Verven


Nog steeds ben ik in de ontkenning. De volgende fase is woede/opstandigheid. Volgens mij zit ik daar nog lang niet in. Wel voel ik me buitengewooon bedrijvig. Wij gaan op zijn laatst 15 september verhuizen, terug naar Nederland. Daar werken we naar toe. Hier in Zweden lever je je huis piekfijn af, helemaal schoongemaakt en helemaal opgeknapt met alle electrische apparaten er nog in. Toen ik in october een schilder benaderde, beloofde hij te komen in januari. Hij had al een keer in mijn huis rondgekeken en diende een begroting in van 50.000 SEK, dat is 5000 Euro ongeveer, waar ik mee akkoord was gegaan. In januari hoorde ik niks, half februari ben ik maar eens gaan bellen, maar toen had hij precies vakantie en hij beloofde de week daarop terug te bellen. Dat weekend werd Leo in het ziekenhuis opgenomen en ik dacht even niet aan schilderen natuurlijk. Omdat ik niet thuis was, ging ik ervan uit dat hij het had geprobeerd. Na twee weken mailde ik hem en legde uit wat er was gebeurd en of hij mij terug wilde mailen wanneer hij kwam en daar heb ik HELEMAAL NIETS op gehoord!!! In april ben ik toen maar eens andere schilders gaan benaderen, maar zij zaten allemaal al vol tot de grote vakantie. In juli ligt hier het hele openbare leven plat, iedereen is naar zijn sommarstuga(zomerhuisje) in het Noorden of zwerft op een boot tussen Zweden en Finland. Vandaar dat ik maar heb bedacht dat we het zelf moesten doen. Nu heb ik twee linkerhanden en ben ook nog eens erg slordig, dus ik heb in mijn leven al heel wat negatieve feedback moeten slikken over mijn verfkunsten. Gelukkig kwam eerst mijn vriendinnetje Repel mij helpen, daarna kwamen mijn dochter en schoonzoon met hun kinderen en verfden mijn balustrade buiten en verlosten mij en passant van een heleboel rommel die ik in de loop van de jaren verzameld heb en die we NIET mee gaan nemen naar een huis dat op zijn best 2x zo klein is als dit . Een een paar weken later kwam mijn vriendinnetje Yvon mij helpen.

DSC_0011

Vier lange dagen hebben we gepeund en we hebben de keuken en de badkamer geverfd, zij heeft het hele huis schoongemaakt en wat nog het belangrijkst is: zij heeft mij over mijn angst voor verven heengeholpen die ik mijn leven lang al heb…. Ik heb twee vensterbanken geverfd en nu durf ik. Toen ze weg was, heb ik eerst de schoorsteen geverfd, daarna heb ik drie mensen gecharterd om mijn plafond te verven, dat KAN ik echt niet meer. Ik ben voortdurend bang om te vallen en kan niet genoeg kracht zetten om de verf gelijkmatig over het oppervlak te verdelen.

DSC_0016

Maar wat ik WEL kan: de muren verven! Dus nu heb ik de schoorsteenmantel spierwit en de muren van de allrum zachtgeel geverfd in twee dagen (vooral het afplakken was een hels karwei met vijf deuren en een raam en overal lijsten tegen het plafond aan). toen heb ik ook nog al het koper gepoetst van de kachel.  Ik ben zo trots, zo TROTS!!

mei 2016 (5)

mei 2016 (6).JPG

Jullie denken nu natuurlijk dat wij de hele dag lopen te huilen, maar dat is helemaal niet zo. Af en toe schiet er eentje wel eens vol, maar Leo houdt altijd zijn gevoel voor humor. Gisteren zei hij dat hij nu  met recht een ouwe kankerlijer is……….
Vanavond(vrijdagavond) is onze zoon uit Duitsland gekomen met vrouw en kind en dat is heerlijk. Morgen gaat hij me helpen met wat zware karweien en dan vertrekken ze zondag weer naar huis. Het is precies een dag rijden en maandag moet hij weer werken. De berichtjes en bemoedigeningen van jullie allemaal doen erg veel goed. Het is fijn om te weten dat er veel mensen aan je denken……

Dit schreef ik vrijdag en ondertussen is het dinsdagmiddag. Het was 28 graden hier vandaag.. Alles juicht, maar mijn evenwicht is zeer wankel. Zolang ik maar aan het werk blijf…. Gelukkig is er een heleboel te doen. Vamorgen weer plafondverfhulp gekregen. Nu is onze grote huiskamer gewit. Ik heb weer een heleboel muren te verven. Mijn productieve dagen zijn echter erg kort, want we hebben iedere dag wel wat. Leo’s rijbewijs is verlopen op het moment en we zitten in de procedure van een nieuw rijbewijs, maar voorlopig rijd ik hem nog overal naartoe (behalve naar de dialyse). Morgen krijgt Leo zijn canule in, waardoor de chemokuur gegeven wordt vanaf volgende week dinsdag. Donderdagochtend krijg ik gelukkig weer hulp van een lief Nederlands/Zweeds vriendinnetje die gewoon keihard 2x anderhalf uur wil rijden om mij een grote ochtend te helpen. Om 1 uur moet ik dan hier weer weg om met Leo na zijn dialyse naar de zuster te rijden en zijn been te laten verbinden. Dan vertrekken we vrijdagochtend vroeg naar Nederland om naar een huis te kijken wat we willen kopen. Daar ontmoeten we onze overige drie kinderen met alle aanhang en zaterdagavond vliegen we weer terug. Dan moet Leo zondag weer dialyseren en ik ga maandag weer verder ons huis in orde maken voor de verkoop. Terwijl ik het zo opschrijf word ik moe van mezelf en tussendoor praten Leo en ik natuurlijk ook nog over zijn gezondheid en zo en over kinderen en kleinkinderen en herinneringen…. Ik ben erg bang om òm te vallen, wat helemaal niet kan! Daarom probeer ik ook echt goed voor mezelf te zorgen;  daar dien ik Leo ook het beste mee. Zo kijk ik iedere dag van vijf tot zes naar oude afleveringen van Grey’s Anatomy en op woensdagavond is  de nieuwste versie. Na zes uur verdwijn ik meestal naar de tuin tot een uur of negen en tussendoor eten we een boterhammetje (tussende middag warm).

Zo dus, het gaat wel, maar het gaat ook niet. Ik put troost uit het feit dat kanker minder hard gaat als je ouder bent. Het gekke is dat Leo nog steeds niet ziek is, behalve dan dat been. Hij heeft geen pijn, hij heeft geen koorts, hij heeft geen ademnood, zijn conditie is niet slechter dan een maand geleden en toch is hij gevaarlijk ziek volgens de dokter. Op Facebook en in de mail krijg ik verhalen van mensen die vertellen dat hun man of broer of vriend nog anderhalf, nog drie jaar, of nog vijf jaar heeft geleefd en ik hoop en hoop en hoop dat hij ook een van die mensen is…  Jullie hartverwarmende reacties zijn echt een balsem. Ik zal de komende tijd echt niet meer op iedere reactie kunnen reageren, maar weet dat ik het heel erg waardeer.

 

15 Reacties op “Verven

  1. Nog een ‘geluk’ bij een ongeluk dat je wel door móet nu, met de verhuizing voor de deur. Maar zorg idd ook goed voor jezelf en neem je rust als je lijf erom vraagt. Ik denk veel aan jullie, en hoop zo dat jullie nog lang samen mogen zijn straks in Nederland.

  2. Eigenlijk schieten woorden te kort. Ik bewonder je kracht en je uithoudingsvermogen en natuurlijk weet ik dat er geen keus is. Humor (ook van Leo) houdt jullie wel op de been. Succes bij het zoeken naar een huis.
    Liefs van ons. Barend en Jeannette

  3. Vanuit Leuven wordt ook vaak aan jullie gedacht… Zeker als ik zelf op dialyse ben. Ik kan me voorstellen dat je nog in de ontkenning zit, zeker omdat Leo ook niet meteen zieker lijkt dan voordien… Goed dat je kan bezig blijven… Maar vergeet toch intussen ook maar niet te genieten van elkaar, nog een leuke uitstap maken, nog eens lekker eten… Want afhankelijk van welke chemo hij zal krijgen, wordt het dan wel lastiger he… Sterkte

  4. Sterkte met al jullie verhuisbesognes.

    Met het ziekbed van Leo blijf ik begaan.

    Opmonterende groet,

  5. Och, wat heftig en nu ook het hele verhuisverhaal nog. Sterkte met de move en het aanpassen in Nederland en we duimen met je mee voor een positief ziekteverloop.

  6. Het is fijn om te lezen hoe jullie erin staan en waarmee je bezig bent. Dat vergemakkelijkt het contact maken en steun aanbieden. Als je in Nederland bent wil ik graag eens komen helpen met het een of ander. Ik steek regelmatig kaarsjes op voor diverse mensen die licht hard nodig hebben. Volgende week eentje voor je man wanneer ‘het’ start, maar vanavond eentje voor jou.

    Groetjes,

    Dorothé

  7. Wat een energie toch ondanks alles. Of misschien ook wel dankzij alles. En tegelijk dacht ik ook tijdens het lezen ‘maar meisje toch, doe ‘ns een beetje rustig aan’ en toen las ik jouw woorden en dacht: ze past gelukkig ook (redelijk) goed op zichzelf.
    Heel erg veel sterkte. Met alles!

  8. Lieve Janneke,
    Je schrijft steeds dat je bang bent te vallen en zoals je het schrijft voelt het als een vallen … uit balans…
    De enorme klussen bieden je houvast en tijd om af en toe niet na te denken en tijd te krijgen de balans weer te vinden.
    Als altijd een krachtige en moedige vrouw die aanpakt op alle fronten.
    Ik denk nog bijna dagelijks aan hoe jij ons kind en vele andere geholpen hebt. Wat een mooi mens hij geworden is en wat jouw bijdrage is. Die power van je zul je nu nodig hebben. Sterkte en lieve groet! Anke

    • Ja, misschien ben ik ook een beetje extra uit balans, maar als je ouder wordt en je moet je hoofd zo ver achterover doen, gaat er iets mis met je evenwicht. Ik heb nog geen echte ouderdomsklachten of medische klachten (ik ben alleen te dik), maar het enige wat ik merk is dat ik onzeker word betreffende mijn evenwicht.

  9. Een bemoedigende groet van hier!

  10. Lieve Janneke, ik blijf gewoon elke dag jullie lieve gedachten sturen.

  11. Ingrid van Gastel

    Heel veel sterkte voor jullie allemaal. Succes in Nederland.

  12. RESPECT! Alle goeds en hou vol!

    Groetjes Ine

  13. Ik leef erg met je mee, Toen onze dochter dood geboren was gaf een buurman mij een hans en zei “hier zijn geen woorden voor”, daar moet ik bij dit soort situaties erg aan denken, veel sterkte Hans

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s