Categorie archief: 1

Zomer?

Ik ben een beetje in verwarring mensen!
Als ik nu niet eerst naar de foto’s gekeken zou hebben, zou ik zomaar gezegd hebben dat het na een heel behoorlijk voorjaar voorjaar met weinig late nachtvorst, de hele maand juni en de hele maand juli alleen maar geregend heeft. Meestal zijn de zomers hier beter dan die in Nederland, maar dit jaar was een uitzondering. Toch is het blijkbaar veel minder dramatisch dan in onze herinnering geprent is. Begin juni kwam onze zoon met vrouw en kind uit Flensburg. Toen hebben we toch echt nog mooi weer gehad. We hebben bij ons op het grasveld gezeten,
DSC_1033

We zijn naar de sluizen geweest bij Berg:
DSC_1046

Deze held heeft zelfs in het water gespeeld!! Hij is zeker een kwartier in het water geweest en was er niet uit te slaan.Het water was echt niet warmer dan 15 graden….
DSC_1077

Ergens daarna moet het misgegaan zijn, want toen mijn jongste dochter met man en vier kinderen arriveerde (17 juni) was het verschrikkelijk weer. Het regende, het woei en het was 12/14 graden.
We hebben op 19 juni de koudste en natste midsommarviering ooit gehad. Ik kan me ook niet herinneren dat het programma zo snel werd afgewerkt. Binnen 20 minuten was het al weer over.
DSC_1118
We hadden die ochtend prachtige bloemenkransen gevlochten, maar op de een of andere manier kwam de stemming er niet in.

Het was niet helemaal wat ze zich ervan had voorgesteld..........

Het was niet helemaal wat ze zich ervan had voorgesteld……….


De barbeque die we erna zouden hebben, vond in de oven plaats, ook lekker. Traditioneel is voor de Zweden Midsommar de eerste keer dat ze barbequen, maar onze gastheren waren erg flexibel. Toen we naar huis reden, zagen we nog wel mensen die een barbeque buiten hadden staan en snel door de regen renden met prarplu om het vlees eraf te halen of erop te leggen. Tja Zweden en hun tradities, ZO moet het gebeuren en niet anders! De twee weken daarop was het halen en brengen weer en er werd meer gebracht dan er gehaald werd. Gelukkig kunnen wij ons ook goed vermaken met slecht weer. Hier volgen de foto’s van hoe ik me herinner dat het 90% van de tijd was:
Dit meisje had een rolmodel gevonden in Ronja de roversdochter. Laat het maar aan Astrid Lindgren over om sterke vrouwenrollen neer te zetten! Het liefst keek ze drie keer per dag naar de film, in het Zweeds!!
DSC_1268
Er werden ingewikkelde constructies gemaakt waar je dan overheen moest klimmen zonder de grond te raken:
DSC_1276
Er werd natuurlijk driftig met Lego gespeeld
DSC_1187
Leo heeft een heuse stoommachine gekregen, die natuurlijk uitgeprobeerd moest worden. Ik kan er geen foto van vinden.
Grote bouwsels tot aan het plafond met Kapla:
DSC_1183
We zijn naar de binnenspeeltuin geweest. Naast de gewone klimdingen, was er een heuse vulkaan van zeildoek gebouwd (beetje elastisch), waarlangs je omhoog kon klimmen en dan kon je van de glijbaan, maar ook van de vulkaan zelf afglijden, errrug leuk.
DSC_1281
DSC_1283
En we hebben naar de Tour de France gekeken. Daar was nog heel wat misvertand over. Leo dacht namelijk dat we naar fietsen keken, maar Noah wist zeker dat het om de auto’s ging. Iedere keer als Leo “fiets” zei, zei Noah “AUTO!”
DSC_1280
Tussen de buien door, gingen we een stukje wandelen, of naar Gamla Linköping. Daar kon je touw leren maken, of op de ouderwetse manier wassen en een juk dragen.
DSC_1112
DSC_1116
DSC_1120
Dat zijn de foto’s die je verwacht nietwaar, als er een slechte zomer is? Maar nu laat ik jullie nog wat foto’s zien, waarvan ik niet meer weet dat ze gemaakt zijn. Als het regent, denk je dat het nooit zal ophouden, maar achteraf gezien was het weer niet eens zo slecht dus…..
Zwemmen in et grote meer

Zwemmen in et grote meer


picknicken in een bloemenzee

picknicken in een bloemenzee


DSC_1156
met zijn allen in het bad (je) in de tuin...

met zijn allen in het bad (je) in de tuin…

In mijn herinnering werd het pas op 1 augustus mooi weer, toen we er niet meer op gerekend hadden. Alledrie mijn regentonnen raakten leeg en ik moest bijspuiten met kraanwater (voor het eerst deze zomer) Van de week heeft het pas voor het eerst weer gergend. Over augustus komt nog een apart logje, later…….

Gaan we nou nog terugkomen of niet?

Dat wordt ons – soms bedekt, soms rechtuit – gevraagd. Vorig jaar herfst waren we het erover eens dat we terug zouden gaan dit jaar. We zouden in augustus ons huis te koop zetten en dan in november of december naar Nederland verhuizen, naar een appartement in het centrum van Rotterdam. Leo wil hoog en pal in het centrum en ik wil vooral een dakterras en op loopafstand van de winkels. Daar komt natuurlijk het eerste probleem al om de hoek kijken. Op 10-15 hoog heb je natuurlijk geen dakterras en als je in het centrum 1- of 2- hoog zit met dakterrras, is het altijd zo donker met al die gebouwen om je heen. We hebben een poosje geflirt met de Markthal tot we zagen dat de ene kant weliswaar naar het zuiden uitkijkt, maar dat er een groot gebouw voor zit en dat de andere kant niet alleen naar het Noorden uitkijkt, maar dat er ook nog eens een grote flat voor gepland is! Ik heb naar flats in de Hofdame gekeken en naar een flat op de Botersloot met een gemeenschappelijke tuin, maar dan heb je niet eens een balkon! Die woningen in het nieuwe Stadstimmerhuis leken ons wel wat, maar die zijn intussen allemaal weg…. Goed: we laten die huizen even zitten en gaan naar de motieven.
In de eerste plaats hebben we het hier allebei erg naar onze zin, NOG wel. Als de kinderen allemaal minstens 2x per jaar komen en we krijgen vrienden en allerlei familie, is het hier fantastisch. In de zomer wonen we hier in een paradijsje. In de winter wonen we hier in een kerstkaart. Ik vind het heerlijk om 5-6 uur per dag in de tuin te werken, lange wandelingen te maken zonder iemand tegen te komen en te zwemmen in kristalheldere meren NOG wel en ‘s winters een beetje te naaien en genealogie te doen zolang mijn ogen het nog doen. Leo vindt het heerlijk om wat op de Universiteit te rommelen en ‘s winters om de hele voetbalcompetitie te volgen als hij niet ziek wordt. We hebben leuke buren en vrienden hier alleen geen kinderen Als Ostergötland in Zuid-Holland lag, zouden we niet erover piekeren om terug te komen.
Toen we hier kwamen wonen, heb ik bedongen dat ik 1x per maand naar Nederland kon gaan. Ik wil betrokken zijn bij het leven van onze kinderen. Ik vind het heerlijk om te zien hoe ze alle vier met hun karakter vorm hebben gegeven aan hun leven en op hun eigen manier met hun omgeving en hun kinderen omgaan. Ik hou ook veel van onze schoonkinderen en ben hun uiterst dankbaar dat ze onze kinderen zo gelukkig maken. En dan de kleinkinderen! Ik weet uit ervaring hoe snel kinderen opgroeien en dat je moet genieten van het proces. Natuurlijk is Leo voor mij het allerbelangrijkste, daarom heb ik ook zonder met mijn ogen te knipperen gezegd dat ik met hem mee naar Zweden zou gaan. Dat 1x per maand naar Nederland kan nu niet meer. In de winter kan ik Leo eigenlijk geen dag alleen laten. Eten klaarmaken gaat nog wel, maar de kachel moet aan en hij kan geen hout sjouwen, sterker nog: hij moet zo min mogelijk aan afkoeling bloot staan. Dan heb ik het nog niet eens over sneeuw schuiven….. Toen mijn vader in maart van dit jaar overleed, ben ik wel naar de begrafenis gegaan, maar meteen de volgende dag weer teruggekomen. Als Leo me niet bezworen had dat hij gewoon een dag alleen kon zijn voor deze gelegenheid, was ik niet gegaan. Daar komt nog bij dat we nu ook niet meer samen kunnen reizen sinds Leo bloeddialyse heeft. Hij moet iedere drie dagen gedialyseerd worden en een gastdialyse regelen in een ander ziekenhuis kan wel, maar is een administratief uiterst ingewikkelde procedure. Omdat Leo op 2 september een promotie heeft in Nederland waar hij in de commissie zit, hebben we nu geregeld dat hij in het Franciscusziekenhuis wordt gedialyseerd 2x, maar het heeft drie maanden geduurd voor het rond was. De lust om spontaan er even uit te gaan wordt op deze manier grondig de grond ingeboord. We wilden dus naar Nederland. Ik heb mijn huis al flink opgeruimd, winterkleren zitten in dozen in de garage, MAAR…. toen werd het lente en mooi weer en de plantjes begonnen te groeien en Leo knapte op. Leo is aan een project bezig dat tot volgend jaar april duurt en hij heeft de hoop van een transplantatie niet opgegeven. AL onze kinderen kwamen hierheen met hun kinderen en we konden allebei volop genieten. Voor Leo hoeven we niet terug naar Nederland, hij wil hier wel blijven. Mijn kinderen hebben me allemaal gewaarschuwd dat ik echt een lapje grond moet hebben als we verhuizen, want ik word heel blij van plantjes arrangeren en laten groeien. Ze zijn bang dat een balcon niet genoeg is voor mij. Mijn hele leven lang heb ik me niet door angst laten leiden bij het nemen van beslissingen en dat weiger ik nu ook. Waar ik wel bang voor ben is, dat we op een gegeven moment niet meer terug KUNNEN, of dat de kinderen allemaal een week of twee vrij moeten nemen om ons te helpen verhuizen, daar ben ik bang voor. Don’t fence me in, daar ben ik allergisch voor. Bovendien kan ik ook wat krijgen! Om ziek te worden ben ik niet zo bang, maar ik ben nogal onhandig en een enkel of een heup is zo gebroken op deze leeftijd. Maar goed, we hebben de beslissing genomen om volgend jaar in augustus ons huis te koop te zetten en van de winter een mannetje alle plafonds en de meeste muren te verven, om de vloeren te laten slijpen en om de buitengevel schoon te laten maken, hier en daar een likje verf, zulke klusjes, zodat het huis er op en top uitziet volgend jaar en dan blijven we er gewoon nog een jaar in wonen. Voor de rest zien we wel. Het vliegveld van Linköping is vlakbij en als er af en toe een kind komt voor een weekendje en in de vakanties, houd ik het wel uit om opgesloten te zitten op het platteland. Tenslotte hebben we email, telefoon en, o wonder, SKYPE!
2012-12-24_11.52.37

Tobben met een grote T

De winter is niks voor Leo. Hij heeft het steeds maar koud, krijgt dooie vingers en ik stook de kachel op tot het een graadje of 26 is in huis. Bewegen helpt niets, integendeel: hij verliest alleen maar meer warmte als hij beweegt. Ergens in januari ging er iets mis met Leo’s dialyse. Op de een of andere manier hield hij vocht vast. Waar er normaal in 20 minuten 2 liter vocht uit zijn buik komt, zat hij nu soms anderhalf uur voor er hooguit een liter uitging en dan ging er natuurlijk ook maar een liter in. Hij kwam een hele kilo per week aan en at niks en werd weer kortademig. Zijn ademhaling ‘s nachts liep weer op tot dramatische hoogtes, net als in Columbia, dat wil zeggen: 10x een hele snelle diepe ademing en dan ……… 35 seconden helemaal stil. Jullie begrijpen wel dat ik de hele nacht lag te tellen. Dat is ook voor mijn nachtrust niet goed. Hij heeft moeite met naar de dokter gaan, dus we modderden zo’n beetje door. Ik nam zijn bloeddruk iedere dag op en die was erg laag, dan weer hoog. Eind januari kwam mijn vriendin Margriet en zij is geriater. Ze was erg ongerust en vond toch echt dat hij naar de dokter moest. Dat hebben we de week erop gedaan en hij werd meteen opgenomen. Na onderzoek bleek dat ergens (?) zijn buikvlies dubbelgeklapt was en min of meer verkleefd. Het vocht in de buik kon op de een of andere manier wel naar binnen, maar niet meer naar buiten. Hij had dus een bel vocht in zijn buik zitten tussen twee vliezen en zolang hij probeerde daar vocht bij te stoppen, werd dat alleen maar erger. De bel met vocht duwse zijn longen omhoog, vandaar die kortademigheid. De dokter(19 jaar ervaring) heeft nog overlegd met andere artsen, maar niemand had ooit zoiets meegemaakt. Moeten wij weer hebben. Maar de dialyse moet natuurlijk doorgaan, dus kreeg hij een noodshunt in zijn nek en ging over op de bloeddialyse. Bah, bah, BAH!! Het overtollige vocht kwam er na iedere dialyse gedeeltelijk uit, dus de benauwdheid verdween langzaam Ondertussen had hij natuurlijk wel een jas uitgedaan.Twee weken later ging de geplande prostaatoperatie toch gewoon door. “Het is een lichte operatie, mijnheer” Op maandag opereren, op dinsdagochtend dialyseren en meteen door naar huis. Toen Leo thuiskwam voelde hij al meteen dat er iets niet goed was. Hij had verschrikkelijke pijn en kon niet plassen. De pijn kwam met golven, iedere 3 minuten en het leken net weeën. Hij kon niks,NIKS. Wij bellen naar het ziekenhuis. Ja, hij was al ontslagen, hij moest maar een asperientje nemen en als de pijn de hele middag zou aanhouden, moest hij maar naar de spoedeisende hulp gaan. We zijn gewoon ineens gegaan Eerst hebben ze een catheter ingezet, dat hielp niet, toen hebben ze van alles geprobeerd met pijnstilling, maar iedere keer zat er minstens een half uur tussen natuurlijk, om te kijken of het hielp. Toen de pijn tenslotte gewoon door de morfine heen kwam, begrepen ze dat er toch wel iets aan de hand moest zijn en zijn ze de specialist gaan bellen….. Om 12 uur ‘s avonds eindelijk, lwam hij op de afdeling die hij ‘smorgens verlaten had en had de zuster in vijf minuten de pijn weg…… Hij bleek een forse nabloeding te hebben met veel stuwing. Het was precies een bevalling, inclusief het moment dat hij liever een spuitje wilde hebben om maar van de pijn af te zijn en dan later weer wakker te worden. Hij heeft nog een week in het ziekenhuis gelegen met een blaaspoeling. Toen, eindelijk mocht hij naar huis! Nu is Zweden best ver weg, maar onze oudste dochter is een weekend geweest, onze jongste is een weekend geweest met haar jongste en oze oudste zoon is een paar dagen met de trein gekomen vanuit Flensburg.

helpen met het uitruimen van de afwasmachine....

helpen met het uitruimen van de afwasmachine….


Twee maanden later heeft hij nog een operatie gehad om een shunt in de arm te zetten en toen is hij twee keer onder narcose gebracht, want de eerste keer mislukte het. Die Zweden houden je gewoon niet op de hoogte, dus ik werd al ongerust toen hij om drie uur nog niet op zaal was(half twee geopereerd), om vier uur nog niet op zaal was, om vijf uur nog niet op zaal was. Tegen die tijd was ik verschrikkelijk ongerust.Ze wisten niet waar hij was en of alles goed was gegaan! UIteindelijk ben ik erheen gereden, maar dat hielp ook niet. Je kan niet naar de operatie-afdeling. Om negen uur belde hij met het hele verhaal, maar hij was uitgeput natuurlijk. Voor jullie gerustelling kan ik zeggen, dat hij prima is opgeknapt en dat alles goed en kalm gaat met de bloeddialyse. Hij wordt 3x per week met een taxi opgehaald om half acht en wordt dan om een uur of twee weer teruggebracht. Dan eten we gezellig warm samen en op de andere dagen gaat hij soms naar de Uni of rommelt een beetje in en om huis. Na een vroeg en heerlijk voorjaar, heeft het de maanden juni en juli alleen maar geregend en is het koud geweest (10-15 graden). Begin augustus begon de zon te schijnen en nu hebben we al drie weken heerlijk weer! Met angst en beven zie ik de winter tegemoet, maar nu NU is het zomer!
DSC_1061

Ik ga mijn leven beteren….

Mijn laatate bericht op dit blog is van 14 november 2014 en ik moest zelfs opnieuw mijn upgrade betalen! Maar ik heb een drukke winter en een drukke zomer gehad en ik ben dus van plan weer logjes te gaan schrijven aan de hand van de foto’s. Natuurijk ben ik wel actief op Facebook, maar er zijn toch heel wat mensen die alleen mijn maar mijn blog lezen. Aan de hand van de foto’s zal ik regelmatig wat logjes schrijven dus. Mijn eerste logje gaat over de jaarwisseling 2014/2015. Bij de jaarwisseling 2013/2014 waren mijn oudste dochter met man en kinderen hier en zagen we op Internet het volgende artikel even klikken. Mijn schoonzoon is architect en zei dat hij dat wel kon maken…. Het leek ons wel wat, maar dan moest ik eerst een jaar melk- en sappakken sparen. Dat heb ik ook gedaan. Als je met zijn tweeën bent, is dat nog niet zo makkelijk. Gelukkig kregen we de laatste maand hulp van wat vrienden (had ik veel eerder moeten vragen). Uiteindelijk had ik aan het eind van het jaar 135 pakken. Kerstmis kwam en ging en voor het eerst was het een groene Kerst….. maar gelukkig: precies op tijd begon het te sneeuwen en daarna werd het -16. Toen de goegemeente op 28 december kwam, was het goed koud. Met dozen van Leo’s dialysemateriaal en gieters gevuld met water en voedselkleurstof, vulden we alle pakken en zetten ze in de sneeuw buiten om te bevriezen.
IMG_3270
DSC_0863
De volgende dag zijn we eerst begonnen met een fundament van sneeuw.
DSC_0866

Daarna hebben we de pakken in bouwvolgorde gelegd:
DSC_0878
DSC_0865
Daarna kon het bouwen beginnen: Krijn bouwde, Lonneke metselde, Feike nam de foto’s, Tuur gaf de blokken aan en haalde sneeuw om metselspecie mee te maken en ik haalde het karton van de ijsblokken af.
DSC_0877

DSC_0884
DSC_0882
DSC_0888
Zoals je op de foto kan zien, had Krijn een plankje gebruikt om over de ingang heen te metselen. We hadden helaas niet genoeg stenen om hem wat ronder te laten lopen en om de ingang keurig af te meken. Het werd een pizza-oven in plaats van een Iglo, maar het is toch een verrrekt mooi ding geworden! Wie kan er nou zeggen dat hij een Iglo in de achtertuin heeft gebouwd, zeg nou zelf?
DSC_0889
DSC_0897
Als je van binnen naar buiten keek, zag hij er zo uit:
FullSizeRender
FullSizeRender-1

Met Oud en Nieuw hebben we er sterretjes in gebrand en dat was nog mooier:
DSC_0943
DSC_0944
Helaas, HELAAS! Het was allemaal niet van lange duur…… Toen de familie op 2 januari vertrok, dooide het nog net niet, dat begon die middag. Midden inn de nacht van 3 op 4 januari werd ik wakker van een enorm geraaas. Toen ik de vlgende morgen gng kijken, zag ik dit:
DSC_0947
Vier dagen hebben we ervan kunnen genieten VIER dagen! Maar ja, tenslotte moet je rekenen: ik kan het van mijn bucketlijst afschrappen en er zijn toch mooi maar een heleboel mensen die nog nooit een Iglo in hun tuin hebben gehad, toch mooi!

In gemeenschap van goederen en organen, al 45 jaar…..

stadhuis
5 juni 1969. We trouwden om ‘s middags half vier in het stadhuis van Rotterdam.. Daarna diner in Diergaarde Blijdorp en de receptie daar.
Ik zou het gewoon weer doen,inclusief bijna alle fouten die we gemaakt hebben. Misschien had ik er nog een paar kinderen bij willen hebben. Misschien had ik meer tijd met hen door willen brengen, maar in de grote lijnen is het zeer de moeite waard geweest. Er zijn heel weinig dingen in mijn leven waar ik spijt van heb. Dat komt ook omdat ik me – toen er beslissingen genomen moesten worden – er altijd van bewust ben geweest dat ik geen spijt wilde hebben later. De minder belangrijke dingen heb ik laten gaan in ons huwelijk. Soms waren zaken belangrijk genoeg om ruzie over te maken en dat deed ik dan ook.
We zullen er geen 45 jaar bij halen, maar 5 jaar moet toch te doen zijn. Met twee operaties, dat dan weer wel.
diergaarde
Eerder al heb ik twee logjes geschreven over ons huwelijk, die staan HIER en HIER
En op verzoek van Dieuwke een recente foto van mij, genomen in de speeltuin van Kralingen:
056

Dàt dus!! (fotologje)

Dat je tuin zo groot is, datje gewoon fluitekruid kunt laten groeien zonder dat het allerlei andere planten verdrukt…
042

dat je op een vergeten stukje tuin kunt moezen
043

Dat je een plukbloemenveldje kan maken met een spannend paadje erdoorheen……….

033

en dat je dan dit

041

en dit
036

en dit
044
gewoon nog overhoudt! Dan heb ik de voortuin er nog niet eens opgezet met bloeiende seringen en riebes, met pioenrozen en papavers die op springen staan.
DÀT DUS!

De dag dat ik acht jaar werd……..

Sinds een aantal maanden, heb ik op Facebook een site gevonden die heet “Je bent een echte Rotterdammer als je……” Via hun ben ik ook op de Facebooksite gekomen van de lagere school waar ik in de eerste en tweede heb gezeten (de Mare).
Voor een kind is een verjaardag altijd een belangrijke dag. Ik keek er al maanden naar uit. Bij ons thuis was het de gewoonte dat je verjaarscadeaus ‘s nachts in je kamer gezet werden en als je dan wakker werd, vond je ze, maar mocht ze nog niet uitpakken. Toen ik naar school ging, mocht ik natuurlijk trakteren en dan mocht je de klassen rond om ook de leerkrachten van andere klassen te trakteren. Je mocht dan twee meisjes uitzoeken om mee rond te gaan. Bij iedere leerkracht kreeg je een kaart of een plaatje en dat koesterde je dan een hele tijd.
Toen ik zeven jaar zou worden (in de eerste klas), had ik dat een paar meisjes verteld van te voren. Nu was ik niet een kind dat bij de populaire meisjes van de klas kon horen. Ik was te afwijkend. Ik had veel fantasie, was een ‘zwerver’ en had een vreemde moeder die mij beslist nooit geleerd had hoe je je ‘hoort’ te gedragen. Mijn hele leven al heb ik ondervonden dat er altijd mensen zijn die dat heel bedreigend vinden. Ik ben te onverwacht, er wordt verondersteld dat ik arrogant ben. Op de kleuterschool had ik er al iets van ervaren, maar nu ervoer ik dat in volle hevigheid. Maar zo tegen mijn verjaardag trokken al die meiden erg bij en werden echt heel aardig. Omdat ze daarvoor heel vervelend tegen me waren geweest, was ik natuurlijk erg gevleid en koos de twee grootste pestkoppen (lees:de twee populairste meisjes) uit om de klassen mee rond te gaan… Na mijn verjaardag draaiden ze als een blad aan de boom om en begonnen weer te pesten. Toen ik er een opmerking over maakte, vertelden ze openlijk dat ze alleen maar aardig waren geweest om gekozen te worden de klassen mee rond te gaan. Ik was hevig geschokt. Ik had er nooit aan gedacht dat iemand bewust zou kunnen slijmen om iets gedaan te krijgen. Ik besloot dat ik ze niet kon vertrouwen en dat ik me verre van ze zou houden. Dat maakte dat ik nog ongrijpbaarder werd en dat ik dus meer gepest werd.
Mijn moeder heeft nog een keer een brief geschreven aan juffrouw Middelkamp erover. Juffrouw Middelkamp was de liefste juf van de wereld. Ze werd zelfs niet boos als iemand iets deed wat niet door de beugel kon, tenminste: ze kéék niet boos, maar trok haar wenkbrauwen heel hoog op en zei op verbaasde, gekwetste toon wat ze te zeggen had. Juffrouw Middelkamp schreef terug dat ze niets had gemerkt van pesten, maar dat ik een meisje was met vele talenten, dat ik gedichten zo maar uit mijn hoofd kon opzeggen na een keer lezen en allerlei leuke spelletjes wist te verzinnen op het schoolplein en dat ze vermoedde dat een en ander de jaloezie van de meisjes had opgewekt. Ze zou er verder op toezien.
Als je een kind bent, weet je niet dat je goed in iets bepaalds bent, want dat hoort bij je. Ik heb altijd al een uitstekend geheugen gehad. Ik weet nog dingen van dat ik anderhalf jaar oud was dat staat HIER(KLIKKLIK) beschreven en ik meen me zelfs te herinneren dat ik buiten in de kinderwagen lag en dat ik dan wakker werd en de zon door de bomen zag schijnen. Toen ik zeven was, had ik blijkbaar wel al ontdekt dat de meeste mensen snel vergeten en ik besloot mijn tijd af te wachten. Tegen de tijd dat ik acht jaar werd, besloot ik volledig mijn mond erover te houden in de verwachting dat die meisjes niet meer zouden weten wanneer ik precies jarig was. En dat was ook zo. Ik verheugde me erop dat ik ineens naar school zou komen en dan jarig zou zijn en trakteren en dat die twee meiden dan NIET gekozen zouden worden om mee de klassen rond te gaan. De dag voor mijn verjaardag gebeurde er iets onverwachts. Meester van Wijk was ziek en zijn klas, de vijfde, werd verdeeld over de andere klassen, er zaten er ook een paar achterin onze klas. Op een gegeven moment gaat de tussendeur naar de derde open en de leerkracht zegt iets tegen onze juffrouw (Luhde). Die draait zich naar de klas en zegt:”Nou, jullie hebben het zeker al gehoord? Jullie hebben morgen vrij”. Ik was hevig teleurgesteld. Nu viel mijn plannetje in het water! Die volgende dag (8 mei), was de eerste mooie dag van het voorjaar na een hele koude winter (1956). Mijn oudere zus die in de vijfde zat, had “toevallig” ook vrij en we zijn gaan wandelen. Op de Buitendijk vonden we bloeiend speenkruid (kan je nagaan hoe laat alles was!). Toen ik thuiskwam, wachtte mij een onaangename verrassing. Ik had het verkeerd begrepen. Wij hadden niet vrij, maar alleen de vijfde klas! Juffrouw Luhde had tegen die kinderen achterin de klas gezegd dat ze vrij waren en ik had begrepen dat de hele klas vrij was! Nou ja, dan maar ‘s middags trakteren….. Toen ik blij en opgewonden binnenkwam met mijn trakteertrommeltje, wachtte mij een tweede onaangename verrassing. Juffrouw Luhde beschuldigde mij ervan dat ik opzettelijk thuis gebleven was vanwege mijn verjaardag en ik kreeg op mijn donder. OP MIJN VERJAARDAG!!!!!! Voor mij had juffrouw Luhde daarna volledig afgedaan. Als je zo weinig begrip hebt voor de ziel van een kind, moet je eigelijk niet voor de klas staan vind ik. De populaire meisjes (lees:pestkoppen) vielen haast over elkaar heen om te verklaren dat zij het niet aardig vonden van juffrouw Luhde om zo’n lief meisje als ik van zoiets te beschuldigen en dat zij ook eerst hadden gedacht dat we allemaaL vrij waren, maar dat hun moeder was gaan informeren (zij woonden dichter bij school). Natuurlijk heb ik ze NIET de klassen mee rond genomen en had ik toch een beetje mijn wraak, maar de dag was wel min of meer in de soep gelopen. Toen ze daarna weer lelijk deden, was ik er op voorbereid en kon ik lachen in mijn vuistje. Later in mijn leven ben ik nog regelmatig mensen tegengekomen met dit patroon, maar ik had al vroeg geleerd dat je mensen niet altijd op hun blauwe ogen kan vertrouwen. Dat ik dit stukje nu pas publiceer en niet op 8 mei zoals ik van plan was, bewijst weer eens hoe diep mijn writersblock is…….