de ‘rijke’ Stockholmenaren hangen, terwijl de dominees van de kansel preken over een God die het zondige volk straft met deze Satanswinter…

Hier kun je zien hoe het voedsel, bestemd voor Norrland, voornamelijk in de zakken van de rijken verdwijnt......


Nu was het noorden altijd al dun bevolkt geweest, maar toch zijn er meer dan 1000 mensen omgekomen die winter. Daarna kwam de emigratie naar Amerika pas goed op gang. Tussen 1840 en 1930 zijn er 1,2 miljoen mensen naar Amerika geëmigreerd, 25% van de Zweedse bevolking. Uit sommige streken is 35% van de bevolking vertrokken. In Scandinavië is het altijd al moeilijk geweest om de bevolking een beetje op peil te houden of te krijgen. Dat gaat ten koste van de groei van de economie. Daardoor is er een hele andere mentaliteit dan in Nederland b.v. over mensen uit het buitenland. Er is hier zoveel ruimte en zoveel werk te verrichten dat de mensen over het algemeen veel positiever tegenover buitenlanders staan.

Jaarvoorraad

Vanaf 1978 ben ik begonnen een jaarvoorraad op te bouwen. Het is de bedoeling dat we een jaar kunnen leven als we ineens afgesloten worden van alle mogelijkheden om een winkel te bereiken of zelfs maar naar buiten te kunnen.

Nu is het makkelijk om rijst en pasta in te slaan, maar het probleem ontstaat al bij bonen. Bonen van drie jaar of ouder doen er erg lang over om gaar te worden. Je moet dus rouleren. Daarnaast moet je er een beetje grip op krijgen. Hoe lang eet jij van vijf kilo pasta?
Ik heb daarom een eigen systeem opgebouwd. Ik heb gedacht: “Als ik een jaar lang moet eten van de voorraad, moet ik zoveel mogelijk variatie hebben en mijn voorraad moet rouleren”. Ik heb 6 verschillende basismaaltijden bedacht en van al die basismaaltijden moet je dan eens in de week kunnen eten, een jaar lang met zijn tweeën. Ik moet dus 100 porties van elk van de basismaaltijden hebben.
1 dag per week eten we aardappels met groente, in stampot en evt. met vlees/vis, huzarensalade hoort hier ook bij..,,
1 dag per week eten we pasta met tomatensaus, gehakt, ham, garnalen, enz.of bahmi
1 dag per week eten we rijst, nassi goreng, of met een woksaus met vlees/vis/ei , met pindasaus enz., maar ook met b.v suiker, kaneel, gedroogde vruchten (appeltjes b.v.!), ananas
1 dag per week eten we bonen met spek, uien, hardgekookt ei, augurken en/of als chili con carne
1 dag per week eten we soep, asperge- bospaddestoelen- , vissoep, erwtensoep, of getrokken van kip of schenkel uit de diepvries met verse groenten of uit de diepvries en vermicelli, pasta, rijst of met bloem gebonden.
1 dag per week eten we brood, zelfgebakken met pindakaas, jam, honing of leverpastei, soms pannekoeken met appel, rozijnen of ananas, of wafels of poffertjes
1 dag per week is kliekjesdag

Er zijn een aantal dingen die je niet voor een jaar in voorraad kan nemen: boter (kan vervangen worden door olie), eieren, kaas, verse groente. Ik heb voor ongeveer vier weken groenten in de diepvries en nog voor een week vers(als je iedere dag groente eet). Ik heb ook nog voor een week in blik, maar ik ben hard bezig met inmaken. Ik wil wat potjes bietjes inmaken, ik heb nu 11 potje appelmoes, ik heb wat mais in blik en asperges. Bovendien ga ik zuurkool maken donderdag. En natuurlijk ga ik na de appeltjes een heleboel uien drogen en ook wat knoflook. Bijna elke maaltijd wordt smakelijker met uien.
Ik heb altijd 10 eieren en een pond boter in voorraad. Ik heb eipoeder, maar het is heel moeilijk te krijgen, dus durf ik het niet te rouleren.
Het geeft mij een heel veilig gevoel om een min of meer jaarvoorraad te hebben. Het heeft me een poosje gekost om zoveel op te sparen dat het ook echt een jaarvoorraad was. Ik heb hem ook wel een paar keer gebruikt. In de strenge winter van 1989, konden we op een gegeven moment de deur niet uit vanwege ijzel. Ook nu hier in Zweden vind ik het een heerlijk idee dat ik evt. hier thuis kan insneeuwen, maar toch te eten heb…
Het griezeligste van het gaan naar Zweden vond ik, om mijn voorraad in Nederland op te maken (ik wilde niet met die hele voorraad verhuizen). Aan de andere kant was het heel leerzaam om te proberen op de voorraad te leven en te kijken of je het allemaal goed had uitgerekend….

Wat vinden jullie? Hebben jullie ook een voorraad? Vind je het onzin, wat mis je in mijn verhaal? Heb je andere vragen? Graag commentaar, zoals jullie dat altijd zo gul geven…….

” ’s Avonds als het houtvuur brandt..en daarna het hele pand….”

“de vloeren en de wanden, ook alle meubels branden…….” In dit logje en dit logje krijg je uitleg over de reden van deze ongewone titel.

Een mens maakt wat mee in zijn leven……
Toen wij een huis gingen kopen in Puttershoek, had je nog geen Internet. Het was eind 1982, onze jongste was net geboren……
Bij de rondleiding bleek het huis een SAUNA te bezitten. In de überchristelijke Hoekse Waard kon dat natuurlijk niet in de beschrijving! Het was heerlijk om een sauna in huis te hebben! We waren arm met vier kleine kinderen en we konden gewoon luxe naar de Sauna op zaterdagavond! (goedkope stroom). De kinderen vonden er niet veel aan, dus gingen wij ’s avonds als ze naar bed waren. We hebben zelfs wel in de sneeuw gerold na de sauna en het is echt waar: je voelt de kou niet!
Toen werd het 16 maart 1985. Onze jongste dochter was 2 1/2 en onze oudste was bijna 11 jaar. Leo was druk bezig af te studeren en zat met een deadline. Mijn zwager was jarig (eigenlijk vooral ZIJN zwager), maar hij kon niet mee naar de verjaardag. Ik dus alleen naar de verjaardag met vier kinderen. Daar was natuurlijk Oma en veel kinderen…… Doodmoe kwamen we allemaal terug. De jongste was onderweg in slaap gevallen; ik kon haar zo in haar bed leggen na verschoond te hebben. Ik had geen passende pijama, maar vooruit. Daarna ging mijn jongste zoontje naar bed en de oudste twee mochten nog even opblijven, want het was zaterdagavond. Op zaterdagavond kwam er altijd om tien uur een programma op tv en dat mochten ze nog zien op voorwaarde dat ze hun pijama aan hadden. Leo had alvast de sauna aangezet en ik was eerlijk gezegd een beetje in slaap gesukkeld. Ik werd wakker gemaakt toen het programma begon en een beetje groggy zat ik te kijken toen ineens midden in de zin: Koppie koffie glazenwasser? de tv uitging en de aardlekschakelaar uitklapte.
Leo liep naar de keuken om te kijken of het snoer van het broodrooster misschien in het water lag, maar toen hij langs de trap kwam, hoorde hij het spetteren….. Hij liep naar boven en toen hoorde hij dat het knetteren was. De hele bovenverdieping (de tweede verdieping wel te verstaan)stond in lichterlaaie! Hij riep :”Brand, BRAND!!” en ik dacht: “het is net een film” . Omdat ik nog zo slaperig was, kon ik absoluut niet adekwaat reageren. Ik begon in beweging te komen om te bellen met de brandweer, maar de telefoon stond op die televisie, dus liep ik naar een andere telefoon. Toen ik daar bijna was, herinnerde ik me ineens dat de telefoonlijn via een ander kanaal gaat en dat je dus gewoon stroom hebt. Toen had ik nog niks gedaan…..Leo kwam naar beneden met twee kinderen. Die hebben we in de auto gezet. L_onneke had ik al naar buiten gestuurd om de buren te waarschuwen, maar die kwamen al naar ons toe om te vertellen dat ze vlammen door het dak hadden zien komen en de brandweer al gewaarschuwd was.
Jochem had net een voorlichting gehad over wat je moet doen bij brand en die kwam met een slacentrifuge met water naar boven en wilde alle deuren dicht gaan doen. Daar botste hij tegen Leo op die gilde dat hij zo snel mogelijk naar buiten moest gaan. Huilend kwam hij bij de buren aan waar L_onneke al was. Omdat Jochem huilde dacht L_onneke weer dat de twee jongsten waren omgekomen….. en wij waren gewoon nog bij het huis en fotoalbums naar buiten aan het dragen. Toen kwam de brandweer. De brandweer van Maasdam en Puttershoek is een vrijwillige brandweer en ze hebben een aantal fouten gemaakt. Ten eerste dachten ze dat het om een schoorsteenbrandje ging, dus ze hadden niet zulk groot materieel bij zich.
Toen gingen ze water uit de sloot opzuigen en het eerste dat ze opzogen was een plastic zak. Je zag dus de vlammen uit het dak komen en het straaltje kwam niet eens tot de eerste verdieping. Aan de achterkant van ons huis was ook een brandweerwagen. De achterkant van het huis grenst schuin aan een pleintje. Daar dacht een brandweerman slim te zijn. Hij bedacht dat hij beter kon blussen als hij door de ramen heen kon blussen. Hij gooide dus een raam in, maar toen kreeg het vuur natuurlijk zuurstof. Een hele hoge steekvlam was het gevolg en aan de voorkant sprongen alle andere ruiten ook. Nou ja, om een lang verhaal kort te maken: we zijn zo’n beetje afgebrand. We hebben, terwijl ons huis werd opgebouwd, drie maanden in een huurhuis gewoond van de gemeente met tweedehandsmeubelen van een scharrelaartje bij ons op het dorp enz. enz. Tot jaren na de brand kon ik feilloos me voorstellen hoe het ergens eruit zou zien als er brand was geweest. Het is heel raar om alles ALLES kwijt te zijn. Dan besef je pas hoe veel kleren je hebt. Ik kocht gewoon tien nieuwe t-shirts in alle kleuren. We moesten een heel huis met 9 kamers opnieuw inrichten en al voor dat ze klaar waren, want je moet meubels van te voren bestellen. Je leert ook een aantal mensen heel goed kennen…… Mensen die je beste vrienden waren geweest, zeiden nu met een jaloerse blik, dat je toch maar mooi alles nieuw kreeg en dat je daar dan maar dankbaar voor moest zijn….. Iemand die ik nauwelijks kende, kwamen naar ons huurhuis en zeiden: “Ik kom alleen maar even de maat nemen hoor, ga maar gewoon door met wat je aan het doen bent. Ik maak even gordijnen voor de keuken en zo..”. Dan kwam ze vijf dagen later met kant en klaar gemaakte gordijnen Voor de keuken en de kinderkamers aan, hing ze op en was weer verdwenen. Er waren ook mensen die spullen kwamen brengen en dan iedere handdoek en iedere vork apart uitpakten en een voor een aanboden met een groots gebaar! Ja, daar heb je natuurlijk absoluut geen tijd voor dan.
De kleinste die na een uur of anderhalf, toen ze uit de auto ook naar de buren was gebracht en wij daar ook kwamen, ineens zei: “Waar is oma nou?” heeft de volgende dag de hele dag met een paar laarsjes lopen zeulen die ze van iemand gekregen had. Toen we met haar door het huis liepen, kon ze alleen maar zeggen: “Sohee, Janneke’s huis pot, SOO,HEE, Jannekes huis pot!!” Verder heeft ze niet veel over de brand losgelaten tot ze bijna drie was. In 1 week tijd heeft ze toen het hele verhaal aan Jan en Alleman verteld, wel 15 keer denk ik. Voor die tijd had ze waarschijnlijk de taal nog niet om het te verwoorden. Je ziet dat vaker….
De oorzaak van de brand was overigens het PYROFOOR worden van het hout van de sauna. Als hout aan hoge temperaturen wordt blootgesteld, gaan er stukjes, celletjes als het ware poffen, waardoor het hout uitzet en de ontbrandingstemperatuur omlaag gaat. Op die zaterdagavond was de ontbrandingstemperatuur van het hout lager geworden dan de temperatuur in de sauna en dus had het hout spontaan vlam gevat.
Weer een bizar verhaal denk ik voor jullie. Er zijn ook echt tijden in mijn leven geweest dat alles gewoon op rolletjes liep hoor! Maar ik heb nog een ‘leuk’ verhaal voor jullie in petto. Volgens mij is het de eerste keer dat ik het verhaal van onze brand echt neergeschreven heb, Natuurlijk heb ik het al een aantal keren aan mensen verteld, maar ik vind neerschrijven toch echt een mijlpaal…..

Velden en wegen te bekennen….

Teruggekomen uit een voorjaarsachtig Nederland, kon ik ook hier de meeste velden en wegen weer zien. Echter gisteravond werden we verrast door een sneeuwbui die een wit suikerlaagje achterliet dat pas laat in de middag in de schaduw wegsmolt. Wat er nu nog ligt, is randjes van het vegen en op sommige plekken in het bos (in de schaduw) ligt nog wat sneeuw. Het was goed om in Nederland te zijn, het was goed dat ik al mijn verdere plannen (borstelen en zo) heb laten vallen, maar ik ben wel tot de conclusie gekomen dat ik geen leven meer heb in Nederland. Ik heb geen huis, geen eigen plek, geen eigen vriendenkring. Volgende keer hoop ik mijn rijbewijs te hebben, dan kan ik weer wat mensen opzoeken(Yvonne, Noortje, Lydia, Mariam, om maar een greep te nemen) en zelf een plan trekken. Met volgende keer bedoel ik dan juni, want we gaan 7 en 8 mei samen naar Nederland om onze verjaardag te vieren. Leo wordt 65 jaar en hij heeft daar toch wat emotionele, nostalgische gevoelens bij. Onze oudste dochter heeft een huis gehuurd waar we dan allemaal het weekend zullen zijn (Brouwershaven). Op maandag rijden we dan weer terug naar Schiphol en leveren daar de auto in……
Dan gaan we half mei naar Brazilië voor twee weken. Leo moet eerst vier dagen werken en dan hebben we nog een week vakantie. We hebben daar kennissen wonen. Zij zijn al verschillende malen in Nederland geweest en behoren tot de grootste fans van ons land. Zelfs stamppot rauwe andijvie met spekjes werd juichend ontvangen! Ik ben nog nooit in Zuid-Amerika geweest, ik ben benieuwd. Ergens halverwege juni kom ik dan weer een weekje naar Nederland, misschien wel eind juni, want er is een kleinkind op 1 juli jarig en daar wil ik eigenlijk bij zijn. Mijn oudste dochter komt ook nog met man en kinderen, maar dat is nog in april.
Mijn zaaisel was goed opgekomen: mijn tomaten staan in de header. Verder heb ik augurken, paprika’s, uien, basilicum, dille en bloemen binnen gezaaid. Volgende maand komt het volgende gedeelte. Helaas zijn twee grote stenen potten gesneuveld. Volgend jaar zal ik ze toch maar in de garage zetten (die dingen zijn loodzwaar). Het voordeel is dat ik nu weer potscherven heb om onderin mijn bakken en potten te doen. Ik vond het ietsje overdreven om die ook mee te verhuizen uit Nederland…. Ik ben aan een verjaardagslogje aan het werken, waarschijnlijk wordt dat een WW-logje.
Jullie hebben ook nog een logje in het kader van de VZG (Vreemde Zweedse Gewoontes) te goed: Nationale Wafeldag!!

Jaarvergadering

We hebben hem weer achter de rug: onze jaarvergadering van ons buurtschapje van vijf huzien. Eigenlijk zijn het er nog maar vier, want een paar weken geleden is een stel buren min of meer met de noorderzon vertrokken. Ze konden de hypotheek niet meer betalen en nu wordt het huis per executie verkocht. Er woont nog een zoon van 16 alleen. Hij wilde niet meeverhuizen. Hij schijnt tot vier uur achter de computer te zitten en tot vier uur te slapen en in de verkeerde volgorde. Om de paar dagen zie ik het autootje van zijn moeder staan, dus hij wordt wel min of meer verzorgd. Anders zou hij verhongeren, want je kan hier niet naar de winkel zonder auto…..We hebben afgesproken dat ik hem morgen ga uitnodigen voor de lunch, maar ik voel me net tante Priscillia van Pippi Langkous, die ook altijd dreigde met de kinderbescherming……. Het gaat er maar om dat hij weet dat er mensen zijn die aan hem denken, maar zo zal hij het niet opvatten vrees ik. Waarschijnlijk is hij boos dat ik hem uit zijn bed bel…….
Ons ‘avlop’verhaal(riool) is nog steeds niet afgelopen….. Er is vanaf de laatste vergadering gewoon NIETS gebeurd! Ongelofelijk!
Nu hebben we de volgende vergadering na midzomer en voor in juli de zomervakantie begint. Intussen gaan enkelen naar een ‘tentoonstelling’ die er aan komt over rioolsystemen en nieuwe flitsende oplossingen en ze komen dan met hun bevindingen terug bij ons. We hebben een hele tijd zitten praten over geld en dat we dat bedrag (+/- 3.500) Euro echt van de nieuwe bewoners moeten hebben, dat dat bij de verkoop duidelijk moet zijn dat ze die kosten moeten betalen.
Verder hebben we afgesproken dat ons jaarlijkse feest dit jaar een kreeftenfeest zal worden. Er worden kreeften op verschillende manieren klaargemaakt en dan kan je je te barsten eten, zoiets…..
De vergadering was deze keer bij ons en ik had voor de gelegenheid slagroomsoesjes gebakken, van die kleine. Ze waren heerlijk! Voor hun is dat iets heel bijzonders. Nu denken ze natuurlijk dat bij alle vergaderingen in Nederland altijd soesjes worden gegeten….. Soesjes maken is erg makkelijk en tamelijk goedkoop, ik deed het al als kind. Toch mislukte mijn eerste baksel omdat de boter, de bloem en het water nog te heet waren toen ik de eieren er doorheen deed. Dan rijzen ze niet meer in de oven. Als iemand van jullie het recept wil, geef je maar een gil.
Verder heb ik erg in mijn piepzak gezeten over mijn zweeds. Zoals jullie weten liep ik twee testen achter en vanmiddag heb ik de eerste van die twee gemaakt. Vooral de vervoegingen van de onregelmatige en sterke werkwoorden is een crime. Sommige worden op ‘nederlandse’ wijze verbogen, maar sommige een beetje anders en weer andere héél anders. Die een beetje anders gaan zijn de allermoeilijkste. Toch denk ik dat ik de test ruim voldoende heb gemaakt. Op naar volgende volgende week maandag. Dan hebben we maandag ook een mondelinge test van twee korte verhalen die we hebben gelezen en waarover we ‘discussie’vragen hebben gekregen. Volgende week donderdag kom ik alweer naar Nederland! Op 26 maart vieren we de verjaardag van Feike, mijn oudste kleindochter en in het begin van de avond reis ik dan weer terug naar Schiphol voor het vliegtuig van half negen.
Ik ben nog steeds niet helemaal in orde. Op de gekste momenten kan ik mijn ogen bijna niet open houden en op andere momenten (laat in de avond en in de nacht) heb ik HELEMAAL geen slaap. Vannacht heb ik tot kwart voor vier naar “De muiterij op de Bounty” gekeken! Ik krijg mezelf bijna niet aan het werk, zelfs logjes lezen doe ik mondjesmaat. En dat vond ik nu juist altijd zo leuk! Ik kan mezelf er niet toe zetten op het ogenblik. Maar ik doe tenminste weer IETS. Ik heb wel leuk contact met een paar klasgenoten nu wij allemaal wat beter zweeds spreken. Met mijn fototoestel ben ik nog niet vertrouwd. Ik heb wel een heleboel foto’s genomen, maar er zijn er maar een paar waar ik min of meer tevreden over ben (volgen later).
Zo, dat was even een verslagje, het is toch nog een heel verhaal geworden, maar ik ben wel van de hak op de tak gesprongen geloof ik. Nou ja, het is een logje, dus iedereen die mij aanspoort, kan tevreden zijn!

Dramaqueen…

Sta ik helemaal alleen te strijken en ik heb een DVD opgezet. Ik heb hem al een paar keer gezien. Het gaat over een familie met een stuk of vijf kinderen, die naar een ander deel van Amerika gaat verhuizen. De vader reist met de oudste zoon vooruit om vast te gaan planten en de moeder reist er met de andere kinderen een paar maanden later achteraan. Dan gebeurt het: De moeder en de kinderen komen aan en de jongste twee springen van de wagen af en rennen hun vader tegemoet. De ouders kijken elkaar aan over de hoofden van de kinderen heen en dan sta ik te tranen met tuiten te huilen boven de strijkplank! Dramaqueen! Dan moet ik denken aan mijn familie die in 1820 van Monnickendam naar de veenkoloniën in Drenthe verhuisde en hun geboortestad en familie daar NOOIT meer terug hebben gezien. Vroeger was je ook echt helemaal afgesloten van alles als je wegging. Brieven deden er soms ook weken over. Op de een of andere manier kan ik me nu ik hier zit veel beter voorstellen wat dat moet hebben betekend. Evenzogoed: Overdreven om daar om te gaan staan grienen….. Hebben jullie zoiets nou ook wel eens?

Hier zie je de trailer van de film. Jammer genoeg staat HET moment er niet op……

Uit de groep gegooid Deel II

Mijn dochter was en is een heel meegaand meisje, niet omdat ze bang is, maar gewoon. Zoals ze zelf zegt: “Het kan me helemaal niet schelen of we naar die film gaan of die film, ik vind het alleen leuk om iets met mijn vrienden te doen. Het is dan ook erg moeilijk om ruzie met haar te krijgen. Op school begonnen de problemen pas in groep 8, toen er twee scholen bij elkaar kwamen. Wij waren naar Puttershoek verhuisd toen zij in groep 5 zat en we waren naar beide scholen geweest om te kiezen. Bij school 1 werden we rondgeleid door het hoofd en hij liet ons zien hoe verantwoord het lesprogramma was en wat ze allemaal deden aan leerlingvolgsystemen(dat heette toen nog niet zo, hoor!). De kinderen mochten ook meekijken….. In school 2 kregen we wel een hand, maar het hoofd richtte zich “meteen daarna tot de kinderen en leidde HEN rond en wij mochten ook mee. De school heette ‘De woelige Hoek” en dat was het ook. Er stond een groot aquarium in de gang en er waren konijnenhokken buiten getimmerd en zo. Maar er werd heus wel geleerd hoor!
Wij hebben voor school 2 gekozen. De hele sfeer was prettiger en er was minder competitiesfeer. Maar na een aantal jaar waren er besprekingen dat de twee scholen samengevoegd zouden worden. Er kwamen minder kinderen en er waren vooral weinig kinderen uit 1976. Dat is een probleem in heel Nederland geweest. 1975 was al een hete zomer en 1976 was nog een graadje erger. Ik denk dat heel wat vrouwen een miskraam hebben gehad. Ik ken wel 4 vrouwen die er in dat jaar een kregen en nog een met een levenloos voldragen kind….
Wat ik niet wist toen we er kwamen wonen, maar wel goed aangevoeld had, was, dat op de ‘andere’ school voornamelijk kinderen zaten van ‘import’ouders. De oorspronkelijke bevolking van Puttershoek zat vnl. op de Woelige Hoek en de tennis- en hockey ouders hadden hun kind naar de Baanbreker gestuurd……., gechargeerd natuurlijk hè? Omdat ik voorzitter van de Oudercommissie was, heb ik ook nog min of meer zijdelings, deelgenomen aan de besprekingen van de fusie. Uit die besprekingen bleek dat er heel veel oud zeer tussen de twee scholen was en de andere school probeerde onze school een beetje neer te zetten als een school waar maar een beetje aangerotzooid werd, waar niet verantwoord werd opgevoed…… Er werd een beetje op de angst van de ouders ingespeeld dat hun kinderen ggeen goede opleiding kregen op onze school. Vooral het hoofd was als de dood voor zijn hachje en bang dat ons hoofd, hoofd over het geheel zou worden….. Daarop is ons hoofd teruggetreden en heeft gezegd dat hij wel gewoon onderwijzer weer wilde worden. Dat vond ik echt heel tof van hem, maar uit wat ik begrepen heb, is hij later echt weggepest door de leerkrachten van de andere school.
Nou, in die sfeer werden de vier scholen (er waren ook nog twee kleuterscholen bij betrokken) samengevoegd en mijn dochter kwam in de zesde klas (groep 8 ) met voor de helft nieuwe kinderen. Die “Baanbrekermeiden” begonnen meteen te heersen over die anderen en te zuigen en te pesten. In het begin heeft mijn dochter geprobeerd om erbij te horen. Na enkele weken werd ze fors uit de groep gekickt. Voor haar waren er twee of drie die al helemaal geen kans hadden gekregen. na een paar weken rouw en toch nog proberen de boel te sussen, kwam ze op het punt dat ze begreep dat die meiden echt verkeerd WILDEN en hield ze met haar pogingen op. Als moeder moet je dat dus aanzien, het enige wat je kan doen is een beetje erover praten. Maar mijn dochter heeft echt een briljante oplossing gevonden. Het regime was heel streng, ze moesten precies doen zoals de queenbee wilde en er viel dus steeds weer een nieuw kind uit de groep. Mijn dochter ving de kinderen op die uit de groep vielen en werd er vriendin mee. Op een gegeven moment ontstond er zo een tegengroepje dat allemaal leuke dingen met elkaar deed en waar een goede sfeer heerste. Dat was een alternatief voor de kinderen die nu in die andere groep zaten en het daar eigenlijk niet zo naar hun zin hadden. Toen de werkweek was aan het einde van het schooljaar, zaten in het oude groepje alleen nog de queenbee en twee secundanten en de rest was een grote gezellige groep meiden! Die drie meiden vormden alleen nog maar een zielig kliekje die overal wat op aan te merken had, maar verder niet meer konden doen dat een beetje de sfeer te bederven.. Ik ben het even kwijt, maar ik geloof dat ze op de werkweek nog het goedgemaakt heeft met die meiden en hun uitgenodigd bij de groep te komen, maar dan wel op de nieuwe voorwaarden en ik geloof dat ze niet wilden, zoiets. Maar dat zou ik na moeten vragen…..
De sfeer op de nieuwe school is nooit echt prettig geworden en mijn jongste twee kinderen heb ik na een paar jaar van school gehaald en in Barendrecht op school gedaan……….