Weduwe met twee nieren


Die term is niet van mij, maar staat bij de commentaren van dit logje. Maar ik ben het wel, een weduwe met twee nieren.  De niertransplantatie is nooit doorgegaan. Steeds als het bijna zo ver was, kreeg Leo weer een gezondheidsprobleem waardoor het uitgesteld werd. Tot het duidelijk werd dat het niet meer kon…..

Afgelopen zondag, 5 december,  was het 25 jaar geleden dat we 12½ jaar getrouwd waren. De 47½ jaar huwelijk hebben we dus niet gehaald en ook niet de 50 jaar verkering(vanaf 10 mei 1967), maar wel 49½ jaar.

En nu moet ik een hele nieuwe vorm vinden om te leven en daar ben ik hard aan bezig. Het gaat eigenlijk best goed met me (als tenminste iemand niet vertelt wat voor bijzondere man ik toch wel had, want dan schiet ik vol). Ik denk dat een reden daarvoor is, dat ik al eenflinke tijd aan het rouwen ben. Ik was stevig voorbereid en ook Leo heeft keurig alles geregeld met huis en pensioenvoorzieningen, zodat ik wat dat betreft geen zorgen heb. Wat ook meehelpt is, dat ik hier in een nieuw huis woon, in een nieuw land waar ik nog weinig herinneringen aan Leo heb liggen. Ik mis hem  natuurlijk, maar soms heb ik nog half het gevoel dat ik hier een poosje in Nederland ben en dat hij in Zweden op me wacht, of dat hij een poosje in het buitenland is voor zijn werk en dat ik hem later achterna kom. Eigenlijk voelt het nog het meeste zo en nu hoop ik maar dat hij het naar zijn zin heeft daar in het buitenland, want de Internetverbinding laat zeer te wensen over. Bijna iedereen zegt dat de klap nog moet komen en slechts enkele mensen zeggen dat ik misschien de klap al heb gehad. Ik zal wel zien.

De afscheidsdienst was prachtig, erg Leo waardig. Onze oudste dochter heeft een schets van zijn leven gegeven en hoe zij als kinderen hun vader hadden beleefd, Onze oudste zoon heeft een stuk op de gitaar gespeeld, daarna heben we gekeken naar een fotoreportage (door mijn andere zoon gemaakt) van Leo met als lied: ‘As tears go by’ van de Stones met de onsterfelijke zin erin (die Leo helemaal typeert)  ” I sit and watch the children play” en “I sit and watch as tears go by” En dat was hij: een beschouwer, een scherpe observator. Na de fotoreportage was er een lied van de kleinkinderen, een gedeelte uit “Mijn opa, mijn opa, mijn opa” Zij wilden ook iets doen aan afscheid en dit was wat we erop bedachten. Na de kinderen sprak een collega van Leo, Prof. Wim Hafkamp, over de betekenis die Leo heeft gehad en de erfenis die hij heeft  achtergelaten  met betrekking tot de wetenschap. Daarna kregen we een prachtig stuk op de saxofoon van een andere oud-collega Prof Han Brezet. We hadden op het einde nog open spreektijd om mensen de gelegenheid te geven op hun eigen manier nog afscheid te nemen en er was een jeugdvriend van Leo die daarvan gebruik maakte.  Daarna sprak ik het dankwoord zelf uit. Ik had het niet voorbereid, was er niet aan toegekomen en ik werd dan ook de nacht daarop wakker om te piekeren wie ik allemaal was vergeten te danken. Dat doe ik dan bij deze: ik wil iedereen bedanken die gekomen is om mij te helpen het huis in Zweden verkoopklaar te maken. Dat is Wendy Groenewegen, dat is Yvonne Stierman en dat zijn Jet en Piet, die anoniem willen blijven. Zij hebben muren geverfd, terrassen in de olie gezet en de garagedeuren keurig geverfd. 3x zijn ze geweest en 3x hebben ze keihard doorgewerkt tot Leo uit de dialyse kwam.Zij wonen wel in Zweden een groot deel van het jaar, maar niet heel dichtbij. Tussendoor hadden ze een hut gehuurd op de camping…..Ze namen zelfs hun eigen eten mee, zodat ik niets voor hun hoefde te doen….

Met dat slapen is het trouwens nog niet helemaal in orde (understatement). Ik slaap ALTIJD slecht als Leo niet thuis is, altijd al gedaan, maar nu is het nog een graadje erger.  Omdat ik een half jaar lang al gebroken nachten heb, met vooral de laatste weken wel vijf of meer onderbrekingen op één nacht, kan ik niet meer doorslapen. Ik ga expres vroeg naar bed en val dan heel diep in slaap. Als ik dan wakker wordt, kom ik tot de ontdekkig dat het pas half twaalf is! Dan moet de nacht nog beginnen. Een half uurtje later val ik dan in slaap om om half twee weer wakker te worden. Datzelfde tafereeltje herhaalt zich dan nog een keer om drie uur of zo en nog een keer om half zes. Dan word ik om half zeven wakker en nog een keer om acht uur of half negen en dan ga ik eruit. Nu, na een week of twee wordt het ietsje beter, maar het zal nog wel even duren voor ik drie of vier uur achter elkaar kan slapen. Onze zoon uit Duitsland is vorige weeek zondagochtend weer naar huis gegaan en sindsdien slaap ik alleen. Bang ben ik niet, maar ik doe voor de zekerheid toch maar de deur op slot. Verder bouw ik enkele zekerheden in om me senang te blijven voelen. Om een uur of vijf doe ik een schemerlampje aan in de slaapkamer en als het erg koud is, leg ik om een uur of negen een kruik in bed. Dan kom ik binnen in een slaapkamer die prettig verlicht is en een warm bed heeft. Twee keer is het al voorgekomen dat ik in het donker thuiskwam, maar dan had ik voor ik wegging een lampje aangedaan. In een donker huis of een donkere kamer binnenkomen vind ik niet leuk.

Ik heb nog maar 1x gehad dat het me echt aanvloog. Iemand vroeg of ik nog oliebollen ging bakken dit jaar. Het IDEE om oliebollen te bakken, terwijl Leo er niet bij is, werd me even te veel. Later bedacht ik dat het misschien goed is om een nieuwe traditie te beginnen en oliebollen te bakken met de kleinkinderen…. Zo worstel ik en kom ik boven. Ik kook en soms ook niet. Ik krijg al af en toe bezoek en dan kook ik recht op en neer, want naar meer staat mijn hoofd nog niet. Het gaat wel, het gáát wel, HEUS!

 

 

 

21 Reacties op “Weduwe met twee nieren

  1. Lieve Janneke, ik zou zó graag de juiste woorden tegen je zeggen nu, de woorden die je troost geven, die je energie geven… alleen vind ik die juiste woorden niet.
    Ik wens je heel veel sterkte x

  2. It is difficult for me put myself in your footsteps, but is must be so very very difficult to greet each new day. But a new house, and new traditions with the grandkids will help you move forward, I am sure. Thinking of you, and does hope to see you next summer in August in California. And for sure next September when I go to Holland to meet my oldest son, who is driving with his wife Cara from Germany with a newly purchased car, in Tholen. He has never been to Holland, and I wine his personal tour guide to show him where Vader was born, then where Moeder was born, then where I lived and went to school. Then on to other cities in the way to Amsterdam when we all fly back to the States. I sickness a week earlier to visit family and friends.

    I am thinking of you. Know that I am sending lots of positive thoughts your way. Love. Wiese

  3. Lieve Janneke,
    Wat ben je toch een prachtig mens. De openheid en de levensmoed die je tentoonspreidt in je teksten frapperen me telkens weer. Ook de mooie mix van analyse en emotie, gevat in beeldend taalgebruik…
    Voor mij ben je een rolmodel. Ooi leg ik je persoonlijk uit wat ik daar precies mee bedoel.
    Weet dat ik aan je denk. Als je een beetje bijgekomen bent komen we, of kom ik, een keertje bij je langs.
    Heel veel sterkte en liefs,
    Evelyn

  4. Met veel plezier las ik altijd jouw blog.
    Nu wil ik jou graag iets teruggeven.
    Een bemoedigend woord?
    Een warm gebaar?

    Blijf je herinneringen aan en met Leo koesteren.
    Blijf het mooie zien zoals je dat altijd bij Leo hebt gezien.

    Met anderen wens ik jou heel veel sterkte en liefde!

    Bemoedigende groet,

  5. Je hoeft niet altijd sterk te zijn. Je mag ook verdriet tonen, daar is niets mis mee. Ook ik wens je veel sterkte, maar verdriet delen helpt.

  6. Omdat je zo recht uit je hart spreekt en deelt met je lezers, kan ik je alleen maar bewonderen. Sterkte en een lieve groet.

  7. Janneke,

    wat fijn om wat van je te horen en te lezen hoe het is gegaan met het afscheid van Leo en hoe je nu verder gaat. “Ik zal wel zien” schrijf je en dat is ook het enige mogelijke denk ik. Ieder rouwt op zijn/haar eigen wijze. Er is geen goed er is geen fout. Er is geen te vroeg en ook geen te laat. Wat de een moeilijk vindt daar heeft een ander geen last van. En wat er in alle boeken en protocollen ook allemaal mag staan…. je hoeft er niet aan te voldoen. Ik vind het mooi om te lezen hoe je dingen doet (ik kook recht op en neer + ik steek een schemerlampje aan en leg een kruik in mijn bed). Fijn om te lezen dat veel mensen je hebben geholpen. Sommige dingen kun je maar niet zo verhelpen zoals je slaapproblemen. Als ik de zandkorrels van Klaas Vaak had dan liet ik gelijk een zak vol bij je bezorgen, maar helaas,

    alleen een warme groet

    Dorothé

    (ps ik leg wel eens zo’n pittenkruikje tegen mijn borst t.h.v. de plexus solaris als ik moeilijk kan inslapen en dat helpt mij)

  8. Julia van Lievenoogen

    Neem de tijd om dit te verwerken, heel veel kracht en steun in deze moeilijke tijd .

  9. Lieve, dappere Janneke. Je bent geweldig! Kus en knuffel uit Zweden.

  10. Lieve Janneke ik kan eigenlijk alleen maar zeggen dat ik je bewonder en niet bang ben voor “de klap” Die klap is er elke dag een beetje en je vindt elke dag een manier om ermee om te gaan. Delen helpt is ook mijn ervaring en dan ben ik blij met de vriendschap en de verbondenheid die we hebben en altijd gehad hebben. Ik ervaar mijn wekelijkse bezoek aan de Tempel als het telkens weer opladen van mijn persoonlijke accu. Zo kan ik mijn eigen sores een plek geven. Ik hoop dat er een tijd en gelegenheid komt je te zien. Voor nu veel liefs en een knuffel Ineke

  11. Wat je schrijft kan ik me zo goed voorstellen. Het zal vast nog wat tijd nodig hebben, maar het gaat je zeker lukken je leven helemaal op zijn Jannekes in te richten.
    Vind het leuk dat we zaterdag wat uurtjes fijn kunnen besteden. Dikke knuffel van ons

  12. Janneke,
    k lees dat het HEUS wel goed met je gaat. En dat is fijn om te lezen! Maar het zal best wel eens moeilijk voor je zijn in deze donkere dagen voor de kerst. Er is nog al wat gebeurd in je leven de laatste tijd! Dat is nog al wat voor een mens om te verwerken! Dus neem daar de tijd voor, en laat het verdriet toe. Maar je bent een sterke vrouw, en met de hulp van je kinderen en kleinkinderen zal het je zeker gaan lukken. Ik wens je heel veel sterkte, liefde en warmte toe. Je schreef een poosje geleden, dat je dochter met man en kinderen ook bij je in huis komen wonen. ik weet niet of zij er al wonen, maar dat zal best een fijne afleiding geven. Nogmaals heel veel sterkte gewenst!! Lieve groet van Tineke Gebuis.

  13. Ik wens u licht, liefde en kracht toe.

  14. Goede avond Janneke. Wat is dit allemaal herkenbaar, dat vroeg in slaap vallen en wakker worden terwijl je denkt dat het vast al een uur of vijf in de ochtend zal zijn en dan op je wekker zien dat het nog maar half twaalf is. Over de ochtend na zo’n nacht schreef ik de volgende tekst : “De stilte schettert in mijn oren, elke ochtend bij het opstaan, heb ik je opnieuw verloren” Misschien voel jij dat nu ook, want de helft van je bed is koud en als je je arm naar die kant uitstrekt, ligt er geen man meer naast je. Voor mij heeft mijn huwelijk bijna 43 jaar geduurd en het duurt echt wel een tijd voor je er aan gaat wennen. Af en toe eens flink huilen wil ook wel eens opluchten en dat mag je gewoon doen. Je hoeft niet altijd sterk te zijn, je verlies is nog zo vers. Leo is elke traan die je om hem huilt, volkomen waard.
    Gelukkig dat er een mooi afscheid geweest is, ik heb alles op laten nemen, om het later nog eens af te kunnen spelen, maar daar ben ik nog steeds niet aan toe gekomen. Ik wens je sterkte toe de komende tijd, zeker met alle feestdagen in het vooruitzicht, dat zijn moeilijke dagen, want ja de vorige keer was hij nog bij je.

  15. Je bent een kanjer. Een kanjer met beide nieren nog, maar ook met liefdevolle herinneringen aan een heerlijke man. Blijf herinneringen ophalen, lieverd! Dikke kus Xx

  16. Heel veel sterkte en kracht Janneke. Neem de tijd, wennen aan weduwe zijn vraagt tijd!

  17. Ik wens jou veel vreugde, warmte en liefde in 2017!

    Bemoedigende groet,

  18. Verder weg las ik een woordje van jou.
    Gaat het goed met je.

    Vriendelijke groet,

  19. Hoe gaat het met je Janneke?

  20. Beste Janneke, het is al zo lang geleden dat je iets schreef.
    Hoe gaat het nu met jou?
    Ben je al redelijk gesetteld in Brabant?
    Ik wens jou veel kracht in deze zware periode.

    Lieve groet, Yvonne

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s