Categorie archief: huis verkopen

Gaan we nou nog terugkomen of niet?

Dat wordt ons – soms bedekt, soms rechtuit – gevraagd. Vorig jaar herfst waren we het erover eens dat we terug zouden gaan dit jaar. We zouden in augustus ons huis te koop zetten en dan in november of december naar Nederland verhuizen, naar een appartement in het centrum van Rotterdam. Leo wil hoog en pal in het centrum en ik wil vooral een dakterras en op loopafstand van de winkels. Daar komt natuurlijk het eerste probleem al om de hoek kijken. Op 10-15 hoog heb je natuurlijk geen dakterras en als je in het centrum 1- of 2- hoog zit met dakterrras, is het altijd zo donker met al die gebouwen om je heen. We hebben een poosje geflirt met de Markthal tot we zagen dat de ene kant weliswaar naar het zuiden uitkijkt, maar dat er een groot gebouw voor zit en dat de andere kant niet alleen naar het Noorden uitkijkt, maar dat er ook nog eens een grote flat voor gepland is! Ik heb naar flats in de Hofdame gekeken en naar een flat op de Botersloot met een gemeenschappelijke tuin, maar dan heb je niet eens een balkon! Die woningen in het nieuwe Stadstimmerhuis leken ons wel wat, maar die zijn intussen allemaal weg…. Goed: we laten die huizen even zitten en gaan naar de motieven.
In de eerste plaats hebben we het hier allebei erg naar onze zin, NOG wel. Als de kinderen allemaal minstens 2x per jaar komen en we krijgen vrienden en allerlei familie, is het hier fantastisch. In de zomer wonen we hier in een paradijsje. In de winter wonen we hier in een kerstkaart. Ik vind het heerlijk om 5-6 uur per dag in de tuin te werken, lange wandelingen te maken zonder iemand tegen te komen en te zwemmen in kristalheldere meren NOG wel en ’s winters een beetje te naaien en genealogie te doen zolang mijn ogen het nog doen. Leo vindt het heerlijk om wat op de Universiteit te rommelen en ’s winters om de hele voetbalcompetitie te volgen als hij niet ziek wordt. We hebben leuke buren en vrienden hier alleen geen kinderen Als Ostergötland in Zuid-Holland lag, zouden we niet erover piekeren om terug te komen.
Toen we hier kwamen wonen, heb ik bedongen dat ik 1x per maand naar Nederland kon gaan. Ik wil betrokken zijn bij het leven van onze kinderen. Ik vind het heerlijk om te zien hoe ze alle vier met hun karakter vorm hebben gegeven aan hun leven en op hun eigen manier met hun omgeving en hun kinderen omgaan. Ik hou ook veel van onze schoonkinderen en ben hun uiterst dankbaar dat ze onze kinderen zo gelukkig maken. En dan de kleinkinderen! Ik weet uit ervaring hoe snel kinderen opgroeien en dat je moet genieten van het proces. Natuurlijk is Leo voor mij het allerbelangrijkste, daarom heb ik ook zonder met mijn ogen te knipperen gezegd dat ik met hem mee naar Zweden zou gaan. Dat 1x per maand naar Nederland kan nu niet meer. In de winter kan ik Leo eigenlijk geen dag alleen laten. Eten klaarmaken gaat nog wel, maar de kachel moet aan en hij kan geen hout sjouwen, sterker nog: hij moet zo min mogelijk aan afkoeling bloot staan. Dan heb ik het nog niet eens over sneeuw schuiven….. Toen mijn vader in maart van dit jaar overleed, ben ik wel naar de begrafenis gegaan, maar meteen de volgende dag weer teruggekomen. Als Leo me niet bezworen had dat hij gewoon een dag alleen kon zijn voor deze gelegenheid, was ik niet gegaan. Daar komt nog bij dat we nu ook niet meer samen kunnen reizen sinds Leo bloeddialyse heeft. Hij moet iedere drie dagen gedialyseerd worden en een gastdialyse regelen in een ander ziekenhuis kan wel, maar is een administratief uiterst ingewikkelde procedure. Omdat Leo op 2 september een promotie heeft in Nederland waar hij in de commissie zit, hebben we nu geregeld dat hij in het Franciscusziekenhuis wordt gedialyseerd 2x, maar het heeft drie maanden geduurd voor het rond was. De lust om spontaan er even uit te gaan wordt op deze manier grondig de grond ingeboord. We wilden dus naar Nederland. Ik heb mijn huis al flink opgeruimd, winterkleren zitten in dozen in de garage, MAAR…. toen werd het lente en mooi weer en de plantjes begonnen te groeien en Leo knapte op. Leo is aan een project bezig dat tot volgend jaar april duurt en hij heeft de hoop van een transplantatie niet opgegeven. AL onze kinderen kwamen hierheen met hun kinderen en we konden allebei volop genieten. Voor Leo hoeven we niet terug naar Nederland, hij wil hier wel blijven. Mijn kinderen hebben me allemaal gewaarschuwd dat ik echt een lapje grond moet hebben als we verhuizen, want ik word heel blij van plantjes arrangeren en laten groeien. Ze zijn bang dat een balcon niet genoeg is voor mij. Mijn hele leven lang heb ik me niet door angst laten leiden bij het nemen van beslissingen en dat weiger ik nu ook. Waar ik wel bang voor ben is, dat we op een gegeven moment niet meer terug KUNNEN, of dat de kinderen allemaal een week of twee vrij moeten nemen om ons te helpen verhuizen, daar ben ik bang voor. Don’t fence me in, daar ben ik allergisch voor. Bovendien kan ik ook wat krijgen! Om ziek te worden ben ik niet zo bang, maar ik ben nogal onhandig en een enkel of een heup is zo gebroken op deze leeftijd. Maar goed, we hebben de beslissing genomen om volgend jaar in augustus ons huis te koop te zetten en van de winter een mannetje alle plafonds en de meeste muren te verven, om de vloeren te laten slijpen en om de buitengevel schoon te laten maken, hier en daar een likje verf, zulke klusjes, zodat het huis er op en top uitziet volgend jaar en dan blijven we er gewoon nog een jaar in wonen. Voor de rest zien we wel. Het vliegveld van Linköping is vlakbij en als er af en toe een kind komt voor een weekendje en in de vakanties, houd ik het wel uit om opgesloten te zitten op het platteland. Tenslotte hebben we email, telefoon en, o wonder, SKYPE!
2012-12-24_11.52.37

In deze tijd van het jaar denk ik iedere dag wel even aan Aron, soms wel meerdere keren.

Aron kwam zo’n anderhalf jaar lang bij mij in de praktijk. Toen hij wegging, kreeg ik deze, zeer toepasselijk:
Hij had me geen groter plezier kunnen doen.
Ik heb de plant in mijn tuin gezet en ieder jaar kwamen er verschillende bloemen aan. Sommigen vinden hem stijf, een grafbloem en zo, sommigen vinden hem prachtig. Toen ik naar Zweden verhuisde, heb ik verscheidene stekken gemaakt, uitgedeeld en de mooiste heb ik zelf gehouden. Die eerste winter was ik totaal niet voorbereid op de kou en ik maakte de grote fout om de Aronskelk in de serre te laten overwinteren
Hij was en bleef morsdood. Toen we in mei naar Nederland gingen met de auto, stond hij daar in de tuin keihard weer boven de grond! Dus ik heb als de donder een stek genomen en meegenomen naar Zweden. Hij deed het, hoewel later dan in Nederland. Daar bloeit hij half mei en hier pas in juni. Vorig jaar heb ik ook weer een stek weggegeven en dit jaar heb ik hem natuurlijk van de winter binnen laten overleven en hem pas eind april in de serre gezet. En toen begon het ineens toch weer te vriezen half mei en hij bevroor andermaal. Ondertussen hebben we ons huis verkocht, dus ik dacht dat ik nu echt einde Aronskelk was, maar gelukkig kwam hij weer op en nu bloeit hij dus, later dan anders, maar toch. Er zat een schattig klein slakje op de bloem en ik heb eerst foto’s genomen voor ik het slakje in de velden naast ons huis heb gegooid.
Hij staat buiten bij de ingang van ons huis, te bloeien, dus als ik kom en als ik ga en tussendoor denk ik aan Aron, die bij mij in de praktijk kwam, 1 x per week, later een keer per twee weken, uit Teteringen. Dus toen zij verhuisde naar Teteringen, dacht ik ook aan Aron. Hij is ondertussen volwassen geworden, misschien woont hij er niet eens meer. Maar mijn Aronskelk bloeit ieder jaar!

Zo staat hij op Funda……

Mijn zoon gaat verhuizen en nu wil hij zijn andere huis verkopen. Het is een prachtig huis, vlak bij de universiteit en het kijkt op de Maas uit. Het staat op de Esch (oude Waterleidingterrein), prachtige wijk….
Als er iemand interesse heeft: HIER MOET JE KLIKKEN!!. Kijk ook even rustig naar de foto’s…… Ik weet heus wel dat hij niet de enige is die zijn huis kwijt wil, maar toch….. Hij is wel mijn enige zoon die zijn huis kwijt wil!

Lichtpuntjes…

Afgelopen zondag was het hier de eerste adventszondag en dat is het teken dat de kersttijd ingeluid kan worden. Zij schreef er ook al over. Hier begint de kersttijd met de trappetjes die bij bijna ieder huis voor het raam staan. Ik heb er ook maar een gekocht al is het dan met een iets afwijkende vorm. je blijft natuurlijk Nederlander hè, je wil je toch een beetje onderscheiden, zo niet de Zweden. Die doen alles liefst altijd hetzelfde met zijn allen

Ik schreef dat ze bij bijna ieder huis voor het raam staan, maar dat was echt nog te zacht uitgedrukt. Ze staan nl. ook op kantoren en in het ziekenhuis. Bij Leo’s inventaris op de universiteit hoort een trappetje en ook nu in zijn ziekenhuiskamer staat er voor ieder raam eentje. Het is een prachtig en vrolijk gezicht, al die trappetjes voor de ramen.

zien jullie ook de gezellige gordijntjes in de ziekenhuiskamer?


Kerstbomen en de rest van de kerstversiering mogen pas na 1 december neergezet en ingericht worden, hebben de buren mij verteld. Het blijft dan meestal wel tot maart staan, dat dan weer wel.

Een ander lichtpuntje is dat Leo voor het eerst een hele dag en nu vannacht de hele nacht zonder zuurstof is geweest. Krijgt dat arrogante coassistentje toch nog gelijk, zoals Marijke al suggereerde in het commentaar bij mijn vorige logje….
Zijn saturatie houdt niet over, maar is niet te laag. Hij heeft ook al een beetje rondgelopen en op zijn laptoppie wat dingetjes gedaan. Hij heeft een echo van zijn hart gehad, maar de uitslag daarvan laat op zich wachten. Met zijn nieren gaat het nog steeds ernstig matig en dat zal wel zo blijven of verslechteren. Misschien misschien…….. komt hij deze week nog naar huis. Aan werken denken we niet tot januari in ieder geval, maar hij kan thuis ook opknappen, toch?

Nog meer lichtpuntjes: vanavond komt mijn jongste dochter met haar baby t/m zaterdag en vrijdag komt mijn zoon uit Flensburg met de trein tot zondagmiddag. Dan zijn alle kinderen geweest…..
Zo zag de eerste lichting kinderen eruit:

lekker gekookt met gegrillde zalm

LAATSTE ENORME SCHIJNWERPER VAN LICHT: Ik had Leo net aan de telefoon en hij mag na de lunch naar huis!!! Vier tot zes weken aansterken en regelmatig op controle, maar THUIS!!

Happy ending…

Jaarvergadering

We hebben hem weer achter de rug: onze jaarvergadering van ons buurtschapje van vijf huzien. Eigenlijk zijn het er nog maar vier, want een paar weken geleden is een stel buren min of meer met de noorderzon vertrokken. Ze konden de hypotheek niet meer betalen en nu wordt het huis per executie verkocht. Er woont nog een zoon van 16 alleen. Hij wilde niet meeverhuizen. Hij schijnt tot vier uur achter de computer te zitten en tot vier uur te slapen en in de verkeerde volgorde. Om de paar dagen zie ik het autootje van zijn moeder staan, dus hij wordt wel min of meer verzorgd. Anders zou hij verhongeren, want je kan hier niet naar de winkel zonder auto…..We hebben afgesproken dat ik hem morgen ga uitnodigen voor de lunch, maar ik voel me net tante Priscillia van Pippi Langkous, die ook altijd dreigde met de kinderbescherming……. Het gaat er maar om dat hij weet dat er mensen zijn die aan hem denken, maar zo zal hij het niet opvatten vrees ik. Waarschijnlijk is hij boos dat ik hem uit zijn bed bel…….
Ons ‘avlop’verhaal(riool) is nog steeds niet afgelopen….. Er is vanaf de laatste vergadering gewoon NIETS gebeurd! Ongelofelijk!
Nu hebben we de volgende vergadering na midzomer en voor in juli de zomervakantie begint. Intussen gaan enkelen naar een ‘tentoonstelling’ die er aan komt over rioolsystemen en nieuwe flitsende oplossingen en ze komen dan met hun bevindingen terug bij ons. We hebben een hele tijd zitten praten over geld en dat we dat bedrag (+/- 3.500) Euro echt van de nieuwe bewoners moeten hebben, dat dat bij de verkoop duidelijk moet zijn dat ze die kosten moeten betalen.
Verder hebben we afgesproken dat ons jaarlijkse feest dit jaar een kreeftenfeest zal worden. Er worden kreeften op verschillende manieren klaargemaakt en dan kan je je te barsten eten, zoiets…..
De vergadering was deze keer bij ons en ik had voor de gelegenheid slagroomsoesjes gebakken, van die kleine. Ze waren heerlijk! Voor hun is dat iets heel bijzonders. Nu denken ze natuurlijk dat bij alle vergaderingen in Nederland altijd soesjes worden gegeten….. Soesjes maken is erg makkelijk en tamelijk goedkoop, ik deed het al als kind. Toch mislukte mijn eerste baksel omdat de boter, de bloem en het water nog te heet waren toen ik de eieren er doorheen deed. Dan rijzen ze niet meer in de oven. Als iemand van jullie het recept wil, geef je maar een gil.
Verder heb ik erg in mijn piepzak gezeten over mijn zweeds. Zoals jullie weten liep ik twee testen achter en vanmiddag heb ik de eerste van die twee gemaakt. Vooral de vervoegingen van de onregelmatige en sterke werkwoorden is een crime. Sommige worden op ‘nederlandse’ wijze verbogen, maar sommige een beetje anders en weer andere héél anders. Die een beetje anders gaan zijn de allermoeilijkste. Toch denk ik dat ik de test ruim voldoende heb gemaakt. Op naar volgende volgende week maandag. Dan hebben we maandag ook een mondelinge test van twee korte verhalen die we hebben gelezen en waarover we ‘discussie’vragen hebben gekregen. Volgende week donderdag kom ik alweer naar Nederland! Op 26 maart vieren we de verjaardag van Feike, mijn oudste kleindochter en in het begin van de avond reis ik dan weer terug naar Schiphol voor het vliegtuig van half negen.
Ik ben nog steeds niet helemaal in orde. Op de gekste momenten kan ik mijn ogen bijna niet open houden en op andere momenten (laat in de avond en in de nacht) heb ik HELEMAAL geen slaap. Vannacht heb ik tot kwart voor vier naar “De muiterij op de Bounty” gekeken! Ik krijg mezelf bijna niet aan het werk, zelfs logjes lezen doe ik mondjesmaat. En dat vond ik nu juist altijd zo leuk! Ik kan mezelf er niet toe zetten op het ogenblik. Maar ik doe tenminste weer IETS. Ik heb wel leuk contact met een paar klasgenoten nu wij allemaal wat beter zweeds spreken. Met mijn fototoestel ben ik nog niet vertrouwd. Ik heb wel een heleboel foto’s genomen, maar er zijn er maar een paar waar ik min of meer tevreden over ben (volgen later).
Zo, dat was even een verslagje, het is toch nog een heel verhaal geworden, maar ik ben wel van de hak op de tak gesprongen geloof ik. Nou ja, het is een logje, dus iedereen die mij aanspoort, kan tevreden zijn!

Door het stof……

Al bijna een week ben ik in Nederland en ik heb nog geen logje geschreven. Ik heb de volgende onderwerpen niet behandeld:
– allerlei cadeautjes gekregen en nog niet bedankt (dat wordt door het stof deel 2)
– mijn oude huis in Puttershoek is SCHITTEREND verbouwd (nog geen foto’s)
– mijn zusje heeft haar oude arbeidershuisje in Klaaswaal SCHITTEREND opgeknapt (foto’s staan nog niet op de computer)
– ik heb deze week drie kinderen gezien doe ik ga behandelen (ga ik ook niet over loggen want dat is privé)
– mijn vader heeft een dineetje gegeven voor zijn 89ste verjaardag en er waren 24 stuks nageslacht tot in de vierde generatie (geen foto’s gemaakt)
-ik ben naar een kraamreceptie geweest die gegeven werd in een onvervalste skihut (compleet met ski’s buiten), die midden in het platteland van Flakkee staat (zo confuus dat ik geen foto’s heb genomen)
– Zaterdag hebben we een gezinsdag gehad met alle kinderen in Nederland en alle kleinkinderen (foto’s staan nog op de computer)

Morgen ga ik met mijn kleindochter van bijna zes jaar naar Goes om te kijken naar de Sprookjesboom van de Efteling, kijk maar bij Toaske
Maandag ga ik een lieve blogvriendin in Zeeland opzoeken, dan moet ik nog een keer eten met mijn zusje en mijn nichtje, nog twee keer oppassen zodat ze samen weg kunnen, nog twee keer met vriendinnen weg die ik van vroeger ken, nog cadeautjes kopen voor twee verjaardegen, één van die twee verjaardagen vieren vlak voordat in weg ga en dan ben ik vast nog wel het een en ander vergeten
Daarnaast heb ik bijna geen tijd om bij jullie allemaal te lezen. Ik lees per dag hoogstens 2 logjes, dus dat schiet niet op. Misschien heb ik het volgende week minder druk…….
hetspijtme, sorry, vergeefme, neemmenietkwalijk, IK HEB HET DRUK!!!!!

Nu hij ’t weer zo lelijk vindt, nu hij ’t weer zo lelijk vindt…..

Jessica’s baby is geboren! Nu ben ik nederzweeds bij-oma. Het is een jongetje en nu kan ik de quilt niet geven. Ik dacht nl. duidelijk op de echo gezien te hebben dat het een meisje was. Maar ja, ik heb het altijd fout, ook bij haar en bij haar. Die quilt geef ik wel weer aan een ander babietje ooit, maar jullie krijgen toch de fotoreportage te zien, hoor! Dan kan je meteen zien waarom ik hem niet kan geven. Hij is vannacht om vier uur geboren vandaar de titel boven dit logje en hij heet Max. Ik ga nu even een mand klaarmaken met allerlei kleine cadeautjes die ik heb, maar het KLAPSTUK krijgt ze dus niet.
Nadere informatie volgt….
Hier is het al twee dagen pokkenweer, 2-3 graden boven nul en regen. Ik heb liever sneeuw moet ik zeggen. Het is trouwens wel spectaculair als je de velden ziet: Er stijgt een hele dichte damp vanaf, het lijkt wel of het omhoog sneeuwt.

Nog een verrassing was het volgende:

Toen ik het openmaakte zat er dit in:

Woensdagmiddag heb ik de keuring gehad en vrijdagmiddag zaten de nummerplaten er in. Dat is verschrikkkelijk vlug. Als die zweden eemaal een beslissing hebben genomen…….

Nu hebben we niks nederlands meer, alleen nog een bankrekening (donaties zijn welkom).
Verleden jaar om deze tijd hadden we nog drie huizen, waarvan 1 nederlands en 1 nederlandse auto. Nu hebben we 1 zweeds huis en 2 zweedse auto,s

Ik heb net even Jessica gebeld en we gaan zometeen even om het hoekje kijken. Het was geloof ik wel een beetje tegengevallen. Ze zei dat het erg veel pijn deed…What’s new? Voor haar dus wel……..