Categorie archief: huis kopen

Gaan we nou nog terugkomen of niet?

Dat wordt ons – soms bedekt, soms rechtuit – gevraagd. Vorig jaar herfst waren we het erover eens dat we terug zouden gaan dit jaar. We zouden in augustus ons huis te koop zetten en dan in november of december naar Nederland verhuizen, naar een appartement in het centrum van Rotterdam. Leo wil hoog en pal in het centrum en ik wil vooral een dakterras en op loopafstand van de winkels. Daar komt natuurlijk het eerste probleem al om de hoek kijken. Op 10-15 hoog heb je natuurlijk geen dakterras en als je in het centrum 1- of 2- hoog zit met dakterrras, is het altijd zo donker met al die gebouwen om je heen. We hebben een poosje geflirt met de Markthal tot we zagen dat de ene kant weliswaar naar het zuiden uitkijkt, maar dat er een groot gebouw voor zit en dat de andere kant niet alleen naar het Noorden uitkijkt, maar dat er ook nog eens een grote flat voor gepland is! Ik heb naar flats in de Hofdame gekeken en naar een flat op de Botersloot met een gemeenschappelijke tuin, maar dan heb je niet eens een balkon! Die woningen in het nieuwe Stadstimmerhuis leken ons wel wat, maar die zijn intussen allemaal weg…. Goed: we laten die huizen even zitten en gaan naar de motieven.
In de eerste plaats hebben we het hier allebei erg naar onze zin, NOG wel. Als de kinderen allemaal minstens 2x per jaar komen en we krijgen vrienden en allerlei familie, is het hier fantastisch. In de zomer wonen we hier in een paradijsje. In de winter wonen we hier in een kerstkaart. Ik vind het heerlijk om 5-6 uur per dag in de tuin te werken, lange wandelingen te maken zonder iemand tegen te komen en te zwemmen in kristalheldere meren NOG wel en ‘s winters een beetje te naaien en genealogie te doen zolang mijn ogen het nog doen. Leo vindt het heerlijk om wat op de Universiteit te rommelen en ‘s winters om de hele voetbalcompetitie te volgen als hij niet ziek wordt. We hebben leuke buren en vrienden hier alleen geen kinderen Als Ostergötland in Zuid-Holland lag, zouden we niet erover piekeren om terug te komen.
Toen we hier kwamen wonen, heb ik bedongen dat ik 1x per maand naar Nederland kon gaan. Ik wil betrokken zijn bij het leven van onze kinderen. Ik vind het heerlijk om te zien hoe ze alle vier met hun karakter vorm hebben gegeven aan hun leven en op hun eigen manier met hun omgeving en hun kinderen omgaan. Ik hou ook veel van onze schoonkinderen en ben hun uiterst dankbaar dat ze onze kinderen zo gelukkig maken. En dan de kleinkinderen! Ik weet uit ervaring hoe snel kinderen opgroeien en dat je moet genieten van het proces. Natuurlijk is Leo voor mij het allerbelangrijkste, daarom heb ik ook zonder met mijn ogen te knipperen gezegd dat ik met hem mee naar Zweden zou gaan. Dat 1x per maand naar Nederland kan nu niet meer. In de winter kan ik Leo eigenlijk geen dag alleen laten. Eten klaarmaken gaat nog wel, maar de kachel moet aan en hij kan geen hout sjouwen, sterker nog: hij moet zo min mogelijk aan afkoeling bloot staan. Dan heb ik het nog niet eens over sneeuw schuiven….. Toen mijn vader in maart van dit jaar overleed, ben ik wel naar de begrafenis gegaan, maar meteen de volgende dag weer teruggekomen. Als Leo me niet bezworen had dat hij gewoon een dag alleen kon zijn voor deze gelegenheid, was ik niet gegaan. Daar komt nog bij dat we nu ook niet meer samen kunnen reizen sinds Leo bloeddialyse heeft. Hij moet iedere drie dagen gedialyseerd worden en een gastdialyse regelen in een ander ziekenhuis kan wel, maar is een administratief uiterst ingewikkelde procedure. Omdat Leo op 2 september een promotie heeft in Nederland waar hij in de commissie zit, hebben we nu geregeld dat hij in het Franciscusziekenhuis wordt gedialyseerd 2x, maar het heeft drie maanden geduurd voor het rond was. De lust om spontaan er even uit te gaan wordt op deze manier grondig de grond ingeboord. We wilden dus naar Nederland. Ik heb mijn huis al flink opgeruimd, winterkleren zitten in dozen in de garage, MAAR…. toen werd het lente en mooi weer en de plantjes begonnen te groeien en Leo knapte op. Leo is aan een project bezig dat tot volgend jaar april duurt en hij heeft de hoop van een transplantatie niet opgegeven. AL onze kinderen kwamen hierheen met hun kinderen en we konden allebei volop genieten. Voor Leo hoeven we niet terug naar Nederland, hij wil hier wel blijven. Mijn kinderen hebben me allemaal gewaarschuwd dat ik echt een lapje grond moet hebben als we verhuizen, want ik word heel blij van plantjes arrangeren en laten groeien. Ze zijn bang dat een balcon niet genoeg is voor mij. Mijn hele leven lang heb ik me niet door angst laten leiden bij het nemen van beslissingen en dat weiger ik nu ook. Waar ik wel bang voor ben is, dat we op een gegeven moment niet meer terug KUNNEN, of dat de kinderen allemaal een week of twee vrij moeten nemen om ons te helpen verhuizen, daar ben ik bang voor. Don’t fence me in, daar ben ik allergisch voor. Bovendien kan ik ook wat krijgen! Om ziek te worden ben ik niet zo bang, maar ik ben nogal onhandig en een enkel of een heup is zo gebroken op deze leeftijd. Maar goed, we hebben de beslissing genomen om volgend jaar in augustus ons huis te koop te zetten en van de winter een mannetje alle plafonds en de meeste muren te verven, om de vloeren te laten slijpen en om de buitengevel schoon te laten maken, hier en daar een likje verf, zulke klusjes, zodat het huis er op en top uitziet volgend jaar en dan blijven we er gewoon nog een jaar in wonen. Voor de rest zien we wel. Het vliegveld van Linköping is vlakbij en als er af en toe een kind komt voor een weekendje en in de vakanties, houd ik het wel uit om opgesloten te zitten op het platteland. Tenslotte hebben we email, telefoon en, o wonder, SKYPE!
2012-12-24_11.52.37

Filosofische gedachten bij een stapel hout……

We hadden nog wel wat hout, maar we hebben toch weer twee cub bijbesteld, zo vlak voor de winter echt losbarstte . Dat wordt door de boer two sjoep genoemd en dat is beslist een betere benaming. Hij komt dat brengen op zijn shovel en SJOEP daar ligt dat op mijn oprit, zodat ook mijn auto er niet meer uit kan. Wegwerken dus die hap. Het is echt een grote stapel. Kruiwagen na kruiwagen breng je naar de garage, je stapelt het op en de stapel op het erf wordt maar niet kleiner…. of toch? Toevallig had ik de avond ervoor een wat ouder logje gelezen over hypotheekrente-aftrek wat ik had gemist Dat staat hier. Ik had er op gereageerd, want het onderwerp ligt me na aan het hart. Helaas kan ik het stukje nu niet meer vinden, dus dat moeten jullie dan maar van me geloven. Weet je dat je je huis 3x betaalt als je alleen rente betaalt 30 jaar lang? Ik ben wat minder fanatiek geworden nadat ik had uitgerekend hoeveel het de eerste tien jaar scheelt, maar toch: Weet je wij zijn zoooo blij dat we het zo gedaan hebben en we hebben er heus ook voor gebloed, Ik heb er ooit ook nog een logje over geschreven dat staat hier Nu kan ik ineens de vinger op de zere plek leggen. IN HET BEGIN MERK JE NAUWELIJKS VERSCHIL! Na de eerste tien jaar, ga je minder betalen aan je hypotheek en kan je meer sparen en ook meer aflossen dus bij gelijkblijvende inkomsten. Het is net als een berg hout op je erf. Eerst merk je er niets van en dan ineens lijkt de stapel iets kleiner te worden en daarna merk je onmiskenbaar dat hij kleiner wordt en dan ineens kan je zien dat het nog maar een paar kruiwagens zijn en voor je het weet is het gedaan. Dus ik roep jullie hierbij op om allemaal je hypotheek af te betalen. Je denkt dat het niks scheelt en dan ineens worden je kosten lage en lager. Maar de eerste tien jaar, heus, je merkt het niet. Net als mijn stapel hout…..

Banáán???? Banáán!!!!!

Toen de Tweede Wereldoorlog uitbrak, was mijn moeder nog net geen 18 jaar. Toen de Tweede Wereldoorlog eindigde, was ze nog geen 23 , getrouwd en ze had twee kinderen. Haar tweede dochter was aan het begin van de hongerwinter geboren en ze is met haar op hongertocht gegaan naar de Hoekse Waard(vanwege de borstvoeding). Ik werd als derde dochter geboren in 1948 toen er nog steeds van alles niet was. Mijn moeder keerde de jassen (de stof omkeren en de voering aan de andere kant doen, zodat de jas weer nieuw lijkt) en alles, alles werd gebruikt, gerepareerd, opnieuw gebruikt tot het uit elkaar viel van ellende. Deze lange inleiding heb ik gemaakt om te zeggen dat ik opgevoed ben met de ijzeren stelregel, VOEDSEL VERSPIL JE NIET!! Het verhaal van Cleopatra die zich iedere morgen baadde in een bad met ezelinnemelk was voor ons net zo afschrikwekkend als de zonde tegen de Heilige Geest voor Christenen is. Ik heb ook nooit meegedaan met de trend van de zeventiger jaren om iets van brooddeeg te maken en dat dan te verven, om zonnebloempitten met lijm ergens op te plakken enz. Ik maakte wel iets van brooddeeg (zonder die lading zout en gewoon met gist) en dan bakten we het daarna in de oven en aten het op…
Als je jarenlang hiermee gedrild bent,is het moeilijk om te lezen dat je een fijngeprakte banaan op je gezicht moet smeren tegen rimpels, dat je een maskertje moet maken van avocado enz. enz. Ik vond het al een hele overwinning van mezelf dat ik tegen Kerstmis een limoen in plakjes sneed te drogen legde op de verwarming met kruidnagel erin. Voedsel is om te eten en de restjes verwerk je of geeft ze aan de vogels…..
Nou, maak ik er niet zo’n punt van hoor, van mijn rimpels. I pick my battles. De strijd tegen veroudering ga je so wie so verliezen. Bovendien zit de ware schoonheid van binnen. Ik PIEKER er niet over om een botoxbehandeling te laten doen bijvoorbeeld of een facelift…. Allemaal hardstikke duur, zonde van het geld. Maar ja: ik las dat over die banaan en ik vond dat ik dat dan maar eens moest proberen. Omdat het me toch tegen de borst stuitte om een banaan op je gezicht te doen, haal ik al een aantal dagen op gezette tijden bananenSCHIL over mijn huid (en de banaan doe ik in de smoothie) en weet je: HET WERKT!!! Mijn rimpels worden in hoog tempo minder, echt waar! Het werkt beter dan een dure crème van 18 Euro. Ik neem iedere twee of drie dagen een foto, die zal ik over veertien dagen aan elkaar plakken. Ik was bij Lush van de week om mijn halfjaarlijkse voorraad aan te vullen en daar hadden ze gezichtscreme met avocado erin. Het was hardstikke duur en dan koop ik ook avocado! Kan ik net zo goed meteen een avocado kopen, is een stuk goedkoper…. Dan doe ik daarvan ook de binnenkant van schil op mijn huid en de avocado eet ik op, iedereen gelukkig.
Ik heb jullie anders wel schandelijk verwaarloosd hè? Ik ben in Nederland geweest en ga volgende week weer. Ik heb een diepe bewondering voor haar die met kleine kinderen en een zieke man toch nog bijna iedere dag een logje schrijft. Pfoe. Ik heb geen kleine kinderen en mijn man is minder ziek, maar mij lukt het niet (zelfs al schrijf ik alleen maar in het Nederlands).Na een poosje niet geschreven te hebben, denk ik ook meteen dat alles wat ik meemaak volkomen oninteressant is Maar zelf vind ik die gewone huis- tuin- en keukenverhalen echt heel leuk om te lezen. Dan schrijft zij over het kopen van een nieuwe bril en het is gewoon een heel leuk stukje! Nou, over zulke dingen kan ik ook schrijven, maar ik denk dan dat anderen dat niet interessant vinden….. Ik ben bijna mijn tanden verloren in de Schie (in Overschie) en daar heb ik niet over geschreven, doe ik nog, beloofd!

Citeren

Dit vraagt om een quilt van 2.40×2.40

Eindelijk is de slaapkamer af! Het bed is de dag voor ik naar Nederland ging gemonteerd en de buren hebben de kastjes heel lief op zijn plaats gezet.
Het bed slaapt heerlijk en er zit een electrische op-en-neer-stand op voor je bovenlichaam en ook voor je benen. Ik heb zo gedacht: Het is waarschijnlijk het laatste bed wat we kopen en dus moet het van alle gemakken voorzien zijn en een hoge instap hebben. Het is heerlijk om niet meer te hoeven bukken en om je zo uit je bed te laten glijden en dan op de grond te staan.
Foto’s Eerst van de toestand voor het bed:
037
Toen zijn we aan het werk gegaan: de slaapkamer werd leeggeruimd, van een papierlaag voorzien.
043
gewit en daarna kon het behangen beginnen. Eerst moest er wit plamuurbehang op, afstomen kennen ze hier niet:
045
Daarna werd het serieus: behang met PATROON!! Paniek ! Peeuw!!
051
De randjes moeten heel precies worden afgesnedn:
047
055
en dat is hem nu. .Nu ga ik eerst een tafelkleed maken en dan verkleedkleren en daarna ga ik aan mijn slaapkamerquilt beginnen. Het wordt een lonestar, dat weet ik al wel en ik heb ook al stof gekocht bij mijn quiltwinkeltje. Die neemt mijn dochter volgende maand mee als ze met de auto komt. Eerder ga ik er toch niet aan beginnen. Ik heb een afspraak gemaakt dat ze me op skype een quilt as you go methode gaat leren, want een quilt van 2.40 bij 2.40 is wel erg moeilijk te hanteren onder de naaimachine. Ik ben nog niet begonnen met naaien sinds ik thuis ben, want er moet gezaaid worden en ik heb 100 stuks zomerkleding zitten strijken. Misschien doe ik wel het een en ander weg, want ik ben natuurlijk veel afgevallen. Maar ik heb geen zin gehad om alles te passen. >Ik heb een vuilniszak in de hoek van de kamer staan en alles wat ik weg wil doen gaat daarin. En nu ga ik slapen, welterusten allemaal! De stoeltjes zijn overigens NIET terecht. Het vermoeden bestaat dat ze opnieuw uitgehuurd zijn. Dorothee deed me de tip aan de hand om een oproep op Facebook te plaatsen. Ik had daar zelf ook al aan gedacht, dus dat doe ik nu nog even voor ik ga slapen……..

Witte donderdag

Maandag en dinsdag heeft het heel de dag geregend, van dinsdag op woensdag is de regen overgegaan in sneeuw en daarna heeft het de hele woensdag tot vanochtend gesneeuwd. Vandaag overdag viel er alleen maar en verdwaalde vlok. Maar hoe dan ook: vanmorgen om zeven uur stond ik sneeuw te ruimen, anders kon Leo niet naar zijn werk. Het was maar net onder nul en er lag nog natte smurrie onder de versgevallen sneeuw, dus het was hele zware, plakkende sneeuw. Het is maar goed dat ik een stuk betere conditie heb gekregen, want Leo redt dat soort zwaar werk totaal niet meer. Ik heb van zeven tot half negen de hele oprit geschept (ongeveer 70 m2). Wijs geworden van vorige winters, heb ik niet zomaar de sneeuw een beetje uit de weg geruimd zodat je erdoor kon, maar echt de sneeuw zo ver mogelijk weg geschept. Die sneeuw wordt namelijk kei- en keihard (een ijsdijk) en kan na verloop van tijd met geen mogelijkheid meer bewogen worden. Als er dan nieuwe sneeuw valt en je weer moet ruimen, moet je die nieuwe sneeuw OVER die oude hoop heen scheppen. Dat is verschrikkelijk zwaar werk. Dat red je dan ook niet helemaal – op dat dijkje is nl. ook weer sneeuw gevallen – dus het paadje waar je door moet, wordt steeds nauwer. Nu heb ik die eerste sneeuw dus ver weg geschept, dan kan die andere ertegenaan. Toen ik klaar was, vond ik dat ik mijn training voor die dag wel had gedaan, dus ik ben vandaag niet gaan trainen en niet gaan zwemmen.
Ik had om 10 uur een afspraak bij de kapper, dus ik kon vanmorgen geen foto’s nemen van 15 centimeter maagdelijke sneeuw.
Jullie krijgen eerst een foto van gistermiddag te zien en vervolgens een foto van vanavond toen het al donker was met flits. Het is hetzelfde stuk tuin, maar uit een andere hoek genomen.


Ik had een heel lijstje van dingen die ik wilde doen na de kapper. Ik wilde op mijn gemak kijken naar kerstversiering en wat ik nu eigenlijk wilde. Ik wilde ook bolletjes kopen en andere spulletjes om een paar kerststukjes op te maken. Bovendien moet ik nieuwe handschoenen hebben. Mijn hele leven al neem ik te weinig tijd om te winkelen. Als je echt leuke dingen wilt kopen, leuke ideeën wilt krijgen, moet je vaak en lang overal kijken vind ik. Ik was dan ook om half vier thuis. Morgen heb ik om acht uur een onderzoek en om twaalf uur moet ik terugkomen. Het ziekenhuis staat vlak bij het centrum, dus dan kan ik tussendoor nog even de stad in lopen. Ik heb vandaag namelijk wel een paar leuke kerstdingetjes erbij gekocht, maar geen handschoenen en die rits heb ik ook nog steeds niet gekocht
Omdat jullie het allemaal zo leuk vonden om te zien hoe ik het kerstig maak, heb ik een aantal foto’s voor jullie.
Ik had nog een lantaarn, die hadden we in mei uit Nederland meegenomen, en daar heb ik een Tomtenisse in gekocht. Die kan je hier overal kopen. Let wel: het zijn geen kerstmannetjes maar Nisses! Ze bestaan uit een baard, een neus en een puntmuts.

Als het zo koud is, hebben we een extra dekbed op bed en daar heb ik ook een hoes voor gekocht:

Verder heb ik een witte kerstster in een rode pot gekocht en ook de plantenbak wat opgefleurd met een paar kerststerretjes.


Ik heb wat mos gekocht Ironisch: er groeit een heleboel mos in mijn tuin, maar dat is nu onder de sneeuw en wat versierdingetjes en een paar crocussen in de knop. Als ik er wat van gefabriceerd heb, krijgen jullie er ook een foto van te zien. Ze hebben natuurlijk ook dennetakken en allerlei groen, maar dat ging me toch te ver om te kopen. Ik heb alles vlak bij huis, zo niet in mijn eigen tuin, staan!
Langzaam, langzaam verandert het hele huis in een tuincentrum/kerstshow. Ik denk maar zo: aan eten zal ik dit jaar niet veel uitgeven, dus dan koop ik maar andere leuke dingen voor dat geld…..

Logeerhuisjesperikelen (3x woordwaarde)

Schreef ik het vorige logje over ons speelhuisje, deze keeer gaat het over het logeerhuisje. Het logeerhuisje is een flinke slag groter dan het speelhuisje. Er kan een tweepersoonsbed in en dan is er nog ruimte voor een kastje en om te lopen. Toen wij het huis kochten, was het logeerhuisje gebruikt als schuur. Het huisje stond op zes betonnen palen net iets boven de grond.
In het voorjaar van 2010, ben ik het gaan opknappen, dat wil zeggen schoonmaken en witten.


Zo zag het eruit nadat het gewit was….


Natuurlijk kan er geen water in het huisje zijn en dus ook geen WC, want dat zou ‘s winters bevriezen, maar het is toch heel gezellig als het ingericht is met gordijnen, een kast, wat posters aan de muur en een bed..

Vorig jaar kwam het huisje scheef onder de sneeuw vandaan: het was van de paaltjes afgegleden….

We wisten niet zo goed wat we moesten doen. De tuin is te veel omsloten om een kraan door te laten. Zelf zijn we niet zo handig of hebben 10 familieleden ter beschikking om het huisje op te tillen. Bovendien was er nog een ander probleem waardoor het huisje een beetje achennebbish logeren was. Op de bovenste foto kan je zien dat voor de deur de composthoop ligt. Doordat ik nogal veel snoeiwerk had gehad in het voorjaar van 2011, was die composthoop helemaal volgestort en waren we verder gegaan op het stuk ernaast dat eigenlijk moestuin was. Maar omdat de bomen achterin de tuin waren gegroeid sinds 1990 toen het huis gebouwd was, lag de moestuin nu de hele middag in de schaduw. Er lag een hele berg takken daar, vermengd met onkruid en geknipt gras. Ik heb heel hard moeten zoeken naar foto’s ervan, want die neem je natuurlijk niet als iets lelijk is. Tenslotte heb ik er een gevonden:

Na een jaar bedenktijd en aarzelen, heb ik dit voorjaar maar eens de grote stap genomen om een tuinman te vragen. Ik doe dat altijd op gevoel en inspiratie en dat gaat eigenlijk altijd goed. Ik kijk op Internet naar de namen en de naam die me het meeste aanspreekt, bel ik.Toen de tuinman voor de eerste keer kwam, hebben we de hele tuin doorgelopen en alle knelpunten bekeken. We kwamen dus ook bij het huisje . Ik vroeg of hij ook zoiets aanpakte, maar dat ontkende hij. Maar, hij had wel een neef en die zou hij weleens vragen. Zo kwam ik dus aan Tobbe.
Tobbe heeft een geweldige daad verricht. Niet alleen heeft hij Het huisje op een stevige fundering van stenen gezet, maar hij heeft ook een drainering onder het huisje gemaakt en een regenpijp aan de voorkant gemaakt. Dat was nog niet alles: hij heeft het huisje op mijn verzoek ook anderhalve meter naar achteren gezet, zodat de tuin groter is! Omdat het huisje nu veel hoger staat heeft hij een plankier/trapje/terrasje gemaakt. Ondertussen heeft de tuinman alle compostgedoe en takken weggewerkt en de ‘moestuin’ geëgaliseerd en op de hoogte van het grasveld gebracht. Daarna heeft hij overal gras gezaaid en in 1 seizoen heb ik nu een grasveld waar eerst een woestenij was.

Met regenscherm boven en opzij. Ik ga nog een kast daar neerzetten, zodat iedereen zijn schoenen droog kan uitdoen en in het kastje zetten.



GRAS!!


Toen de tuinman enkele weken geleden weer eens op kwam dagen, liet ik hem trots het huisje zien, maar hij keek zuinig. De opening tussen de stenen van de fundering was te groot, vond hij. Er zouden wel eens grävlingen kunnen komen en daar een nest bouwen. Toevallig had ik op een puzzel voor de kinderen gezien dat dat dassen zijn. Ik werd erg enthousiast bij het idee dat ik dassen in mijn tuin zou krijgen, maar de tuinman kon mijn enthousiasme niet delen. Ik vertelde hem dat dassen in Nederland beschermd zijn en erg zeldzaam, maar dat is hier niet zo en ze mogen niet onder mijn huisje, want anders gaat mijn hele fundering eraanm zei hij. Teleurgesteld ging ik akkoord dat hij Tobbe zou bellen voor een oplossing. Tobbe verscheen al enkele dagen later en heeft overal gaas voor gezet….geen dassen in mijn tuin dus.

Maar dat is nog niet alles. In augustus (wanneer weet ik niet) komt de tuinman terug en gaat aarde storten en dan krijg ik een nieuwe border aan de zijkant van het huisje en de rest van waar nu stenen zijn komt ook aarde en daar wordt gras gezaaid en een paadje aangelegd van het huisje naar het gras. Het wordt MOOI!! Ik heb al vrouwenmantel uitgestoken (groeit hier in het wild) en ik heb nog jonge stokroosjes staan, die staan vast mooi tegen het huisje aan. Misschien zet ik er ook wel een vlinderstruik en natuurlijk lavendel. Dan moet er nog iets wits komen, misschien een wit struikroosje, of vingerhoedskruid, wit vingerhoedskruid JA dat is het of niet?! Zo mijmer ik nog wel even door…. Ik ben helemaal gelukkig!

In deze tijd van het jaar denk ik iedere dag wel even aan Aron, soms wel meerdere keren.

Aron kwam zo’n anderhalf jaar lang bij mij in de praktijk. Toen hij wegging, kreeg ik deze, zeer toepasselijk:
Hij had me geen groter plezier kunnen doen.
Ik heb de plant in mijn tuin gezet en ieder jaar kwamen er verschillende bloemen aan. Sommigen vinden hem stijf, een grafbloem en zo, sommigen vinden hem prachtig. Toen ik naar Zweden verhuisde, heb ik verscheidene stekken gemaakt, uitgedeeld en de mooiste heb ik zelf gehouden. Die eerste winter was ik totaal niet voorbereid op de kou en ik maakte de grote fout om de Aronskelk in de serre te laten overwinteren
Hij was en bleef morsdood. Toen we in mei naar Nederland gingen met de auto, stond hij daar in de tuin keihard weer boven de grond! Dus ik heb als de donder een stek genomen en meegenomen naar Zweden. Hij deed het, hoewel later dan in Nederland. Daar bloeit hij half mei en hier pas in juni. Vorig jaar heb ik ook weer een stek weggegeven en dit jaar heb ik hem natuurlijk van de winter binnen laten overleven en hem pas eind april in de serre gezet. En toen begon het ineens toch weer te vriezen half mei en hij bevroor andermaal. Ondertussen hebben we ons huis verkocht, dus ik dacht dat ik nu echt einde Aronskelk was, maar gelukkig kwam hij weer op en nu bloeit hij dus, later dan anders, maar toch. Er zat een schattig klein slakje op de bloem en ik heb eerst foto’s genomen voor ik het slakje in de velden naast ons huis heb gegooid.
Hij staat buiten bij de ingang van ons huis, te bloeien, dus als ik kom en als ik ga en tussendoor denk ik aan Aron, die bij mij in de praktijk kwam, 1 x per week, later een keer per twee weken, uit Teteringen. Dus toen zij verhuisde naar Teteringen, dacht ik ook aan Aron. Hij is ondertussen volwassen geworden, misschien woont hij er niet eens meer. Maar mijn Aronskelk bloeit ieder jaar!