Categorie archief: de zweedse taal

Modersmålmateriål….

Vanmorgen ben ik door het besneeuwde landschap naar het prachtige dorpje Nykill (spreek uit Nisjííl) gereden en ben daar op een school geweest. Er zitten drie Nederlandse kinderen uit een gezin daar die vorige week zijn geëmigreerd. Ik krijg de eerstkomende tijd 5 uur extra per week om ze te helpen inburgeren. De jongste twee hadden een museumuitstapje, dus ik heb alleen de oudste gezien. Ze doet het prima, ook al verstaat ze nog lang niet alles. Ze heeft al een vriendin. Hoe ze precies communiceren weet ik niet, maar het ziet er uitstekend uit. Morgen zie ik de twee jongere kinderen. Volgende week ga ik het niveau van de drie kinderen bepalen en dan kijken waar we met de Zweedse lesstof kunnen aanhaken zodat het allemaal een beetje ‘smooth’ verloopt.
Daarna ben ik naar het dialysecentrum gegaan, want Leo kreeg de tweede les. Het gaat prima, vanaf maandag gaan ze het daar in het echie doen en ik hoef niet meer mee zei Leo. Hij heeft er nu zelf dus ook vertrouwen in. De week daarop gaat hij het zelf doen met af en toe nog wat backup als hij dat nodig heeft. Mijn dochter heeft me een link gestuurd over het Maasstadziekenhuis dat nu ook thuisdialyse gaat invoeren. Dat is dan bloeddialyse, maar ook dat wordt hier al jaren gewoon thuis gedaan.
Daarna wilde ik gaan zwemmen, maar ik ben eerst naar het winkelcentrum geweest en ik heb gekocht:
011
Twister is een onmisbaar instrument vind ik, als je kinderen boven de tien hebt. Bij jongere kinderen kan je het ook gebruiken, maar dan om van stip naar stip te springen. Als je praat en tegelijkertijd een handeling uitvoert, wordt datgene wat je zegt veel beter in het automatische geheugen opgeslagen en kan later dan beter opgeroepen worden. Wat je WERKELIJK wilt behandelen kan van alles zijn, maar Twister is het spelletje wat naar voren treedt. Het is dus een uitstekend instrument om saaie rijtjes en werkwoordvervoegingen te oefenen zonder dat de kinderen er een hekel aan krijgen.
En eindelijk heb ik ook een werkwoordenlotto gevonden! Hij is erg Zweeds, maar je kan er gewoon Nederlands bij praten. Al die acties kunnen benoemd worden in de tegenwoordige tijd, toekomende tijd, verleden en voltooide tijd en in de ik, hij/zij en wij/jullie/zij-vorm en dan kunnen ze ook nog ontkennend gemaakt worden. Dan kun je nog kijken welke activiteiten vnl. binnen gedaan worden en waarom en welke vnl. buiten gedaan worden en waarom. De randen van iedere kaart hebben een kleur, die kan je in het Nederlands benoemen en je kan de plaatjes omschrijven zodat zij het (werk)woord moeten raden. Je kunt er ook allerlei hogere orde denkvragen bij stellen, maar daar moet ik me nog even in verdiepen.
014
015
Het boek dat ik gevraagd had aan mijn dochter om op te sturen omdat haar eigen dochterer nog niet aan toe is, is ook vandaag aangekomen, dus ik heb voorlopig lesstof genoeg.
Kennen jullie dit boek trouwens? Het is geloof ik heel onbekend, maar het is een fantastisch boek. Het bijzondere eraan is, dat er verschillende tijden door elkaar lopen en dan bedoel ik de snelheid van de tijd. De hoofdpersoon is een jongen van dertien die zelf kan bewegen, maar alles om hem heen is zwaar vertraagd, erg spannend en intrigerend. Het speelt in Nederland, in Bakkun om precies te zijn en is geschreven door een Nederlandse schrijver, volledig binnen mijn mål doel…..
017
Toen ik om half vier bij het zwembad aankwam, werd mijn kaart geweigerd bij het poortje: op! Toen ben ik maar niet gaan zwemmen. Morgen ga ik trainen en zwemmen op mijn trainingskaart en dan neem ik dinsdag pas een nieuwe tienrittenzwemkaart als ik alleen maar ga zwemmen. Het was toch al een beetje laat en dan ben ik zo laat thuis en dan heb geen vuurtje gemaakt voor Leo als hij verkleumd thuis komt…..

Flashmob: het blijft me mateloos ontroeren en boeien.

In mijn mail vond ik vanmiddag weer een Flashmob (bedankt Wim Vernes!), deze keer in de Bijenkorf in Amsterdam.

Ik vind ze geweldig en ik zet ze allemaal op mijn Facebookpagina. Maar waarom WAAROM ontroert dat nou zo vreselijk, vroeg ik me af.Toevallig vroeg een van de mensen die reageerde zich dat ook af, dus ik zal hier proberen dat gevoel te analyseren……
Als jong kind, ik was een jaar of drie, ben ik naar de bioscoop meegenomen voor een Disneyfilm. Dat was helemaal iets nieuws, een kinderfilm. Je had toen nog geen televisie Het moet Assepoester zijn geweest, want ik herinner me dat ik dagen erna heb lopen roepen: “De goede in het kopje, de foute in het kropje” Toch heb ik de eerste herinnering aan een film van Sneeuwwitje. Ik denk dat ik die later heb gezien. Ze heeft een rotleven bij haar stiefmoeder en begint dan ineens te zingen! Waar kom je dat nou tegen in het werkelijke leven? “Eens komt mijn prins voorbij, eens komt mijn prins voorbij” Ik vind het een magisch moment. Dat is wat me iedere keer treft in die musicals, operettes en musicals, Je volgt een verhaal en ineens beginnen er violen te spelen en ze beginnen te zingen. Goeie musicals en operettes hebben ook een goed verhaal. Je zit midden in dat verhaal als er gezongen wordt. Als je daar als kind voor het eerst mee in aanraking komt, denk je nog magisch en dan verwacht je, of liever gezegd, hoop je, dat dat je om je heen ook eens gebeurt. Er zijn ook video’s van een huwelijksaanzoek met muziek en een hele show. Dat meisje dat het overkomt, blijft er dan ook zowat in en wij als toeschouwers ook

Ik denk eigenlijk, ik DENK eigenlijk, dat de teleurstelling van het werkelijke leven met zijn onromantische stations en winkels ons het sprookje, de magie doet vergeten. Ergens in een hoekje van de ziel echter zit nog dat kind verstopt, dat kind dat in magie gelooft. Dat kind denkt dat ieder moment de stationschef in zingen kan uitbarsten en dat er dan duiven op zijn schouder landen. De volwassene weet dat dat natuurlijk niet gebeurt en helaas zijn we meestal volwassen.

Een prachtig voorbeeld van magie met zingen verweven is altijd nog The Sound of Music. Het is een wonderzoet verhaal, maar het is wel op werkelijke gebeurtenissen gebaseerd. Het is een spannend verhaal en er lopen verschillende lijnen door elkaar. Altijd als er kinderen in een film voorkomen en er wordt nog gezongen ook, ben ik trouwens al verkocht…
Bij het zoeken naar Flashmobs vond ik ook een Flashmob zonder muziek, maar waar de deelnemers vijf minuten lang ‘bevriezen’. Het lijkt me bizar om in het echt mee te maken, maar het ontroerde me niet zoals muziek bij een flashmob doet. Blijkbaar zijn muziek, ritme en dansen, gecombineerd met het onverwachte de ingrediënten voor de tranen in de ogen. Ik kwam bij dat zoeken trouwens ook een flashmob tegen met het liedje ABC, nota bene in ons eigen Antwerpse station. Deze kende ik nog niet:

Hij brengt helemaal het kind in me boven en de magie die ik nooit helemaal heb afgezworen, wordt weer helemaal naar de oppervlakte gebracht.
Ik blijf erin geloven dat er ineens iets om me heen gebeurt en dat ik dan midden in een flashmob terecht kom had ik al gezegd dat het kind in mij aardig aan de oppervlakte zit? Tot zo lang zal ik het met de beelden moeten doen. Gelukkig leven we in een tijd waarin we het tenminste op youtube kunnen zien…..

Geopereerd op 12.12.’12., maar niet om 12.12 uur.

Nog niet veel van te zeggen…… Hij is goed uit de narcose gekomen,heeft al gegeten en heeft zelfs een stukje gewandeld. Narcose is natuurlijk rotspul, dus het duurt even. Als je dan ook nog in aanmerking neemt dat hij nieren heeft die de afvalstoffen niet zo snel kunnen afvoeren, valt het me allemaal niet tegen.

Vannacht niet meer dan vier uur geslapen en vanmorgen had ik een nieronderzoek. Vanavond bij Leo zag ik mijn dokter ook nog even en de uitslag van 30 november was teleurstellend. Mijn nierfunctie was maar 71% en voor een donatie is 75% het minimum. Maar ook zij kon bijna niet geloven dat mijn nieren echt maar voor 71% werken, want de verdere uitslagen waren uitstekend. We gaan het waarschijnlijk overdoen, dat andere onderzoek Nu denk ik: had ik nou vannacht maar een beetje langer geslapen, misschien was dat beter geweest. Straks is dit onderzoek ook niet in orde. Ze kunnen met dit laatste onderzoek ook zien of beide nieren werken en of ze allebei even veel werken. . Ik heb het wel vaker gehoord van mensen hoor! Die bleken al jaren op 1 nier te leven, die andere had het dan allang opgegeven, niks van gemerkt. Ik heb besloten een poosje zoutloos te gaan eten, misschien dat die nieren dan beter werken….. Leo zag het natuurlijk meteen niet meer zitten: “Zie je wel, je moet de huid van de beer niet verkopen…..”
Ik heb een cadeautje weggegeven hoor, om 12.12 uur! Aan een zuster, zij was de eerste ik zag. Ik had er een briefje bijgedaan met uitleg en haar opgeroepen volgend jaar ook mee te doen met verwijzing naar de website.
Ik kan geen foto laten zien van mijn zelfgeborduurde theedoek met over de hele theedoek verdeeld een aantal keer God JUl er op in het rood en in het groen, want ik heb mijn tas met fototoestel bij Leo op de kamer laten staan…… Dat was het weer voor vandaag Ik ben een beetje aangeslagen moet ik zeggen. Vanavond heb ik troostvoedsel klaargemaakt: patat. Morgen word ik weer fanatiek als ik goed geslapen heb

Botsing

Ben weer eens lekker stom geweest, maar ik had weer geluk….. Het zwembad ligt aan de ene kant van de weg en ik kom van de andere kant. Ik moet dan altijd doorrijden tot het stoplicht en daar maak ik een U-turn. Dan moet je natuurlijk goed uitkijken dat er ook geen auto’s komen die rechtsaf slaan jouw weghelft op. Dat doe ik ook altijd, maar vrijdag had ik toch niet goed opgelet want er was ineens een auto. Ik weet nog niet waar hij vandaan kwam, maar ik gaf hem een tik tegen zijn linkerachterkant met mijn rechtervoorkant. Doordat het zo glad was, werd hij eenvoudig opzij geschoven in plaats van dat het een harde botsing was. We stopten allebei en we kwamen uit onze auto. Ik verontschuldigde me uitgebreid en zei dat ik hem helemaal niet gezien had. Een andere auto was ondertussen ook gestopt en er kwam een vrouw uit. Ze hoorde me praten (met accent) en meteen negeerde ze me volkomen en zei tegen die man: “Nou, je hebt een getuige hoor! Ik heb gezien wat ze deed en dat mag absoluut niet. Dus je weet het; Ik ben je getuige!” Ik zei dat ik heel goed wist dat ik fout was en dat ik alle schade zou betalen. Nog steeds negeerde ze me. ” Heb je een pen en een papiertje, dan schrijf ik mijn telefoonnummer neer. Ik ben bereid om te getuigen in een rechtszaak” Ik zei nog een keer dat ik wist dat ik helemaal fout was en dat ik bereid was de schade te betalen. De schade bleek trouwens verschrikkelijk mee te vallen, want ik had hem gewoon weggeduwd over de gladde straat. Hij had schade op het plastic van zijn bumper, maar er was niks ingedeukt.
Gelukkig was het een hele vriendelijke man. Hij zei dat hij thuis wel even zou kijken wat de schade was en mij dan zou bellen. Die mevrouw was nog helemaal hyper en begon mij op de toon van een leerkracht tegen een stout jongetje te vertellen dat ik iets had gedaan wat absoluut niet mocht en dat dat heel gevaarlijk was. Compleet met vingertje voer ze tegen me uit. Ik heb het maar gelaten en die man ook. Ze heeft haar telefoonnummer opgeschreven en ik heb het mijne eronder geschreven. Ik heb er niks meer van gehoord. Ik denk dat hij zoiets had van: “ach het is alleen maar wat rubber en plastic, laat maar zitten”…
Het is wel een heel vreemd gevoel om genegeerd te worden waar je bij staat en dat er al vanuit gegaan wordt dat je jezelf schoon wilt praten alleen omdat je een accent hebt…. Het schijnt dat mensen met een donkere huidskleur en moslims dit soort dingen regelmatig meemaken, zelfs als ze professor zijn. Kijk, ik raak daar niet zo van ondersteboven, ik weet wat ik waard ben en kan mezelf heel goed verdedigen als het moet. Maar als je van jezelf al onzeker bent en misschien zelf ook al vindt dat je niet veel waard bent, kunnen zulke ervaringen heel traumatisch zijn.

“Ojdå, förlåt!”

Iedere keer neem ik me voor om dat te zeggen als er iets plotselings gebeurt of als ik per ongeluk tegen iemand aanstoot, maar het is me tot nu toe nog niet gelukt. Het enige wat ik in zo’n situatie weet te zeggen is: “Oooow, sorry!” Daarna pas zeg ik förlåt…. Ik had het er met Jessica over en zei zei dat het bij haar ongeveer vijf jaar duurde voor ze oj ging zeggen en zij praat thuis ook Zweeds. Als je thuis gewoon nog Nederlands praat, duurt het langer. Ik vrees dat ik het niet meer mee ga maken….
Dat was even een kort luchtig logje op niet zo’n luchtige dag. Het slechte nieuws vertel ik nog wel, maar het goede nieuws is dat we belasting terugkrijgen. We snappen er niks van, maar we krijgen een kleine 300 Euro terug. Het weer was hier overigens prachtig vandaag, 5 graden en een zonnetje. Om vier uur is het donker. Hoe was het bij jullie?

Logeerhuisjesperikelen (3x woordwaarde)

Schreef ik het vorige logje over ons speelhuisje, deze keeer gaat het over het logeerhuisje. Het logeerhuisje is een flinke slag groter dan het speelhuisje. Er kan een tweepersoonsbed in en dan is er nog ruimte voor een kastje en om te lopen. Toen wij het huis kochten, was het logeerhuisje gebruikt als schuur. Het huisje stond op zes betonnen palen net iets boven de grond.
In het voorjaar van 2010, ben ik het gaan opknappen, dat wil zeggen schoonmaken en witten.


Zo zag het eruit nadat het gewit was….


Natuurlijk kan er geen water in het huisje zijn en dus ook geen WC, want dat zou ’s winters bevriezen, maar het is toch heel gezellig als het ingericht is met gordijnen, een kast, wat posters aan de muur en een bed..

Vorig jaar kwam het huisje scheef onder de sneeuw vandaan: het was van de paaltjes afgegleden….

We wisten niet zo goed wat we moesten doen. De tuin is te veel omsloten om een kraan door te laten. Zelf zijn we niet zo handig of hebben 10 familieleden ter beschikking om het huisje op te tillen. Bovendien was er nog een ander probleem waardoor het huisje een beetje achennebbish logeren was. Op de bovenste foto kan je zien dat voor de deur de composthoop ligt. Doordat ik nogal veel snoeiwerk had gehad in het voorjaar van 2011, was die composthoop helemaal volgestort en waren we verder gegaan op het stuk ernaast dat eigenlijk moestuin was. Maar omdat de bomen achterin de tuin waren gegroeid sinds 1990 toen het huis gebouwd was, lag de moestuin nu de hele middag in de schaduw. Er lag een hele berg takken daar, vermengd met onkruid en geknipt gras. Ik heb heel hard moeten zoeken naar foto’s ervan, want die neem je natuurlijk niet als iets lelijk is. Tenslotte heb ik er een gevonden:

Na een jaar bedenktijd en aarzelen, heb ik dit voorjaar maar eens de grote stap genomen om een tuinman te vragen. Ik doe dat altijd op gevoel en inspiratie en dat gaat eigenlijk altijd goed. Ik kijk op Internet naar de namen en de naam die me het meeste aanspreekt, bel ik.Toen de tuinman voor de eerste keer kwam, hebben we de hele tuin doorgelopen en alle knelpunten bekeken. We kwamen dus ook bij het huisje . Ik vroeg of hij ook zoiets aanpakte, maar dat ontkende hij. Maar, hij had wel een neef en die zou hij weleens vragen. Zo kwam ik dus aan Tobbe.
Tobbe heeft een geweldige daad verricht. Niet alleen heeft hij Het huisje op een stevige fundering van stenen gezet, maar hij heeft ook een drainering onder het huisje gemaakt en een regenpijp aan de voorkant gemaakt. Dat was nog niet alles: hij heeft het huisje op mijn verzoek ook anderhalve meter naar achteren gezet, zodat de tuin groter is! Omdat het huisje nu veel hoger staat heeft hij een plankier/trapje/terrasje gemaakt. Ondertussen heeft de tuinman alle compostgedoe en takken weggewerkt en de ‘moestuin’ geëgaliseerd en op de hoogte van het grasveld gebracht. Daarna heeft hij overal gras gezaaid en in 1 seizoen heb ik nu een grasveld waar eerst een woestenij was.

Met regenscherm boven en opzij. Ik ga nog een kast daar neerzetten, zodat iedereen zijn schoenen droog kan uitdoen en in het kastje zetten.



GRAS!!


Toen de tuinman enkele weken geleden weer eens op kwam dagen, liet ik hem trots het huisje zien, maar hij keek zuinig. De opening tussen de stenen van de fundering was te groot, vond hij. Er zouden wel eens grävlingen kunnen komen en daar een nest bouwen. Toevallig had ik op een puzzel voor de kinderen gezien dat dat dassen zijn. Ik werd erg enthousiast bij het idee dat ik dassen in mijn tuin zou krijgen, maar de tuinman kon mijn enthousiasme niet delen. Ik vertelde hem dat dassen in Nederland beschermd zijn en erg zeldzaam, maar dat is hier niet zo en ze mogen niet onder mijn huisje, want anders gaat mijn hele fundering eraanm zei hij. Teleurgesteld ging ik akkoord dat hij Tobbe zou bellen voor een oplossing. Tobbe verscheen al enkele dagen later en heeft overal gaas voor gezet….geen dassen in mijn tuin dus.

Maar dat is nog niet alles. In augustus (wanneer weet ik niet) komt de tuinman terug en gaat aarde storten en dan krijg ik een nieuwe border aan de zijkant van het huisje en de rest van waar nu stenen zijn komt ook aarde en daar wordt gras gezaaid en een paadje aangelegd van het huisje naar het gras. Het wordt MOOI!! Ik heb al vrouwenmantel uitgestoken (groeit hier in het wild) en ik heb nog jonge stokroosjes staan, die staan vast mooi tegen het huisje aan. Misschien zet ik er ook wel een vlinderstruik en natuurlijk lavendel. Dan moet er nog iets wits komen, misschien een wit struikroosje, of vingerhoedskruid, wit vingerhoedskruid JA dat is het of niet?! Zo mijmer ik nog wel even door…. Ik ben helemaal gelukkig!

De vrouw van een dominee die zelf arts is.

Vandaag heb ik mijn grote landelijke opstel gemaakt. In tegenstelling tot wat Jessica gisteren voorspelde, had ik alle vijf uur hard nodig, hoewel de lerares voor mij een laptop had versierd, zodat ik niet alles twee, drie, vier keer hoefde over te schrijven. We konden kiezen uit acht onderwerpen en ik heb het onderwerp : “de grote stap durven nemen” gekozen. Het betekent in het Zweeds ook zoiets als “de knuppel in het hoenderhok gooien” Je moest schrijven over keuzevrijheid, wat de belemmeringen waren en voorbeelden geven van mensen die tegen de verwachtingen van de omgeving hebben gekozen. We hadden van te voren een boekwerkje met interviews, artikelen en fragmenten uit boeken gekregen waaruit we dan de voorbeelden voor ons opstel moesten halen en becommentariëren. Het ging wel goed. Ik heb er altijd last van dat ik me heel PRECIES wil uitdrukken en dat lukt me dus niet in het Zweeds. Als ik zeven uur had gekregen, had ik ze waarschijnlijk ook vol gemaakt.
Ik ga jullie nu een verhaaltje vertellen wat ik NIET in mijn opstel heb verwerkt. maar dat daar wel mee te maken heeft. Mijn moeder was eerst kleuterleidster, daarna heeft ze de ‘avondkweek’ gedaan en was een aantal jaar onderwijzeres. Toen ik op Middelbare school zat, is ze als lerares AVO (algemeen vormend onderwijs) gaan werken op een Huishoudschool in de Oranjeboomstraat, ‘Op Zuid’, zoals ze in Rotterdam zeggen. Nu wonen daar voornamelijk buitenlanders, maar in het begin van de zestiger jaren was dat een arbeiderswijk. Sommigen vonden het zelfs een asociale wijk, maar zo ver wil ik niet gaan. Mijn moeder gaf daar taal, rekenen, aardrijkskunde en biologie. Nu staan alle curriculi helemaal vast en een leerkracht hoeft ze alleen maar te geven, maar in die tijd scharrelde je zelf zo’n beetje je leerstof bij elkaar. Mijn moeder was niet iemand van de harmonie om het maar zachtjes uit te drukken. Je lag al heel snel met haar op ramkoers, vooral als je boven haar in de hiërarchie stond. De directrice was een raar mens. Nu was iedereen die boven haar stond raar, dus ik besteedde er in het begin niet al te veel aandacht aan Voor de school twee maanden bezig was, stond mijn moeder al op de barricaden en vocht ze tegen alle windmolens daar. Nu wilde het geval dat ze dus ook biologie gaf en ze besloot om die dertien- en veertienjarige meisjes de Voortplanting uit te leggen. Die meisjes vertelden vervolgens thuis enthousiaste verhalen over plaatjes van eitjes en sperma en hoe een baby in de buik groeit. Daarop kwamen klachten van ouders. (Ja, we schrijven 1963 hè!). Mijn moeder werd bij de directrice op het matje geroepen. Op de mededeling van de directrice dat ze haar boekje te buiten was gegaan, antwoordde mijn moeder dat ze het daar niet mee eens was, want dat ze biologie gaf en dat de voortplanting daarbij hoorde. “Nou”, zei de directrice, “dat is absoluut uw taak niet Ik wil dat u daarmee ophoudt” “Maar”vroeg mijn moeder, “wie moet dat dan doen als het niet mijn taak is? Die meisjes zijn nu dertien en veertien, ze moeten toch weten waar een baby vandaan komt en hoe die groeit en over de bevalling?. Over een paar jaar worden ze zelf moeder (we schrijven nog steeds 1963)…” “Ja, dat begrijp ik”, zei de directrice, “maar dat is niet UW taak!” “Wie zijn taak is het dan wel?” vroeg mijn moeder weer.
“Nou, bijvoorbeeld voor de vrouw van een dominee…” zei de directrice van deze OPENBARE school “Voor de VROUW van een dominee?……” echode mijn moeder met een stem die droop van de ironie, waarop de directrice er snel triomfantelijk op liet volgen: “Die zèlf arts is!”
Waarschijnlijk hebben ze jaren gezocht naar de vrouw van een dominee die zelf arts is, want voorlichting hebben de meisjes nooit meer gekregen. Bij ons thuis is het nog steeds een gevleugelde uitdrukking als we over iemand horen die een hele onwaarschijnlijke combinatie van kennis en vaardigheden heeft zoals die logopediste die naast haar praktijk ook nog een bar bleek te bezitten en alle papieren en diploma;s die je daar voor moet hebben…..

Joh, we wonen gewoon in Heijkoop!

Wat een raar fenomeen is dat toch! Je komt ergens toevallig terecht, je komt ergens wonen en na een poosje word je vanzelf trots op dat plekkie. Zo vergaat het ons ook met deze plek, Linköping. Ik volg naast zweedse les een cursus die heet Sverige nu och då (toen). We leren wat over de verschillende provincies , maar ook geschiedenis krijgen we. Uitgebreid over de emigratie naar Amerika, want die is aanzienlijk geweest. Er zijn gebieden (Småland bijvoorbeeld) waar 30% van de bevolking naar Amerika is vertrokken tussen 1835 en 1930. Hele dorpen zijn ontvolkt. Daarom hebben ze hier over het algemeen geen moeite met het binnenhalen van buitenlanders. Ze hebben de werkkrachten veel te hard nodig.
Maar daar wou ik het niet met jullie over hebben. Bij die geschiedenislessen zit ook een module over de geschiedenis van Linköping. En ik word me daar toch trots van! Mijn stad! Het was al heel vroeg een knooppunt. Er was namelijk hier een doorwaadbare plek in de rivier en iedereen die van het zuiden naar het noorden reisde of andersom, moest over deze doorgang. Het Christendom is hier pas rond het jaar 1000 gekomen. Er waren eigenlijk alleen maar waterwegen en je kon lopend of te paard door het land rijden, maar je kon niet met paard en wagen rijden. Dat was er gewoon niet…..
In ieder geval: omdat hier die doorwaardbare plek was, kwamen de landlieden af en toe wat verkopen daar en er werd een herberg gezet. Toen kwam er natuurlijk een marktje en het werd een koopcentrum (köpen maar)Op een gegeven moment kwamen er ook wat huizen en een missiepost. Waarschijnlijk de oudste kerk van Zweden is gebouwd (1050) op de plek waar nu een andere kerk staat. Op een gegeven moment kwam hier een bisschop zetelen, er werd een heuse cathedraal gebouwd en een klooster en toen werd er ook een koorschool gesticht en een gymnasium en toen was Linköping ineens een handels- èn een kenniscentrum. In ongeveer 1600, toen Linköping een inwoner of 1500 had, is hier een grote slag uitgevochten tussen koning Vaasa (ja, van het knäckebröd) en ik geloof de Deense koning en toen ze dat gewonnen hadden, hebben ze meteen maar van Linköping een kazernestad gemaakt. Drie kazernes werden er gebouwd voor drie regimenten en dat is pas opgeheven in 1950 of zo.
De naam is afgeleid van het latijse Ljunga Kuopinge volgens een geschrift uit 1000 en nog wat toen de missiepost hier kwam.
Ljunga betekent heide, eigenlijk is het dopheide en dat is in de loop van de tijd verbasterd naar Lin- We wonen dus eigenlijk gewoon in Heikoop….

Onder deze kerk van 1700 bevinden zich kelders en muren uit ongeveer het jaar 1000. Waarschijnlijk de eerste kerk in Zweden...

Barabbas

Vandaag had ik een boekbespreking. De opdracht was om een boek te lezen van een Zweedse schrijver dat speelde in de oudheid of een klassiek boek dat geschreven was in die tijd. Voor zover ik weet heeft iedereen in de klas voor een zweedse schrijver gekozen met een roman die in de oudheid speelt, omdat dat taalgebruik in ieder geval makkelijker is dan b.v. de Odysseus of de Oidipus.

er is een film van gemaakt met Anthony Quinn als Barabbas


Mijn keuze viel op Barabbas van Per Lagerkvist. Nu was het nog moeilijk genoeg om alle zweedse woorden en zinswendigen te begrijpen. Ik kon per keer niet langer dan 10 bladzijden lezen en dan moest ik weer wat gaan naaien of stofzuigen of bloggen of in slaap vallen
Het boek heeft een uiterst interessant thema en daar wil ik het even met jullie over hebben.
Het boek gaat over Barabbas dus. Hij was degene die eigenlijk gekruisigd had moeten worden, maar het volk wilde Barabbas vrijlaten zodat Jezus gekruisigd werd. Nu is de kern van het christelijk geloof dat Jezus voor ons gestorven is zodat wij eeuwig leven kunnen verwerven. Hij is degene die ons leven heeft gered.
Voor Barabbas geldt dat als enige letterlijk. Jezus heeft letterlijk Zijn leven gegeven voor het leven van Barabbas. Het boek begint bij de kruisiging van Jezus. Door de tekenen die hij waarneemt(vaag lichtschijnsel rondom Jezus, duisternis, later het lege graf en een engel) moet Barabbas wel tot de conclusie komen dat het inderdaad de Zoon van God is die hier gekruisigd is. In plaats van dat hij daar dankbaar voor is, maakt het hem kapot. Het vreet aan hem. Hij gaat door het leven als was hij gekruisigd, als was hij dood. Hij krijgt een aantal kansen om te laten zien wat hij weet omtrent Christus, maar daarin neemt hij steeds precies de verkeerde beslissingen. In plaats van dat hij met liefde reageert zoals het Evangelie leert, reageert hij met geweld, met verraad, met lafheid. Het boek laat duidelijk de wanhoop zien van iemand die God is kwijtgeraakt, van iemand die niet durft te staan voor zijn overtuiging en hem daarom ook verliest.
Het thema doet me in de verte denken aan het thema in het boek De Jacobsladder van Maarten ’t Hart. Daar begint het boek met de veronderstelling van zijn omgeving dat het de hoofdpersoon is die per ongeluk onder de veerboot gekomen is en niet het klasgenootje. De hoofdpersoon gaat dan – als een soort ‘wiedergutmachung’ naar de familie – min of meer het leven van zijn dode klasgenootje leven en dat lukt natuurlijk van geen kanten.

Ik vond het een van de beste boeken van Maarten 't Hart


Ik heb erover nagedacht wat het nu is wat mij zo treft in dit soort boeken. Ik denk dat ik het weet. Allemaal heb je je eigen opdracht in het leven. Eerst moet je ontdekken wat dat is en vervolgens moet je dat dan ook uitvoeren. Zowel voor het ontdekken als voor het uitvoeren heb je steun en moed nodig en ook een een leven trouwens, misschien wel iets meer. Er zijn mensen die al niet willen of durven ontdekken wat hun kracht en opdracht in het leven is, maar de overgrote meerderheid schrikt vooral min of meer terug voor de consequenties.
Bij Barabbas is het duidelijk dat hij terugschrikt voor een leven dat hij -onverdiend vindt hij zelf- heeft gekregen en hij kan het offer van Christus (voor hem letterlijk dus!) niet aanvaarden. Het is heel knap geschreven, want nergens krijg je het gevoel dat je hem moet veroordelen. De zwakheden die hij vertoont, hebben we allemaal. Je blijft alleen aan het eind met een enorme melancholie zitten als je alle kansen die hij verprutst heeft op een rijtje ziet. Uiteindelijk wordt hij toch nog ‘gewoon’ gekruisigd. Het is niet dat hij niet gelooft, hij weet wat hij gezien heeft en dat Jezus de zoon van God moet zijn, maar hij GELOOFT niet in wat Jezus zei en deed. Hij kan het niet toepassen in zijn leven.
Bij het boek van Maarten ’t Hart is iets dergelijks aan de hand, omdat de familie niet eerlijk is naar de buitenwereld. Het blijkt namelijk dat het jongetje zelfmoord heeft gepleegd en een briefje had achtergelaten. Het schuldgevoel van de hoofdpersoon – ik had het net zo goed kunnen zijn en misschien wel moeten zijn – is dus gebaseerd op onkunde en daardoor wordt zijn hele ‘opoffering’ zinloos. Door deze oneerlijkheid wordt uiteindelijk die hele familie ontwricht, een zusje komt in de prostitutie terecht en met de andere kinderen loopt het al niet beter af, behalve met de hoofdpersoon, dat dan weer wel.
Verdrietig word ik van verprutste tijd, van verprutste gevoelens, van angst om het goede te doen, van mensen die spotten met de goede bedoelingen van een ander. Het enige antwoord wat ik erop kan verzinnen is om ZELF mijn uiterste best te doen om het goede te doen en te ontdekken wat ik nog meer kan doen en mensen te steunen bij het vinden van hun opdracht in het leven en van mensen te houden. Gelukkig is dat laatste nog mijn minste probleem.

Ze blogt weer!!!

Toen ik er was, vorige week dinsdag, wist ze het nog niet zeker. Maar nu is het eerste logje een feit. Dat logje straalt weer helemaal de oude warmte uit van voor de radiostilte. Die warmte, die liefde voor haar gezin en alles waar ze mee in aanraking komt, hoort bij haar. Daarom wordt haar blog ook zo veel gelezen.
Als je binnenkomt, ruikt het al naar versgebakken brood dat op tafel af staat te koelen.

Overal is wel een kind (er is ook een logé, later komt nog een vriendinnetje) aan het lezen, aan het spelen, of komt even om het hoekje kijken en een hand geven, allemaal heel ontspannen.
De gesprekken komen ook zomaar op gang. Doordat je elkaars blog leest, ken je elkaar heel goed,ook van karakter. Je hoeft allerlei dingen niet helemaal uit te leggen of nog een keer te vertellen. Hoogstens geef je wat aanvulling over wat je NIET op je blog hebt gezet……. Het is allemaal zo vertrouwd, alsof je al jaren bij elkaar over de vloer komt.
Het is maar weer eens bewezen: BLOGGEN VERRIJKT HET LEVEN!!

Henk - op de arm van zijn moeder - wil niet op de foto