Categorie archief: draagdoek

De oudste van de jongste is ouder dan de jongste van de oudste……

de oudste van de oudste met de oudste van de jongste (Lachen, had ik gezegd, stom, stom, stom....)


8 jaar schelen ze, mijn dochters. Toen de oudste een jaar of dertig was, kreeg ze haar eerste. Mijn jongste wordt in september dertig en dan heeft ze drie kinderen(die had ze al toen ze 29 werd).
Als ik in Nederland ben, logeer ik altijd in beide gezinnen. Ik slaap bij allebei op zo’n supersonisch luchtbed. Het is me bij allebei even lief, maar er vallen wel verschillen op.
Bij mijn oudste dochter kom ik altijd op haar vrije dag, eet dan ’s avonds mee en pas de volgende dag op haar kinderen. Zij en haar man hebben een fantastisch georganiseerd leven. Ze werken allebei vier dagen en de andere oma past ook nog een dag op. De kinderen gaan dus 2x per week naar de opvang. Dat hebben ze ook helemaal georganiseerd.Om kwart over zeven komen de kinderen uit bed en wordt er begonnen met ontbijten, wassen en aankleden. De ene ouder vertrekt om half acht en haalt de kinderen dan weer om vijf uur op, de andere brengt de kinderen naar school en crèche en komt om zeven uur thuis als het eten klaar is en dat rouleert. Als mijn dochter thuiskomt, begint ze meteen met koken. Ze krijgen 1x per week een biologisch groentepakket en daar koken ze de recepten van met vis of vegetarisch, af en toe met vlees.. Het is heerlijk eten, vaak pasta, pizza, lasagna, rijst, zelden aardappels. Omdat zij altijd precies weten wat ze gaan eten en precies weten hoe ze het willen hebben, kook ik daar eigenlijk nooit. Mijn dochter wordt zelfs een beetje geïrriteerd als ik probeer haar te helpen met koken en heeft liever dat ik ondertussen wat met de kinderen doe. Ze zet altijd meteen lekker thee voor me en ik laat me bij haar dus heerlijk verwennen en van alles voorschotelen.

Mijn andere dochter heeft een eigen bedrijfje en moet daarvoor eens in de zoveel tijd naar een school toe. Verder is ze thuis bij de kinderen. Die spelen ingewikkelde en vaak luidruchtige spellen met zelfgemaakte voertuigen en planken of kisten of glijbanen waar dan van alles afglijdt of -springt. De oudste is net vier geworden, maar ze heeft besloten thuisonderwijs te geven.

een schort over een piama...


We bespreken vaak van te voren al allerlei projecten die we met de kinderen gaan ondernemen als ik naar Nederland kom. Deze keer wilden we in ieder geval met de Spido mee. Dat zou dan de eerste woensdag plaatsvinden, ook met die twee van mijn oudste dochter. Mijn oudste kleindochter moest ’s morgens eerst naar school en ik ben haar op gaan halen met de drie anderen(de baby bleef bij haar voedende moeder). Toen zijn we eerst pannenkoeken gaan eten in het Kralingse bos, ook al een traditie.
baby ook mee op mama's rug (na deze foto was de batterij van mijn fototoestel leeg)

Toen we terugkwamen van het pannenkoeken eten, was het te laat om nog naar de Spido te gaan. Uiteindelijk hebben we dat vrijdag gedaan zonder die twee van mijn oudste.
Van alle vier onze kinderen, eten mijn jongste en haar man het meeste gewoon Hollandse pot, maar ook heerlijk hoor! Mijn dochter bedenkt vaak om een uur of drie pas wat ze wil gaan eten en is altijd in voor plotselinge veranderingen en allerlei verrassingen. Zo komt het dus, dat ik daar regelmatig kook en vandaar dat ik daar dus ook boodschappen haal. Meestal eten we ook altijd 1x chinees daar, want dat kan ik in Zweden nu eenmaal niet en ik vind het lekker en zij ook!

het schortje wordt bewonderd......


Als er iets geregeld moet worden, of als er problemen zijn, regelen we dat eigenlijk altijd met onze oudste dochter. Zij zijn heel goed in het vinden van zaken op internet en ze weten hoe je dingen regelt. Toen we in Colombia waren, had ze in no time tickets gekocht en ook weer geannuleerd toen Leo niet mocht reizen. Zij belde ook met de zweedse verzekering als dat handiger uitkwam met het tijdsverschil.
Bij mijn jongste dochter is de administratie lang niet altijd op orde en ik hoef b.v. aan haar niet te vragen dingen op te sturen, want daar komt meestal niks van. Bij mijn bezoek vorig jaar is mijn badpak op miraculeuze wijze verdwenen, zulke dingen. Van de oudste twee kinderen kwamen de geboortekaartjes na een week of vier bij de mensen aan en bij de jongste heb ik in Zweden van te voren een adressenlijst gemaakt met stickers, zodat de geboortekaartjes gewoon na drie dagen weg konden.
In het gezin van mijn oudste maken ze altijd fantastische vakantiereizen van vier weken in de zomer en iedere schoolvakantie zijn ze ook lange weekenden weg. In de zomer houden ze van kamperen en zwerven (gecontroleerd zwerven) en in de winter of andere seizoenen gaan ze in huisjes met vrienden of gewoon met het gezin. Ze komen een keer per jaar een week bij ons met de auto.
Het gezin van mijn jongste dochter gaat ieder jaar wel een weekje weg met de ouders van mijn schoonzoon en mijn dochter komt ook wel een of twee keer per jaar naar ons. Dat wordt wel minder, want met meer kinderen wordt de vliegreis natuurlijk steeds omslachtiger en duurder zelfs als je gesponsord wordt. Verder hebben ze eigenlijk nooit een echte grote vakantie. Ze zijn graag in en om het huis aan het spelen met vrienden en familie. Ze houden er ook erg van om samen uit eten te gaan of naar de film (als moeders oppast tenminste).

met papa dollen op de bank.....


Het is heel leuk om te observeren hoe je kinderen met hun karakter en gekozen partner op hun eigen manier hun leven vorm geven en zich daar goed bij voelen… Het is leuk om volwassen kinderen te hebben en af en toe een beetje deel van hun leven uit te maken!

Jullie vroegen massaal of we hadden genoten van onze kleindochter…..

ingepakt voor de wandeling


met mamma, oom en oma de grote wijde wereld in


Het thuisfront in de vorm van Skype


kletsen met Pappa en 2 grote broers


Vast een kijkje naar mijn quiltje……en een foto van Max, speciaal voor Mariam

Deze diashow vereist JavaScript.


Ik heb beloofd dat ze een mooie sleng van me krijgt…..

Sterke zeemansverhalen

In mijn vorige logje hebben jullie -terecht- mijn blijdschap en trots gevoeld over mijn zoon en het leven dat hij heeft opgebouwd. Misschien wordt dat allemaal wat begrijpelijker als je de weg kent die hij gegaan is. Hij is heel intelligent.
Toen hij op de lagere school zat en later op de middelbare, werd dat echt niet goed opgevangen. In die tijd waren er nog geen programma’s voor hoogbegaafden en als je in arren moede een klas oversloeg, had je kapsones. Op een gegeven moment(een jaar of veertien) heeft hij de kont tegen de crib gegooid en is heeeeeel moeilijk geworden. roken, drinken, blowen, liegen enz. In plaats van zoals zij en zij en zij te gaan rennen, ging ik eten. Ik weet nog dat ik volmaakt ongelukkig twee boterhammen met gebakken eieren naar binnen zat te proppen. Ook dan laten je vrienden je in de steek, hoor! Veel mensen dachten dat het iets met onze opvoeding te maken had, hoewel we nog drie kinderen hadden die het behoorlijk deden. De weg terug is lang geweest. Rond zijn negentiende kwam de kentering, maar hij was toen een heel eind achterop. Toen hij een aantal jaren had gevaren als matroos op een zeilschip, heeft hij de zeevaartschool voor zeilers gedaan, die zit in Enkhuizen. Daar was hij ineens geen uitzonderlijk type!
In het wereldje van zeezeilers zijn een aantal markante figuren. Het is een klein wereldje, zeker de zeezeilers (Hollandse) die op de Oostzee varen zijn op de vingers van 2 handen te tellen. Twee verhalen die mijn zoon heeft verteld, ga ik jullie niet onthouden.
Het eerste verhaal gaat over Kees. Kees is een Hollandse jongen die op een dag een mooie boot kocht van zijn laatste geld. Het bleek een kat in de zak. Er ging van alles kapot en tenslotte begaf ook de motor het. Doordat hij steeds reparaties moest betalen, raakte hij het beetje geld wat hij nog had kwijt en doordat hij steeds de boot moest laten repareren, kon hij niet varen en verdiende hij niets. Tenslotte kwam hij zeilend in Flensburg aan en kon niets meer betalen. De schulden stapelden zich op en het ging helemaal niet goed met Kees. Hij kon geen reparaties meer laten doen en lag daar met die boot. Het enige wat hij nog kon doen was erin wonen tot de schuldeisers de boot zouden confisqueren.
Opeens kreeg Kees een helder idee! Hij beschilderde zijn fok en opende een café. Dat was een gouden greep. Kees draait nu een goed jaar en is volledig uit de schulden. Over niet al te lange tijd kan hij zijn motor misschien laten repareren en als varend café nog meer geld verdienen…… Prachtig verhaal hè? We hebben er een pilsje gedronken zaterdagmiddag, erg gezellig!

Een prachtig dwarsgetuigd schip


Stortebeker heet het schip (en het bier dat ze er schenken) Hij was een piraat die vermoord is in opdracht van de Deense koningin


Het tweede verhaal gaat over Floris. Floris zat in de klas bij Jochem op de zeevaartschool. FLoris is een grote stevige kerel met felrood haar en loopt altijd in een korte broek, zomer en winter. Hij is ook niet heel erg van de hygiëne. Mijn zoon zei: “Als je hem in een strip zou tekenen, zou je hem altijd met drie vliegjes om zijn hoofd tekenen” Floris zeilt met een speciaal soort boot waarvan ik de naam ben vergeten. Laat nou president Poetin een grote fan zijn van races met die boot! Vorig jaar won Floris een race met zijn boot en werd toen voorgesteld aan president Poetin. Nou moet je weten dat Russen verschrikkelijk formeel zijn, dus Floris stond ineens met zijn korte broek en morsige kleren tegenover 20 mannen in driedelig costuum met in het midden Poetin en stak zijn vuile hand naar hem uit. Ik had er heel wat voor gegeven om dat te zien.
En dan heb ik nog een fotootje voor jullie. Zodra mijn zoon in de buurt van water is, is hij in zijn element!

En net zoals zij heb ik weleens gedacht: “Waar is mijn lieve, aandoenlijke jongetje gebleven?” Ik had alleen wat langer moeten wachten. Deze warme, vriendelijke, geestige sprankelende man is mijn zoon!

Jubileumlogjesantwoord deel 7 : Mammalien

Mammalienhttp://mamma-lien.blogspot.com had deze vraag:

Een vraag… Ik wil wel weten wat voor een moeder jij bent. Hoe je was met je kleine kinderen, en nu, nu ze groter zijn en op eigen benen staan. En ook hoe je dat combineert met werk (wat volgens mij ook belangrijk voor je is/was) en nu wonen in het buitenland?!

Ik was een moeder zoals ik als persoon ben. Je krijgt een heel pakket als je een moeder krijgt, met voor- en nadelen. Zoals alle mensen heb ik sterke en zwakke eigenschappen en in bepaalde situaties is een sterke eigenschap je valkuil en je zwakke eigenschap je voordeel. Een van mijn sterke eigenschappen is dat ik vrolijk ben. Ik was een vrolijke moeder. Altijd was ik aan het zingen met de kinderen, ook stomme zelfgemaakte liedjes. Dat deed ik in de praktijk ook trouwens met de kinderen. Verder sla ik niet snel op tilt van een beetje rommel of een beetje morsen. Ik sta op het standpunt dat kinderen het beste leren van voorbeeld en van zelf proberen en met proberen worden fouten gemaakt. Dat betekent niet dat ik ze zo maar de schaar gaf natuurlijk. Je moet voor het kind beslissen als de veiligheid in het geding is. Ik schuwde ook niet om hard op te treden als de kinderen veiigheidsvoorzorgen met voeten traden. Als een van de kinderen toch aan de gasknop zat, gaf ik echt heel snel negatieve feedback zodat ze zich een hoedje schrokken. Dat was ook de bedoeling. Verder was ik meer een voorleesmoeder en praatmoeder dan een knutselmoeder, ook al omdat ik zelf niet zo goed ben/was in knutselen. Hele boeken heb ik voorgelezen als ze nog te klein waren voor zo’n dik boek. Tijdens de vakantie werd er iedere avond een hoofdstuk gelezen uit Ban van de Ring b.v of Alleen op de Wereld. Ik heb ze ook veel algemene ontwikkeling mee kunnen geven en humor en liefde voor de natuur en voor het klaarmaken van goed en lekker voedsel. Verder heb ik (ik moet zeggen wij)de kinderen altijd geprobeerd de verantwoording te geven die ze aankonden. Ik was niet het soort moeder dat de gymkleren na kwam brengen.Ik legde ze voor de deur zodat ze er bijna over struikelden, maar als ze ze vergaten was dat pech Meestal merkte ik het trouwens zelf pas als de gym voorbij was. Onze kinderen reisden ook al vroeg alleen. Ik bracht ze dan naar het station in Dordrecht en ze werden opgehaald in Leeuwarden b.v. Dat werd wel gek gevonden in onze omgeving en ik denk dat ik het nu niet meer zo maar zou doen. Later hadden we lange en diepe gesprekken met de kinderen over van alles!
Mijn zwakke punt is altijd mijn organisatie geweest. Ik kon niet op tijd koken, ik had dingen niet op tijd klaar, soms was ik achter met de was en altijd met de strijk. Ik vergat soms een kind naar bed te sturen en dan hoorde ik ineens dat kind wat zeggen om een uur of tien! Het gebeurde ook wel dat ik zo opging in wat ik deed, dat ik gewoon helemaal vergat te koken en daar kwam ik dan achter als het etenstijd was. Het huishouden is wel een tijd een puinhooop geweest, ik wist niet waar ik moest beginnen en dan begon ik maar niet. Toen ik mijn praktjk kreeg had ik hulp, wel drie keer in de week op een gegeven moment.
Mijn oudste dochter heeft me geleerd vooruit te plannen. Ze was tien jaar en zou uit logeren gaan voor een week. Een week voordat ze wegging, kwam ze naar me toe met kleding. “Dit wil ik meenemen en ik had ook nog gedacht dit en dit mee te nemen. Wil je dit voor me wassen?” Na twee dagen vroeg ze dan of ik het al gewassen had en of eht al droog was, allemaal ruim op tijd. Zo hoefde zij niet te stressen en ik werd opgevoed. Sommige dingen zitten gewoon in een mens, van mij had ze het nl. niet geleerd!
Leo en ik hebben een tijd halve dagen gewerkt en halve dagen voor de kinderen gezorgd. Dat was in die tijd echt heel vooruitstrevend. Toen ik trouwde in 1969 was het nog heel gewoon om te stoppen met werken. Vrouwen van politie-agenten MOCHTEN zelfs niet werken, want dan waren ze chantabel….. Toen ik vijf jaar later mijn eerste kind kreeg, bleven de vrouwen werken tot ze in verwachting waren en was ik weer een van de eersten die (halve dagen) bleef doorwerken. Mijn dochtertje ging naar de chèche met de gehandicapte kinderen van de Adriaanstichting, een kinderrevalidatiecentrum in Rotterdam.
Toen ik 7 maanden later weer in verwachting bleek, gingen we verhuizen naar Dordrecht en kwam ik hele dagen thuis te zitten. Dat was echt niks voor mij. Ik kwam in een burgerlijke nieuwbouwwijk terecht waar allerlei ongeschreven regels golden die ik niet kende… Ik zat er voortdurend naast. Ik vond het heerlijk om kinderen te hebben, maar ik was niet goed in opruimen en verzorgen. Dat zou ik nu heel anders doen. Na een jaar ngeveer ben ik weer gaan werken…
Toen ik kleinkinderen kreeg heb ik 1 dag per week bij hun op ze gepast. Ik vind het heerlijk om ze een dag per week gewoon voor jezelf te hebben en het is de beste manier om een goede band met ze op te bouwen. En nu zitten we in Zweden! Het is roeien met de riemen die we hebben. Ik lees soms een boekje voor voor de camera en dan stuur ik het boekje met stick op, leest oma het boekje dat ze in handen hebben, op de computer voor. Soms zing ik voor mijn jongste kleinzoon over skype en dan valt hij tegen zijn moeder aan in slaap en ik probeer eens in de maand in Nederland te komen en ze allemaal te zien. Het wonderlijke is dat ze ons eigenlijk vrij goed kennen! Opa en Oma uit Zweden is een begrip! Over mijn werk en mijn kinderen zal ik op de vraag van Mariam beantwoorden, anders wordt deze te lang….

Deze diashow vereist JavaScript.


en Allemaal zijn ze in Zweden geweest, dan leeft het natuurlijk ook meer……

Een zweepslag is geen whiplash

Op dinsdag heeft mijn dochter 4 kinderen onder de twee jaar. Haar eigen kinderen zijn alletwee onder de twee en ze is ook nog gastouder voor twee kinderen onder de twee, enkele dagen per week. Omdat ik er nu was, konden we met allemaal weg. Dat ziet er zo uit:

Eerst gezellig met zijn vieren spelen en dan wordt het tijd om weg te gaan:

Twee zijn er alvast aangekleed, de rest krijgt ook een jas aan en een muts op en daar gaan we: twee in de tweelingwandelwagen, 1 in de buggy en 1 in de draagdoek.

We wilden naar het winkelcentrum, zo’n 20 minuten lopen, maar we zijn er nooit aangekomen. Een van de kinderen had ineens geen muts meer op en we zagen hem liggen, schuin aan de overkant(we waren net overgestoken). Ik wilde dus even terug lopen, maar bij het afstappen van de stoep, voelde ik ineens een hevige steek in mijn kuit en ik voelde iets springen, net als de snaar van een gitaar. En toen kon ik niet meer lopen. Ik heb regelmatig mensen meegemaakt met een zweepslag en ik herkende het meteen. Ik kon alleen nog een beetje strompelen en het deed verschrikkelijk pijn. Dus zijn we maar weer terug gegaan (de kinderen protesteren natuurlijk) en ik ben met een paracetamol 1000 eerst een paar uur gaan slapen. Daarna heb ik mijn middagafspraak afgebeld en zij raadde me aan om naar een fysiotherapeut te gaan. Nu heb ik een goede vriendin die fysiotherapeut is, dus ik heb haar gebeld. Zij heeft meteen een afspraak gemaakt met de beste fysiotherapeut op dit gebield , zij tapet het been in, maar met elastische pleisters, die ook het vocht afvoeren en zo. Wonder boven wonder kon ik gewoon auto rijden (andere spieren), dus ik er heen, nadat mijn schoonzoon met de auto was thuisgekomen. Ik moet zeggen dat ze keurig werk heeft afgeleverd! Ik voelde me meteen al een stuk beter. Maar naar mijn vaste logeeradres kon ik niet. Deze mensen hebben een kapitaal huis in Dordrecht en daar horen twee lange trappen bij. Als er iets is wat ik niet kan, is dat het wel .Verder was er geen sprake van dat ik met openbaar vervoer zou kunnen natuurlijk. Ik had een afspraak met mijn zoon Maarten staan voor gisteren. Hij zou voor ons koken (mij, zijn vrouw en hun zoontje). Eerst maakten we de afspraak dat hij mij zou komen halen en weer terugbrengen naar mijn dochter, maar vijf minuten later belde hij mij terug en vroeg hoe ik van plan was naar de vierde verdieping te LOPEN. Ze hebben geen lift. Toen zijn we naar een ECHTE Italiaan gegaan. Zij hebben italiaanse vrienden en ze vertelden trots dat die daar ook gingen eten.
Er was een echte houtgestookte oven waar de pizza in werd gebakken:

Wij namen dus van die overheerlijke pizza’s, terwijl mijn kleinzoon een ‘bordje’ spaghetti kreeg:

Het is nu zaterdagavond. Ik kan al weer aardig lpen, maar openbaar vervoer zit er niet in. Mijn zoon brengt me maandag naar Schiphol. Ik ben al lang blij dat ik geen pijn meer heb als ik gewoon zit, Trappenlopen gaat nog moeizaam, maar voor de rest heb ik er alle vertrouwen in. Ik kan een kind niet de tap opdragen, maar ik kan hem wel in slaap wiegen. Dit hoopje op de bank, ziet er nl. van dichtbij zó uit:

Heel Zweden ligt in onze voor- en achtertuin!

Over de installatie ga ik nog genoeg vertellen en over de verhuizing ook, maar eerst wil ik wat foto’s laten zien van de omgeving, gewoon als we de deur uitlopen. Onze jongste dochter Lieke is deze week nog bij ons en volgende week maandag ga ik met haar en haar kinderen mee terug naar Nederland. Simeon van bijna twee is DOL op wandelen, dus dat doen we iedere dag. We hebben nu vijf dagen zo’n anderhalf uur gewandeld en vijf dagen hebben we een verschillende weg genomen. Omdat Simeon het grootste gedeelte zelf loopt, kunnen we natuurlijk niet ver, maar iedere keer vonden we het jammer dat we terug moesten. Er valt dus nog heel wat te ontdekken! Hieronder wat foto’s:

Dat gele huis is ons huis en aan de overkant van de weg grazen schapen met van die gebogen hoorns. Ik zal kijken of ik van hen ook nog een foto er op krijg. Omdat de mobiele verbinding niet zo best is, heeft het plaatsen van deze foto al 13 minuten gekost.

Nu zijn we 20 minuten verder.


Stukkie in de buggy en de kleinste heeft het ook naar zijn zin in de draagdoek:
Ik ben nu zo’n beetje anderhalf uur bezig geweest met het downloaden van bovenstaande foto’s. Er volgt ongetwijfeld meer, maar voor vanavond heb ik er schoon genoeg van. Ik ga nu bij jullie lezen hoe het bij haar was

Gelukkig schijnt de zon weer…….

Vandaag, op de terugweg van zweedse les, was er een prachtig zonnetje. Ik kwam Ellinoor tegen met haar twee kinderen. Zij is de pianiste bij ons in de kerk. Toen kon ik meteen toestemming vragen(en die kreeg ik)om deze foto te plaatsen:
piano2
Hij hoort nog bij het logje van gisteren. Ik heb er veel commentaar op gekregen. Blijkbaar leeft het behoorlijk bij de mensen.
Een groot voordeel is dat je beide handen vrij hebt zeggen veel mensen en dat kan je ook zien op bovenstaande foto. Als je meer wilt weten over het onderwerp, lees dan het commentaar bij mijn logje van gisteren en op Nuver.web-log.nl staat een heel stuk over draagdoeken en zakken met voor- en nadelen.
Toen ik door het park kwam, zag ik een paar prachtige foto’s voor me, maar ik had mijn fototoestel niet bij me in mijn rugzak! Dat heb je met dat steeds weer verwisselen van tassen. Eigenlijk moet ik nu meteen weer even terugfietsen naar het park, maar ik weet niet of ik daar de fut voor heb. Ik ben verkouden, er ligt een berg strijk op me te wachten en ik wil logjes lezen! Als ik te lang wacht is de zon te veel gedraaid en gezonken! Dilemma’s, dilemma’s! Als jullie hier onder foto’s zien staan om, laten we zeggen vijf uur, dan ben ik geweest, zo niet, dan ben ik thuisgebleven.

Nou voorui: ik heb het toch maar even gedaan! Hier komen de twee mooiste:park in november

nov.park

Achteraf bleek, dat mijn fototoestel wel degelijk in mijn rugzak zat! AAAARRRRWWGGGG!!

draagmoeders

In 1974 en 1975 kreeg ik twee kinderen met 1 jaar en 4 maanden verschil. Hoewel de oudste al liep met 9 maanden, kon ik natuurlijk niet weg als ik geen oplossing had voor mijn beide kinderen qua rijden of dragen.. Ik had geen tweelingwandelwagen, omdat de ene nog lag en je met zo’n onding het openbaar vervoer niet inkomt. Bovendien was het maar een tijdelijke oplossing voor misschien een half jaar. Dan zou de oudste wel goed genoeg lopen en kon de tweede in een wandelwagen/buggy. Ik dacht aan de vrouwen in Afrika en Zuid-Amerika en ik las artikelen dat kinderen die in een doek hadden gelegen een veel betere motorische ontwikkeling doormaakten. Toen ben ik dus naar van Veen in Rotterdam getogen en heb daar een lange batik lap gekocht, van dat hele dunne, maar sterke katoen. Toen heb ik een beetje op plaatjes uitgevogeld hoe die dingen geknoopt waren (er was nog geen sprake van Internet in die tijd)en ik heb mijn zoontje in een doek gedaan. Ik was dus een draagmoeder avant la lettre. Ik had heel veel bekijks. Ik weet wel dat ik een keer op straat liep met een wandelwagen en een kind in de doek toen er een bus met franse toeristen langskwam. De bus begon heel langzaam te rijden en alle hoofden en camera’s draaiden mijn kant Waarschijnlijk had de reisleider zoiets gezegd in de trant van : “kijk, een echte authentieke Hollandse”. We hebben de doek nog lang gebruikt. Toen mijn zooontje negen maanden was, konden we op vakantie de hele dag wandelen en de kinderen sliepen nog overdag, dus 1 in de buggy en 1 in de doek!
Tegenwoordig kan je ze op Internet bestellen en je krijgt een handleiding mee met allemaal manieren om ze te knopen. Er zijn hele forums en moeders komen bij elkaar om het knopen met de doek te oefenen.
Wat ik nu ZO leuk vind, is dat allebei mijn dochters hun kinderen in de doek doen:
IMG_1306
Dit is mijn oudste dochter met haar jongste kind. Hij is een jaar.
Copy of IMG_0621
En dit is mijn jongste dochter met haar jongste kind. Deze houdt van afwisseling. Nu draagt ze hem met de beentjes naar voren.
Oma vindt het ook leuk om ze af en toe te dragen en dan slapen ze heerlijk tegen haar dikke zachte boezem:
Nederland.oct.09 (50)
En hij oefent alvast :
Nederland.oct.09 (36)

om later het volgende te kunnen: klikkerdeklik (wel HELEMAAL uitkijken, hoor!)

.
Wat vinden jullie? Draagdoek of wagen of…???? Graag reacties