Categorie archief: DVD gezien

“En de geur van de lucht! Soms deed ik een hele week niets anders dan ademhalen”

Deze zin komt altijd weer bij me boven als het lente wordt… Hij komt uit “In de ban van de Ring” en wordt uitgesproken door Boombaard, de Ent, als hij vertelt over de uitgestrekte bossen die vroeger ‘het hele westen’ bedekten. Toen ik 22 was en in de Adriaanstichting werkte, werkte daar ook een jongen via een uitzendbureau en hij heeft me het boek “De Hobbit” uitgeleend. Ik heb het in één adem uitgelezen en toen was ik verkocht. Toen ik het boek wilde teruggeven, bleek hij te zijn ontslagen en ik heb zijn naam noch zijn adres ooit kunnen achterhalen. Dat boek is letterlijk stukgelezen door mij en een aantal van mijn kinderen. Tenslotte werden de losse bladzijden bewaard in een leeg shagzakje. Toen het er naar uitzag dat we naar Zweden zouden gaan, heb ik een nieuw exemplaar gekocht.

Nadat ik “De Hobbit” had gelezen, wilde ik natuurlijk “In de ban van de ring” lezen en dat heb ik daarna door de jaren heen nog verscheidene malen gedaan. In die tijd voor ik kinderen en een leesbril had, kon ik een zo’n dik oek in een weekend uitlezen! Dan zat ik wel het hele weekend te lzen hoor! vond Leo iets minder. Nu ik voor mijn Zweeds weer veel moet lezen (we zijn nu bij de Renaissance en de Verlichting aangeland, dus Shakespeare en Don Qichotte), komt het verlangen naar “In de ban van de Ring” ook weer naar boven. Er is in de laatste 20 jaar alleen wat met de letters gebeurd. Ze zijn danig gekrompen. Nu zag ik dat het hele boek nu ook op Internet staat, dus misschien van de zomer op mijn Ipad….. Ik weet heus al hoe het eindigt, maar toch vind ik het iedere keer weer spannend en er komen vast weer andere dingen naar voren dan toen ik het de vorige keer las…..

uren heb ik de kaart bestudeerd....


Ik ken de boeken zowat uit mijn hoofd. Dat is natuurlijk geen goede eigenschap als je dan de film gaat zien. Hoewel ik alle lof heb voor de film, vind ik toch dat er een aantal essentiële stukken uit zijn weggelaten en – wat nog erger is – veranderd. De kwalijkste verandering vind ik dat ze Sam Gewissies een ander karakter hebben gegeven, alsof hij jaloers zou zijn op Gollem. Verder vind ik het heel jammer dat Gandalf veel minder uit de verf komt dan in het boek, evenals Arwen en haar beslissing om met Aragorn te trouwen. Tenslotte moet het me nog van het hart dat het verhaal van Tom Bombadil eruit gelaten is. Ik raad iedereen aan die alleen maar de film heeft gezien , om ook het boek te lezen.

Het was trouwens wel een hele rare gewaarwording om het boek, waarvan ik alle ins en outs ken, ineens als lieveling van het hele Nederlandse publiek te zien. Het was MIJN verhaal, MIJN werelddeel en ineens wist iedereen wat een Hobbit was enzo en had iedereen er ineens een mening over… en dat op grond van alleen maar de film…..
nou ja, zeg!

Het Satansjaar 1867

Omdat jullie vrij massaal hebben aangegeven dat jullie het leuk vinden als ik over ‘mijn’ Zweden vertel, komt hier nog een verhaaltje over de geschiedenis van Zweden:
De winter van 1866-’67 was erg streng en duurde extreem lang. De zomer wilde maar niet komen. Dit jaar is de geschiedenis ingegaan als de lange winter, ofwel het Satansjaar.
De sneeuw wilde maar niet weggaan en het ijs wilde maar niet smelten in 1867. De beroemde foto van de tewaterlating van een grote oceaanstomer in Stockholm op 5 juni 1867 laat een besneeuwd en beijsd landschap zien en mensen die diep weggedoken in hun winterjas naar het spektakel komen kijken.(helaas kon ik de foto niet vinden op Internet) Het inzaaien van de tarwe en rogge kan pas half juni beginnen nadat de mensen de as uit de kachel over het land hebben uitgespreid om de vorst enigszins uit de grond te krijgen. Helaas begint de nachtvorst alweer eind juli en in augustus vriest het overdag ook. Het – nog groene – graan wordt ijlings geoogst en de aren worden een beetje gedroogd voor de kachel. Dat belooft niet veel goeds. Uit voorzorg worden een aantal dennen gerooid en de bast aan de binnenkant afgeschraapt. Dat schraapsel wordt gemalen en vermengd met het weinige tarwe- en roggemeel en daar wordt brood van gebakken. De honger slaat hard toe. Er is geen tijd geweest om paddestoelen of andere vruchten te plukken en nu is het te laat. De vogels en andere dieren trekken zich terug in de wildernis of komen om. Er valt niets te jagen……. Hoe verder naar het noorden van Zweden, hoe erger de honger. Vanaf half december is er gewoon HELEMAAL GEEN voedsel meer.
In januari slaat de hongertyfus toe bij de verzwakte bevolking. Een jongen van 14 gaat van huis om te kijken of hij nog ergens wat eetbaars vandaan kan halen voor de familie, maar komt niet terug. Na 35 dagen gaan zijn ouders hem zoeken met de slee en vinden hem in een schuur, doodziek. Hij heeft hoge koorts en dat al drie weken, zijn beide voeten zijn afgestorven en hij heeft koudvuur en hongertyfus. Zij laden hem op de slee en glijden twee dagen naar huis. Daar sterft hij alsnog na een aantal dagen.
Er is ook een getuigenis bewaard gebleven van een vrouw die als klein meisje deze hongersnood meemaakte. Zij vertelt dat mensen de leren schoenzolen die ze hadden, schaafden en dagenlang kookten, waarna ze de teer die gebruikt wordt voor het looien van het leer en die boven kwam drijven, met een schuimspaan afschepten en dan het leer opaten. Ze vertelde dat er altijd teerresten achterbleven en dat je keel dagenlang nabrandde als je gegeten had.

Moeder en haar kinderen sterven van de honger. Het oudste jongetje kauwt op een schoen en vader is buiten boomschors aan het bereiden om meel van te maken. Dit plaatje is incorrect, want het leer werd wel gegeten, maar niet 'rauw' en dat schors kon alleen maar gegeten worden als de boom was geveld voor de vorst in de grond kwam. Anders is de bast te droog en kan hij niet afgeschraapt worden.....


Heel langzaam dringt het drama dat zich afspeelt door in het zuiden van Zweden. Er wordt geld ingezameld voor voedsel, maar zoals zo vaak, blijft zeker de helft aan de strijkstok van de ‘rijke’ Stockholmenaren hangen, terwijl de dominees van de kansel preken over een God die het zondige volk straft met deze Satanswinter…

Hier kun je zien hoe het voedsel, bestemd voor Norrland, voornamelijk in de zakken van de rijken verdwijnt......


Nu was het noorden altijd al dun bevolkt geweest, maar toch zijn er meer dan 1000 mensen omgekomen die winter. Daarna kwam de emigratie naar Amerika pas goed op gang. Tussen 1840 en 1930 zijn er 1,2 miljoen mensen naar Amerika geëmigreerd, 25% van de Zweedse bevolking. Uit sommige streken is 35% van de bevolking vertrokken. In Scandinavië is het altijd al moeilijk geweest om de bevolking een beetje op peil te houden of te krijgen. Dat gaat ten koste van de groei van de economie. Daardoor is er een hele andere mentaliteit dan in Nederland b.v. over mensen uit het buitenland. Er is hier zoveel ruimte en zoveel werk te verrichten dat de mensen over het algemeen veel positiever tegenover buitenlanders staan.

Speciaal ingehuurd

let op de fladderende handenen de speciale 'gehandicapte' grijns


Af en toe zie je eens een film waarvan je denkt dat ze een bepaalde persoon gewoon zo hebben ingehuurd in plaats van een acteur de rol te laten spelen. Een aantal jaar geleden is dat me overkomen. Ik viel halverwege een film in en daar speelde – of was echt – een verstandelijk gehandicapt jongetje in. Hij had precies dezelfde gebaren en bewegingen en ik kon me niet voorstellen dat het een acteur was. Tegelijkertijd moest hij dan wel hele ingewikkelde dingen doen als hij het zelf was. Toen de film was afgelopen, keek ik gretig op de aftiteling en tot mijn verbazing werd de gehandicapte jongen gespeeld door Leonardo Dicaprio!! Ik had hem totaal niet herkend, hoewel ik een paar maanden eerder de Titanic had gezien.Gisteravond was hij weer hier op TV en ik vind het een van de beste films die ik ken. Hij heet :What’s eating Gilbert Grape. Het is een film van 1993 en hij is nog steeds actueel zou ik zeggen. Het gaat over een familie, moeder en vier kinderen, die uit elkaar dreigt te vallen omdat de zorg voor een moeder die 300 kg. weegt en dat gehandicapte broertje steeds zwaarder op de drie andere kinderen weegt, die hun eigen ambities zien verdampen. De karakters, ook van de bijrollen, worden uitstekend neergezet, maar vooral het spel van Leonardo Dicaprio is fenomenaal, Hij doet precies de bewegingen en buigingen van hoofd en vingers na en de uitschietende stem bij opwinding, zoals ik ze vaak heb gezien bij licht hersenbeschadigde kinderen. Hoewel ik dacht dat hij destijds een jaar of 15-16 geweest moet zijn, was hij precies de leeftijd die hij speelt: 18 jaar.

Gisteravond heb ik hem eindelijk vanaf het begin gezien. Omdat ik min of meer wist hoe het verhaal ging lopen, kon ik meer genieten en letten op het spel van alle acteurs en er vielen me allerlei dingen op die me de vorige keer ontgingen. Ik ben er vandaag de hele dag al blij van ook omdat ik een acht had voor mijn proefwerk! Het is een film die ik wel zou willen hebben om van tijd tot tijd te bekijken. Sommige mensen willen een film (welke dan ook) nooit meer voor een tweede of derde keer zien of een boek nog een keer lezen, maar ik vind het heerlijk om op andere dingen te kunnen letten als ik de film nog een keer zie of het boek nog een keer lees. Hoe is dat met jullie?

Ja, veilig aangekomen en de gevangenen ook.

Ik stond om half negen al op Schiphol, auto ingeleverd en al…
Toen heb ik toch zoiets leuks gedaan! Ik was het al een tijd van plan, maar nu had ik geld te goed van de overdracht van mijn zaakje. IK HEB EEN IPAD GEKOCHT!! Het valt nog niet mee om er op te werken, maar daar zal ik jullie later nog wel eens naar vragen. Ik kreeg voor 100 euro gratis accessoires er bij, dus ik heb eerst zo’n kek groen opvouwbaaar hoesje gekocht voor eroverheen. Daarna heb ik een doorzichtig velletje over mijn toetsenbord gekocht en een achterbeschermer. Vervolgens heb ik nog een ding gekocht waarmee je foto’s er op kan zetten en toen was mijn 100 euro op. De vlucht naar Frankfurt verliep zonder problemen. Ik zat aan het raam en het was prachtig weer. Ik had 45 minuten in Frankfurt tot ze daar gingen boarden. Na 50 minuten stevig doorstappen (voor zover dat gaat met een vervelende knie)was ik eindelijk bij de incheck! Gelukkig waren ze nog niet aan het boarden, want we moesten allemaal wachten. Na tien minuten kwamen er vier politie-agenten met twee gevangenen aan en die gingen er eerst in. Ik heb ze de hele vlucht niet meer gezien, maar toen we aankwamen, werd er een heel cordon om het vliegtuig gelegd en zij moesten weer eerst uitstappen….. Verder was het een prima vlucht, niet veel geslapen, niet veel gegeten, maar wel veel films gezien. De vlucht duurde 11 uur en 50 minuten. Ik kwam hier in het hotel om 03.00 uur ned. Tijd en 21.00 uur hier. Ik ben meteen gaan slapen en ik werd om een uur of zes uitgerust wakker. Straks nog even een middagdutje en ik ben er doorheen Tot nu toe voel ik me prima, Leo heeft veel last van de hoogte (2600m), maar ik heb er nog niet veel van gemerkt…. Vanavond het einddiner van Leo’s intensive en dan: vakantie!! Eerst wat bezienswaardigheden in Bogota, Dan gaan we vrijdag een weekend naar een prachtig dorp met koloniale trekjes in een prachtig landschap. Daar blijven en we tot zondagochtend en dan gaan we weer terug naar Bogota om maandagochtend het vliegtuig naar Cartagena te nemen aan de Caraibische kust, aan zee! Jullie horen nog verder en krijgen foto’s als mijn camera is opgeladen…..

Daar gaan we weer……..

Het is maar goed dat ik er zometeen een paar weken niet ben. Het lage tempo in de klas begint mij te irriteren en ik irriteer de lerares. Dat heb ik mijn hele leven al. Ik noem het sinds kort het Hermione-sydroom. Je weet wel dat meisje uit de Harry Potter films. Ik ben alleen lang niet zo mooi natuurlijk. Ze is in een underdogpositie omdat haar ouders geen tovenaars zijn en Harry haar vriend is en die is natuurlijk verschrikkelijk beroemd. Haar parate kennis is gewoon heel groot, maar alle leraren irriteren zich omdat ze altijd zo pregnant haar vinger opsteekt en het dan ook nog eens altijd weet. Van de weeromstuit irriteren de andere leerlingen zich ook aan haar…..
We hebben een hele grote klas: 39 leerlingen sinds vandaag(er kwamen er nog drie bij). Ik zit helemaal achterin omdat ik de eerste keer alleen nog maar achterin plaats kon vinden en omdat je op je vaste plaats moet blijven zitten anders vergeet de lerares je naam. Ze geeft iedereen een beurt en slaat mij over. Dat is omdat de andere leerlingen zich anders zo slecht voelen of omdat ze vindt dat ik opschep, of, weet ik veel. Ik weet alleen dat het uitermate irritant is. Als ik gemotiveerd ben, wordt het uitgelegd als opscheppen, als ik me gedeisd hou, wordt me verweten dat ik niet geïnteresseerd ban. Als we even zelf moeten werken en ik stel een vraag terwijl zij bij het rondlopen langskomt, zegt ze dat ze echt even wat anders moet doen en dat ze mijn vraag niet kan beantwoorden, zulke dingen.
Gelukkig is geschiedenis hele andere koek. Ten eerste is het in het zweeds. Er zitten in de klas meer zweedse zweden dan buitenlanders. Hij praat dus gewoon op normale snelheid normaal zweeds. De stof die hij behandelt is grotendeels bekend en dat is maar goed ook! Die man bewandelt vrolijk zijpaadjes, van de Middeleeuwen en de ineenstorting van het Romeinse Rijk naar de ondergang van de Sovjetunie en de opkomst van de Industrie in Engeland (let wel: we behandelen de Middeleeuwen!), vergelijkt het uitgebreid met elkaar en maakt ook nog wat (een beetje slome, droge)grappen tussendoor. Bovendien deelt hij iedere 20 minuten 4-5 A-4tjes uit met nog een stuk dat zijn betoog verheldert. Als je iets inbrengt over de stof, luistert hij en gaat er op in en verdiept het nog iets. Ik vond het heerlijk om zo les te krijgen, maar ik zie ze een voor een afhaken. Bij het opnieuw uitdelen van een stencil, zie ik de paniek toeslaan……. Nou ja, ik heb genoeg te doen terwijl ik in Nederland ben. Mijn computertje met toegang tot de site van school gaat mee. Ik weet alleen niet of ik er aan toe kom…….
Geen foto’s: ik heb mijn fototoestel al ingepakt….. Jullie krijgen pas weer foto’s van de baby te zien!

O, nog even dit: in vier en halve week ben ik meer dan 4 kilo afgevallen en ik kan wel veilig stellen, dat ik mijn hele leven nooit meer boven de 100kg. zal wegen!!

Kerstfeest

Aan mijn deur komen twee buurjongens, de ene is tien en de andere is ongeveer 5. “Wilt u DVD’s en boeken voor Kerstmis kopen?” vraagt de oudste die duidelijk de leiding heeft. Ik denk dat ik het verkeerd verstaan heb. “Voor Kerstmis?” vraag ik. Hij knikt van ja, zijn broer doet op de achtergrond vol overgave hetzelfde als ik ook hem vragend aankijk. “Maar het is nog maar half augustus” zeg ik. Hij moet een beetje lachen en zegt op de toon die je gebruikt als je een bang kind of een ernstig zieke patiënt toespreekt: “Maar u krijgt het nog niet meteen hoor! U bestelt het eerst en dan later komt het binnen…” Nu begrijp ik het, maar ik wil ook weten wat ik dan kan bestellen. Hij tovert van onder zijn jas een tijdschrift tevoorschijn waarin alles staat wat je kan bestellen, het is dus net zoiets als Unicef, maar dan anders…. Het boek staat vol met zoetige en gedateerde romans, detectives en familiefilms, allemaal helemaal in het zweeds. Na lang zoeken vind ik
een boekje met zweedse grappige uitspraken, een met sages en een met bezienswaardigheden door heel Zweden, die bestel ik. Alle nummers worden hardop naar de jongste gezegd, die het dan aantekent op een grote lijst, zijn broer verbetert hem iedere keer met steeds meer ongeduld.
Ik vraag of ik nu al moet betalen, maar dat hoeft niet. “Ja”, zeg ik verontschuldigend, “ik moet hier alles vragen, ik weet niks, ik ben maar een domme Hollandse vrouw, die niks van jullie feestdagen weet”…. Terwijl de oudste geruststellend glimlacht, knikt de jongste enthousiast meewarig naar me. Hij is het helemaal met me eens.
Kerstmis, ik ben er helemaal klaar voor! Nu alleen nog 25 kilo appels tot sap verwerken en dan 25 kilo tot moes en 10 kg. appels drogen……..

Het dilemma van de achtling of Sophie’s choice

Afgelopen zondag hadden wij visite, een collega van Leo met vrouw en vier kinderen. Ik heb een Italiaans buffet gemaakt met allemaal antipasti en verse pasta met verschillende sauzen en salade. Maar dat terzijde.
Deze collega heeft verstand van vruchtbomen en ik liet hem mijn bomen zien. Trots vertelde ik dat twee van de drie appelbomen overladen waren met vruchten, maar hij reageerde heel anders dan ik verwachtte. Hij keek naar de appels, schudde zijn hoofd en zei:
“Die moet je helemaal uitdunnen, anders heb je helemaal geen appel in september, breken de takken af en gaat je boom dood”. Het blijkt dat er een vuist tussen de ene en de andere appel moet kunnen en dat was bij mij beslist niet het geval. Er waren trossen bij waar tussen vijf appels geen vinger te krijgen was! Ik wilde er niet aan had ik al gezegd dat ik vreselijk eigenwijs ben? en ik dacht terug aan het stukje wat ik ooit gelezen had over iemand die een achtling verwachtte en vijf kinderen moest laten aborteren om een drieling ter wereld te kunnen brengen, anders zouden alle kinderen overlijden……..

vanaf de buitenkant gezien


vanuit de binnenkant gezien


Hoe kies je? Waar begin je? Hoe krijg je het over je hart om een aantal appels af te wijzen en een aantal appels te laten groeien. Het is zo tegen alles waar ik in geloof en waar ik mijn hele leven voor heb gestaan, dat het een hele dag heeft geduurd voordat de knop om ging. Uiteindelijk heb ik bedacht dat het maar appels waren en geen kinderen en ik ben begonnen met eerst de hele kleine apppels en appels met een onregelmatigheid in de groei weg te halen. Toen ik eenmaal bezig was, ging het ook wel en ik heb het karwei afgemaakt voor de appels waar ik bij kan.
Ik heb ze wel opgebaard liggen, kan er nog niet toe komen om ze weg te gooien, maar dat gaat ook gebeuren.

Ik had er al over nagedacht toen ik dat stukje las, maar nu ben ik helemaal blij dat ik nooit een beslissing heb hoeven nemen omtrent kinderen wel of niet geboren laten worden of te moeten kiezen tussen twee kinderen.
Daar gaat de film Sophie’s choice over, als je hem nog niet gezien hebt, moet je dat zeker doen. Een vrolijke film is het niet, maar het is iets voor ons allemaal om over na te denken wat je zou doen in zo’n situatie

Mix Megapol, en bättre blanning (een beter mengsel)

Hier op het verschrikkelijke platteland van Zweden (wel met heuvels trouwens), is maar 1 radiostation te ontvangen. In de auto luister ik altijd naar de radio als ik alleen ben. Voor mij komt het geluid van de radio dan uit het midden en zo weet ik goed hoe breed de auto is. Als er iemand naast me zit, ben ik op die persoon gericht en vroeger, toen ik nog niet zo veel rij-ervaring had, wilde ik dan ook voortdurend rechtsaf slaan als er iemand naast me zat. Misschien , misschien is mijn tweede botsing daar zelfs nog een staartje van……Maar het radiostation dan, Mix Megapol geheten, heeft ongeveer 12 platen en die worden in verschillende volgorde gedraaid (vandaar een bättre blanning, met de klemtoon op ‘ning’). De zweden kunnen niet goed tegen verrassingen, dus 12 verschillende platen kunnen ze net behappen. Ik geloof opgemerkt te hebben dat er iedere maand een nieuwe plaat bijkomt en een andere afgaat, maar zeker weten doe ik het niet. Een van de nieuwere nummers is het nummer van the killers (?)
en het heet : “Are we human or are we dancers?”…… Die titel intrigeert me enorm. Is dansen iets zo verschrikkelijk onmenselijks dat die twee niet samengaan? Of is het de titel van een film? Weet iemand van jullie waar het over gaat? Wat ik kan verstaan is I’m on my knees, looking for the answers” DAT kan ik me nou weer levendig voorstellen als je zo’n achterlijke vraag stelt…… Daar pieker ik dan zo een beetje over, terwijl ik van Linköping naar ons huis rijd, maar het verhindert me niet om uit volle borst mee te galmen.
Het doet me ook terugdenken aan de tijd dat ik in mijn autootje de hele Hoekse Waard rondcrosste naar en van mijn aan-huis-eet-kinderen (kinderen met eetproblemen en ‘dreigende’ sondevoeding). Ik had een paar CD’s en 1 daarvan was die van de Bangles. Al dan niet met stagiaire, galmde ik die plaat hardop mee. Er is niets zo goed tegen een depressie als dat soort dingen.
Komtie: Let vooral op dat laatste “Do you understand” er doorheen gezongen!. Verplicht meegalmen! vooral als je depressief bent

ETERNAL FLAME

And so this is Christmas……..

Behalve de kerstversiering en de muziek op de radio, hebben we er niet veel van gemerkt. Ik heb op het laatste moment besloten om toch niet naar de levende kerststal te gaan. Ten eerste begon hij een uur eerder dan ik had onthouden en toen moest ik me vreselijk haasten, ten tweede is Leo nog steeds niet in orde en ik wil gezellig bij hem zijn. Ik ben vanmorgen zelfs niet naar de kerk gegaan, dat komt echt zo vaak niet voor… Vooral ’s nachts heeft hij het benauwd en is alles hem te veel. Als hij dan tenslotte in slaap valt, wordt hij wakker met ijskoude handen en voeten en die warmen maar matig op. Hij stelde gisteren zelfs voor om op het logeerbed te gaan liggen, maar toen heb ik gezegd dat ìk daar dan wilde slapen, dan heeft hij de ruimte. Bovendien is de tv op die kamer. Nu kunnen we de TV niet ontvangen hoor, want de ontvanger ligt onder de sneeuw, maar ik vind het heerlijk om DVD-tjes te kijken af en toe. Zo hebben we na 41 1/2 jaar huwelijk in hetzelfde huis geslapen en niet in hetzelfde bed.
Vorig jaar hebben we er op het blog van , ik meen Toaske, nog een hele discussie over samen of apart slapen gehad en of dat een teken aan de wand was. Als het een teken aan de wand is, is het dat in ieder geval niet in verband met onze relatie. Nu ga ik gezellig hier thuis dan maar Schriftlezen en straks ga ik Pride and Predudice kijken, alle zes de delen achter elkaar! en logjes lezen, kom ik eindelijk een keer bijgelezen Misschien heb ik zelfs nog wel even tijd om wat genealogie te doen op de computer……….

SI SI!!!

Natuurlijk log ik hier ook Repel!. Op zich is de reis allemaal goed gegaan, maar het was LANG. We waren al om half negen op Schiphol en ons vliegtuig naar Mexico vertrok om 15.00 uur. Het is te kort om naar de kinderen toe te gaan, maar uiteindelijk nekt het je dan toch een beetje dat je meer dan 24 uur wakker bent. Ik heb wel geslapen hoor, maar iedere keer maar drie kwartier of een uurtje. Ik heb eindelijk: “Komt een vrouw bij de dokter” gezien! Wat wel heel leuk was was, dat onze zoon Maarten net terugkwam uit Madrid! Hij had eigenlijk de avond ervoor moeten vliegen, maar zijn vliegtuig stond ergens in Engeland in de sneeuw en kon niet naar Madrid komen. We moesten dus van niet-Shengen naar Schengen opnieuw door de controle en daarbij ben ik waarschijnlijk mijn bankpasje verloren. Ik kwam er pas achter toen we al bijna moesten inchecken voor Mexico en het informatiebureau bij ons on de buurt was gesloten. Dan hadden we naar een veel verder gelegen informatiebureau gemoeten en Leo was bang dat we dat niet zouden halen. Dan ga ik nu zometeen meer even het nummeer van de lost and flund zoeken en dan even bellen of ze het gevonden hebben. Er zit op zich een pincode op en het is geen creditcard dus veel kwaad kunnen ze er niet mee. Als ze het niet gevonden hebben, blokkeer ik het. Leo was nog helemaal in de vechtstand van dat hele gedoe met zijn naam, dus die raakte stevig in paniek. Dat kost sloten energie natuurlijk. Maar we hebben prima geslapen. We waren hier om een uur of negen halftien (toen was het in Nederland en Zweden dus alweer vijfuur-halfzes) en we zijn linea recta naar bed gegaan. Ik had zelfs vocht vastgehouden in mijn benen! De indrukken van mijn sokken stonden e in. Dat heb ik voor het laatst gehad toen ik 9 maanden zwanger was. Zometeen worden we opgehaald en dan gaan we naar de tempels kijken, ik verheug me erop. Ik beloof julie foto’s van warm, kleurig en zonnig Mexico waar de mensen hier met dikke winterjassen lopen, want het is niet warmer dan 25 graden! Ik spreek jullie later, dit keer vanaf mijn hotelkamer in Hotel Cristina, Mexico-City