Categorie archief: bureaucratie

Jongens ECHT! Ik word te oud voor zulke geintjes!

Omdat 1 van de kleinkinderen acht jaar werd, was ik vorige week in Nederland. Mijn zus kwam me bezoeken de week daarvoor per auto en dus ben ik heel luxe met haar in de auto teruggereden. Het bezoek was plezierig. Ik heb IEDEREEN weer even gezien (kinderen en kleinkinderen bedoel ik dan), zelfs mijn zoon in Flensburg met vrouw en kind hebben we op de terugweg uit Zweden even aangedaan. Maandag en dinsdag heb ik nog een uitstapje gehad met mijn dochter en haar vier kinderen. We zijn naar het insectenmuseum gegaan in België en hebben daarna gelogeerd bij een vriend van mij en zijn man, erg leuk allemaal en ik schrijf er zeker nog over, maar deze post gaat over iets anders.
Mensen die me kennen en mensen die hier al langer meelezen weten wel dat ik nogal chaotisch kan zijn. Daarom moet ik echt hele vaste routines hebben als ik ergens anders heen ga. Zo hebben we het telefoondrama gehad. Ik heb een Nederlandse chip, maar dat verwisseleen was een ramp.Regelmatig was ik die andere chip kwijt en ik heb er ook nog een keer eentje weggegooid met het zakdoekje waar hij in zat Toen heb ik een hele Nederlandse telefoon gekocht met nieuwe chip. Die neem ik dus altijd mee(nou ja altijd?), maar die telefoon heeft ook een oplader natuurlijk en die moet ook mee, maar eerst moet de telefoon opgeladen worden, anders kan ik hem niet gebruiken als ik in Nederland aankom. Voor ik wegga dus, laad ik mijn Nederlandse telefoon, mijn reserve accu van mijn fototoestel en mijn Garmin polshorloge op. De oplader van het fototoestel hoef ik dan niet mee te nemen, maar wel de oplader van de telefoon. De oplader van mijn Garmin neem ik ook niet mee, halverwege begeeft hij het gewoon, maar ik raak mijn oplader niet kwijt tenminste. Kunnen jullie het nog volgen? Voor mij is het allemaal kristalhelder. Nu was het volgende gebeurd een paar weken geleden. Leo’s mobil was kapot en ik had er nog eentje liggen waar ik een nieuwe chip in heb gekocht. Die telefoon ziet er precies hetzelfde uit als mijn Nederlandse telefoon, alleen die van hem is zwart en die van mij is donkerblauw. Helaas hebben we samen maar ÉÉN oplader voor beide telefoons. Mijn Zweedse telefoon is een Hematelefoon en dat is een heerlijk ding.Omdat deze zo fijn is, heb ik mijn Zweedse chip erin gedaan. Ik ben tenslotte vaker in Zweden. Hij heeft een prettige wekker die je ook kan laten praten: “Het is 07.15, het is tijd om op te staan” en hij heeft een functie waar de tijd gezegd wordt, dat is ’s nachts heel handig zonder licht en zonder bril. Omdat Leo drie keer per week om 07.15 op moet staan, besloot ik mijn Zweedse telefoon helemaal thuis te laten voor Leo (wekker), zijn eigen mobil op te laden to the max, zodat hij kon bellen 2/3 van de week en zelf alleen mijn Nederlandse telefoon mee te nemen met oplader. Maar, verstrooid als ik ben en bang als ik ben om mijn telefoon te vergeten, had ik op een gegeven moment drie telefoons in mijn tas! Leo heeft de zijne eruit gehaald en dat was dat. Toen ik al lang en breed op weg was, ontdekte ik pas dat Leo MIJN Nederlandse telefoon uit de tas had gehaald en dat ik nu ZIJN Zweedse telefoon bij me had en MIJN Zweedse ook! Hij daarentegen had MIJN Nederlandse telefoon en wist niet hoe de wekkerfunctie daarvan werkte. Zodra ik kon heb ik in Nederland een chipkaart gekocht bij AH, in een blik. Je koopt de chipkaart eigenlijk gratis. Hij kost 5 euro en er zit ook 5 euro beltegoed op. Nu heb ik dus(alweer!) een nieuw Nederlands nummer voor degenen die me in Nederland willen bellen.
Als ik weer terugga naar Zweden, moet ik natuurlijk ook weer goed opletten dat ik alle telefoons de fotocamera en alle opladers (ook van de computer)weer in de koffer stop. Omdat de security op Schiphol altijd zo’n gedoe is, doe ik alle opladers in mijn incheckbagage. Ik heb dan twee uur computer- en verder gewoon telefoon- en camera-energie
In mijn hadbagage zit dan alleen: telefoon, camera, laptop, geld, pasjes en paspoort (daarnaast iets om te lezen natuurlijk). Ik ben er heel spastisch in om alles op een vaste plaats te hebben, maar hoe spastisch ik ook ben, regelmatig is iets kwijt of zit ineens op een andere plaats. Enfin zo toog ik naar Schiphol woensdag om half twaalf. Dat is mijn vaste tijd. Het vliegtuig gaat om kwart voor drie en ik ben meestal (nadat ik de auto heb ingeleverd) iets voor enen op Schiphol en kwart over een door de beveiliging. Dan heb ik nog een uur om voor Leo een krantje te kopen, voor ons stroopwafels, haring en een leesboek en voor mij een tuinblad en bollen.
Deze keer was geen uitzondering. Om kwart voor een reed ik de Avisgarage binnen. Er stonden wel 10 auto’s te wachten om gecontroleerd te worden, nog nooit meegemaakt. Dat maakte dat ik pas om iets over enen de vertrekhal binnen kwam. Daar was iets raars aan de hand. Er stond een hele lange rij in de vertrekhal tot voorbij de trap naar boven waar ik vandaan kwam. De rij liep tot bijna het eind van de vertekhal. Later hoorde ik dat de RAI was leeggelopen of zo en dat iedereen (bijna allemaal met bestemming Europa) tegelijk op Schiphol arriveerde. Snel heb ik een ticket uitgeprint, mijn bagage afgedropt en ben in de rij gaan staan. Het was dus de rij voor security die zo lang was. IEDEREEN moest natuurlijk zijn vliegtuig halen! Je kan het niet maken om voor te dringen, omdat iemand anders dan misschien zijn vliegtuig mist. Blijk baar was ik toch een beetje onrustig op enig moment, want een Francaise draaide zich om en zei: “à ‘l aisy, Madame” met zo’n hooghartige blik die alleen Fransen (en katten) je kunnen geven en liet mij voorgaan. Ik zei keurig “Merci”, maar ik schaamde me kapot. Daarna heb ik besloten om niet meer te dringen. “Eerlijk duurt het langst” dacht ik en dat was ook zo helaas. Toen ik eindelijk zicht kreeg op de security, was het vijf over twee. Toen moesten we nog een hele Eftelingtruc uithalen met allemaal van die gangetjes waarin je steeds dezelfde mensen tegenkomt naast je. “Ik kan geen krantje meer voor Leo kopen en ook geen haring” dacht ik, maar het werd nog erger. Ik zag dat niet alle stations van de security bemand waren en dat ze alles echt op zijn elvendertigst deden. IEDEREEN werd nog gefouilleerd, nadat ze drie seconden waren doorgelicht en ALLE tassen werden tegengehouden en opengemaakt. Echt BELACHELIJK!!! Om tien voor half drie waren er nog drie mensen voor me. Ik schreeuwde dat mijn vliegtuig NU aan het boarden was, maar je moet uitkijken met die lui. Als je ze ‘pissed’ maakt, moet je zomaar mee en wordt je helemaal gecontroleerd of gearresteerd. Keurig legde ik alles in de bakken (weet precies hoe het gaat natuurlijk), maar toch werd mijn tas eruit gehaald en op een andere band gelegd, waar er nog vijf voor me waren. Paniek sloeg hevig toe. Mijn vliegtuig vertrok over VIJFTIEN minuten verdikkeme en hier willen ze roomser dan de paus zijn. Ze dachten zeker dat alle terroristen gehoord hadden dat het zo druk was en nu allemaal massaal Schiphol kwamen destabiliseren! Daar begon ik te stampvoeten en te zeggen dat de gate over 1 minuut zou sluiten en dat ik helemaal naar B30 moest (is zeker 10 minuten lopen). Gelukkig werd mijn tas er eerst uitgehaald, maar toen begon hij op zijn dooie gemak te vragen of ik vloeistoffen had in de tas die notabene net DOORGELICHT was! Ik snauwde iets van nee, natuurlijk niet en griste de tas onder hem vandaan. Ik heb een karretje gepakt, mijn rugtas erin geslingerd, mijn schoenen uitgedaan en aan de zijkanten geklemd en ik ben op blote voeten gaan rennen. Het was toen half drie. Ik was om vijf over half dire bij gate B30 (huzarenstukje niet?), maar hij was al gesloten. Er was zelfs niemand meer. Dan weet je dat het vliegtuig er nog staat, maar je kan er niet in, dat is echt een vreselijk gevoel. Morgen het tweede deel van dit verhaal.

Gaan we nou nog terugkomen of niet?

Dat wordt ons – soms bedekt, soms rechtuit – gevraagd. Vorig jaar herfst waren we het erover eens dat we terug zouden gaan dit jaar. We zouden in augustus ons huis te koop zetten en dan in november of december naar Nederland verhuizen, naar een appartement in het centrum van Rotterdam. Leo wil hoog en pal in het centrum en ik wil vooral een dakterras en op loopafstand van de winkels. Daar komt natuurlijk het eerste probleem al om de hoek kijken. Op 10-15 hoog heb je natuurlijk geen dakterras en als je in het centrum 1- of 2- hoog zit met dakterrras, is het altijd zo donker met al die gebouwen om je heen. We hebben een poosje geflirt met de Markthal tot we zagen dat de ene kant weliswaar naar het zuiden uitkijkt, maar dat er een groot gebouw voor zit en dat de andere kant niet alleen naar het Noorden uitkijkt, maar dat er ook nog eens een grote flat voor gepland is! Ik heb naar flats in de Hofdame gekeken en naar een flat op de Botersloot met een gemeenschappelijke tuin, maar dan heb je niet eens een balkon! Die woningen in het nieuwe Stadstimmerhuis leken ons wel wat, maar die zijn intussen allemaal weg…. Goed: we laten die huizen even zitten en gaan naar de motieven.
In de eerste plaats hebben we het hier allebei erg naar onze zin, NOG wel. Als de kinderen allemaal minstens 2x per jaar komen en we krijgen vrienden en allerlei familie, is het hier fantastisch. In de zomer wonen we hier in een paradijsje. In de winter wonen we hier in een kerstkaart. Ik vind het heerlijk om 5-6 uur per dag in de tuin te werken, lange wandelingen te maken zonder iemand tegen te komen en te zwemmen in kristalheldere meren NOG wel en ’s winters een beetje te naaien en genealogie te doen zolang mijn ogen het nog doen. Leo vindt het heerlijk om wat op de Universiteit te rommelen en ’s winters om de hele voetbalcompetitie te volgen als hij niet ziek wordt. We hebben leuke buren en vrienden hier alleen geen kinderen Als Ostergötland in Zuid-Holland lag, zouden we niet erover piekeren om terug te komen.
Toen we hier kwamen wonen, heb ik bedongen dat ik 1x per maand naar Nederland kon gaan. Ik wil betrokken zijn bij het leven van onze kinderen. Ik vind het heerlijk om te zien hoe ze alle vier met hun karakter vorm hebben gegeven aan hun leven en op hun eigen manier met hun omgeving en hun kinderen omgaan. Ik hou ook veel van onze schoonkinderen en ben hun uiterst dankbaar dat ze onze kinderen zo gelukkig maken. En dan de kleinkinderen! Ik weet uit ervaring hoe snel kinderen opgroeien en dat je moet genieten van het proces. Natuurlijk is Leo voor mij het allerbelangrijkste, daarom heb ik ook zonder met mijn ogen te knipperen gezegd dat ik met hem mee naar Zweden zou gaan. Dat 1x per maand naar Nederland kan nu niet meer. In de winter kan ik Leo eigenlijk geen dag alleen laten. Eten klaarmaken gaat nog wel, maar de kachel moet aan en hij kan geen hout sjouwen, sterker nog: hij moet zo min mogelijk aan afkoeling bloot staan. Dan heb ik het nog niet eens over sneeuw schuiven….. Toen mijn vader in maart van dit jaar overleed, ben ik wel naar de begrafenis gegaan, maar meteen de volgende dag weer teruggekomen. Als Leo me niet bezworen had dat hij gewoon een dag alleen kon zijn voor deze gelegenheid, was ik niet gegaan. Daar komt nog bij dat we nu ook niet meer samen kunnen reizen sinds Leo bloeddialyse heeft. Hij moet iedere drie dagen gedialyseerd worden en een gastdialyse regelen in een ander ziekenhuis kan wel, maar is een administratief uiterst ingewikkelde procedure. Omdat Leo op 2 september een promotie heeft in Nederland waar hij in de commissie zit, hebben we nu geregeld dat hij in het Franciscusziekenhuis wordt gedialyseerd 2x, maar het heeft drie maanden geduurd voor het rond was. De lust om spontaan er even uit te gaan wordt op deze manier grondig de grond ingeboord. We wilden dus naar Nederland. Ik heb mijn huis al flink opgeruimd, winterkleren zitten in dozen in de garage, MAAR…. toen werd het lente en mooi weer en de plantjes begonnen te groeien en Leo knapte op. Leo is aan een project bezig dat tot volgend jaar april duurt en hij heeft de hoop van een transplantatie niet opgegeven. AL onze kinderen kwamen hierheen met hun kinderen en we konden allebei volop genieten. Voor Leo hoeven we niet terug naar Nederland, hij wil hier wel blijven. Mijn kinderen hebben me allemaal gewaarschuwd dat ik echt een lapje grond moet hebben als we verhuizen, want ik word heel blij van plantjes arrangeren en laten groeien. Ze zijn bang dat een balcon niet genoeg is voor mij. Mijn hele leven lang heb ik me niet door angst laten leiden bij het nemen van beslissingen en dat weiger ik nu ook. Waar ik wel bang voor ben is, dat we op een gegeven moment niet meer terug KUNNEN, of dat de kinderen allemaal een week of twee vrij moeten nemen om ons te helpen verhuizen, daar ben ik bang voor. Don’t fence me in, daar ben ik allergisch voor. Bovendien kan ik ook wat krijgen! Om ziek te worden ben ik niet zo bang, maar ik ben nogal onhandig en een enkel of een heup is zo gebroken op deze leeftijd. Maar goed, we hebben de beslissing genomen om volgend jaar in augustus ons huis te koop te zetten en van de winter een mannetje alle plafonds en de meeste muren te verven, om de vloeren te laten slijpen en om de buitengevel schoon te laten maken, hier en daar een likje verf, zulke klusjes, zodat het huis er op en top uitziet volgend jaar en dan blijven we er gewoon nog een jaar in wonen. Voor de rest zien we wel. Het vliegveld van Linköping is vlakbij en als er af en toe een kind komt voor een weekendje en in de vakanties, houd ik het wel uit om opgesloten te zitten op het platteland. Tenslotte hebben we email, telefoon en, o wonder, SKYPE!
2012-12-24_11.52.37

In het ziekenhuis om tien voor half acht…..

Ik had een afspraak om half acht, dus ik was vroeg voor mijn doen. Als je dan denkt dat je de eerste bent, heb je het mooi mis. De wachtkamer zat vol met wel 15 mensen. Je moest je eerst melden bij de receptie, maar niet op de manier zoals ik dat van Nederland ken. Je trekt een nummer en de receptioniste roept je op. Er stond duidelijk dat er vermeden moest worden om een rij te laten ontstaan. Je moest gewoon weer gaan zitten nadat je een nummertje had getrokken. Toen ze eenmaal wisten dat ik er was, ging het razendsnel. Iemand die doneert wordt zo’n beetje doodgeknuffeld. Ze buitelden zowat over elkaar heen van vriendelijkheid. Ik moest mijn bovenlichaam ontbloten en ik kreeg een jasje aan van hun. Ik heb daar al eens eerder over geschreven. Ik vind dat zo attent! Als je dan gaat liggen (ik kreeg een echo), moet je dat jasje wel naar boven schuiven, maar je loopt niet met je blote bovenlijf uit die kleedkamer naar binnen….. Nou, een echo dus: brought back sweet memories. De laatste keer dat ik een echo kreeg was 30 jaar geleden en omdat mijn eigenwijze dochter een week voor de bevalling nog in stuit lag, maar ze had zich in de wachtkamer omgedraaid…… De man die de echo afnam, was een uiterst zwijgzaam type. Hij zei alleen dat ik mijn adem moest inhouden en wanneer ik weer gewoon mocht ademen. Op het briefje stond al dat de uitslag naar de dokter ging en dat ik daar niks te horen zou krijgen daarover. Nou, hij nodigde ook helemaal niet uit om eens lekker iets aan te vragen. Daarna moest ik met mijn jasje aan naar een slightly andere afdeling, maar wel in de buurt. Daar kreeg ik nog een röntgenfoto van mijn longen. Alles was zo gepiept, om tien over acht stond ik weer buiten. Normaal gesproken kom ik dan zo’n beetje mijn bed uit….. Wat ik nog bijna vergeet te vertellen is dat iedereen je persoonsnummer aan je vraagt voor ze iets met je gaan doen. De receptioniste, de verpleegkundige die me meenam, de man die de echo deed en de laborante die de longfoto maakte, allemaal vroegen ze eerst mijn persoonsnummer. Je persoonsnummer is je geboortedatum andersom (eerst het jaar, dan de maand en daarna de dag) met een viercijferig uniek nummer erachteraan. Iedereen in Zweden (nou ja, bijna iedereen) kent zijn persoonsnummer uit zijn hoofd. Ik ken ook dat van Leo uit mijn hoofd.
Ik had mijn trainingskleren meegenomen, maar ik wilde eigenlijk niet gaan trainen. Ik wilde in mijn nieuwe bos gaan wandelen! De winkels gaan pas om 10 uur open, alleen de supermarkt is vanaf zeven uur open. Ik ben dus wat boodschappen gaan doen en ik moest geld trekken. De automaat bij de supermarkt was buiten gebruik, dus toen moest ik toch naar de stad. Op de terugweg kwam ik LANGS het zwembad! Dat was te veel voor me, toen ben ik toch maar gaan trainen en zwemmen en het was heerlijk!
Ik was om 1 uur thuis. Toen heb ik even wat gegeten en ben aan het koken geslagen. Jessica zou om een uur of vier komen en dan had ik gelukkig weer eens iemand om voor te koken. Goulash heb ik gemaakt, maar uiteindelijk wilde ze liever biefstuk met spruitjes en broccoli en gewone gekookte aardappels. Nu heeft ze dus goulash meegekregen en de rest van de aardappels.
Morgen, morgen ga ik in mijn nieuwe bos wandelen met fototoestel,een flesje water en rauwe peen. Misschien heb ik dan ’s middags wel zin om naar het koopcentrum te gaan en een afspraak voor onze auto’s te maken, een afspraak bij de kapper te maken (mijn haar hangt voor mijn ogen), een nieuwe witte rits te kopen die ik in een rok ga zetten nog nooit gedaan paniek peeuw! en naar wat kerstdingetjes kijken. Maar het kan ook zomaar dat ik helemaal geen zin heb om mijn paradijsje te verlaten, een grauw paradijsje op het moment, maar niettemin…… Ik ben altijd heel uithuizig geweest maar sinds ik hier woon, wil ik de deur gewoon niet uit.

PANIEK!!! PEEEUW!!!!!!

Sinds wij geen geld meer verdienen in Nederland, hebben we maar een van onze bankrekeningen aangehouden met bijbehorende pinpas en creditcard. Het is altijd handig om in Nederland bij Euro’s te kunnen, al is het alleen maar voor het bijvullen van die vermaledijde OV-kaart! Eens in de zoveel tijd, als we rood staan, stort mijn man wat geld bij, zodat we in nood altijd in Nederland geld op de bank hebben staan.Drie dagen voordat ik weg ging, kreeg ik van de Rabobank een nieuwe pas toegestuurd een wereldpas nota bene! en er werd bijgeschreven dat die pas dezelfde pincode had als de oude. Je moet hem dan altijd de eerste keer in Nederland gebruiken en daarna kan je hem ook in Zweden gebruiken….. Twee weken eerder had ik al een nieuwe creditcard toegezonden gekregen met dezelfde mededeling, alleen daar had ik niks aan. Je kan nl. bij de Rabobank je pincode veranderen en ik had – jaren geleden – de pincode van mijn creditcard gelijk gemaakt aan de pincode van mijn bankpas…. Die originele pincode wist ik dus niet. Gelukkig heb ik ook een rekening hier in Zweden met een pinpas en een Visa-creditcard. Nu wil het toeval dat ik een week eerder mijn pinpas, mijn viscard en mijn pasje van de Co-op hier uit mijn jaszak was verloren. Pas toen ik mijn passen had geblokkeerd, bleken ze gewoon naar de politie gebracht te zijn. Op de dag dat ik wegging kreeg ik keurig een nieuwe pinpas en een nieuwe Visacard met twee nieuwe pincodes. Dezelfde pincodes houden , daar doen ze hier niet aan in Zweden. Nu ben ik verschrikkelijk goed, maar twee nieuwe pincodes uit mijn hoofd leren in twee uur, dat lukt zelfs mij niet…. Ik heb dus van de brieven met de codes alleen de code afgescheurd, heel stijf opgevouwen en die twee heeele kleine papiertjes in een hoekje van mijn buidel gedaan. Eigenlijk wilde ik voor vertrek nog mijn oude Rabobankpas vernietigen, maar ik heb hem toch nog maar even gehouden. Ik kon hem in Nederland altijd nog wegdoen.
Nu is het ‘traditie’ dat ik altijd een volle boodschappentas voor mijn dochter haal als ik bij haar logeer. Ik vind het leuk om uit te zoeken wat ik zoal wil eten en evt. koken en dan koop ik wat extraatjes en zo, gewoon voor de leut. Ik vind boodschappen doen leuk en lopend boodschappen doen vind ik nog leuker. AH is bij haar om de hoek, de jongens wilden wel mee er draaien daar tekenfilmpjes namelijk, dus iedereen gelukkig. Heerlijke boodschappen heb ik gekocht, ik had een kar vol. Gelukkig hadden we de buggy bij ons om alles op te zetten, anders is 500m. zelfs nog ver.
Nou, je voelt hem al aankomen: de wereldpas deed het niet…verkeerde code, nog een keer proberen, nee, verkeerde code, laatste keer. Dan maar de creditcard geprobeerd. Nee, verkeerde code. Nu moest er in mijn buidel gezocht worden naar de codes van de Handelsbankenpasjes. Er werd al een bediende geroepen om te helpen inpakken, ik werd roder en roder en verzekerde dat ik geld genoeg had om te betalen, hoor, maar ik kwam geloof ik niet erg geloofwaardig over. Achter mij stond een man met ook een volle kar en hij was heel aardig. Alle andere mensen werden snel naar andere kassa’s gedirigeerd. Ze keken me aan met lange blikken en ik kon zien dat ze dachten: “Eindelijk zie ik er eens een in het wild. Ik heb gelezen dat een hoop mensen met de crisis gewoon hun oude uitgavenpatroon handhaven tot ze helemaal niet meer kunnen betalen. Dit is er dus zo een. Moet je zien wat een volle kar, tssss”…
Ik haal mijn buidel binnenstebuiten, achterstevoren, maar alleen de code van de creditcard komt tevoorschijn. Toch te klein opgevouwen…. Ondertussen hebben ze mijn boodschappen al uit de kassa gehaald en achter gezet, “dan kan ik rustig zoeken”.
Er staat daar ook een automaat, dus ik probeer met de Handelsbankencreditkaart geld uit de automaat te krijgen….WORDT MIJN CREDITCARD INGESLIKT!!!!!, mijn gloednieuwe creditcard waar ik de code van gevonden heb!! Ik had thuis nog wel even gekeken natuurlijk welke code bij welk pasje hoorde, dat lukte nog wel. Ik zeg tegen die man die achter mij was en ondertussen net afgerekend had “Nou eet hij mijn hele creditcard op!!” De mensen die mij kennen, weten dat ik nogal felle ogen heb. Zegt die man geschrokken: “Daar kan ik toch niks aan doen mevrouw!!!” Toen heb ik mijn dochter gebeld dat ze maar moest komen en betalen en dat ik het haar wel terug zou betalen. Terwijl zij zich gereed aan het maken was, probeerde ik voor de zekerheid mijn oude Rabobankpasje eens en tot mijn verbazing deed die het gewoon! Dus nu heb ik de hele vakantie met contant geld betaald. Ik nam gewoon 250 Euro op en dan betaalde ik alles contant iedere keer, zelfs benzine. Bij de Rabobank bleek het volgende: ik heb TWEE sets pasje en creditcard met ieder een eigen pincode! Niet geweten, nooit geweten! In ieder geval is het nu in orde. De tweede set – met wereldkaart – is teruggetrokken en mijn pinpas kan ik gewoon nog gebruiken, want die hoorde bij de andere set. De nieuwe code voor de creditcard is ondertussen hier aangekomen. Volgende keer als ik in Nederland ben kan ik hem weer gelijkmaken aan de pincode van de pinpas.
Bij de Handelsbanken krijg ik – opnieuw – een nieuwe pinpas en een nieuwe creditcard met twee nieuwe pincodes. Ben ik even blij dat ik die andere nog niet uit mijn hoofd geleerd heb….

Het levende bewijs!


Het helpt echt als je je hart lucht op je blog!

Nu hier vanmorgen gaat het alweer een stuk beter met me. Ik heb prima geslapen, alleen nog even kort gechat midden in de nacht, toen mijn dochter in Nederland wakker werd. Om te bewijzen dat het goed met ons gaat, volgt hier een piepklein leuk wetenswaardigheidje over Colombiaanse gewoonten. Toen ik vorig jaar in Mexico was, had ik er al van gehoord. Ze gingen dan met een auto vijf uur rijden naar de VS en kochten dan daar kerstcadeautjes en kleren omdat dat zoveel goedkoper is dan in eigen land. Bovendien is er meer keus..
Wij kregen bezoek van een andere Prof hier in Bogota, een Colombiaan. Hij was het weekend alleen met zijn kinderen, omdat zijn vrouw met drie vriendinnen naar Orlando, Florida was met ieder twee grote lege koffers, die ze vol mee terugbrengt met kerstcadeaus en kleren voor een heel jaar! Alles is daar vijf keer zo goedkoop als in Colombia. Het is een vliegreis van drie uur en dan delen ze met zijn vieren een hotelkamer. Als wij een vliegreis van drie uur zouden maken, zouden we in Moskou zijn of in Lissabon! Rome is maar twee uur vliegen, maar het zou toch niet in je hoofd opkomen om daar te gaan winkelen? Alles is zó goedkoop in de VS dat ze de kosten van de vliegreis en het hotel er met gemak 5x uithalen!
Leuk verhaal? Dan heb ik ook nog een mooi plaatje voor jullie van het uitzicht van onze kamer. De avondzon zette de gebouwen tegenover ons in een hele gele glans. Ik heb het snel op de foto gezet, want de zon gaat hier razendsnel onder, volkomen anders dan in Zweden.

Met de Kerst zijn we hier wel weg, denk ik….

De datum dat we weg kunnen is weer opgeschoven. We kunnen in ieder geval niet tot dinsdagavond weg (jullie vroege woensdagochtend). Nadat ik mijn laatste logje heb geschreven, is er weer het één en ander gebeurd. Het ziekenhuis hier vond het werkelijk te gek voor woorden. Hier in Colombia zijn het echte familiemensen en ze kunnen zich niet voorstellen dat een verzekeringsmaatschappij zó handelt. Met name de longarts, die het van de verpleging hoorde, was zeer verbolgen. We kregen dus een meneer Rodriquez aan ons bed die kwam vragen hoe dat nou zat precies en wat hij kon doen om de boel vlot te trekken. Terwijl we spraken, werd hij gebeld door de verzekeringsmaatschappij. Het probleem was het volgende: Er moet een dokter mee met Leo de hele reis, maar op het ogenblik heeft de verzekeringsmaatschappij geen dokters beschikbaar. Opeens hoorden we hem tot onze verbazing zeggen dat hij Leo wel wilde begeleiden. Hij zei dat hij weliswaar op het ogenblik deze functie had, maar dat hij arts was en aan dit ziekenhuis verbonden en dat hij het hele dossier van Leo gelezen had. Wij waren natuurlijk helemaal blij! Hij werd ook geaccepteerd, maar toen kwam het volgende probleem. Als Columbiaan heb je een visum nodig voor Europa en dat heeft hij niet. Maar, zei hij, hij kende de Nederlandse consul, ze hadden eerder met elkaar te maken gehad over andere Nederlandse patiënten en het was een soort vriend van hem. Terwijl hij dat uitlegde aan Leo, had ik razendsnel het tel.nummer opgezocht op Itnernet en kon ik hem dat zo overhandigen. Hij zou er meteen mee aan de slag gaan zei hij en hij verdween. Het was toen kwart over elf. Om drie uur kwam hij terug en vroeg of wij al iets van de verzekering hadden gehoord. Dat hadden we niet. Hij was met de Ambassade in contact geweest, maar die sluit om 1 uur voor het weekend en omdat het maandag hier een Nationale feestdag is, gaat hij pas dinsdagochtend weer open. Rodriguez heeft dan om 8 uur een afspraak op de Ambassade en krijgt dan een visum zodat we ’s avonds kunnen reizen. Er zit echter een addertje onder het gras. De luchtvaartmaatschappij moet 24 uur van te voren toestemming verlenen dat Leo met zuurstof aan boord kan en de dokter heeft de tickets en die toestemming nodig om op zo’n hele korte termijn een visum te krijgen. Als nou de verzekering alleen maar de tickets uitschrijft als dat visum in orde is, dan gaan er nog een paar dagen overheen, want dan kan er geen spoedprocedure opgestart worden bij de Nederlandse ambassade. Al we morgenochtend nog niks gehoord hebben, gaan we er weer achteraan bellen, tenminste mijn dochter L_onneke, want die toestemming moet dus maandagavond op zijn laatst gegeven zijn. Anders wordt er dinsdagavond niet gereisd. Het heeft op de een of ander manier toch rust gegeven hoe erg ik het ook vind om hier nog een paar dagen te zijn. Straks ga ik ondergoed kopen, want we kunnen hier mondjesmaat wassen. Gisteren toen het eenmaal bekend was, ben ik naar de supermarket gegaan en heb allemaal lekkere kleine hapjes gekocht. Daar snoep ik dan af en toe van. We krijgen dagelijks bezoek van onze vriend Bart. Gisteren kwam hij met een collega die wij ook kennen en ze brachten een primula in een potje mee!
Straks verder…

Never a dull moment, zullen we maar zeggen..

Nu werden we vanmorgen weer opgeschrikt door iets nieuws! Leo gaat de hele weg onder medische begeleiding, maar ik mag niet mee! Althans: zo voelt het. Omdat het over een zakelijke verzekering gaat vanuit de universiteit, hebben ze niks met mij te maken en wordt mijn terugreis helemaal niet gedekt en ook niet geregeld. Wat hun betreft, kan ik gewoon vanavond mijn oorspronkelijke vlucht nemen en Leo doodziek in Colombia achterlaten. Na wat paniekerige telefoontjes en mailtjes hebben we nu de verzekering zo ver dat ze gaan PROBEREN mij op dezelfde vlucht te krijgen en dan hebben ze creditcardgegevens nodig. Weet je, wij hebben wel eens uitgererekend wat een premie kost om een reisversekering af te sluiten en we hebben geconcludeerd dat wij nu al deze hele reis aan premie betaald zouden hebben, als we altijd een reisversekering zouden hebben afgesloten. Tant pis! Ondertussen hebben we nog wat ijzers in het vuur voor het geval ze het toch niet willen regelen.
Het ziekenhuis heeft een speciale afdeling voor gevallen waarin de verzekering moeilijk doet, onze vriend Bart, die hier woont en vloeiend Spaans spreekt, heeft een voetbalmaatje die op de Nederlandse ambassade werkt en hij kijkt of die wat kan doen en wij kunnen natuurlijk ook nog rechtstreeks weer met de verzekering bellen, een woedende baasbraal is niet te versmaden namelijk.
Het was precies wat Leo nodig had, niet dus. Nadat we gisteren gehoord hadden dat we niet op vrijdag konden reizen, was zijn bloeddruk al flink omhooggegaan en heeft hij een kwartier liggen hoesten. Vanmorgen heeft hij drie happen ontbijt door zijn keel kunnen krijgen, thats all. Ik hou jullie op de hoogte…

Nog even snel een terugreis voor Leo geboekt…

Leo’s terugreis van Amsterdam naar Linköping is ook geschrapt, omdat hij niet heen gegaan is. Snap jij het, snap ik het. Ik heb dus maar vanavond een nieuwe terugreis geboekt. Een enkele reis was 800,– Euro en een retour 198,–, Zelfs als hij dus niet op komt dagen op 17 december naar Amsterdam, is de vlucht gewoon 600, Euro goedkoper. Snap ij het, snap ik het….
Zijn reis van Bogota naar Frankfurt zou hij daar verzorgen. Wat een ellende, wat een nasleep. Dan woon je toch ineens een heel eind weg als er zoiets gebeurt…. Morgen vertrek ik , ik heb het heerlijk gehad hier met al mijn kinderen en kleinkinderen. Vandaag zijn we nog naar de Efteling geweest. Het was er prachtig, sprookjesachtig herfstig. Een ander hoogtepunt was dat ik eindelijk Haar met haar bevelvoerder en haar Daltons heb ontmoet! Geweldig hoe vertrouwd het is om de kinderen, de katten en de hond in het echt te zien en al meteen met iedereen vertrouwd en goede vrienden bent. Ik heb met mezelf afgesproken dat ik iedere keer als ik in Nederland ben, naast mijn eigen familie 1 blogrelated afspraak maak. Dat kan ik net behappen qua jachtigheid. Ik verkies altijd kwaliteit boven kwantiteit, dat deed ik ook toen ik nog behandelde. Als ik een kind of volwassene eenmaal in behandeling had, deed ik mijn uiterste best om het karwei te klaren. Daardoor kon ik niet altijd zo veel kinderen tegelijk behandelen en ook niet onderzoeken, maar dan deed ik dat ook grondig.
Mijn boardingcards zijn uitgeprint en de koffers gepakt. Ik laat er een thuis en die komt mijn dochter me aanreiken op 12 november als we over Schiphol terugreizen. Jullie horen weer van me als ik in Colombia ben en als ik een nieuwe oplader voor mijn fototoestel heb gekocht, want die kan ik niet bij mijn bagage vinden en mijn batterij is leeg. Zodoende hebben jullie geen prachtige foto’s van prachtige kinderen in de Efteling en zo. Jullie horen dus in ieder geval, maar we moeten even afwachten of jullie ook van me zien.

Update over Leo’s reis….

Omdat ik nog gasten had zaterdag, kon ik niet het hele verhaal vertellen. Ik heb bij elkaar wel vier uur aan de telefoon gezeten. Het vliegtuig van Amsterdam naar Frankfurt vertrok om elf uur. Voor die tijd moest ik ze bereiken om te vertellen dat Leo weliswaar niet van Amsterdam naar Frankfurt vertrok, maar wel van Frankfurt naar Bogota. Daartoe moest ik contact opnemen met de desk van Lufthansa op Schiphol. Eerst googlen natuurlijk en dan krijg je tig mailadressen, maar geen telefoonnummers. Toen ouderwets geprobeerd met telefoongids.nl en ja hoor: een 0900-nummer! Daarmee kan je niet uit het buitenland bellen. Toen heb ik de desk van Schiphol gebeld, maar die konden niets voor me doen. Na een poosje soebatten en dwingen om met me mee te denken, gaven ze me een telefoonnummer van Avia of zo. Ik bellen “Nee mevrouw, u zit hier helemaal verkeerd. Wij hebben niets met Lufthansa te maken. Kunt u de desk van Schiphol niet bellen?” Ja, die hadden me naar haar doorverbonden. Ik weer de Schipholdesk gebeld. Ik kreeg iemand anders en die gaf me het nummer van Lufthansa hoofdkantoor. Daar kreeg ik 10 minuten lang in gesprek.. Ondertussen was het kwart voor elf. Toen kreeg ik ineens het lumineuze idee om mijn dochter in Nederland te bellen. Zij heeft onmiddellijk gebeld, maar tegen de tijd dat zij contact had, was het vliegtuig al bijna vertrokken en Leo was van de passagierslijst geschrapt. Het enige wat die mevrouw kon doen, was een aantekening maken dat hij geprobeerd had te cancelen, maar dat dat niet op tijd gelukt was. Ik was daar niet tevreden mee en o, wat kreeg ik gelijk! Toen ben ik dus met Lufthansa in Frankfurt gaan bellen. Gelukkig hadden die wel een gewoon nummer. Na wat gepuzzel vond ze Leo’s naam nog op de lijst voor Bogota staan als ‘no show’ Dat betekent dat je niet bent komen opdagen. Het kon hersteld worden, maar dan moest hij zelf naar het ticketbureau gaan en het een en ander bijbetalen + luchthavenbelasting. Ze wist niet precies hoeveel dat was, anders had ik het ook vanuit hier kunnen betalen. Om 10 over een belde Leo dat zijn vlucht naar Colombia inderdaad gecanceld was, of althand zijn plaats en dat hij nu in de rij stond voor het ticketbureau….. Het enige wat ik daarna kon doen was bidden….
Uiteindelijk belde hij me om 12 minuten over half drie, vlak voor het vliegtuig vertrok. Hij zat net en was als ALLERLAATSTE passagier naar binnen gegaan op een noodticket. Omdat ik alle toeters en bellen had opengetrokken, stond er daar ergens dat het zijn schuld niet was of zo. Ze hadden geen tijd gehad om het uit te zoeken en een noodticket gemaakt. Wel was hij zijn mooie gangpadplaats kwijt, want die was al een een ander gegeven en dus moest hij ergens in het midden zitten.
Om een uur of zes vanavond belde hij, dat hij goed was aangekomen en zich gewoon geconcentreerd had zodat hij tot rust gekomen was. Helaas is zijn koffer er nog niet, maar daar wisten ze van en hij komt waarschijnlijk vanavond (bij hem vanavond) aan en wordt dan naar het hotel gebracht.
PFOE……
Toen ik gisteren mijn gasten wegbracht, zat diezelfde juffrouw van de KLM er nog. Ik heb haar verteld hoe het was afgelopen en dat KLM een claim tegemoet kan zien van de kosten die we hebben moeten maken… Toen kreeg ik een compensatiebon van 50 Euro, tjonge, jonge, ik heb bij elkaar wel meer dan 1000 Euro schade! Ik hoop dat Leo het terugkrijgt van de Uni…
Nou en hierna komen er alleen nog maar leuke logjes, over de SCHITTERENDE herfst hier en dat ik zo’n leuke week gehad heb met mijn vriendin en haar kinderen en over dat ik – dinsdag al – naar Nederland kom en de volgende dinsdag naar Bogota vertrek, hopelijk zonder al te veel strubbelingen.