Categorie archief: dieren

Bezoek, véél bezoek….

Ook dit ga ik proberen in één logje te persen, maar het zal wel niet lukken. We hebbben véél bezoek gehad dit jaar. Deels kwam dat omdat Leo zo ziek was van het voorjaar en deels omdat een aantal mensen nog snel willen komen voor we weer in Nederland wonen.
Eind januari kwam een oude vriendin (Margriet) gezellig een weekje buurten Ik ken haar nog way back van de Diergaarde, van de tijd dat we allebei een abonnement hadden, meer dan 50 jaar geleden. Het had gesneeuwd en we hebben eensgezind sneeuw geschept. Ze was er lang niet zo bedreven in als ik, kan ik wel zeggen, minder training gehad natuurlijk. Verder zijn we gaan zwemmen en hebben – wat ik echt nog NOOIT gedaan had – met zo’n watergymnastiekgroepje meegedaan! Met iedereen doe je wat anders als ze op bezoek komen, very interesting……
DSC_1016
Zij is geriater en schouwde zo eens Leo aan met zijn onregelmatige, korte ademhaling, waarna ze met klem hem aanraadde om naar de dokter te gaan zo spoedig mogelijk. Daarna is het balletje gaan rollen.
Toen Leo echt goed ziek bleek en er van alles fout ging, zijn drie van onze vier kinderen tussendoor zomaar een paar dagen met de trein (zoon uit Duitsland) of met het vliegtuig (twee dochters)gekomen. Eerst kwam mijn zoon uit Duitsland met de trein.
DSC_1017DSC_1020
De beelden die je hier ziet, zijn van de ware peiling die we hebben uitgevoerd.
We hadden nl.>DEZE REPORTAGE allebei gezien op Facebook. Mijn zoon weet heel veel van de stand van de sterren en heeft geleerd te navigeren op de zon en de sterren midden op zee. Hij zei dat als de aardas maar een heel klein beetje zou shiften, dat geen dag onopgemerkt zou blijven.”Het zijn heus niet alleen de Inuit die dat merken hoor!” zei hij. Als je nl. een afwijking van1/10 graad hebt, kom je aan de andere kant van de oceaan 800 km. verder uit! We discusieerden er wat over en besloten dat hij een ware peiling zou doen om tekijken of deaardas nog steeds op dezelfde plaats staat t..v. de sterren. Dan moet je eerst een sextant maken en meten waar je bent op aarde en daarna moet je twee punten zoeken die op een stafkaart staan (in dit geval een keltische grafcirkel en een kerktoren) en daar de Noordpoolster achter peilen. Dat hebben we allebei gedaan en het goede nieuws is: de poolster staat waar hij altijd heeft gestaan en is geen spat veranderd (zeker niet zo ver dat de dag 2x zo lang kan duren op een bepaalde plaats). Het enige wat dit zou kunnen verklaren is, dat Groenland en Noord-Amerika aan het ‘driften’ zijn t.o.v. Europa. Dat hebben we allemaal uitgevoerd tussen de ziekenhuisbezoeken aan Leo door. Never a dull moment met die gozer.
Daarna kwam mijn oudste dochter gezellig een weekendje Leo was net uit het ziekenhuis. Zij was er nog toen het bericht doorkwam dat mijn vader was overleden en ik helemaal in de stress schoot.Ik durfde niet bij Leo weg en zij bood aan om dan nog een paar dagen te blijven (ze heeft een HELE drukke baan), maar Leo stond er op dat ik zou gaan voor twee dagen en hij kon makkelijk alleen blijven, vond hij. Het is ook goed gegaan allemaal, maar het was wel stressen met die huurauto
. Zij is een supergeorganiseerd mens en dat is heel handig om in je omgeving te hebben. Ze heeft heel wat schoongemaakt in die paar dagen….
Half april kwam mijn jongste dochter een paar dagen met haar jongste zoon. Dat wasvoor iedereen gezellig. Mijn schoonzoon had de vrijdag en de maandag vrijgenomen en hij is dus gezellig met drie kinderen vier dagen geweest (en niet met vier!), terwijl wij het ook heerlijk hadden. Hoewel ook zij lekker hebben geholpen, b.v. met het uitruimen van de afwasmachine, is het bij je hebben van zo’n klein ventje weer van een hele andere charme.

Op het krukje om ook de bovenste rij te kunnen bereiken

Op het krukjeom ook de bovenste rij te kunnen bereiken


En dan er weer vanaf natuurlijk om dat ene kannetje weg te kunnen brengen...

En dan er weer vanaf natuurlijk om dat ene kannetje weg te kunnen brengen…


De boerin kwam nog eieren brengen en er huppelde een lammetje achter haar aan. Dat moest natuurlijk even in de armen, dat snap je.
DSC_1093
DSC_1094
Wat ik ook met dit kind gedaan heb – wat ik nog nooit met een van mijn andere kinderen gedaan heb – we hebben een jurkje gamaakt voor haar dochter thuis, op de machine! Toen ik een kind was, had ik wel eens vriendinnetjes en die hadden een naaimoeder. Die naaide poppenkleertjes met hun dochters of rokken en hun verjaardagsjurk als ze jarig waren. Daar was ik dan altijd zo jaloers op. Maar nu heb ik mijn dochter naaien geleerd en ik had het zelf nog niet eens ooit gedaan, maar dat mag de pret niet drukken! Ik ben gewoon keihard een naaimoeder!
Het volgende logje begint dan met het begin van de meivakantie in Nederland. Deze is weer lang genoeg

Oma Duck en de hoogbegaafde muis.

Eindelijk heb ik hem en kan ik hem vandaag ergens in het bos zetten. Van Marijke O. heb ik vorige winter twee levende muizenvallen opgestuurd gekregen. Het logje daarover staat hier. Het was weer zo ver. Vorige week zag Leo een muis door de kamer lopen. Ik mijn muizevalletjes weer tevoorschjn gehaald en opgezet. De eerste nacht had ik al meteen een muisje, een heel kleintje. Hij mocht van mij helemaal alleen gaan buitenspelen. Maar de muizen waren niet weg. of meerdere Er zat één muisje bij mijn afvalemmer. Wij hebben gescheiden afval – voedselafval wordt hier vergast tot compost en biogas, schrijf ik nog wel eens over – en de muis (zen) knaagde(n) een gat in de plastic zak. Na twee dagen de muizevallen in de kamer te hebben laten staan, ontdekte ik dat ik meteen hele slimme muis te maken had. Een van de twee muizevallen heeft een dichte achterkant. Dat maakt dat je heel moeilijk het voedsel aan het pinnetje krijgt en dat de muizenval nogal stroef dichtgaat. De andere muizenval heeft een pinnetje aan de achterkant waardoor hij open kan. Die muis was zó slim, dat hij het eten uit de ene muizeval kreeg zonder dat het pinnetje voldoende bewoog om de val te laten dichtslaan en bij die andere duwde hij het pinnetje omhoog als de val was dichtgeslagen, zodat hij aan de achterkant er weer uit kon. Toen had ik er genoeg van. Ik heb de muizeval op de deksel van de compostbak gezet. Gisteravond was drie keer het eten eruit zonder dat de val dichtsloeg en ik vroeg me af hoe dat kwam. Dit keer was het mijn schuld. Ik had er geen rekening meegehouden dat die veer naar voren omslaat en daar had hij de ruimte niet voor omdat de onderkant van de wasbak ervoor zat. Toen ik dat had opgelost, heb ik de achterkant met plakband dichtgeplakt en bovendien klem gezet, zodat het klepje niet open kon. En ja, een uurtje later had ik een dikke, vette door mij dagenlang met kaas en pindakaas gevoerde muis gevangen, een SCHATJE!! Maar toch ga ik hem niet houden, hij mag in het natuurreservaat gaan wonen.
004
Mijn volgende logje is in het Engels voor een keer. Ik ben namelijk aan het quilten, hele mooie nieuwe patronen, en ik heb een online quiltcursus gekocht. De lerares moedigt ons aan om aan het eind van de week in te sturen wat je hebt gedaan en je gedachten erbij. Dat ga ik doen en dan geef ik er Engels commentaar bij voor die arme Amerikanen die alleen maar Engels spreken…… Er komen nog logjes over – mijn serre, – mijn aardappels – de manier van vuil ophalen hier – en over mijn liefde voor geschiedenis en genealogie. Ook speel ik met een nieuw WE300-logje. Ik heb het echter erg druk en logjes schrijven komt er niet zo van de laatste tijd. Maar ja: zoals ik ook aan andere bloggers schrijf: je kan schrijven op je eigen blog wanneer en wat je maar wilt en dat kan dus ook inhouden dat je NIET schrijft. Liefs van mij en jullie horen weer.

Eland in de tuin!

Wij hebben zo’n bewegingsgevoelige lamp bij ons gastenhuisje en gisteravond was hij ineens aan! Toen we gingen kijken, zagen we niks, maar even later ontdekte is sporen van achter naar voor. Omdat je natuurlijk niet om kwart over elf in het stikkedonker bij -11 graden in kniehoge sneeuw gaat kijken, ben ik pas vanochtend de sporen gaan onderzoeken. Natuurlijk ben ik vergeten foto’s te nemen, maar de sporen in de sneeuw zagen er zo uit:
footprint elg
Internet leerde mij dat het een echte eland is geweest.
Ik heb meteen een kaart naar haar gestuurd, zij is ook zo dol op elanden niet als op haar auto landen.
Nu heeft Leo nog steeds geen eland gezien, hoewel hij er met zijn neus bovenop zat. Met walvissen heeft hij ook al zo’n pech. Hoewel we verscheidene malen op plekken waren waar walvissen zijn (westkust van Canada, Vancouver Island, Oostkust van Canada monding van de St. Laurensriver, Nova Scotia, Californië) en we ook tochten op zee hebben gemaakt om ze te spotten, hebben we er nooit eentje gezien. Dan is de kans dat hij een eland in onze tuin kan zien toch nog iets groter….

Ik durfde er niet over te schrijven….

Woensdagochtend had ik die ene kat voor het laatst gezien. Toen was het al flink aan het sneeuwen. Woensdagavond konden zelfs de Zweden niet meer door het weer, de bussen reden niet. Donderdag zijn wij de hele dag thuisgebleven, net als de schoolkinderen en iedereen die maar enigszins kon. Die ene kat (snöbåll heet hij =sneeuwbal) kwam niet thuis. Donderdagavond was hij er nog niet. Ik kwam donderdagavond terug van een vergadering en ik ontmoette twee grote dikke zwijnen op de weg en een eindje verder een paar herten. Vannacht heb ik de hele nacht geluisterd of ik die kat toevallig hoorde ( die andere was binnen) en vanmorgen was hij er nog steeds niet. Als je het bij ons ZIET! De sneeuw ligt 60 centimeter hoog, het is -8, overal liggen sneeuwduinen van het sneeuwruimen, maar ook natuurlijke van de wind en er valt nog steeds sneeuw, zij het lichte.
009
019
017
Maar, geloof het of niet, om een uur of tien kwam hij aankakken alsof hij even een ommetje gemaakt Hij at en at en at en vervolgens ging hij ons allemaal kopjes geven Ik had twee jongens op bezoek die me hielpen met het laatste hout en iedereen kreeg kopjes. Vervolgens rolde hij zich op en ging slapen. O, wat was ik blij.
021
Ik had me er al helemaal op voorbereid om Jezz te moeten vertellen dat een van haar katten deze keer het loodje had gelegd, was doodgevroren onder de sneeuw……. Ik durfde het ook niet te schrijven, want ze doet eindexamen voor haar zangopleiding in Kopenhagen en ik wil dat ze zich daar op concentreert. Ik moest weg om te trainen om elf uur en ik heb hem maar gewoon binnen gelaten. Leo was vanavond eerder thuis dan ik en heeft hem naar buiten gelaten. Ik zag dat hij in de plantenbak heeft gescheten en ik heb het hem meteen vergeven misschien mijn ficus Benjamina niet. Er staat keurig een bak in de bijkeuken, maar daar wilde hij niet op denk ik.. Ben benieuwd wanneer hij nu weer komt.
Hij heeft de smaak te pakken, want om een uur of elf vanavond kwam hij weer. Hij is zo blij, hij rolt over de grond van pure vreugde! Vannacht gaat hij toch echt in de bijkeuken en als hij dat niet wil, naar buiten. Ik ben heel laat op, want ik ben een Abraham aan het bakken. Dat is een pop van gevulde speculaas waar je met wit glazuur een baard en oogjes en zo op tekent. Ik had van haar ooit een een zakje met oud-Hollandse speculaasmix gekregen, maar dat was te weinig voor twee poppen. Op Internet vond ik hoe je zelf speculaaskruiden kunt maken. Ik had alle kruiden in huis, maar naar de cardemom moest ik zoeken. Terwijl ik aan het zoeken was, vond ik nota bene een potje met kant en klare speculaaskruiden! Ik wist niet dat ik dat nog had. Wie wat bewaart….. In de garage had ik nog een speculaasplank liggen en daar heb ik twee poppen mee gemaakt met amandelspijs ertussen. De eerste kwam er veel beter uit, dus toen heb ik van de tweede een soort ondergrond gemaakt die ik bovenop de amandelspijs plakte en het hele zaakje omgedraaid op een andere bakplaat. Daar weer amandelen en geklopt ei overheen en hoppekee. Ik weet niet of hij gaat lukken. Ik zal even de foto laten zien van de pop in de oven……
003
Morgenochtend ga ik met glazuur knoeien…. Ik zal een foto nemen als hij af is. Er komt een briefje bij over Abraham met een citaat uit Joh. 8: 57 waarin de Joden tegen Jezus zeggen: “Gij zijt nog geen vijftig jaren en Gij hebt Abraham gezien?” en zo is de traditie in Nederland gekomen dat je als je vijftig wordt, je Abraham hebt gezien en dat je dus ook weet waar hij de mosterd haalt. In Zweden kennen ze de hele traditie niet, dus zo’n briefje is geen overbodige luxe.
Zo, het is nu kwart voor twee en de pop lijkt goed gelukt. Ik laat hem afkoelen in de oven met de deur een stukje open. Welterusten allemaal!

Logeerhuisjesperikelen (3x woordwaarde)

Schreef ik het vorige logje over ons speelhuisje, deze keeer gaat het over het logeerhuisje. Het logeerhuisje is een flinke slag groter dan het speelhuisje. Er kan een tweepersoonsbed in en dan is er nog ruimte voor een kastje en om te lopen. Toen wij het huis kochten, was het logeerhuisje gebruikt als schuur. Het huisje stond op zes betonnen palen net iets boven de grond.
In het voorjaar van 2010, ben ik het gaan opknappen, dat wil zeggen schoonmaken en witten.


Zo zag het eruit nadat het gewit was….


Natuurlijk kan er geen water in het huisje zijn en dus ook geen WC, want dat zou ’s winters bevriezen, maar het is toch heel gezellig als het ingericht is met gordijnen, een kast, wat posters aan de muur en een bed..

Vorig jaar kwam het huisje scheef onder de sneeuw vandaan: het was van de paaltjes afgegleden….

We wisten niet zo goed wat we moesten doen. De tuin is te veel omsloten om een kraan door te laten. Zelf zijn we niet zo handig of hebben 10 familieleden ter beschikking om het huisje op te tillen. Bovendien was er nog een ander probleem waardoor het huisje een beetje achennebbish logeren was. Op de bovenste foto kan je zien dat voor de deur de composthoop ligt. Doordat ik nogal veel snoeiwerk had gehad in het voorjaar van 2011, was die composthoop helemaal volgestort en waren we verder gegaan op het stuk ernaast dat eigenlijk moestuin was. Maar omdat de bomen achterin de tuin waren gegroeid sinds 1990 toen het huis gebouwd was, lag de moestuin nu de hele middag in de schaduw. Er lag een hele berg takken daar, vermengd met onkruid en geknipt gras. Ik heb heel hard moeten zoeken naar foto’s ervan, want die neem je natuurlijk niet als iets lelijk is. Tenslotte heb ik er een gevonden:

Na een jaar bedenktijd en aarzelen, heb ik dit voorjaar maar eens de grote stap genomen om een tuinman te vragen. Ik doe dat altijd op gevoel en inspiratie en dat gaat eigenlijk altijd goed. Ik kijk op Internet naar de namen en de naam die me het meeste aanspreekt, bel ik.Toen de tuinman voor de eerste keer kwam, hebben we de hele tuin doorgelopen en alle knelpunten bekeken. We kwamen dus ook bij het huisje . Ik vroeg of hij ook zoiets aanpakte, maar dat ontkende hij. Maar, hij had wel een neef en die zou hij weleens vragen. Zo kwam ik dus aan Tobbe.
Tobbe heeft een geweldige daad verricht. Niet alleen heeft hij Het huisje op een stevige fundering van stenen gezet, maar hij heeft ook een drainering onder het huisje gemaakt en een regenpijp aan de voorkant gemaakt. Dat was nog niet alles: hij heeft het huisje op mijn verzoek ook anderhalve meter naar achteren gezet, zodat de tuin groter is! Omdat het huisje nu veel hoger staat heeft hij een plankier/trapje/terrasje gemaakt. Ondertussen heeft de tuinman alle compostgedoe en takken weggewerkt en de ‘moestuin’ geëgaliseerd en op de hoogte van het grasveld gebracht. Daarna heeft hij overal gras gezaaid en in 1 seizoen heb ik nu een grasveld waar eerst een woestenij was.

Met regenscherm boven en opzij. Ik ga nog een kast daar neerzetten, zodat iedereen zijn schoenen droog kan uitdoen en in het kastje zetten.



GRAS!!


Toen de tuinman enkele weken geleden weer eens op kwam dagen, liet ik hem trots het huisje zien, maar hij keek zuinig. De opening tussen de stenen van de fundering was te groot, vond hij. Er zouden wel eens grävlingen kunnen komen en daar een nest bouwen. Toevallig had ik op een puzzel voor de kinderen gezien dat dat dassen zijn. Ik werd erg enthousiast bij het idee dat ik dassen in mijn tuin zou krijgen, maar de tuinman kon mijn enthousiasme niet delen. Ik vertelde hem dat dassen in Nederland beschermd zijn en erg zeldzaam, maar dat is hier niet zo en ze mogen niet onder mijn huisje, want anders gaat mijn hele fundering eraanm zei hij. Teleurgesteld ging ik akkoord dat hij Tobbe zou bellen voor een oplossing. Tobbe verscheen al enkele dagen later en heeft overal gaas voor gezet….geen dassen in mijn tuin dus.

Maar dat is nog niet alles. In augustus (wanneer weet ik niet) komt de tuinman terug en gaat aarde storten en dan krijg ik een nieuwe border aan de zijkant van het huisje en de rest van waar nu stenen zijn komt ook aarde en daar wordt gras gezaaid en een paadje aangelegd van het huisje naar het gras. Het wordt MOOI!! Ik heb al vrouwenmantel uitgestoken (groeit hier in het wild) en ik heb nog jonge stokroosjes staan, die staan vast mooi tegen het huisje aan. Misschien zet ik er ook wel een vlinderstruik en natuurlijk lavendel. Dan moet er nog iets wits komen, misschien een wit struikroosje, of vingerhoedskruid, wit vingerhoedskruid JA dat is het of niet?! Zo mijmer ik nog wel even door…. Ik ben helemaal gelukkig!

De dag van het huisje.

Voordat de kinderen kwamen, had ik een planbord gemaakt voor iedere dag. Daar stonden de cijfers op van 0 tot 15 en met het aantal voorwerpjes per dag, zodat de kinderen die nog geen letters kunnen lezen ook het aantal kunnen zien. Ze leren meteen in het zweeds tellen, iedere dag een cijfer meer.:

Ik ben bewust begonnen met dag 0, want de kleinste is 0 jaar. Er werd dus bij dag 0 een plaatje geplakt van haar en later ingetekend wat we die dag hebben gedaan.Deze dag was dus haar dag. We aten wat zij lekker vond en deden allemaal dingen die zij leuk vond, zoals spetteren in het bad….. Verder was het de dag van de kleine dingen zoals framboosjes en bosbessen plukken. De volgende dag was de dag van mamma. Zij mocht kiezen wat we gingen eten en iedereen moest heel lief voor haar zijn. De volgende dag was de dag van opa, want ze hebben er twee. De dag daarna was natuurlijk voor Jesse die drie jaar is en toen kwam de dag voor Simeon. Toen zijn we naar de speeltuin in de buurt gegaan, want hij houdt heel erg van buitenspelen . dag nummer 5 was de dag voor het speelhuisje. Dat staat daar maar altijd achteraf buiten en moet maar afwachten of er eens kinderen in hem komen spelen….. Hij mocht kiezen wat we gingen eten en dat was kip, want hij was zo blij dat hij geen kippenhok was….. Verder was de vloer heel kaal en grauw en er hangen geen schilderijen aan zijn muur. Dus werden er schilderijen voor zijn muur gemaakt en de vloer geverfd. Daartoe moesten we eerst verf kopen in het Zzweeds en twee canvasdoeken. Ze kregen ook allebei een rollerset. Alleen: bij het schoonmaken van de vloer begon het ineens heel hard te zoemen aan de buitenkant en toe.n bleek er een nest van (gevaarlijke) grondwespen te zitten onder de pannen. Door de herrie in het huisje begonnen ze eerst woedend om onze oren te zoemen en daarna stak er eentje Simeon. Gelukkig kon hij na uitzuigen weer lachen. Opa ging aan de gang met de bbq om ze te verdoven met rook en daarna konden we gif spuiten. Het zat er dus alleen niet in dat we de vloer konden verven op zijn eigen dag. Toen hebben we maar eerst de schilderijen gemaakt:

Je kunt duidelijk het verschil in leeftijd/ontwikkeling zien trouwens. De oudste gebruikt meerdere kleuren en het hele vel, terwijl de jongste in één kleur op één stukje schilderij blijft hangen…. Leuk om te zien!


Vanmorgen was het dan zo ver! Opa Leo kreeg van alle kinderen een high five, omdat hij de wespen had verjaagd (het wordt langzamerhand routine)
en toen kon het grote verffeest beginnen. Eerst moesten de kinderen zich uitkleden tot op de onderbroek. Het eerste probleem ontstond al toen het verfblik nog op zijn kant in het plastic tasje lag en daar open ging….. Onder leiding van een volwassene kregen ze allebei wat verf in hun eigen rollersetje en verven maar..

Hier een streep, daar een streep….Hoewel we hadden gezegd dat ze van achteren naar voren moesten verven, kwam dat niet helemaal aan….


Maar net als met een grasmaairobot, die ook kriskras door het gras heen maait, kwam toch alles geverfd uiteindelijk…

Delaatste loodjes… Simeon vertelde trots dat je over de vloer kon schaatsen!


Na het hele verffestijn konden ze zich eerst op het gras wassen in een teil met water en zeep en daarna in bad.

Een spoor van witte kindervoetjes in het gras…..

Het huisje is erg gelukkg nu. Niet alleen krijgt hij twee mooie schilderijen aan de muur te hangen en is zijn vloer ‘smetteloos’ wit geverfd. Hij is ook nog eens van de wespen in zijn dakje verlost!

En zij heeft dan wel niet meegeverfd, maar wel alles bekeken vanuit haar luie stoel….

Alles juicht en fluistert zacht……….

Jongens het is volop lente hier! In tegenstelling tot het weerbericht en in tegenstelling tot Nederland, is het hier al twee dagen droog en bij tijden PRACHTIG WEER! Het is en blijft een apart fenomeen om alles tegelijk in bloei te zien. We hebben nog vitsippor, daarnaast bloeien de hyacinten nog, samen met de narcissen en de tulpen. Dan bloeien de eerste schoenlappersbloemen en prachtige dotters (zie kopfoto). De peren en kersen staan vol in bloei en de appels beginnen net.
Dan heb ik bloeiende hulst en clematis en natuurlijk overal paardenbloemen heel geel. Iedere dag zie ik iets anders in bloei komen. Vandaag zag ik ook de vergeetmijnietjes beginnen en onze krentenboompjeshaag staat in schitterende witte tooi.

Mijn crèmekleurige clematis op mijn noordmuur is ook al in bloei gekomen


Het is nu half tien en nog licht, ’s morgens om half vier wordt het weer licht en als de lucht blauw is (zoals op het ogenblik), blijf je de hele nacht de gang van de zon kunnen volgen aan het licht dat de atmosfeer van onderen beschijnt……
Er is een waar wonder gebeurd: de stieren hebben kleine kalfjes gekregen(stiertjes natuurlijk). Die dartelen vrolijk in de wei en eten van het ontzettende groene, malse gras. Kan je nagaan hoe vruchtbaar het hier is in de lente als zelfs de stieren hier jongen krijgen!

Ik heb vandaag mijn gras gemaaid en ik heb echt een verschrikkelijk dikke grasmat. Dat kwam omdat zij vorig jaar op weg naar Nederland bij ons langskwamen en vertelden dat je vlak voor de winter het gras niet al te kort moet maaien. Als het dan erg koud is, beschermt de laag dood gras de onderliggende wortels. Ik heb geluisterd en inderdaad: mijn grasmat is om te zoenen als je de talloze madeliefjes en paardebloemen over het hoofd ziet tenminste Bedankt Gonny en Peter!
Ik heb de lente in mijn kop. Vandaag heb ik geraniums en cosmea gekocht, een hele krat vol en ik hoefde NIETS te betalen. Hoe dat kan? Nou, hier bij de COOP (spreek uit koep) spaar je korting op. Vandaag heb ik mijn korting gebruikt om de planten te betalen en ik heb nog steeds korting over….. Morgen ga ik mijn plantenbakken in orde maken. Het gaat nu niet meer vriezen hoop ik van harte tenminste!, dus ik kan mijn bakken buiten in orde maken en mijn krootjes (bietjes) en wortels zaaien en mijn uien en aardappels leggen. En dan ga ik nu nog een uurtje quilten. Ik ben over de helft, dus het schiet op…….

Wandluis of bedwantsen: een horrorstory

Toen mijn grootmoeder 12 jaar was, verhuisde het hele gezin van Deventer naar Rotterdam. Ze kwamen te wonen in een bovenhuisje midden in de binnenstad van Rotterdam, een woonkamer met kookhoek en een slaapkamer. Mijn oma kreeg een betrekking als dienstmeisje en kwam daarna maar een keer per zes weken een nachtje thuis slapen. Daar wachtten haar twee onaangename verrassingen.
Ten eerste had ze geen slaapplaats meer, want die werd ingenomen door haar kleinere broertjes en zusjes en
ten tweede: Toen ze zich eindelijk een klein plaatsje had veroverd tussen de anderen, werd ze ’s nachts wakker omdat zich allerlei diertjes uit het plafond en de muren lieten vallen en begonnen te bijten. “Wat is dat?” riep ze uit, “help, ze bijten!!”Waarop haar moeder zei:”Ga maar gewoon weer slapen en doe maar net of ze er niet zijn, Morgen als je wakker wordt, zijn ze er niet meer. Dat zijn wandluizen”.
Jasses, JASSES J A S S E S!!!!! Mijn oma had er een andere mening over en bleef voortaan niet meer slapen als ze haar ouderlijk huis bezocht…..

Zo ging dat vroeger, denk je dan. Jessica vond een paar maanden gelden een prachtige zwarte lap in de berging. Ze heeft hem gewassen en als hoofdeinde van haar bed aan de muur bevestigd.Twee weken geleden vertelde e me het volgende verhaal: “s nachts wordt ik gebeten door diertjes, moet je kijken! en ze liet me haar gebobbelde armen en benen zien. “s morgens is er niks te zien. Het doet echt heel pijn en het zijn geen muggen” Ik moest meteen aan het verhaal van mijn oma denken, maar ik dacht: “Dat was vroeger, die bestaan niet meer, het zullen wel vlooien zijn” Eerst is ze naar de dokter gegaan, maar die wist het ook niet. Toen heeft ze de huurvereniging opgebeld en die wisten meteen te vertellen dat het wandluis was Het blijkt hier in Zweden een plaag te zijn en ze zijn heel moeilijk te bestrijden. Je moet ALLES op 60 graden minimaal wassen en de muren en alles waar ze in kunnen kruipen met chemicaliën en hitte bestrijden. Dan nog zijn ze moeilijk weg te krijgen. Jasses, JASSES J A S S E S!!!!! Ze planten zich heel snel voort en kunnen wel een jaar zonder voedsel. Ze kunnen zich heel plat maken en dan in de kleinste kieren en spleten verdwijnen. Het is een complete nachtmerrie. De man die kwam kijken raadde haar aan om heet hele bed weg te gooien of een dure stoombehandeling onder een ‘tent’ te laten ondergaan. Ze zijn het beste te bestrijden met hitte. Het bed gaan ze niet weggooien, want dat was verschrikkelijk duur, maar de bank b.v. gooien ze weg. Jessica vertelde dat ze in dichte rijen in de plooien van haar matrastijk zaten Waarschijnlijk heeft ze ze binnengehaald met de zwarte lap, die ze als hoofdeinde gebruikte, want daar zaten ze ook in rotten van drie in de plooien (zomen).
Jasses, JASSES J A S S E S!!!!!
Haar muren en zo zijn nu behandeld en ze mag 24 uur niet in haar huis en volgende week donderdag komen ze terug en doen het allemaal nog een keer. Daarom heb ik deze week de katten tot volgende week vrijdag.
Ik vond nog een leuk youtubefilmpje, maar daar moet je niet naar kijken voor je gaat slapen.

Joh, we wonen gewoon in Heijkoop!

Wat een raar fenomeen is dat toch! Je komt ergens toevallig terecht, je komt ergens wonen en na een poosje word je vanzelf trots op dat plekkie. Zo vergaat het ons ook met deze plek, Linköping. Ik volg naast zweedse les een cursus die heet Sverige nu och då (toen). We leren wat over de verschillende provincies , maar ook geschiedenis krijgen we. Uitgebreid over de emigratie naar Amerika, want die is aanzienlijk geweest. Er zijn gebieden (Småland bijvoorbeeld) waar 30% van de bevolking naar Amerika is vertrokken tussen 1835 en 1930. Hele dorpen zijn ontvolkt. Daarom hebben ze hier over het algemeen geen moeite met het binnenhalen van buitenlanders. Ze hebben de werkkrachten veel te hard nodig.
Maar daar wou ik het niet met jullie over hebben. Bij die geschiedenislessen zit ook een module over de geschiedenis van Linköping. En ik word me daar toch trots van! Mijn stad! Het was al heel vroeg een knooppunt. Er was namelijk hier een doorwaadbare plek in de rivier en iedereen die van het zuiden naar het noorden reisde of andersom, moest over deze doorgang. Het Christendom is hier pas rond het jaar 1000 gekomen. Er waren eigenlijk alleen maar waterwegen en je kon lopend of te paard door het land rijden, maar je kon niet met paard en wagen rijden. Dat was er gewoon niet…..
In ieder geval: omdat hier die doorwaardbare plek was, kwamen de landlieden af en toe wat verkopen daar en er werd een herberg gezet. Toen kwam er natuurlijk een marktje en het werd een koopcentrum (köpen maar)Op een gegeven moment kwamen er ook wat huizen en een missiepost. Waarschijnlijk de oudste kerk van Zweden is gebouwd (1050) op de plek waar nu een andere kerk staat. Op een gegeven moment kwam hier een bisschop zetelen, er werd een heuse cathedraal gebouwd en een klooster en toen werd er ook een koorschool gesticht en een gymnasium en toen was Linköping ineens een handels- èn een kenniscentrum. In ongeveer 1600, toen Linköping een inwoner of 1500 had, is hier een grote slag uitgevochten tussen koning Vaasa (ja, van het knäckebröd) en ik geloof de Deense koning en toen ze dat gewonnen hadden, hebben ze meteen maar van Linköping een kazernestad gemaakt. Drie kazernes werden er gebouwd voor drie regimenten en dat is pas opgeheven in 1950 of zo.
De naam is afgeleid van het latijse Ljunga Kuopinge volgens een geschrift uit 1000 en nog wat toen de missiepost hier kwam.
Ljunga betekent heide, eigenlijk is het dopheide en dat is in de loop van de tijd verbasterd naar Lin- We wonen dus eigenlijk gewoon in Heikoop….

Onder deze kerk van 1700 bevinden zich kelders en muren uit ongeveer het jaar 1000. Waarschijnlijk de eerste kerk in Zweden...

Niet voor de poes, maar voor wie dan wel?

Een maand lang hebben we de poezen van Jessica te logeren gehad. Eerst wilde ik dat ze muizen gingen vangen, maar toen bleven ze steeds buiten, daarna had de muis zich teruggetrokken in de klk. De klk is de ruimte achter de douche. Je zou er een sauna van kunnen maken, maar ik heb er een voorraadkamer van gemaakt. Hij heet zo omdat die naam de plattegrond stond toen we het huis gingen kopen. Het betekent kledkammare hebben we later gehoord, maar voor ons is en blijft het de klk…..
Af en toe sloot ik eens een van de katten een uurtje op in de klk, maar ze vingen hem nooit. Al die tijd was ik optimistisch dat ze hem wel een keer te pakken zouden krijgen, want volgens mij moest dat beest doodgaan van de honger. Verleden winter heb ik alle pakjes en zakjes uit de klk gehaald zodat ze niet door muizen opgegeten kinden worden en er staan nu alleen maar blikken, potten en flessen in.Op een nacht lag ik daar over na te denken op bed en ineesn wist ik het. Er liggen daar in de klk een aantal verzwaringsdekens en -hesjes. Binnenin een verzwaringsdeken zitten spliterwten… De volgende dag meteen ging ik aan het werk:
Ik haalde de krat met verzwaringsdekens naar voren en meteen kwam er een muis uitgezet!! Ik schrok er van. Ik ben helemaal niet bang voor muizen, maar ze springen zo plotseling weg!
De rode verzwaringsdeken zag er zo uit:

spliterwten aan de buitenkant is natuurlijk een veeg teken....


Bij nadere beschouwing zag je dit:

twee gaatjes. Ik dacht eerst nog ze dicht te naaien....


De appelgroene verzwaringsdeken was er nog veel slechter aan toe:

heeeelemaal aangevreten...


Onderin de krat lag een laagje spliterwten. Tja, wat doe je dan? Verzwaringsdekens kunnen niet gewassen worden, anders krijg je erwtensoep met een wasmiddelelensmaakje. Je kunt ze wel nat afnemen, maar dan wel zo dat de erwten niet nat worden. De dekens kosten 80 Euro per stuk inkoopsprijs…
Ik heb er verder maar niet over nagedacht, maar ze gewoon allebei in de vuilnisbak gekieperd. Vervolgens ben ik de klk leeg gaan halen, zodat de katten makkelijk bij de muis zouden kunnen. Ik vroeg me af hoe de muis al die tijd die droge erwten naar binnen had kunnen krijgen zonder vocht. Maar toen vond ik 6 pakjes cocosmelk van die pakjes waar aluminium aan de binnenkant zit. In alle zes de pakjes was een keurig gaatje gebeten, waarna de muis het water had opgezogen… Daarna heb ik nog twee keer de katten in de klk gehad, maar ze gingen heerlijk liggen spinnen op de lege plank die ontstaan was door het verplaatsen van alles. Ze hebben zo hun eigen regels over voedingstijden. Ik moest ze ’s nachts opsluiten in de serre, anders kwamen ze aan onze slaapkamerdeur zeuren om half vijf in de ochtend. Katten zijn zeer vasthoudend als ze iets willen

De katten zijn inmiddels terug naar Jessica en de muis zit nog in de klk. Ik wil een muizenval kopen, maar zo eentje waar de muis blijft leven. Dat kennen ze hier echter niet in Zweden. Ze zijn hier heel rüktsiktlos met muizen en ander gedierte. Ik zal hem online moeten bestellen en daar heb ik een bloedhekel aan.
20 januari gaan Leo en ik naar Nederland om ons nieuwe kleinkind te bewonderen en dan moet ons huis muizenvrij zijn. Leo vliegt zondagavond de 22e weer terug, maar ik blijf nog tot de 29e. Ik ben druk bezig met de tiendagenmand. Ik stuur een gedeelte op, want de baby is al een week oud als we komen. Dan hebben ze de eerste cadeautjes vast. Tegelijkertijd geeft het mij nog twee weken wat lucht om mijn quiltje af te krijgen…. Misschien ga ik het zelfs redden!