Naar analogie van Liefde in Tijden van Cholera, schrijf ik over Lijnen in Tijden van Streptokokken infecties…


Toen mijn dochter 2 weken geleden weer naar Nederland vertrok, zat ik vol goede plannen om het afvallen weer ter hand te nemen. Daar was drie weken lang niks van gekomen. Ik had Chinees op, patat, bitterballen, wafels, stroopwafels en pannekoeken  Bovendien had ik voornamelijk wit brood gegeten en ik had me officieus gewogen (3 kg. aangekomen). Ik wist wel dat ik aangekomen was, maar ik wist officieel niet precies hoe veel.

Tijd dus om het lijnen weer serieus ter hand te nemen. Op dinsdag en donderdag wordt Leo altijd gedialiseerd en dan vertrekt hij ’s morgens om kwart voor acht en komt er om twee uur weer in. In plaats van nog een beetje uit te slapen, stond ik gelijk met hem op en ging een uur in het bos wandelen in stevige pas. Ik heb na verloop van tijd altijd problemen met de ‘ledige’ tijd die trainen en zo inneemt.Door vroeger op te staan, verlies ik geen tijd. Ook had ik deze eerste dag een appeldag ingelast om weer even in het regime te komen. Wij hebben hier de Zweedse gewoonte overgenomen om tussen de middag warm te eten en ’s avonds nog een boterhammetje, soms met wat warms (soep, eitje, bitterballetje, gebakken vis enz.), maar meestal gewoon met beleg. Omdat Leo helemaal niet hoeft af te vallen, moet ik echt op mezelf letten. Dat ging dus prima, maar toen werd Leo ziek. Hij werd halsoverkop zondagavond opgenomen met hoge koorts en een lelijke ontsteking in zijn been.. Het verslag daarover staat hier.  

Als zoiets gebeurt, staat alles op zijn kop. Je hele leven verandert, ook al lig je zelf niet in het ziekenhuis.Je hele ritme is zoek. Omdat onze kinderen allemaal ver weg wonen, ben ik de enige die op bezoek komt. Hier in Zweden is het niet de gewoonte dat vrienden en/of collega’s op ziekenbezoek komen. De enige die een keer kwam is een Nederlandse vriendin van ons, ook een wereldvrouw (bedankt Regine!) Het bezoek is van 11 tot 7 uur, maar ik kom om half twaalf en  ik ga meestal om half zes weg.  Iedere keer vergeet je weer hoe MOE je wordt van zo’n toestand. Als ik thuiskwam, had ik nergens zin meer in, behalve met mijn kinderen bellen en achter de TV hangen. Leo en ik bellen ook altijd nog een keer (om zijn temperatuur door te geven) en ’s morgens voor ik kom ook. Ik hoef eigenlijk niks te doen zelf, maar blijkbaar word je daar verschrikkelijk moe van……. Het enige wat ik doe is, ontbijt voor mezelf maken,(een glas vruchtensap, een kop thee met gember en soms een gekookt eitje) verder eet ik in het ziekenhuis de rest van het eten van Leo op. Hij was er vorige week maar met moeite toe te bewegen om meer dan drie hapjes te eten, maar nu eet hij al zijn halve bord leeg. Soms haal ik bij het restaurant een salade van de saladebar als het eten niet te genieten is. Het is heel makkelijk om het lijnen helemaal te laten schieten in zo’n situatie, maar omdat ik net weer begonnen was, heb ik besloten om dat NIET!! te doen. Wat doe ik dan wel? Ik eet van de drie aardappels er maar eentje, van de aardappelpuree misschien drie volle eetlepels bij elkaar, van de rijst iets minder dan de helft, dat dus. Verder parkeer ik de auto expres tien minuten lopen van het ziekenhuis, zodat ik in de zwembadpas naar zijn kamer loop. Halverwege de middag loop ik ook nog even in zwembadpas naar het restaurant waar ik een koek voor hem koop. Hij eet zo slecht, dat ik blij ben dat hij tenminste een koek eet!

Als ik ’s avonds thuiskom, val ik voor de TV neer en krijg ik de neiging om te gaan snacken (tijdens de reclame loop ik naar de keuken, pak wat mee om dat heerlijk op te peuzelen voor de TV). Om paal en perk daaraan te stellen, maak ik drie kleine containertjes met een snackje klaar en meer eet ik niet die avond (als je dat blokje pure chocola niet meerekent dat ik iedere avond mezelf gun tenminste……) Ik heb een heleboel verschillende opties om die containertjes te vullen en daar kies ik er iedere dag drie uit. Ik kan kiezen uit: drie dadels, nootjes van allerlei slag (geen pinda’s), paprikareepjes met sesamzaad, appel met rozijn en/of bleekselderij, komkommer met beetje mayonaise, 15 druiven, stukjes kaas, hardgekookt ei met kaviaar of kerrie of tuinkruiden, stukjes metworst, plakjes wortel met gedroogde cranberries, bevroren frambozen, guacemole met reepjes cracker of stukjes rauwe bloemkool om te dopen enz. enz.Ik weet van mezelf dat ik het lijnen niet volhou als ik niet rijk kan variëren met wat ik eet. Maar ik weet ook dat als ik mezelf niet ‘restrain’ in hoeveelheden, dat het ook niet lukt. Daarbij drink ik dan meestal twee grote bekers (kruiden)thee en soms nog een glas vruchtensap of een appel. Verder drink ik de hele dag door water, ik kom makkelijk aan 2 liter. Ik heb mezelf aangewend om iedere keer als ik naar de WC ben geweest en mijn handen heb gewassen, ook een glas water te nemen. Daardoor moet je dan ook weer vaker naar de WC natuurlijk.

Ondanks het uren stilzitten, het ziekenhuis eten (zout en vet, vaak drijft er wat vlees in een onduidelijke saus), ben ik vorige week 2.1kg. afgevallen!

Met mijn man gaat het ondertussen beter. De koorts is nog niet helemaal onder controle, maar een stuk lager dan 40 graden. Hij wordt nog wel zwaar onder de antibiotica gezet. Ze hebben de dosis nog een keer verhoogd in het weekend.  Zijn been ziet er nog heel lelijk uit, maar is minder opgezwollen. Hij kan er nog helemaal niet op staan, daar zal wel fysiotherapie aan te pas moeten komen. De acute fase is in ieder geval duidelijk voorbij. Dat betekent niet dat hij snel naar huis komt. Zolang hij koorts houdt, is het gevaar van bloedvergiftiging niet geweken. Toch is er een nieuw evenwicht ontstaan. Ik ga al helemaal wennen aan de lange zit in het ziekenhuis en ik kom er al wat meer toe thuis wat te doen als ik er ben. Ik word zo rustig dat ik gewoon bang van mezelf word. Bedankt voor jullie lieve reacties op mijn vorige logjes. Jullie horen wel hoe het verder gaat.

7 Reacties op “Naar analogie van Liefde in Tijden van Cholera, schrijf ik over Lijnen in Tijden van Streptokokken infecties…

  1. Sterke vrouw, petje af.

  2. wauw Janneke, super goed van je. Respect!!!
    Houvol,en groet Leo van ons.
    Liefs, Lydia

  3. Volgens mij is het goed en lekker met iets van jezelf intensief bezig te zijn. Verzet je gedachten van het ziekenhuis leven. Hou vol, probeer ook nog lekker naar buiten te gaan, vitamine D is broodnodig in deze omstandigheden. Beterschap voor Leo ,liefs Marijke

  4. Fijn dat het beter gaat met Leo.
    En succes met het afvallen.

  5. Jouw gewicht omlaag en Leo zijn temperatuur omlaag.

    Ik wens jullie allebei veel goeds en gezondheid toe.

    Vriendelijke groet,

  6. Dapper van je Janneje om toch af te vallen. Heel veel sterkte en doe Leo van ons de hartelijke groeten en het allerbeste.
    Barend en en Jeannette

  7. wat knap van je, om daar nu ook nog aandacht aan te besteden. sterkte voor jullie beiden

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s