Categorie archief: opknappen

Gaan we nou nog terugkomen of niet?

Dat wordt ons – soms bedekt, soms rechtuit – gevraagd. Vorig jaar herfst waren we het erover eens dat we terug zouden gaan dit jaar. We zouden in augustus ons huis te koop zetten en dan in november of december naar Nederland verhuizen, naar een appartement in het centrum van Rotterdam. Leo wil hoog en pal in het centrum en ik wil vooral een dakterras en op loopafstand van de winkels. Daar komt natuurlijk het eerste probleem al om de hoek kijken. Op 10-15 hoog heb je natuurlijk geen dakterras en als je in het centrum 1- of 2- hoog zit met dakterrras, is het altijd zo donker met al die gebouwen om je heen. We hebben een poosje geflirt met de Markthal tot we zagen dat de ene kant weliswaar naar het zuiden uitkijkt, maar dat er een groot gebouw voor zit en dat de andere kant niet alleen naar het Noorden uitkijkt, maar dat er ook nog eens een grote flat voor gepland is! Ik heb naar flats in de Hofdame gekeken en naar een flat op de Botersloot met een gemeenschappelijke tuin, maar dan heb je niet eens een balkon! Die woningen in het nieuwe Stadstimmerhuis leken ons wel wat, maar die zijn intussen allemaal weg…. Goed: we laten die huizen even zitten en gaan naar de motieven.
In de eerste plaats hebben we het hier allebei erg naar onze zin, NOG wel. Als de kinderen allemaal minstens 2x per jaar komen en we krijgen vrienden en allerlei familie, is het hier fantastisch. In de zomer wonen we hier in een paradijsje. In de winter wonen we hier in een kerstkaart. Ik vind het heerlijk om 5-6 uur per dag in de tuin te werken, lange wandelingen te maken zonder iemand tegen te komen en te zwemmen in kristalheldere meren NOG wel en ’s winters een beetje te naaien en genealogie te doen zolang mijn ogen het nog doen. Leo vindt het heerlijk om wat op de Universiteit te rommelen en ’s winters om de hele voetbalcompetitie te volgen als hij niet ziek wordt. We hebben leuke buren en vrienden hier alleen geen kinderen Als Ostergötland in Zuid-Holland lag, zouden we niet erover piekeren om terug te komen.
Toen we hier kwamen wonen, heb ik bedongen dat ik 1x per maand naar Nederland kon gaan. Ik wil betrokken zijn bij het leven van onze kinderen. Ik vind het heerlijk om te zien hoe ze alle vier met hun karakter vorm hebben gegeven aan hun leven en op hun eigen manier met hun omgeving en hun kinderen omgaan. Ik hou ook veel van onze schoonkinderen en ben hun uiterst dankbaar dat ze onze kinderen zo gelukkig maken. En dan de kleinkinderen! Ik weet uit ervaring hoe snel kinderen opgroeien en dat je moet genieten van het proces. Natuurlijk is Leo voor mij het allerbelangrijkste, daarom heb ik ook zonder met mijn ogen te knipperen gezegd dat ik met hem mee naar Zweden zou gaan. Dat 1x per maand naar Nederland kan nu niet meer. In de winter kan ik Leo eigenlijk geen dag alleen laten. Eten klaarmaken gaat nog wel, maar de kachel moet aan en hij kan geen hout sjouwen, sterker nog: hij moet zo min mogelijk aan afkoeling bloot staan. Dan heb ik het nog niet eens over sneeuw schuiven….. Toen mijn vader in maart van dit jaar overleed, ben ik wel naar de begrafenis gegaan, maar meteen de volgende dag weer teruggekomen. Als Leo me niet bezworen had dat hij gewoon een dag alleen kon zijn voor deze gelegenheid, was ik niet gegaan. Daar komt nog bij dat we nu ook niet meer samen kunnen reizen sinds Leo bloeddialyse heeft. Hij moet iedere drie dagen gedialyseerd worden en een gastdialyse regelen in een ander ziekenhuis kan wel, maar is een administratief uiterst ingewikkelde procedure. Omdat Leo op 2 september een promotie heeft in Nederland waar hij in de commissie zit, hebben we nu geregeld dat hij in het Franciscusziekenhuis wordt gedialyseerd 2x, maar het heeft drie maanden geduurd voor het rond was. De lust om spontaan er even uit te gaan wordt op deze manier grondig de grond ingeboord. We wilden dus naar Nederland. Ik heb mijn huis al flink opgeruimd, winterkleren zitten in dozen in de garage, MAAR…. toen werd het lente en mooi weer en de plantjes begonnen te groeien en Leo knapte op. Leo is aan een project bezig dat tot volgend jaar april duurt en hij heeft de hoop van een transplantatie niet opgegeven. AL onze kinderen kwamen hierheen met hun kinderen en we konden allebei volop genieten. Voor Leo hoeven we niet terug naar Nederland, hij wil hier wel blijven. Mijn kinderen hebben me allemaal gewaarschuwd dat ik echt een lapje grond moet hebben als we verhuizen, want ik word heel blij van plantjes arrangeren en laten groeien. Ze zijn bang dat een balcon niet genoeg is voor mij. Mijn hele leven lang heb ik me niet door angst laten leiden bij het nemen van beslissingen en dat weiger ik nu ook. Waar ik wel bang voor ben is, dat we op een gegeven moment niet meer terug KUNNEN, of dat de kinderen allemaal een week of twee vrij moeten nemen om ons te helpen verhuizen, daar ben ik bang voor. Don’t fence me in, daar ben ik allergisch voor. Bovendien kan ik ook wat krijgen! Om ziek te worden ben ik niet zo bang, maar ik ben nogal onhandig en een enkel of een heup is zo gebroken op deze leeftijd. Maar goed, we hebben de beslissing genomen om volgend jaar in augustus ons huis te koop te zetten en van de winter een mannetje alle plafonds en de meeste muren te verven, om de vloeren te laten slijpen en om de buitengevel schoon te laten maken, hier en daar een likje verf, zulke klusjes, zodat het huis er op en top uitziet volgend jaar en dan blijven we er gewoon nog een jaar in wonen. Voor de rest zien we wel. Het vliegveld van Linköping is vlakbij en als er af en toe een kind komt voor een weekendje en in de vakanties, houd ik het wel uit om opgesloten te zitten op het platteland. Tenslotte hebben we email, telefoon en, o wonder, SKYPE!
2012-12-24_11.52.37

Banáán???? Banáán!!!!!

Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, was mijn moeder nog net geen 18 jaar. Toen de Tweede Wereldoorlog eindigde, was ze nog geen 23 , getrouwd en ze had twee kinderen. Haar tweede dochter was aan het begin van de hongerwinter geboren en ze is met haar op hongertocht gegaan naar de Hoekse Waard(vanwege de borstvoeding). Ik werd als derde dochter geboren in 1948 toen er nog steeds van alles niet was. Mijn moeder keerde de jassen (de stof omkeren en de voering aan de andere kant doen, zodat de jas weer nieuw lijkt) en alles, alles werd gebruikt, gerepareerd, opnieuw gebruikt tot het uit elkaar viel van ellende. Deze lange inleiding heb ik gemaakt om te zeggen dat ik opgevoed ben met de ijzeren stelregel, VOEDSEL VERSPIL JE NIET!! Het verhaal van Cleopatra die zich iedere morgen baadde in een bad met ezelinnemelk was voor ons net zo afschrikwekkend als de zonde tegen de Heilige Geest voor Christenen is. Ik heb ook nooit meegedaan met de trend van de zeventiger jaren om iets van brooddeeg te maken en dat dan te verven, om zonnebloempitten met lijm ergens op te plakken enz. Ik maakte wel iets van brooddeeg (zonder die lading zout en gewoon met gist) en dan bakten we het daarna in de oven en aten het op…
Als je jarenlang hiermee gedrild bent,is het moeilijk om te lezen dat je een fijngeprakte banaan op je gezicht moet smeren tegen rimpels, dat je een maskertje moet maken van avocado enz. enz. Ik vond het al een hele overwinning van mezelf dat ik tegen Kerstmis een limoen in plakjes sneed te drogen legde op de verwarming met kruidnagel erin. Voedsel is om te eten en de restjes verwerk je of geeft ze aan de vogels…..
Nou, maak ik er niet zo’n punt van hoor, van mijn rimpels. I pick my battles. De strijd tegen veroudering ga je so wie so verliezen. Bovendien zit de ware schoonheid van binnen. Ik PIEKER er niet over om een botoxbehandeling te laten doen bijvoorbeeld of een facelift…. Allemaal hardstikke duur, zonde van het geld. Maar ja: ik las dat over die banaan en ik vond dat ik dat dan maar eens moest proberen. Omdat het me toch tegen de borst stuitte om een banaan op je gezicht te doen, haal ik al een aantal dagen op gezette tijden bananenSCHIL over mijn huid (en de banaan doe ik in de smoothie) en weet je: HET WERKT!!! Mijn rimpels worden in hoog tempo minder, echt waar! Het werkt beter dan een dure crème van 18 Euro. Ik neem iedere twee of drie dagen een foto, die zal ik over veertien dagen aan elkaar plakken. Ik was bij Lush van de week om mijn halfjaarlijkse voorraad aan te vullen en daar hadden ze gezichtscreme met avocado erin. Het was hardstikke duur en dan koop ik ook avocado! Kan ik net zo goed meteen een avocado kopen, is een stuk goedkoper…. Dan doe ik daarvan ook de binnenkant van schil op mijn huid en de avocado eet ik op, iedereen gelukkig.
Ik heb jullie anders wel schandelijk verwaarloosd hè? Ik ben in Nederland geweest en ga volgende week weer. Ik heb een diepe bewondering voor haar die met kleine kinderen en een zieke man toch nog bijna iedere dag een logje schrijft. Pfoe. Ik heb geen kleine kinderen en mijn man is minder ziek, maar mij lukt het niet (zelfs al schrijf ik alleen maar in het Nederlands).Na een poosje niet geschreven te hebben, denk ik ook meteen dat alles wat ik meemaak volkomen oninteressant is Maar zelf vind ik die gewone huis- tuin- en keukenverhalen echt heel leuk om te lezen. Dan schrijft zij over het kopen van een nieuwe bril en het is gewoon een heel leuk stukje! Nou, over zulke dingen kan ik ook schrijven, maar ik denk dan dat anderen dat niet interessant vinden….. Ik ben bijna mijn tanden verloren in de Schie (in Overschie) en daar heb ik niet over geschreven, doe ik nog, beloofd!

Citaat

Dit vraagt om een quilt van 2.40×2.40

Eindelijk is de slaapkamer af! Het bed is de dag voor ik naar Nederland ging gemonteerd en de buren hebben de kastjes heel lief op zijn plaats gezet.
Het bed slaapt heerlijk en er zit een electrische op-en-neer-stand op voor je bovenlichaam en ook voor je benen. Ik heb zo gedacht: Het is waarschijnlijk het laatste bed wat we kopen en dus moet het van alle gemakken voorzien zijn en een hoge instap hebben. Het is heerlijk om niet meer te hoeven bukken en om je zo uit je bed te laten glijden en dan op de grond te staan.
Foto’s Eerst van de toestand voor het bed:
037
Toen zijn we aan het werk gegaan: de slaapkamer werd leeggeruimd, van een papierlaag voorzien.
043
gewit en daarna kon het behangen beginnen. Eerst moest er wit plamuurbehang op, afstomen kennen ze hier niet:
045
Daarna werd het serieus: behang met PATROON!! Paniek ! Peeuw!!
051
De randjes moeten heel precies worden afgesnedn:
047
055
en dat is hem nu. .Nu ga ik eerst een tafelkleed maken en dan verkleedkleren en daarna ga ik aan mijn slaapkamerquilt beginnen. Het wordt een lonestar, dat weet ik al wel en ik heb ook al stof gekocht bij mijn quiltwinkeltje. Die neemt mijn dochter volgende maand mee als ze met de auto komt. Eerder ga ik er toch niet aan beginnen. Ik heb een afspraak gemaakt dat ze me op skype een quilt as you go methode gaat leren, want een quilt van 2.40 bij 2.40 is wel erg moeilijk te hanteren onder de naaimachine. Ik ben nog niet begonnen met naaien sinds ik thuis ben, want er moet gezaaid worden en ik heb 100 stuks zomerkleding zitten strijken. Misschien doe ik wel het een en ander weg, want ik ben natuurlijk veel afgevallen. Maar ik heb geen zin gehad om alles te passen. >Ik heb een vuilniszak in de hoek van de kamer staan en alles wat ik weg wil doen gaat daarin. En nu ga ik slapen, welterusten allemaal! De stoeltjes zijn overigens NIET terecht. Het vermoeden bestaat dat ze opnieuw uitgehuurd zijn. Dorothee deed me de tip aan de hand om een oproep op Facebook te plaatsen. Ik had daar zelf ook al aan gedacht, dus dat doe ik nu nog even voor ik ga slapen……..

Tobbe (3x)

Toen ik een paar weken terug met de tuinman de hele tuin bekeek om te bespreken wat hij eraan ging doen, kwamen we ook bij het logeerhuisje. Dat is afgelopen winter van zijn sokkel gevallen. Het stond op een aantal betonnen paaltjes en is daar scheef vanaf gezakt. Ik vroeg of hij er wat aan kon doen, maar dat beantwoordde hij ontkennend. Hij zei dat hij wel een neef had die misschien zou kunnen helpen. “Graag”, zei ik en hij beloofde dat zijn neef contact zou opnemen. OK, dit is Zweden, dus er gebeurde daarna helemaal niets. De tuinman kwam één dag en daarna een hele tijd niet. Ineens was hij er weer en voor ik hem in de gaten had, had hij al mijn moestuin en mijn composthoop van 20 jaar afgegraven en daar nieuwe aarde gestort en gras gezaaid. Daarna hoorde ik weer niks van hem.
Op een gegeven moment werd ik gebeld. Dat bellen en gebeld worden in het Zweeds, is nog steeds niet mijn sterkste kant. Ik hoorde iets van trädgard (tuin) en bij mij geweest, iets van byyg (bouwen) en toen hoorde ik gäststuga. Het was dus de neef van de tuinman en hij vroeg of hij langs kon komen. Hij moest toevallig in Sturefors zijn en kon makkelijk langskomen, meteen. Prima natuurlijk. Hij kwam en inspecteerde mijn huisje. Hij had nog nooit zoiets gezien zei hij en het hele huisje moest opgetild worden en dan moest het opnieuw gefundeerd worden. Ik zei dat waar het stond er geen kranen bij het huisje konden komen “Kranen?”vroeg hij. Hij zei vervolgens dat hij het gewoon ging optillen met een soort krik en dan boomstammetjes eronder ging leggen waarover hij het huisje dan zou kunnen rollen en dan kon hij de onderlaag verstevigen en een nieuwe ‘fundering’ aanleggen. ÖK, wanneer?’ vroeg ik. Dat kon hij niet beloven. Ik zei dat ik gasten kreeg op 12 juni en dat ik het dan graag af wilde hebben. Hij keek mij aan met een hoop boerenslimheid in zijn ogen en zei dat dat wel zou gaan lukken. Hij schreef meteen zijn telefoonnummer op en zijn naam . Tobbe heet hij. Afgelopen donderdag kwamen hij en zijn neef de tuinman hier de hele dag. De tuinman heeft een stuk grasveld omgeploegd (met de hand hoor!) en Tobbe heeft in zijn eentje mijn huisje opgetild met een lullig hand-hydraulisch pompje (een beetje uit de hand gelopen krik) en dat staat nu op allerlei balken en houten kratten. Er komt doek onder en dan grint en dan een soort onderstel.Het blijft zo hoog staan, heeft hij al aangekondigd, dus er moet een trapje naar de deur komen. Toen heb ik hem meteen gevraagd of hij er dan ook een klein voorportaaltje aan wil bouwen, zodat de gasten hun schoenen nog buiten uit kunnen trekken en in een kastje of zo stoppen wat naast de deur buiten komt te staan. Dat heeft hij beloofd, hij gaat dat volgende week doen, volgende week als ik in Nederland ben. Dat was een keer tobbe.
Verder heb ik erge last van mijn knie! Ik heb vanavond gewoon een paar uur geslapen, want als ik zat schoten de steken door mijn knie. Die knie is al een keer geopereerd toen mijn meniscus daar gescheurd was, dus ik vrees dat het vette slijtage is….. Dat was twee keer tobbe.
Twee, drie hele dagen heb ik nu in de tuin gewerkt. Het is hier ook schitterend weer en ik heb (samen met de tuinman) heel wat werk verzet. Ik heb mijn dahlia’s in de tuin gezet en mijn Cosmea en kattesnor uitgeplant. Mijn zonnebloemen zijn dit jaar allemaal mislukt. Er was er maar 1 opgekomen van de twintig die ik had gezaaid en die ene is bij het uitplanten dood gegaan. Nu hoop ik maar dat ze jonge zonnebloemen als plantjes verkopen in het tuincentrum, anders heb ik dit jaar geen zonnebloemen en dat kan natuurlijk niet in een geel Pippihuisje! Maar goed, ik kan dus niet in de tuin werken met handschoenen en zelfs soms niet met schoenen (dat gras voelt zo heerlijk onder je blote voeten) met als gevolg dat ik mijn voeten en ook mijn handen niet meer schoon krijg. Ik zit een keer per dag twee uur lang in de tobbe met Lush, allerlei andere reinigingsmiddelen en nagelborsteltjes , maar ik krijg ze niet schoon. Dat is dus drie keer tobbe. Morgen kom ik naar Nederland MET ROUWRANDJES ONDER MIJN NAGELS!

Wat overigens niet-tobbe is, is dat ik zowel aan de tuinman als aan Tobbe nog geen cent betaald heb! Toen ik er afgelopen donderdag over begon, zei de yuinman, dat hij gewoon een rekening zou sturen en als ik dan mijn persoonsnummer zou invullen, zou ik ook nog maar de helft hoeven betalen. De andere heft krijgt hij dan van de belasting uitbetaald. Je mag per jaar 50.000 Kroon gebruiken voor verbetering van huis en tuin en dan hoef je dus maar de helft te betalen. Dat geldt overigens alleen voor het arbeidsloon. De materialen moet je gewoon wel voor 100% betalen…..

Wandluis of bedwantsen: een horrorstory

Toen mijn grootmoeder 12 jaar was, verhuisde het hele gezin van Deventer naar Rotterdam. Ze kwamen te wonen in een bovenhuisje midden in de binnenstad van Rotterdam, een woonkamer met kookhoek en een slaapkamer. Mijn oma kreeg een betrekking als dienstmeisje en kwam daarna maar een keer per zes weken een nachtje thuis slapen. Daar wachtten haar twee onaangename verrassingen.
Ten eerste had ze geen slaapplaats meer, want die werd ingenomen door haar kleinere broertjes en zusjes en
ten tweede: Toen ze zich eindelijk een klein plaatsje had veroverd tussen de anderen, werd ze ’s nachts wakker omdat zich allerlei diertjes uit het plafond en de muren lieten vallen en begonnen te bijten. “Wat is dat?” riep ze uit, “help, ze bijten!!”Waarop haar moeder zei:”Ga maar gewoon weer slapen en doe maar net of ze er niet zijn, Morgen als je wakker wordt, zijn ze er niet meer. Dat zijn wandluizen”.
Jasses, JASSES J A S S E S!!!!! Mijn oma had er een andere mening over en bleef voortaan niet meer slapen als ze haar ouderlijk huis bezocht…..

Zo ging dat vroeger, denk je dan. Jessica vond een paar maanden gelden een prachtige zwarte lap in de berging. Ze heeft hem gewassen en als hoofdeinde van haar bed aan de muur bevestigd.Twee weken geleden vertelde e me het volgende verhaal: “s nachts wordt ik gebeten door diertjes, moet je kijken! en ze liet me haar gebobbelde armen en benen zien. “s morgens is er niks te zien. Het doet echt heel pijn en het zijn geen muggen” Ik moest meteen aan het verhaal van mijn oma denken, maar ik dacht: “Dat was vroeger, die bestaan niet meer, het zullen wel vlooien zijn” Eerst is ze naar de dokter gegaan, maar die wist het ook niet. Toen heeft ze de huurvereniging opgebeld en die wisten meteen te vertellen dat het wandluis was Het blijkt hier in Zweden een plaag te zijn en ze zijn heel moeilijk te bestrijden. Je moet ALLES op 60 graden minimaal wassen en de muren en alles waar ze in kunnen kruipen met chemicaliën en hitte bestrijden. Dan nog zijn ze moeilijk weg te krijgen. Jasses, JASSES J A S S E S!!!!! Ze planten zich heel snel voort en kunnen wel een jaar zonder voedsel. Ze kunnen zich heel plat maken en dan in de kleinste kieren en spleten verdwijnen. Het is een complete nachtmerrie. De man die kwam kijken raadde haar aan om heet hele bed weg te gooien of een dure stoombehandeling onder een ‘tent’ te laten ondergaan. Ze zijn het beste te bestrijden met hitte. Het bed gaan ze niet weggooien, want dat was verschrikkelijk duur, maar de bank b.v. gooien ze weg. Jessica vertelde dat ze in dichte rijen in de plooien van haar matrastijk zaten Waarschijnlijk heeft ze ze binnengehaald met de zwarte lap, die ze als hoofdeinde gebruikte, want daar zaten ze ook in rotten van drie in de plooien (zomen).
Jasses, JASSES J A S S E S!!!!!
Haar muren en zo zijn nu behandeld en ze mag 24 uur niet in haar huis en volgende week donderdag komen ze terug en doen het allemaal nog een keer. Daarom heb ik deze week de katten tot volgende week vrijdag.
Ik vond nog een leuk youtubefilmpje, maar daar moet je niet naar kijken voor je gaat slapen.

Dierenfluisteraar

Als je kinderen een tijd op zichzelf wonen, vergeet je bepaalde dingen die bij ze horen. Als ze wel bij je wonen, ben je aan die eigenschap gewend en valt het je niet zo op. Het hoort dan gewoon bij iemand. Onze oudste zoon, die in Flensburg woont nu, was deze zomer op bezoek en ook dit weekend. Van de zomer logeerden ook de katten van Jessica bij ons en nu weer! Ik heb namelijk muizen en dus hebben we haar katten geleend. Toen onze zoon nog thuis woonde, hadden we allerlei dieren.
Alle dieren zijn helemaal verkikkerd op hem. Als hij zelfs maar gewoon met ons praat, liggen de katten te kronkelen onder zijn stoel van vreugde bij het horen van zijn stem en ze komen op allerlei manieren op zijn schoot of gaan op zijn voeten liggen. Vroeger haalde hij de kippen uit het hok (wat òns echt niet lukte!)en ging met ze zitten. Hij had een truckje geleerd met het op een bepaalde manier vouwen van de vleugels over de rug en dan blijven ze roerloos zitten en kun je ze aaien. Zelfs de koeien staan hem met zijn allen stomverbaasd aan te staren en lopen met ons mee op een wandeling als hij erbij is. Nu moet ik wel zeggen dat hij dan leuke huppel- en vliegoefeningen doet waar de koeien mateloos in geïnteresseerd zijn.
Wat minder was, was dat we op een gegeven moment ‘out of the blue’ jonge konijnen hadden tot hij bekende dat hij de rammelaar eventjes bij het vrouwtje had gezet, want dat wilde hij zo graag…… Hij vertelde ook dat hij, toen hij de kat van een vriend voor de eerste keer zag, meteen gezien had dat hij deze kat apporteren kon leren en inderdaad, de kat apporteerde na wat oefening.
Dan komen we nu meteen bij de kern waarom hij een dierenfluisteraar is. Hij kan op de een of andere manier aan de dieren aflezen hoe ze voelen, denken en willen, en daar gaat hij op in. Hij duikt als het ware in het dier en dan komt hij er weer uit, zodat hij precies weet waar de kat of het andere beest geaaid wil worden, wat hem aan het spelen zet, waar hij nieuwsgierig van wordt enz. Overigens heeft hij dat ook met kleine kinderen en mensen met een emotionele of sociale uitdaging. Hij heeft nu in Flensburg een nieuwe baan die hem op het lijf geschreven is. Hij is vrijetijdsbegeleider van een groep jongens die uit huis geplaatst zijn en in een tehuis wonen. Een aantal zit daar omdat ze met justitie in aanraking zijn geweest en er zitten ook emotioneel gestoorde jongeren bij. Hij is nu bezig om ze voor te bereiden een parcours door de stad te nemen met allerlei acrobatische uitdagingen. Daartoe moeten ze een aantal vaardigheden eerst oefenen voor ze ze in het parcours kunnen gebruiken. Verder heeft hij nog steeds wat klussen waarbij op hoogte gewerkt moet worden en geklommen. Zo bouwt hij in Denemarken op het moment een ‘hoogtetuin’. Ik had er nog nooit van gehoord, maar hij zegt dat ze in Nederland ook zijn. Het is een heel parcours boven in de bomen met hangbruggen en touwen en hutten enz. Je wordt gezekerd zodat je niet je te pletter kan vallen of je moet elkaar zekeren.
Hij is hard bezig zelfvoorzienend te worden in zijn huisje. Hij heeft een hout/kolenfornuis wat tevens verwarming is voor het hele huis, hij gaat zonnecollectoren bouwen zodat hij de stroom van zichzelf kan betrekken en…. hij heeft ontdekt dat er een oude bron in zijn tuin is en hij wil een pomp aanleggen om water (diep) uit de bodem te pompen en dan heeft hij als het goed is, ook zijn eigen drinkwater.
Sinds enkele weken heeft hij ook een katje dat natuurlijk niet bij hem weg te slaan is. Zijn vriendin was in het begin jaloers, maar nu houdt ze van allebei. Hij kan dan ook zeer smakelijk en vertederd vertellen hoe de kat trots door het huis loopt met een veroverde sok in zijn bek.

Deze zoon, waarvan we dachten dat hij een glanzende universitaire carrière tegemoet ging, beweegt zich aan de onderkant van de maatschappelijke ladder, maar hij boort al zijn kwaliteiten aan in zijn leven en gebruikt zijn intelligentie en creatieve geest om zijn leven zinvol te besteden met een minimum aan geld.
Hij is beslist een boeiend persoon en erg gelukkig. Wij zijn vreselijk trots op hem en we hebben afgesproken dat we elkaar wat vaker gaan zien zonder dat er zo’n dramatische aanleiding voor is.

Leo knapt langzaam op, maar moet van ver komen. Ik heb de afgelopen week iedere dag klaargemaakt waar hij trek in had in kleine porties. Voor het eerst sinds die zaterdagavond en zondagochtend dat we ’s middags naar het ziekenhuis zijn gegaan (2 weken geleden) en daarvoor sinds 16 oktober, zijn we vannacht weer eens samen in huis. Morgen ga ik maar eens op school kijken of ik het nog allemaal kan inhalen en bijbenen, anders is het jammer. En ik moet ook nog steeds een tandarts vinden die mijn Bogota-kies wil vullen……

” ’s Avonds als het houtvuur brandt..en daarna het hele pand….”

“de vloeren en de wanden, ook alle meubels branden…….” In dit logje en dit logje krijg je uitleg over de reden van deze ongewone titel.

Een mens maakt wat mee in zijn leven……
Toen wij een huis gingen kopen in Puttershoek, had je nog geen Internet. Het was eind 1982, onze jongste was net geboren……
Bij de rondleiding bleek het huis een SAUNA te bezitten. In de überchristelijke Hoekse Waard kon dat natuurlijk niet in de beschrijving! Het was heerlijk om een sauna in huis te hebben! We waren arm met vier kleine kinderen en we konden gewoon luxe naar de Sauna op zaterdagavond! (goedkope stroom). De kinderen vonden er niet veel aan, dus gingen wij ’s avonds als ze naar bed waren. We hebben zelfs wel in de sneeuw gerold na de sauna en het is echt waar: je voelt de kou niet!
Toen werd het 16 maart 1985. Onze jongste dochter was 2 1/2 en onze oudste was bijna 11 jaar. Leo was druk bezig af te studeren en zat met een deadline. Mijn zwager was jarig (eigenlijk vooral ZIJN zwager), maar hij kon niet mee naar de verjaardag. Ik dus alleen naar de verjaardag met vier kinderen. Daar was natuurlijk Oma en veel kinderen…… Doodmoe kwamen we allemaal terug. De jongste was onderweg in slaap gevallen; ik kon haar zo in haar bed leggen na verschoond te hebben. Ik had geen passende pijama, maar vooruit. Daarna ging mijn jongste zoontje naar bed en de oudste twee mochten nog even opblijven, want het was zaterdagavond. Op zaterdagavond kwam er altijd om tien uur een programma op tv en dat mochten ze nog zien op voorwaarde dat ze hun pijama aan hadden. Leo had alvast de sauna aangezet en ik was eerlijk gezegd een beetje in slaap gesukkeld. Ik werd wakker gemaakt toen het programma begon en een beetje groggy zat ik te kijken toen ineens midden in de zin: Koppie koffie glazenwasser? de tv uitging en de aardlekschakelaar uitklapte.
Leo liep naar de keuken om te kijken of het snoer van het broodrooster misschien in het water lag, maar toen hij langs de trap kwam, hoorde hij het spetteren….. Hij liep naar boven en toen hoorde hij dat het knetteren was. De hele bovenverdieping (de tweede verdieping wel te verstaan)stond in lichterlaaie! Hij riep :”Brand, BRAND!!” en ik dacht: “het is net een film” . Omdat ik nog zo slaperig was, kon ik absoluut niet adekwaat reageren. Ik begon in beweging te komen om te bellen met de brandweer, maar de telefoon stond op die televisie, dus liep ik naar een andere telefoon. Toen ik daar bijna was, herinnerde ik me ineens dat de telefoonlijn via een ander kanaal gaat en dat je dus gewoon stroom hebt. Toen had ik nog niks gedaan…..Leo kwam naar beneden met twee kinderen. Die hebben we in de auto gezet. L_onneke had ik al naar buiten gestuurd om de buren te waarschuwen, maar die kwamen al naar ons toe om te vertellen dat ze vlammen door het dak hadden zien komen en de brandweer al gewaarschuwd was.
Jochem had net een voorlichting gehad over wat je moet doen bij brand en die kwam met een slacentrifuge met water naar boven en wilde alle deuren dicht gaan doen. Daar botste hij tegen Leo op die gilde dat hij zo snel mogelijk naar buiten moest gaan. Huilend kwam hij bij de buren aan waar L_onneke al was. Omdat Jochem huilde dacht L_onneke weer dat de twee jongsten waren omgekomen….. en wij waren gewoon nog bij het huis en fotoalbums naar buiten aan het dragen. Toen kwam de brandweer. De brandweer van Maasdam en Puttershoek is een vrijwillige brandweer en ze hebben een aantal fouten gemaakt. Ten eerste dachten ze dat het om een schoorsteenbrandje ging, dus ze hadden niet zulk groot materieel bij zich.
Toen gingen ze water uit de sloot opzuigen en het eerste dat ze opzogen was een plastic zak. Je zag dus de vlammen uit het dak komen en het straaltje kwam niet eens tot de eerste verdieping. Aan de achterkant van ons huis was ook een brandweerwagen. De achterkant van het huis grenst schuin aan een pleintje. Daar dacht een brandweerman slim te zijn. Hij bedacht dat hij beter kon blussen als hij door de ramen heen kon blussen. Hij gooide dus een raam in, maar toen kreeg het vuur natuurlijk zuurstof. Een hele hoge steekvlam was het gevolg en aan de voorkant sprongen alle andere ruiten ook. Nou ja, om een lang verhaal kort te maken: we zijn zo’n beetje afgebrand. We hebben, terwijl ons huis werd opgebouwd, drie maanden in een huurhuis gewoond van de gemeente met tweedehandsmeubelen van een scharrelaartje bij ons op het dorp enz. enz. Tot jaren na de brand kon ik feilloos me voorstellen hoe het ergens eruit zou zien als er brand was geweest. Het is heel raar om alles ALLES kwijt te zijn. Dan besef je pas hoe veel kleren je hebt. Ik kocht gewoon tien nieuwe t-shirts in alle kleuren. We moesten een heel huis met 9 kamers opnieuw inrichten en al voor dat ze klaar waren, want je moet meubels van te voren bestellen. Je leert ook een aantal mensen heel goed kennen…… Mensen die je beste vrienden waren geweest, zeiden nu met een jaloerse blik, dat je toch maar mooi alles nieuw kreeg en dat je daar dan maar dankbaar voor moest zijn….. Iemand die ik nauwelijks kende, kwamen naar ons huurhuis en zeiden: “Ik kom alleen maar even de maat nemen hoor, ga maar gewoon door met wat je aan het doen bent. Ik maak even gordijnen voor de keuken en zo..”. Dan kwam ze vijf dagen later met kant en klaar gemaakte gordijnen Voor de keuken en de kinderkamers aan, hing ze op en was weer verdwenen. Er waren ook mensen die spullen kwamen brengen en dan iedere handdoek en iedere vork apart uitpakten en een voor een aanboden met een groots gebaar! Ja, daar heb je natuurlijk absoluut geen tijd voor dan.
De kleinste die na een uur of anderhalf, toen ze uit de auto ook naar de buren was gebracht en wij daar ook kwamen, ineens zei: “Waar is oma nou?” heeft de volgende dag de hele dag met een paar laarsjes lopen zeulen die ze van iemand gekregen had. Toen we met haar door het huis liepen, kon ze alleen maar zeggen: “Sohee, Janneke’s huis pot, SOO,HEE, Jannekes huis pot!!” Verder heeft ze niet veel over de brand losgelaten tot ze bijna drie was. In 1 week tijd heeft ze toen het hele verhaal aan Jan en Alleman verteld, wel 15 keer denk ik. Voor die tijd had ze waarschijnlijk de taal nog niet om het te verwoorden. Je ziet dat vaker….
De oorzaak van de brand was overigens het PYROFOOR worden van het hout van de sauna. Als hout aan hoge temperaturen wordt blootgesteld, gaan er stukjes, celletjes als het ware poffen, waardoor het hout uitzet en de ontbrandingstemperatuur omlaag gaat. Op die zaterdagavond was de ontbrandingstemperatuur van het hout lager geworden dan de temperatuur in de sauna en dus had het hout spontaan vlam gevat.
Weer een bizar verhaal denk ik voor jullie. Er zijn ook echt tijden in mijn leven geweest dat alles gewoon op rolletjes liep hoor! Maar ik heb nog een ‘leuk’ verhaal voor jullie in petto. Volgens mij is het de eerste keer dat ik het verhaal van onze brand echt neergeschreven heb, Natuurlijk heb ik het al een aantal keren aan mensen verteld, maar ik vind neerschrijven toch echt een mijlpaal…..

Een ongeluk komt nooit alleen…… voorlopig laatste aflevering

Op woensdag heb ik een hoop praktische zaken gedaan. Ik heb de regels opgezocht voor een verlopen rijbewijs in het buitenland, ik heb de laatste drie lades in elkaar gezet van mijn laatste Malm-kastje. Ik heb nu twee ladenkastjes naast elkaar staan om mijn ondergoed, truien en panties en zo in te doen…. Ik heb mijn nieuwe voorraadkast MET hoekplanken een beetje verder ingericht en gedweild daar (foto’s volgen). Jessica had een website achtergelaten waarop je je auto kon ‘aanstellen’ , maar die had ik per ongeluk van mijn computer gehaald. De goede hoop die ik dinsdag nog had toen ik de verzekeringsman had gesproken, vervaagde al snel bij het alleen zijn en van alles in je hoofd halen. Gelukkig moest Jessica op donderdag weer haar huis uit en kwam ze weer. DONDERDAG WAS MY LUCKY-DAY!!!! Eerst hadden we de ambassade aan de lijn en die mevrouw vertelde me dat je echt helemaal opnieuw rij-examen moest doen in Zweden als je rijbewijs verlopen was en dat dat wel meer dan een half jaar kon aanlopen. Iik zag mezelf al meer dan een half jaar opgesloten op het platteland. Hoe veel ik ook van het platteland en van dit huis hou, dat vooruitzicht was toch niet erg aanlokkelijk….. Leo wil me zijn auto niet lenen, want hij is bang dat hij ook op het platteland opgesloten zit als er iets mee gebeurt. Jessica wilde wel even mijn rijbewijs zien dat ik 20 (!) jaar geleden had gekregen. Ze keek nog eens goed, en ze keek NOG eens goed en toen zei ze: “Volgens mij is je rijbewijs nog gewoon geldig!” Heel snel kwam ik kijken en ZE HAD GELIJK!! Leo had gezegd dat het per 19 januari 2011 verlopen was, maar hij had gewoon niet goed gekeken en ik had het helemaal niet nagekeken, maar het is tot 19 maart 2011 geldig! Eindelijk had ik er dan toch voor meer dan 85% vertrouwen in. We hebben meteen gebeld voor het omzetten van een GELDIG nederlands rijbewijs naar een zweeds en die meneer beloofde de formulieren dezelfde dag nog op de bus doen…. ’s Avonds kwam Leo met de post en daar was een brief bij van de verzekeringsmaatschappij. Ze betalen niet alleen alletwee de schades, maar, omdat, zo zeiden zij, ze de band met hun klanten willen versterken, krijg ik deze keer ook nog eens GEEN premieverhoging! Jullie begrijpen dat mijn dag niet meer stuk kon na dat nieuws. En zo zie je maar weer: de mens lijdt soms het meest van het lijden dat zij vreest…….
Vandaag ben ik met Leo naar de Universiteit geweest en daar hebben we een workshop Sushi maken gevolgd. Ik had van alles klaargelegd om mee te nemen, want Leo en zijn collega’s moesten eerst nog werken. Mijn laptop had ik bij me, maar niet het snoer en hij is na 10 minuten leeg. Mijn prachtige mooie fototoestel lag helaas ook nog thuis in zijn supersonische tas. Mijn zweeds had ik wel bij me, dus ik heb heel saai de leestekens en de alinea’s tot me genomen. De Sushiworkshop was fantastisch. Sushi maken is veel eenvoudiger dan ik dacht! Ik ga het zeker ook thuis een keer maken,,,,,,,,

Door het stof……

Al bijna een week ben ik in Nederland en ik heb nog geen logje geschreven. Ik heb de volgende onderwerpen niet behandeld:
– allerlei cadeautjes gekregen en nog niet bedankt (dat wordt door het stof deel 2)
– mijn oude huis in Puttershoek is SCHITTEREND verbouwd (nog geen foto’s)
– mijn zusje heeft haar oude arbeidershuisje in Klaaswaal SCHITTEREND opgeknapt (foto’s staan nog niet op de computer)
– ik heb deze week drie kinderen gezien doe ik ga behandelen (ga ik ook niet over loggen want dat is privé)
– mijn vader heeft een dineetje gegeven voor zijn 89ste verjaardag en er waren 24 stuks nageslacht tot in de vierde generatie (geen foto’s gemaakt)
-ik ben naar een kraamreceptie geweest die gegeven werd in een onvervalste skihut (compleet met ski’s buiten), die midden in het platteland van Flakkee staat (zo confuus dat ik geen foto’s heb genomen)
– Zaterdag hebben we een gezinsdag gehad met alle kinderen in Nederland en alle kleinkinderen (foto’s staan nog op de computer)

Morgen ga ik met mijn kleindochter van bijna zes jaar naar Goes om te kijken naar de Sprookjesboom van de Efteling, kijk maar bij Toaske
Maandag ga ik een lieve blogvriendin in Zeeland opzoeken, dan moet ik nog een keer eten met mijn zusje en mijn nichtje, nog twee keer oppassen zodat ze samen weg kunnen, nog twee keer met vriendinnen weg die ik van vroeger ken, nog cadeautjes kopen voor twee verjaardegen, één van die twee verjaardagen vieren vlak voordat in weg ga en dan ben ik vast nog wel het een en ander vergeten
Daarnaast heb ik bijna geen tijd om bij jullie allemaal te lezen. Ik lees per dag hoogstens 2 logjes, dus dat schiet niet op. Misschien heb ik het volgende week minder druk…….
hetspijtme, sorry, vergeefme, neemmenietkwalijk, IK HEB HET DRUK!!!!!

Ideale schoonzoon

In dit logje beschreef ik hoe onze verwarming het niet deed en dat de ideale schoonzoon langskwam om het probleem tijdelijk op te lossen. Gisteren is hij teruggeweest en heeft een nieuwe pomp in onze verwarming gezet. Hij zei dat er nauwelijks te rijden was, maar hij was er toch maar! Hij wilde niks eten of drinken en hij heeft aan een stuk doorgewerkt van half twee tot 5 uur. Hier krijg je altijd een rekening achteraf, dus ik hoefde hem ook niks te betalen. De vorige keer waren er verschillende dames die wel een foto van hem wilden zien en die had ik toen niet. Dat is dus zo’n beetje het eerste dat ik gedaan heb gisteren:

Met al zijn gereedschap omgebonden



Bij het weggaan zei hij: “Tot over 20 jaar dan” Ik zei: “Ja, dan heb je al kinderen, of heb je ze nu al?” Waarop hij zei dat hij nu nog geen kinderen had, maar over 20 jaar zou hij ze zeker wel hebben…….. Nu weet ik dus nog niet of hij al een vriendinnetje heeft of niet.