Categorie archief: bureaucratie in Zweden

Geschiedenis

Het volgende stukje heb ik een tijd geleden geschreven en nooit gepubliceerd. Het was niet af, maar nu weet ik helemaal niet meer hoe ik het af wilde maken. Ik geloof dat ik er nog bij wilde schrijven dat hier in Zweden het feodale tijdperk nooit van de grond is gekomen, want dat kwam met het katholicisme mee en dat kwam zo laat hier in het Noorden, dat vlak daarna de pest al uitbrak. Daarna was er een te kort aan arbeidkrachten en kregen de boeren meer macht. De lage status van boeren is bij ons eigenlijk altijd blijven hangen en hier in het Noorden is het gewoon een gerespecteerd beroep. Je komt hier ook gewoon op de radio omroepers tegen die plat of dialect spreken. Dat zou in Nederland niet kunnen. Toen ik logopedie studeerde, sprak men nog van Algemeen Beschaafd Nederlands, alsof men niet beschaafd was als men dat niet sprak. Die term is nu vervangen door Algemeen Verzorgd Nederlands, maar dat is een niet veel betere term….
Hier komt mijn stukje:
Oh jongens, wat ben ik van geschiedenis gaan houden! Hoe langer ik leef, hoe meer ik van geschiedenis ga houden en hoe meer geschiedenis ik meemaak.
Zo hebben ze vastgesteld dat verjaardagen vieren goed is voor de gezondheid. Het is statistisch bewezen namelijk dat die mensen die de meeste verjaardagen op hun naam hadden staan, het oudst werden…..
In de Bijbel wordt gewaarschuwd over de gevolgen van zonden tot in het derde geslacht. Ik heb ontdekt dat dat voor alle gewoontes en zienswijzen geldt die we met de paplepel kregen ingegoten.Je denkt dat zaken heel lang geleden zijn gebeurd en dat die geen invloed meer hebben op de mensen, maar dat is beslist niet waar.

Het feit dat de Romeinen niet verder zijn gekomen met overwinnen dan tot de Rijn, heeft tot de dag van vandaag tot gevolg dat de boerderijen bijvoorbeeld in Limburg en Brabant een andere vorm hebben dan in de rest van Nederland, dat de Brabanders en Limburgers een andere volksaard hebben, dat het katholicisme daar gebleven is na de reformatie en dat het boven de Rijn op verzet stuitte (met de Romeinen meegekomen en dus veel meer opgedrongen aan koppige Friezen en Hollanders). En waarom denken jullie dat de fornuizen van tegenwoordig nog steeds de vorm hebben die ze altijd hadden? Omdat ze vroeger heel vroeger door een vuur verwarmd werden. Tegenwoordig hebben een aantal mensen hun oven op een andere plaats, maar er zijn beslist ook nog een heleboel ovens onder de gaspitten of electrische platen, zodat je je rug bijna breekt als je je brood uit de oven moet halen.
Toen ik naar Zweden kwam, ben ik me nog veel meer bewust geworden van de grote invloed die geschiedenis op onze volksaard, op onze gewoontes heeft. Als je in een vreemd land gaat wonen, besef je natuurlijk dat je de taal niet spreekt in het begin. Wat ik me pas veel later realiseerde was, dat je ook in een land komt te wonen met eigen gewoontes, met een eigen kijk op de mensheid.Die gewoontes en manier van reageren is niet zomaar uit de lucht gevallen, dat is gevormd door geschiedenis, door gebeurtenissen die de mensen dwongen om op een bepaalde manier te reageren. Dat blijft voortleven in de volksaard.

Ik geloof dat ik er nog bij wilde schrijven dat hier in Zweden het feodale tijdperk nooit van de grond is gekomen, want dat kwam met het katholicisme mee en dat kwam zo laat hier in het Noorden, dat vlak daarna de pest al uitbrak. Daarna was er een te kort aan arbeidkrachten en kregen de boeren meer macht. De lage status van boeren is bij ons eigenlijk altijd blijven hangen en hier in het Noorden is het gewoon een gerespecteerd beroep. Je komt hier ook gewoon op de radio omroepers tegen die plat of dialect spreken. Dat zou in Nederland niet kunnen. Toen ik logopedie studeerde, sprak men nog van Algemeen Beschaafd Nederlands, alsof men niet beschaafd was als men dat niet sprak. Die term is nu vervangen door Algemeen Verzorgd Nederlands, maar dat is een niet veel betere term….
Dat dat laatste stukje er twee keer staat is geen vergissing. Het hoort eronder, maar ik heb het nu geschreven, dus staat het er twee keer.

Vreemde Zweedse gewoonten (VZG) aflevering 64 2/3

Als ik zo eens op Facebook surf, kom ik veel verhalen tegen over de crisis in Nederland. Er wordt gemopperd gescholdenop de regering en allerlei alarmerende verhalen over het consumentminderen worden met de regel maat van de klok geplaatst. Ik begrijp dat een aantal mensen het echt moeilijk heeft en ik zal de laatste zijn om daar schamper over te doen, maar het soort berichten als: ‘de mensen kopen vooral minder snacks en kant en klaar maaltijden en jongeren bezuinigen vaker op hun vakanties’, helpen me nu niet echt om ach en wee te gaan lopen roepen. Nu ik al een tijdje uit Nederland weg ben, valt het me steeds meer op dat er in Nederlanderg veel geklaagd en gescholden wordt. Ik geloof dat het nog het meest Nederlands is om op Nederland af te geven.
Hier is helemaal geen crisis. De huizenprijzen stijgen nog steeds en er worden soms gewoon 125 ingenieurs gevraagd bij een bedrijf dat uitbreidt. Toch zijn de Zweden over het algemeen niet echt rijk, maar het vangnet werkt wel. Het zwangerschapsverlof is hier 14 maanden en dat mag door vader zowel als door moeder worden opgenomen of een deel daarvan. Bij de aanname van personeel hoeven de jonge vrouwen ook niet bang te zijn dat ze niet aangenomen worden te worden, want voor je het weet neemt de man het verlof op en zit je een jaar zonder je werknemer. Het vicariërschap (vervanger) is hier dan ook een gewaardeerd beroep. Je zit zomaar 1 jaar op dezelfde plek als vervanger. Doordat de voorwaarden zo gunstig zijn zie je hier iets vaker jonge moeders dan in Nederland heb ik het gevoel. Je carrière komt niet in gevaar als je een kind krijgt.
De Maatschappij hier is veel meer geautomatiseerd. Alles loopt via de computer. Wij betalen geen voorschot op ons electrisch of water. Wij krijgen gewoon de tiende van de maand een rekening over wat we de maand ervoor verbruikt hebben. Het vuilnis wordt gewogen op de vuilniswagen als ze het op komen halen. Je krijgt een rekening over dat gewicht. Alles wordt natuurlijk automatisch ingehouden, maar dan weet je wat je betaalt. Onze vuilnisbak wordt te klein. Leo heeft iedere dag 4 grote stijve plastic zakken van het dialyseren en dat heeft tot een verdubbeling van ons vuil geleid. Ik zag bij de winkel een vuilnisbak te koop, maar ik wist niet of die dan ook gewogen kon worden. Dus ik heb netjes gebeld (ik kan dat tegenwoordig, maar de angst is er nog steeds) en gevraagd of dat kon, waarop ze zei dat ze alleen vuil ophaalden in hun eigen vuilnisbakken. Toen ik uitlegde dat onze vuilnisbak te klein was geworden, keek ze even in de computer en ze zag zomaar dat we de kleinste maat hebben. “U krijgt een vuilnisbak die 2x zo groot is, mevrouw. Ze komen hem een dezer dagen omruilen. En inderdaad: gisteren stond er ineens een twee keer zo grote vuilnisbak! Ik geloof dat ik er een tientje voor moet betalen, nou, als dat alles is….
Ook is zonder problemen mijn nieuwe modem opgestuurd door de telefoonmaatschappij. Ik had gebeld of de storing bij hun lag en dat was niet zo. Het modem werd opgestuurd met een zogenaamde retourdoos. Het is de bedoeling dat ik het oude modem met diezelfde doos terugstuur, zonder kosten dus. Fantastisch! (Vind ik dan hè, is dat erg on-Nederlands?). Het aansluiten was een fluitje van een cent. Ik heb gewoon iedere stekker van het oude modem op precies dezelfde plaats in het nieuwe modem gezet.. Ik ben alleen mijn mooie domeinnaam kwijt. Ik heb nu een combinatie van cijfers en letters. Maar de techneut komt en die kan mooi mijn naam herstellen
Het laatste wat ik jullie niet wil onthouden is mijn nieuwe tuinman. Nou ja man…. het is de buurjongen van 13 die wat bij wil verdienen in de zomer. Ook al is hij dertien: hij is flink potig voor zijn leeftijd. Ik heb met hem afgesproken dat hij iedere dag twee uur in de tuin werkt, hij mag zelf het tijdstip bepalen. Ik heb een lijstje met zaken die gedaan moeten worden en die te zwaar voor mij zijn, vooral veel bukken met zware dingen in mijn handen, gaat me niet meer zo goed af. Dus begint hij iedere ochtend om acht uur. Gisteren hadden we zomaar ineens een regendag en ik versliep me ook nog. Het was grauw en grijs en regende echt pijpestelen. De vuilnisman moest komen en ik was vergeten het vuil buiten te zetten en dat is nogal veel zoals ik net heb uitgelegd. Ik rush in paniek naar buiten om een uur of negen, staat daar onze buurjongen gewoon te werken in de stromende regen met een pet op en een regenjas aan, dat wel. Ze hebben allemaal van die pakken met de laarzen er al in en mutsen en petten en zo. Ze leggen hier ook hun babies en peuters gewoon buiten te slapen, ook in de winter (Ze zorgen natuurlijk wel dat ze niet nat worden). Wat dat betreft zijn het nog echte Vikingen, kunnen wij nog wat van leren.
Dus van die dingen, van die dingen. Het volgende logje gaat over mijn groene smoothies, doen jullie er al aan?

Een babyquiltje met hobbels en bobbels en de laatste hobbel moet nog genomen worden…

Toen mijn vrienden in Uppsala twee jaar geleden aankondigden dat zij een baby zouden krijgen, beloofde ik hun dat ik een quiltje voor ze zou maken. Destijds ging dat nog met de hand en duurde maanden. Ik begon er enthousiast aan, maar ik raakte verslaafd aan Farmville. Op een gegeven moment zat ik meer dan 5 uur per dag op mijn twee later zelfs vier boerderijen en zaaide, plantte, haalde oogsten binnen en voederde mijn dieren. Tegen de tijd dat hun baby geboren was, was ik nog niet veel verder met de quilt. Toen heb ik maar een ander cadeautje gekocht. Ondertussen heb ik mijn boerderijen cold turkey verlaten om er nooit meer terug te keren heb ik een naaimachine en ik ben nu in 1\10 van de tijd klaar met een quiltje. Toen ze dus in de herfst aankondigden dat ze weer een baby verwachtten, heb ik opnieuw beloofd dat ik nu echt echt echt een quiltje zou maken. Toen ik de laatste keer in Nederland was, heb ik stof gekocht en heb het quiltje in elkaar gezet. Toen ik met quilten zou beginnen, was het ondertussen bijna Kerstmis. Ik heb het quiltje met de afdekstroken en een ander quiltje wat ik ook zou maken voor een andere baby, in een dekbedhoes gedaan en weggelegd. In het naaikamertje zouden namelijk logé’s komen. Daarna had ik het een tijdje druk met Kerst- en Nieuwjaarsvisite en de opstart van mijn werk. Half januari begon ik aan het eigenlijke quilten van het dekentje. Er was echter iets mis met mijn naaimachine. Iedere keer als ik begon te quilten, brak de draad na vijf tot tien centimeter. Wat ik ook deed – de spanning veranderen, draad en onderdraad opnieuw aanspannen, andere naald , heel de naaimachine schoonmaken van binnen enz. – iedere keer was het weer mis. De draad begon te rafelen en brak dan. Ten lange leste ben ik dus met mijn naaimachine naar de winkel gegaan. Het afdekplaatje liet ik per ongeluk thuis liggen in een plastic zakje. Dat had ik nu niet moeten doen, want daar zat het euvel. Er was een braampje ontstaan op het afdekplaatje en de draad schuurde langs dat braampje en brak vervolgens. Weer een dag kwijt op(en een hoop gesjouw voor niks) voor ik het plaatje kon brengen. De naaimachineman heeft het keurig geschuurd en gepolijst en daarna deed mijn machine het fluitend. Natuurlijk was ik met dat geintje weer drie dagen verder, maar het kostte gelukkig niets. Binnen no time had ik het quiltje vervolgens klaar en kon de rand eromheen genaaid worden. Ik ben zo blij dat ik dat geleerd heb op een echte cursus quilten, zo mooi met schuin verlopende naden, zodat je geen dikke overgang hebt tussen de stroken. Maar hier dook het volgende probleem. Ik miste een strook en dus was mijn afwerkrand te kort! Alles overhoop gehaald zelfs onder het logeerbed gezocht, maar de strook was en bleef weg! Midden in de nacht bedacht ik, dat ik dan maar de quiltwinkel moest bellen of ze een strook wilden opsturen. Ik wist ook niet zeker of hij hier was kwijtgeraakt of dat ik hem in de winkel per ongeluk had vergeten mee te nemen. Zo’n strook is zo in een envelop gedaan en opgestuurd natuurlijk, alleen: hoe leg je door de telefoon de precieze kleur en stof uit? De volgende morgen heb ik het nummer opgezocht en ik bedacht dat ik nog eenmaal zou zoeken voor ik hun zou bellen. En daar kwam hij tevoorschijn, helemaal onderin de dekbedhoes achter een plooi! Eindelijk kon ik mijn quiltje afmaken en opsturen. Omdat ik op het ogenblik niet bij Leo vandaan kan en hem dus niet kan brengen 350 km. verder, heb ik een prachtig pakketje gemaakt met nog wat extra dingetjes en alles opgestuurd. Het was een tamelijk grote en volle doos geworden uiteindelijk. Omdat het hoofdcadeau voor de baby was, heb ik hem aan haar geadresseerd. Bovenin had ik een briefje geschreven dat ze hem voor Skype moesten uitpakken met mij.
Vanmiddag belden ze. Ik ging er eens goed voor zitten, maar toen kwam de aap uit de mouw: ze hadden het pakket niet meegekregen! De baby kan zich niet identificeren met haar persoonsnummer en voornaam. Dat wil zeggen: ze heeft wel een persoonsnummer, maar heeft nog geen identiteistskaart met haar voornaam gekoppeld aan dat persoonsmummer en die moeten ze nu eerst aanvragen voor ze het pakket krijgt… Had ik al eens gezegd dat Zweden verschrikkelijk bureaucratisch is? Ik kan van hieruit de naam van de geadresseerden veranderen, maar dat kost 200 Kroon (24 Euro) en dat vind ik echt een beetje overdreven, de verzendkosten zijn hier zo al hoog genoeg. Mijn vrienden hebben dus nu maar in arren moede een identiteitskaart voor hun dochter aangevraagd en dan maar hopen dat die binnen 14 dagen wordt afgegeven, anders wordt het pakket teruggestuurd…..
Nu willen ullie natuurlijk foto’s zien! Vooruit dan maar, hij is in het echt toch veel mooier….
In de breedte:
quilt1
In de lengte met een stukje achterkant:
009quiltmet achterkant
détail blad:
detail blad

Over hypotheekrente en het leven als werkende vrouw

Had ik jullie wel eens verteld dat ik verschrikkelijk eigenwijs ben? Of althans, meestal vinden anderen mij eigenwijs, maar soms vind ik het zelf ook wel.

In de kerstvakantie heb ik weer eens met de kinderen over het aflossen van de hypotheek gepraat en of je dat nu wel of niet moet doen. Iedereen zegt altijd dat het veel goedkoper is om je hypotheek niet af te lossen en ik ben een andere mening toegedaan. Ik wilde daar een logje over schrijven. Ik had een hele berekening gemaakt om te bewijzen dat het WEL goedkoper is om af te lossen. Dat duurde een hele tijd, want ik kan niet zo goed rekenen. Uiteindelijk had ik uitgerekend dat het 1000 Euro scheelde op tien jaar als je eerst een buffer met spaargeld opbouwt voor onverwachte problemen en als je je huis niet snel verkocht krijgt. Ik ben uitgegaan van het sparen van 100 Euro per maand na het opbouwen van je buffer en dan eens in de twee jaar 2500 Euro aflossen. Die 1000 Euro viel me al tegen. Ik had verwacht dat het meer was. Ik vertelde dat zo tegen Leo en toen vroeg hij of ik ook had meegerekend dat je dan van je eigen geld het huis betaalt en dat je het anders opspaart…. Gelukkig voor mijn ego en al het rekenwerk dat ik had gedaan zei hij dat het wel IETS scheelt, maar niet zo heel veel.
Mijn tweede eigenwijzigheid was dat ik zo fanatiek NIET werkte. Nu moet ik wel zeggen dat de mensen die vinden dat je niks waard bent als je geen betaalde job hebt, beslist geen gelijk hebben. Mensen met kinderen die hun kinderen opvoeden en het huishouden en alles ernaast tot een vak maken, hebben wel degelijk een baan, ook al krijgen ze niet betaald. Ik maakte een baan van mijn huis, mijn naaiprojecten en mijn tuin en ik vond het echt een volwaardig bestaan
Maar jongens: wat is het LEUK om weer met kinderen bezig te zijn, om weer projecten op stapel te zetten, mijn hersens te breken over hoe ik dit kind met dit karakter en deze ontwikkeling zo goed mogelijk kan begeleiden (in Nederlands dan op dit moment) op weg naar zelfverwerkelijking. Want dat is wat je doet als je met kinderen omgaat, altijd! En het scheelt echt dat je ervoor betaald krijgt, gek genoeg. Ik heb alleen wel een pokkehekel aan die administratie, uren schrijven, afstanden opnemen tussen scholen, parkeertickets bewaren, bonnen bewaren voor aankoop van materiaal -Ik heb een heus budget van 80 kroon per leerling (bijna 10 Euro) – enz enz. Niks voor mij. Ik loop nu al tegen de drempel op dat ik moet mailen en bellen in het Zweeds naar de scholen en dat ik na de eerste week mijn schema al een beetje moet veranderen omdat een van de kinderen in een groepje niet kan op een bepaalde dag.
Afgelopen week heb ik drie groepjes opgestart en er komen er nog twee bij.
De range is van kinderen van vier (individueel) die uitstekend Nederlands praten of helemaal niet tot een achttienjarige Middelbare scholier die Nederlands als tweede moderne taal in haar vakkenpakket opneemt en daar ook punten voor krijgt. Daartussen zitten kinderen die bijna geen Nederlands spreken en kinderen die het wel spreken maar absoluut geen idee hebben hoe je het schrijft of niet weten welk lidwoord bij een woord past (in groepjes van drie, vier en vijf kinderen). Er zitten kinderen bij die nog heel actief met Nederland bezig zijn en kinderen die minder gemotiveerd zijn. Als iedereen die uiteindelijk belangstelling bleek te hebben, ook nog een formulier invult, heb ik 14 kinderen in mijn pakket. Dat is vijf meer dan ik opgegeven had gekregen. De scholen moeten de ouders attent maken op het modersmålproject en de formulieren naar de gemeente sturen. Een aantal scholen heeft dat niet gedaan, terwijl deze kinderen wel modersmål willen krijgen (of hun ouders willen dat)
Wat heb ik er nu een spijt van dat ik mijn praktijkmateriaal allemaal heb weggegeven toen ik naar Zweden verhuisde! Ik heb dringend behoefte aan plaatjes voor zinsbouw en plaatjes waarop handelingen staan uitgebeeld bijvoorbeeld. Dan kan je met een spelletje die werkwoordvervoegingen in alle tijden erin rammen. Ik ben al op zoek geweest naar Twister, maar nog niet gevonden. Ik denk dat ik ook maar zo’n klein trampolinetje koop, dat is niet al te moeilijk mee te nemen. Het zal er wel op uitdraaien dat ik mijn materiaal zelf moet gaan maken met een lamineermachine met plaatjes van het Internet afgehaald. Verder ben ik naarstig op zoek naar Nederlandse kinderliteratuur. In het ergste geval neem ik genoegen met nederlandsTALIGE literatuur, maar eigenlijk wil ik dat het ook door een Nederlander of Vlaming is geschreven en het allerliefst dat het in Nederland of Vlaanderen speelt.
Annie M.G. Schmidt is natuurlijk een must met al haar prachtige kinderboeken, Paul Biegel komt in aanmerking, De brief voor de Koning kan ik lezen en allerlei andere boeken van Tonke Dragt. Verder kunnen we de Thea Beckman boeken lezen. Daarna verval ik toch in Roald Dahl, De Hobbit en In de ban van de Ring en dergelijke. Heeft iemand nog een helder idee?
Volgende week begint mijn eerste geschiedenisproject. Mijn groepje van drie jongens van 10 en elf jaar, heeft unaniem de Watersnoodramp van 1953 gekozen.
Nou, jullie zien dat ik borrel van de ideeën, nu moet het alleen nog in een behapbare vorm gegoten worden en ik moet echt gaan opschrijven wat ik heb gedaan, want mijn fenomenale geheugen is enigszins aan slijtage onderhevig zo tegen mijn 65e jaar. Vorige week is mijn Nederlandse AOW-aanvraag de deur uitgegaan…….

Logeerhuisjesperikelen (3x woordwaarde)

Schreef ik het vorige logje over ons speelhuisje, deze keeer gaat het over het logeerhuisje. Het logeerhuisje is een flinke slag groter dan het speelhuisje. Er kan een tweepersoonsbed in en dan is er nog ruimte voor een kastje en om te lopen. Toen wij het huis kochten, was het logeerhuisje gebruikt als schuur. Het huisje stond op zes betonnen palen net iets boven de grond.
In het voorjaar van 2010, ben ik het gaan opknappen, dat wil zeggen schoonmaken en witten.


Zo zag het eruit nadat het gewit was….


Natuurlijk kan er geen water in het huisje zijn en dus ook geen WC, want dat zou ’s winters bevriezen, maar het is toch heel gezellig als het ingericht is met gordijnen, een kast, wat posters aan de muur en een bed..

Vorig jaar kwam het huisje scheef onder de sneeuw vandaan: het was van de paaltjes afgegleden….

We wisten niet zo goed wat we moesten doen. De tuin is te veel omsloten om een kraan door te laten. Zelf zijn we niet zo handig of hebben 10 familieleden ter beschikking om het huisje op te tillen. Bovendien was er nog een ander probleem waardoor het huisje een beetje achennebbish logeren was. Op de bovenste foto kan je zien dat voor de deur de composthoop ligt. Doordat ik nogal veel snoeiwerk had gehad in het voorjaar van 2011, was die composthoop helemaal volgestort en waren we verder gegaan op het stuk ernaast dat eigenlijk moestuin was. Maar omdat de bomen achterin de tuin waren gegroeid sinds 1990 toen het huis gebouwd was, lag de moestuin nu de hele middag in de schaduw. Er lag een hele berg takken daar, vermengd met onkruid en geknipt gras. Ik heb heel hard moeten zoeken naar foto’s ervan, want die neem je natuurlijk niet als iets lelijk is. Tenslotte heb ik er een gevonden:

Na een jaar bedenktijd en aarzelen, heb ik dit voorjaar maar eens de grote stap genomen om een tuinman te vragen. Ik doe dat altijd op gevoel en inspiratie en dat gaat eigenlijk altijd goed. Ik kijk op Internet naar de namen en de naam die me het meeste aanspreekt, bel ik.Toen de tuinman voor de eerste keer kwam, hebben we de hele tuin doorgelopen en alle knelpunten bekeken. We kwamen dus ook bij het huisje . Ik vroeg of hij ook zoiets aanpakte, maar dat ontkende hij. Maar, hij had wel een neef en die zou hij weleens vragen. Zo kwam ik dus aan Tobbe.
Tobbe heeft een geweldige daad verricht. Niet alleen heeft hij Het huisje op een stevige fundering van stenen gezet, maar hij heeft ook een drainering onder het huisje gemaakt en een regenpijp aan de voorkant gemaakt. Dat was nog niet alles: hij heeft het huisje op mijn verzoek ook anderhalve meter naar achteren gezet, zodat de tuin groter is! Omdat het huisje nu veel hoger staat heeft hij een plankier/trapje/terrasje gemaakt. Ondertussen heeft de tuinman alle compostgedoe en takken weggewerkt en de ‘moestuin’ geëgaliseerd en op de hoogte van het grasveld gebracht. Daarna heeft hij overal gras gezaaid en in 1 seizoen heb ik nu een grasveld waar eerst een woestenij was.

Met regenscherm boven en opzij. Ik ga nog een kast daar neerzetten, zodat iedereen zijn schoenen droog kan uitdoen en in het kastje zetten.



GRAS!!


Toen de tuinman enkele weken geleden weer eens op kwam dagen, liet ik hem trots het huisje zien, maar hij keek zuinig. De opening tussen de stenen van de fundering was te groot, vond hij. Er zouden wel eens grävlingen kunnen komen en daar een nest bouwen. Toevallig had ik op een puzzel voor de kinderen gezien dat dat dassen zijn. Ik werd erg enthousiast bij het idee dat ik dassen in mijn tuin zou krijgen, maar de tuinman kon mijn enthousiasme niet delen. Ik vertelde hem dat dassen in Nederland beschermd zijn en erg zeldzaam, maar dat is hier niet zo en ze mogen niet onder mijn huisje, want anders gaat mijn hele fundering eraanm zei hij. Teleurgesteld ging ik akkoord dat hij Tobbe zou bellen voor een oplossing. Tobbe verscheen al enkele dagen later en heeft overal gaas voor gezet….geen dassen in mijn tuin dus.

Maar dat is nog niet alles. In augustus (wanneer weet ik niet) komt de tuinman terug en gaat aarde storten en dan krijg ik een nieuwe border aan de zijkant van het huisje en de rest van waar nu stenen zijn komt ook aarde en daar wordt gras gezaaid en een paadje aangelegd van het huisje naar het gras. Het wordt MOOI!! Ik heb al vrouwenmantel uitgestoken (groeit hier in het wild) en ik heb nog jonge stokroosjes staan, die staan vast mooi tegen het huisje aan. Misschien zet ik er ook wel een vlinderstruik en natuurlijk lavendel. Dan moet er nog iets wits komen, misschien een wit struikroosje, of vingerhoedskruid, wit vingerhoedskruid JA dat is het of niet?! Zo mijmer ik nog wel even door…. Ik ben helemaal gelukkig!

Tobbe (3x)

Toen ik een paar weken terug met de tuinman de hele tuin bekeek om te bespreken wat hij eraan ging doen, kwamen we ook bij het logeerhuisje. Dat is afgelopen winter van zijn sokkel gevallen. Het stond op een aantal betonnen paaltjes en is daar scheef vanaf gezakt. Ik vroeg of hij er wat aan kon doen, maar dat beantwoordde hij ontkennend. Hij zei dat hij wel een neef had die misschien zou kunnen helpen. “Graag”, zei ik en hij beloofde dat zijn neef contact zou opnemen. OK, dit is Zweden, dus er gebeurde daarna helemaal niets. De tuinman kwam één dag en daarna een hele tijd niet. Ineens was hij er weer en voor ik hem in de gaten had, had hij al mijn moestuin en mijn composthoop van 20 jaar afgegraven en daar nieuwe aarde gestort en gras gezaaid. Daarna hoorde ik weer niks van hem.
Op een gegeven moment werd ik gebeld. Dat bellen en gebeld worden in het Zweeds, is nog steeds niet mijn sterkste kant. Ik hoorde iets van trädgard (tuin) en bij mij geweest, iets van byyg (bouwen) en toen hoorde ik gäststuga. Het was dus de neef van de tuinman en hij vroeg of hij langs kon komen. Hij moest toevallig in Sturefors zijn en kon makkelijk langskomen, meteen. Prima natuurlijk. Hij kwam en inspecteerde mijn huisje. Hij had nog nooit zoiets gezien zei hij en het hele huisje moest opgetild worden en dan moest het opnieuw gefundeerd worden. Ik zei dat waar het stond er geen kranen bij het huisje konden komen “Kranen?”vroeg hij. Hij zei vervolgens dat hij het gewoon ging optillen met een soort krik en dan boomstammetjes eronder ging leggen waarover hij het huisje dan zou kunnen rollen en dan kon hij de onderlaag verstevigen en een nieuwe ‘fundering’ aanleggen. ÖK, wanneer?’ vroeg ik. Dat kon hij niet beloven. Ik zei dat ik gasten kreeg op 12 juni en dat ik het dan graag af wilde hebben. Hij keek mij aan met een hoop boerenslimheid in zijn ogen en zei dat dat wel zou gaan lukken. Hij schreef meteen zijn telefoonnummer op en zijn naam . Tobbe heet hij. Afgelopen donderdag kwamen hij en zijn neef de tuinman hier de hele dag. De tuinman heeft een stuk grasveld omgeploegd (met de hand hoor!) en Tobbe heeft in zijn eentje mijn huisje opgetild met een lullig hand-hydraulisch pompje (een beetje uit de hand gelopen krik) en dat staat nu op allerlei balken en houten kratten. Er komt doek onder en dan grint en dan een soort onderstel.Het blijft zo hoog staan, heeft hij al aangekondigd, dus er moet een trapje naar de deur komen. Toen heb ik hem meteen gevraagd of hij er dan ook een klein voorportaaltje aan wil bouwen, zodat de gasten hun schoenen nog buiten uit kunnen trekken en in een kastje of zo stoppen wat naast de deur buiten komt te staan. Dat heeft hij beloofd, hij gaat dat volgende week doen, volgende week als ik in Nederland ben. Dat was een keer tobbe.
Verder heb ik erge last van mijn knie! Ik heb vanavond gewoon een paar uur geslapen, want als ik zat schoten de steken door mijn knie. Die knie is al een keer geopereerd toen mijn meniscus daar gescheurd was, dus ik vrees dat het vette slijtage is….. Dat was twee keer tobbe.
Twee, drie hele dagen heb ik nu in de tuin gewerkt. Het is hier ook schitterend weer en ik heb (samen met de tuinman) heel wat werk verzet. Ik heb mijn dahlia’s in de tuin gezet en mijn Cosmea en kattesnor uitgeplant. Mijn zonnebloemen zijn dit jaar allemaal mislukt. Er was er maar 1 opgekomen van de twintig die ik had gezaaid en die ene is bij het uitplanten dood gegaan. Nu hoop ik maar dat ze jonge zonnebloemen als plantjes verkopen in het tuincentrum, anders heb ik dit jaar geen zonnebloemen en dat kan natuurlijk niet in een geel Pippihuisje! Maar goed, ik kan dus niet in de tuin werken met handschoenen en zelfs soms niet met schoenen (dat gras voelt zo heerlijk onder je blote voeten) met als gevolg dat ik mijn voeten en ook mijn handen niet meer schoon krijg. Ik zit een keer per dag twee uur lang in de tobbe met Lush, allerlei andere reinigingsmiddelen en nagelborsteltjes , maar ik krijg ze niet schoon. Dat is dus drie keer tobbe. Morgen kom ik naar Nederland MET ROUWRANDJES ONDER MIJN NAGELS!

Wat overigens niet-tobbe is, is dat ik zowel aan de tuinman als aan Tobbe nog geen cent betaald heb! Toen ik er afgelopen donderdag over begon, zei de yuinman, dat hij gewoon een rekening zou sturen en als ik dan mijn persoonsnummer zou invullen, zou ik ook nog maar de helft hoeven betalen. De andere heft krijgt hij dan van de belasting uitbetaald. Je mag per jaar 50.000 Kroon gebruiken voor verbetering van huis en tuin en dan hoef je dus maar de helft te betalen. Dat geldt overigens alleen voor het arbeidsloon. De materialen moet je gewoon wel voor 100% betalen…..

Het wordt irritant en saai.

Een mens begint een blog om anderen over haar gevoelens en belevenissen te vertellen toch? Mijn gevoelens en belevenissen liggen op het moment allemaal in de lentesfeer. Ik heb een aantal prachtige foto’s van de tuin gemaakt. Dat is niet zo moeilijk, want de tuin is prachtig! Woest, maar prachtig…. Carefull what you wish for. Mijn hele leven wil ik al een huis met een grote tuin Nu heb ik dat en nu is de tuin te groot voor me…. Langzaam maar zeker verwildert hij. Ik heb nu een tuinman, maar ik weet niet of hij nog een keer komt….. Morgen komen twee jongens van de kerk me helpen en als tegenprestatie ga ik verse asperges voor ze koken. Voor de zekerheid heb ik ook nog frites achter de hand… Een aantal dingen zijn gewoon te zwaar voor me, met zakken aarde sjouwen b.v en lang spitten en bukken en overeind komen, bukken en overeind komen, bukken en overeind komen. Ik ben de 80-jarige oorlog met de paardenbloemen aangegaan. Het is geen doen op dit moment om ze eruit te halen, het zijn er te veel. Nu pluk ik dus twee keer per dag alle uitgebloeide paardenbloemen. Ook dat is nog onbegonnen werk, maar wat me wel lukt is om bijna alle blaasbloemen te plukken voor ze zich verspreiden. Ik doe ze natuurlijk niet op de composthoop, want anders krijg je ze gewoon weer terug, maar ik heb ondertussen drie van die grote vuilniszakken vol met paardenbloemen en een aantal planten. Het geeft me wel tegenstrijdige gevoelens moet ik zeggen. Het staat best leuk een rand paardenbloemen, maar als je er niks aan doet, verstikken ze alle andere planten….

(even de foto vergroten door er op te klikken) Zeg nou zelf: dat staat toch schattig zo’n rand met paardebloemen? Bleef het maar bij een rand….


Toch voel ik me een beetje een massamoordenaar. Heb ik hier zitten beweren dat ik zo dol ben op grote gezinnen, roei ik met mijn andere hand hele families uit!
Nou, foto’s dus… Het is moeilijk om een foto te vinden ZONDER paardenbloemen er op, maar ze zijn er wel als je goed kijkt
Sorry voor de mensen (LYDIA) die zitten te wachten op foto;s van villa Zebra, dat komt nog wel een keer.
Foto’s dus…

Mijn clematis is uit! Prachtig al die bloemen….


Hier is de foto van een paar dagen geleden.

Deze paarse clematis groeit in een ribes die nu ook bijna bloeit, heel mooi


clematis in de appelboom

Mijn Puttershoekse hoekje. Ik had de hosta uit mijn oude tuin uitgestoken en meegenomen hier naartoe, maar er is vergeetmeniet, speenkruid en een bodeauxrood tuingeraniumpje op meegelift.


Naast het pad naar de garage, Onze bloeiende krentenboompjes en …..paardebloemen


pioenroos in de knop. Noteren jullie ook even een nog bloeiend blauw druifje links onderin?


Bloeiende akelei. De witte en roze bloeien het eerst, de paarse komen later….


Ik heb één net perk. Dat is het enige wat ik (bijna) helemaal heb zoals ik het wil. Er staan voornamelijk vaste planten in. De foto daarvan bewaar ik voor later. Mijn fototegoed is op op mijn blog, dus ik moet eerst weer een aantal foto’s van oudere logjes wissen. Ondertussen is het woensdagmiddag kwart voor vijf. De jongens zijn weg alweer en ik zit tegen mijn presentatie aan te hikken. Morgen moet ik die geven. Ik heb er nog bijna niets aan gedaan. Het onderwerp is me vertrouwd, maar ik zit tegen dat Zweeds aan te hikken. Ik heb een ONVOLDOENDE voor mijn landelijk opstel gehaald! Niet op inhoud, maar op taal. Ik beweer wel van alles, maar het is grammaticaal en spellingsgewijs niet correct. En dat kan natuurlijk niet schriftelijk stelletje bureaucraten. Ik loop nu tegen het feit aan dat ik oud ben. Sommige constructies krijg ik dan gewoon niet in mijn kop. Als ik nu mondeling iets doe, maak ik het goed met mijn mimiek en gebaren. Dat heb ik trouwens altijd al gedaan, maar wat nu het ergste is: ik ben mijn vertrouwen kwijt! Ik moet mezelf een schop onder mijn kont geven en gewoon aan de slag gaan, maar ik krijg mezelf niet zover, Ondertussen is het 25 graden hier, heerlijk. Het blijft voorlopig zo. Dus ik wil de tuin in, paardenbloemen plukken…….. Het zal er wel weer op neerkomen dat ik vannacht tot twee uur bezig ben en dat ik morgenochtend om zes uur nog even de laatste dingetjes doe, zoals altijd. Zou ik ooit nog leren om niet uit te stellen?

Mensonterend, hemeltergend

Een hele tijd geleden heb ik er ook al over geschreven. Ondertussen heb ik een heleboel dingen erbij geleerd. Ik heb geleerd dat je vroeger gewoon Zweeds burger was op twee voorwaarden: je moest de koning erkennen en je moest Lutheraan zijn. Je hoefde niet eens Zweeds te praten. Verder heb ik ook geleerd dat er vijf officieel erkende talen in Zweden zijn, naast het Zweeds zelf. Fins, Jiddisch en Roma (de taal van de zigeuners) zijn er drie van. De andere twee zijn Zweedse dialecten.
Maandagavond reed ik naar huis en hoorde een ijzingwekkend verhaal op de radio van een dochter van een Roma-moeder (zigeuner). Deze mensen waren uit Rusland naar Zweden gekomen en woonden er al tien jaar of zo (in de buurt van Stockholm), gewoon in een huis met een baan en zo. Deze dochter was een meisje van een jaar of acht toen er het volgende gebeurde: de moeder was zeven (ZEVEN, prent dat even in je hoofd!) maanden zwanger toen ze naar de dokter ging om te bespreken hoe ze zou gaan bevallen en zo. Ze komt in het ziekenhuis en wordt zonder pardon gedwongen geaborteerd en gesteriliseerd. We schrijven 1958. Dat is misschien voor jullie piepkuikens heel lang geleden, maar ik was 10 jaar toen dat gebeurde. De dochter vertelde dat deze gebeurtenis haar moeder heeft gebroken en dat ze haar hele leven geen vreugde meer heeft gekend.
Het doet me denken aan het volgende verhaal: een vriendin van me vertelde dat ze in ongeveer 1968 ging bevallen van haar eerste kind, Toen ze op zondagavond ongeveer 9 uur aankwam in de kraamkliniek op het Putseplein (Rotterdam-Zuid), werd ze opgevangen door een (duidelijk) Reformatorische verpleegkundige, die constateerde dat ze ongeveer 5 centimeter ontsluiting had en vervolgens HAAR BENEN BIJ ELKAAR BOND zodat het kind na twaalven, de de dag des Heren dus, ter wereld zou komen. Dan kon de verloskundige die moest worden opgeroepen nog thuis blijven rusten gedurende de zondag……….. Je kan het je bijna niet voorstellen, maar mijn vriendin bezwoer me dat het zo gebeurd was. Als ik lieg, lieg ik in commissie.
Ik wilde hier nog een hele bespiegeling aan toevoegen over mensen met macht en grenzeloze arrogantie, maar ik laat het maar zo. Er zijn toch geen woorden voor zulk gedrag?

Update over Leo’s reis….

Omdat ik nog gasten had zaterdag, kon ik niet het hele verhaal vertellen. Ik heb bij elkaar wel vier uur aan de telefoon gezeten. Het vliegtuig van Amsterdam naar Frankfurt vertrok om elf uur. Voor die tijd moest ik ze bereiken om te vertellen dat Leo weliswaar niet van Amsterdam naar Frankfurt vertrok, maar wel van Frankfurt naar Bogota. Daartoe moest ik contact opnemen met de desk van Lufthansa op Schiphol. Eerst googlen natuurlijk en dan krijg je tig mailadressen, maar geen telefoonnummers. Toen ouderwets geprobeerd met telefoongids.nl en ja hoor: een 0900-nummer! Daarmee kan je niet uit het buitenland bellen. Toen heb ik de desk van Schiphol gebeld, maar die konden niets voor me doen. Na een poosje soebatten en dwingen om met me mee te denken, gaven ze me een telefoonnummer van Avia of zo. Ik bellen “Nee mevrouw, u zit hier helemaal verkeerd. Wij hebben niets met Lufthansa te maken. Kunt u de desk van Schiphol niet bellen?” Ja, die hadden me naar haar doorverbonden. Ik weer de Schipholdesk gebeld. Ik kreeg iemand anders en die gaf me het nummer van Lufthansa hoofdkantoor. Daar kreeg ik 10 minuten lang in gesprek.. Ondertussen was het kwart voor elf. Toen kreeg ik ineens het lumineuze idee om mijn dochter in Nederland te bellen. Zij heeft onmiddellijk gebeld, maar tegen de tijd dat zij contact had, was het vliegtuig al bijna vertrokken en Leo was van de passagierslijst geschrapt. Het enige wat die mevrouw kon doen, was een aantekening maken dat hij geprobeerd had te cancelen, maar dat dat niet op tijd gelukt was. Ik was daar niet tevreden mee en o, wat kreeg ik gelijk! Toen ben ik dus met Lufthansa in Frankfurt gaan bellen. Gelukkig hadden die wel een gewoon nummer. Na wat gepuzzel vond ze Leo’s naam nog op de lijst voor Bogota staan als ‘no show’ Dat betekent dat je niet bent komen opdagen. Het kon hersteld worden, maar dan moest hij zelf naar het ticketbureau gaan en het een en ander bijbetalen + luchthavenbelasting. Ze wist niet precies hoeveel dat was, anders had ik het ook vanuit hier kunnen betalen. Om 10 over een belde Leo dat zijn vlucht naar Colombia inderdaad gecanceld was, of althand zijn plaats en dat hij nu in de rij stond voor het ticketbureau….. Het enige wat ik daarna kon doen was bidden….
Uiteindelijk belde hij me om 12 minuten over half drie, vlak voor het vliegtuig vertrok. Hij zat net en was als ALLERLAATSTE passagier naar binnen gegaan op een noodticket. Omdat ik alle toeters en bellen had opengetrokken, stond er daar ergens dat het zijn schuld niet was of zo. Ze hadden geen tijd gehad om het uit te zoeken en een noodticket gemaakt. Wel was hij zijn mooie gangpadplaats kwijt, want die was al een een ander gegeven en dus moest hij ergens in het midden zitten.
Om een uur of zes vanavond belde hij, dat hij goed was aangekomen en zich gewoon geconcentreerd had zodat hij tot rust gekomen was. Helaas is zijn koffer er nog niet, maar daar wisten ze van en hij komt waarschijnlijk vanavond (bij hem vanavond) aan en wordt dan naar het hotel gebracht.
PFOE……
Toen ik gisteren mijn gasten wegbracht, zat diezelfde juffrouw van de KLM er nog. Ik heb haar verteld hoe het was afgelopen en dat KLM een claim tegemoet kan zien van de kosten die we hebben moeten maken… Toen kreeg ik een compensatiebon van 50 Euro, tjonge, jonge, ik heb bij elkaar wel meer dan 1000 Euro schade! Ik hoop dat Leo het terugkrijgt van de Uni…
Nou en hierna komen er alleen nog maar leuke logjes, over de SCHITTERENDE herfst hier en dat ik zo’n leuke week gehad heb met mijn vriendin en haar kinderen en over dat ik – dinsdag al – naar Nederland kom en de volgende dinsdag naar Bogota vertrek, hopelijk zonder al te veel strubbelingen.

Ik ga de knuppel in het hoenderhok gooien…


Mijn vriendin Jessica, zweeds/hollandse logopediste is weer aan het werk in het revalidatiecentrum na haar zwangerschapsverlof. Ze zit nu op een andere afdeling, eentje waar alleen onderzoek gepleegd wordt. Ik vroeg haar wat er dan met de kinderen gaat gebeuren als ze ze onderzocht heeft en ze zei: “Niets” . Er is geen geld om zelfs maar het schrijnendste geval te behandelen. Ik zei tegen haar dat ze dan beter 5 kinderen kan onderzoeken en vervolgens behandelen dan 25 en niet behandelen. Ik kan daar zo verdrietig om worden en zo kwaad! Het staat natuurlijk reuze professioneel als je kan zeggen dat je zoveel kinderen hebt onderzocht en een diagnose heb gegeven, maar die arme, arme kinderen en hun ouders! Jessica vindt het zelf ook verschrikkelijk, maar ze kan er weinig aan doen.Ik mag me er niet mee bemoeien, want ik verdien niks. Er is een periode geweest vorig jaar dat ze zelfs haar laptop niet mee naar huis mocht nemen, want dan zou ze misschien de kinderen wel aan mij laten zien (wat ze inderdaad deed). Toen een aantal verse fysio’s en ergo’s problemen hadden met een kind, ben ik een keer naar het revalidatiecentrum geweest en samen met hun dat kind bekeken. Dat was volkomen tot wederzijdse tevredenheid, maar later kreeg iemand anders er lucht van en toen zijn ze verschrikkelijk op het matje geroepen dat dat echt ECHT NOOIT meer kan! Dat was allemaal vorig jaar toen mijn zweeds nog op een heel laag peil stond. Ondertussen kan ik heel aardig zweeds, weliswaar met een stevig accent, maar toch……. Jessica is alweer op een aantal schrijnende gevallen gestoten, maar ik mag me er niet mee bemoeien. En weet je: ik moet een kind ZIEN, ik moet de spierspanning voelen enz. voor ik echt een afgewogen advies kan geven. Ik had het er moeilijk mee om het hogerop te zoeken, want ik wilde haar niet in moeilijkheden brengen. Ik heb een oplossing gevonden! Ik ga een brief schrijven aan de directeur van de gezondheidszorg van Östergötland (het is een vrouw), waarin ik helemaal uitleg waarom ik af en toe wil helpen, wat mijn kwaliteiten zijn en waarom ik er geen geld voor hoef te hebben. Het feit dat ik niet zo nodig gels hoef te hebben, vinden ze hier heeeel raar. Zweden kent geen vrijwilligerswerk, alles is hier geintitutionaliseerd. Iemand die niet voor geld werkt, is een profiteur van de staat. Maar tezelfdertijd is er geen geld voor adekwate hulp, begrijp jij het, begrijp ik het. Ik ben heel benieuwd, er zal wel niks veranderen, maar ik kan het allicht proberen. Ik eindig met de vraag of zij haar invloed niet wil gebruiken om mij op een plaats te laten helpen waar ik ook werkelijk een bijdrage kan leveren……..
Hebben jullie nog adviezen over wat er in zo’n brief moet?