Van goede buren en verre vrienden en zo….


Sinds mijn lieve MEM (Man En Minnaar) in het ziekenhuis ligt (bijna drie weken nu), heb ik een tussendoor leven. Ik leef tussen de ziekenhuisbezoeken door. Van elf tot zes zit ik in het ziekenhuis en tussendoor ben ik thuis en doe wat boodschappen. ’s Avonds na het ziekenhuis, ga ik soms ff langs de winkel om sap voor MEM te halen en ietsje voor mij.  Daarna plof ik voor de TV,  kijk tot elf uur. Ik heb mezelf nu al zo ver dat ik daarna ga slapen. Tijdens de reclame (heel veel reclame in Zweden!), ruim ik de afwasmachine in en uit, de boodschappen weg, hang  ik wasjes op of vouw ze op, maak iets te eten klaar voor mezelf, bel met het thuisfront, bel nog even met Leo (bijvoorbeeld om de uitslagen van Sparta door te geven) en ik krijg van hem het laatste nieuws over zijn temperatuur.

Als ik dan in bed lig, neem ik me voor om de volgende morgen vroeg op te staan en van alles te doen tot tien uur (daarna wassen, aankleden en weg). Een loden vermoeidheid heeft echter bezit van mij genomen, zodat er meestal niets van komt. Het huis moet helemaal opgeruimd worden, alles wat we niet meenemen naar Nederland, moet weggegooid,  weggegeven of in de garage gezet worden tot de verhuizing(mijn naaispullen bijvoorbeeld), alle kamers moeten gewit en behangen (of geverfd) worden en de houten vloeren moeten worden geslepen. Daarna moet het hele huis grondig schoongemaakt worden en dan kan het in de verkoop.

Sinds een paar dagen is mijn lethargie een beetje doorbroken. Dat komt zo: Ik heb een vriendinnetje, een Internetvriendinnetje. Toen ik pas in Zweden woonde en mijn blog begon, heb ik haar leren kennen. Ze zat en zit in een hele andere levensfase met kleine kinderen en in Zuid-Holland. Bovendien is er een fors leeftijdsverschil. Zeg maar: ik kan haar moeder zijn. Toch kunnen we het heel goed met elkaar vinden. Eerst gaven we alleen commentaar op elkaars blog, toen hebben we wat heen en weer gemaild, daarna hebben we een ontmoeting gearrangeerd en dat ging nog beter. Het was alsof we elkaar al jaren kenden. Toen werd zij ziek. Ze kreeg kanker. Ik moest lezen hoe ze door een heel proces ging en ik kon niet komen, ik kon niet genoeg tijd voor haar vrijmaken. Gelukkig knapte ze op en liep de sterren van de hemel. Toen brak ze haar been tijdens een van haar trainingen en niet zomaar, ze BRAK haar been in de wielkast van een auto. Misschien zou ze nooit meer lopen! Het lopen, het rennen had haar op de been gehouden met haar kanker, zou dat nu haar afgenomen worden? Maar (bijna) iedereen had buiten haar geweldige veerkracht, haar geweldige doorzettingsvermogen, haar bevlogenheid gerekend en ze is weer gaan lopen, daarna gaan rennen, daarna hard gaan rennen en ze heeft weer een marathon gelopen! (Ik was toevallig in Nederland toen en zou komen, maar MEM werd ziek en ik moest afzeggen) Het laatste nieuws is nu dat ze (na vier jaar) toch te veel last van haar knie gaat krijgen en misschien moet stoppen of minderen . Morgen loopt ze in plaats van de hele, de halve marathon van Utrecht en alweer kan ik er niet bij zijn…..

Dat vriendinnetje dus, die kanjer, heeft voor 6-9 april een ticket geboekt om me te komen helpen met het huis. Ze laat haar man en drie kinderen  achter en komt gewoon keihard naar Zweden om voor mij te dweilen en te koken en zo! Toen ze het vertelde, was ik meteen uit mijn lethargie en heb in een ochtend een slaapkamertje helemaal leeggehaald, een auto volgeladen om naar de stort te brengen en alles wat ik hou netjes gesorteerd en klaargelegd om in dozen te doen (de dozen moet ik nog kopen, maar er komt steeds niks van). Gisteren hoorde ik ook nog dat ook mijn dochter  met sterke man en twee grote kinderen komt met Pasen vier dagen en zij gaan ook helpen met opruimen en zware dingen versjouwen. Ik voel me verschrikkelijk gezegend met lieve familie en met lieve vrienden, ver en dichtbij.

De buren wisten aanvankelijk helemaal niet dat Leo in het ziekenhuis ligt. Hier in de winter, zie je elkaar bijna niet. Maar nu zij het weten, hebben ook zij aangeboden om te helpen en een buurman heeft zelfs gezegd dat hij op bezoek gaat bij Leo. Tot nu toe heeft Leo, naast onze Nederlandse vriendin, nog van niemand bezoek gekregen. Er wordt hier veel minder op bezoek gegaan dan in Nederland. Ik ben regelmatig het enige bezoek op de hele afdeling.

Wat waarschijnlijk helemaal in de soep loopt dit jaar, is het zaaien van eenjarigen(zonnebloemen, Cosmea, Oostindische kers, tabaksplanten, asters en groente). Daar moet ik zo,n beetje nu mee beginnen. Ik heb de serre echter nodig als opslagruimte voor spullen als ik kamers leegmaak. Bovendien staat mijn hoofd er niet naar. Desnoods koop ik eenjarigen als plantje, maar dat is minder geslaagd. Niet alleen is het verschrikkelijk duur, maar niet alle eenjarigen die ik in de tuin wil, zijn ook te krijgen als jong plantje of niet in de kleur die ik wil. Die verkrijg  je alleen door zelf zaaien.  Nou ja, als dat nou het ergste is? Gelukkig heb ik een tuinman achter de hand voor als het helemaal uit de klauw loopt…..

EERST DAT HUIS NOU MAAR EENS!!!! (en Leo uit het ziekenhuis natuurlijk..)

 

 

 

 

 

13 Reacties op “Van goede buren en verre vrienden en zo….

  1. Klinkt heftig.
    Wat apart dat mensen hun dierbaren niet bezoeken in het ziekenhuis.
    Fijn dat je hulp gaat krijgen.
    Is ook een hele kluif om alleen te doen.
    Ben je niet verbaasd over wat je verzameld hebt in de jaren …

    Sterkte en een hartelijke groet
    Jenny

    • Familie woont vaak ver weg en collega’s of vrienden komen eigenlijk nooit.
      Vorig jaar zou ik ook al verhuizen, maar toen waren weveel te laa tbegonnen. Wehebben toen besloten nog een jaar te blijven, maar virig jaar heb ik ook al heel veel opgeruimd…

  2. Lieve Janneke,
    Wat fijn dat je hulp krijg. En dat het jou een boost geeft.
    Diep in mijn hart zou ik ook bij die hulptroepen willen horen.
    Maar ik moet hier alle zeilen bij zetten momenteel.
    Met mijn hart ben ik bij jullie.
    Hoop dat het met Leo steeds een stukje beter gaat.
    Liefs, Lydia

  3. Echt iets voor Repel om te doen. Wat fijn voor je. En ook je familie nog onderweg als hulp dat is is goed nieuws. Ik hoop dat je MEM goed vooruit gaat want daar staat nog niets over in je blog. Vele handen maken licht werk en ik hoop dat het je ook mentaal helpt dat je er niet alleen voor staat.

    Groetjes,

    Dorothé

  4. Wat fijn Janneke dat je zulke lieve mensen om je heen hebt…waarvan ik er ook eentje ken🙂 en jou ook zijdelings ‘ken’.
    Voorspoedig herstel voor Leo gewenst en succes met alles.

  5. Wat een kanjer van een vriendin zeg! Heel fijn dat ze je komt helpen.
    Is de verhuis voor binnenkort dan? Ik hoop dat MEM (wat een heerlijke afkorting!) gauw wat opknapt.
    En wat bedoel je over je naaispullen? Stop je ermee? Je maakt prachtige dingen!!!
    Zorg goed voor jezelf, ik wou dat ik van hieruit wat voor je kon doen…
    Zoen!

  6. Ik ga niet meer naaien voor de verhuizing. Dus mijn naaimachine en alle spulletjes verhuizen naar de garage. Ze gaan mee naar Nederland.

  7. Wat een heerlijk initiatief van repeltje/Wendy!!!! En wat ben he gezegend met lieve familie… Mocht ik zelf niet zo sukkelen met mijn gezondheid, ik zou ook een ticket boeken richting linkoping! Om Leo een bezoekje te brengen en jou te helpen met het opruimen van je zalig Zweedse huis! Doe je Leo alvast mijn groeten en wens je hem veel beterschap van die andere nierpatiente!?

  8. Repel moet wel een zeer bijzondere vrouw zijn!

  9. Respect voor jou en Repel!

    Wat een kanjer is Repel toch.
    Sterkte met en voor je MEM.

    Bemoedigende groet,

  10. Lieve Janneke,
    Ik volg je blog niet maar schrik van dit bericht. Ik dacht dat het net weer wat beter ging…wat een hoop inzet door jou! Fijn dat je hulp krijgt en wat een bijzonder verhaal…
    Ik hoop je in Nederland snel weer te gaan zien maar hoop voor nu het allermeest dat Leo snel weer bij je kan zijn.
    Liefs!

  11. Wat goed van je (hardloop) blogvriendin… Ik wens jullie fijne dagen samen. Ondanks dat Leo nog bij de verpleegsters is. Ik kom hier ook veel te weinig, dus ik weet hoe dat gaat. Er is altijd wel weer wat. Hej.

  12. Heerlijk dat ze komt! Kunnen jullie lekker bijkletsen, en… gedeelde zorg is halve zorg, dus… Komt goed!! Xx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s