Te oud voor zulke geintjes deel 2


Wie hier nieuw komt, moet ff klikken voor deel 1
Vroeger bij ons thuis, werd er best aardig gevloekt en het was ook mijn gewoonte. Met veel moeite heb ik dat later afgeleerd. De laatste keer dat ik vloekte was in 1996 toen ik van die duidelijk straatarme, verwaarloosde Ierse jongetjes voor een optocht van de protestanten uit zag lopen door de Katholieke wijk in Belfast. Je kon de dronken, fanatieke, onverzoenlijke kop van hun vader herkennen in gezichtjes van 8, 9, jarige kinderen. Dat was mijn laatste ‘slip of the tongue’. Toen ik daar op Schiphol stond, buiten adem en voor een verlaten gate, kwam nog net niet het G-woord over mijn lippen, maar wel het V-woord. Ik stond te huilen, te stampen, te tieren en dus min of meer te vloeken tegen een leeg loket en een gesloten deur. Terwijl dat gebeurde, liet zelfs toen mijn reflectie op mijn gedrag me niet in de steek. Ik begreep nu waarom faalangst zo groot kan zijn dat je niet naar je tentamen of naar je sollicitatie gaat, want als je alles gegeven hebt en het resultaat is negatief, is de teleurstelling zoveel groter. Ik maakte blijkbaar zoveel kabaal dat een stewardess uit de belendende gate naar me toekwam en vroeg of ze me kon helpen. Op mijn smeekbede, keek ze in het systeem, maar ze kon er niets meer aan doen. Je moet met een bus naar het vliegtuig toe en de bus was al weg. Ze verwees me naar T2 om om te boeken. Het was toen nog steeds geen 10 over half drie. Eerst heb ik mijn schoenen aangedaan en toen en ik langzaam teruggelopen, nog steeds huilend. Bij T2 stonden drie anderen die hun vliegtuig naar Linköping hadden gemist. KLM was heel coulant, begreep dat het onze schuld niet was en ze kregen door dat ze ons konden omboeken zonder kosten onzerzijds. Er gaan drie vliegtuigen per dag naar Linköping en het volgende zou kwart voor negen vertrekken. Helaas, volgeboekt, ik zou op een wachtlijst komen als vierde. Dat ging hem dus niet worden. Ik zou dan op Schiphol moeten wachten met de grote kans dat ik niet mee zou kunnnen om alsnog een hotel te moeten nemen. Het vliegtuig daarna vertrok om half tien donderdagochtend. Dan ben ik dus om half twaalf in Linköping en dan kan Leo me niet halen, want hij dialyseert dan. Je staat natuurlijk in de modus dat je meteen weg wilt en wel NU, dus ik twijfelde. Eigenlijk wilde ik Leo bellen om om raad te vragen, maar ik kon hem niet bereiken (in verband met die wisseltruc van telefoons). De steward heeft mij naar huis laten bellen met hun telefoon, maar ik kreeg geen gehoor. “Denk er even over na”, zei de steward “en kom dan later terug als je beslist hebt” Dat heb ik gedaan. Eerst heb ik mijn jongste dochter gebeld. Zij heeft een probleem met de telefoon (zij óók al!). Haar speaker is kapot; ze kan wel jou horen, maar je kunt niet horen wat ze terugzegt. Ik heb haar dus gebeld om te zeggen dat ik het vliegtuig heb gemist en dat ik geen contact met Leo kon krijgen, dat ik nog niet wist hoe het verder ging en daarna opgehangen. Toen heb ik geprobeerd mijn oudste dochter te bellen, maar zij antwoordde niet. Zij is op woensdagmiddag altijd vrij, maar het is haar enige vrije middag die ze met de kinderen doorbrengt. Vervolgens ben ik naar de computerdesk ggaan en heb mijn computer aangezet. Je krijgt daar tegenwoordig een uur gratis Wifi. Zodra ik online kwam, kreeg ik een Skypeberichtje van mijn man die zich afvroeg of ik in de lucht online was….. Wat was ik blij dat ik contact had. Samen kwamen we overeen, dat ik gewoon een hele dag later zou gaan en dat hij me op zou komen halen. Hij zei dat ik maar in een hotel moest gaan, dan bleef ik dicht bij het vliegveld. Dat is zo raar! Het liefst wil je het vliegveld niet verlaten, niet weer door de douane hoeven, maar dat is natuurlijk onzin. Ik heb drie kinderen in Rotterdam en omgeving waar ik kan slapen. Maar mijn oudste (die het dichtst bij Schiphol woont in Overschie), heeft alleen de woensdagmiddag vrij om met haar kinderen te zijn, mijn zoon werkt tot half acht en mijn jongste dochter woont ten zuiden van Rotterdam en zou die avond mensen te eten krijgen. Eerst maar eens een ticket boeken en proberen een hotelvoucher te krijgen. Het ticket ging prima, maar een voucher, daar deed de KLM niet aan. Tenslotte was het Schiphol die voor de vertraging had gezorgd en niet de KLM. Ik naar de Schipholbalie. Nee, vouchers werden nooit uitgegeven door Schiphol en ik had 3 (DRIE!) uur van te voren aanwezig moeten zijn, ook voor een vlucht binnen Europa, nieuwe richtlijnen sinds juni. Ik was te moe en te verslagen om boos te worden. Nog maar even mijn computer openen, nee, ik werd door mijn dochter gebeld. Zij bood aan om me van Schiphol te komen halen. Ondertussen was het een uur of vier, bijna spits dus. Ik zei dat ik wel een hotel zou nemen of een auto huren voor een dag, ik zou terugbellen. Op zich was nu alles geregeld, NU wilde ik eerst iets eten voor ik verdere stappen zou ondernemen. Ik zag dat ik 18 (achttien!) gemiste telefoontjes had en die zou ik allemaal gaan beantwoorden, terwijl ik ging eten. Computer uit, telefoon in mijn tas, naar het restaurant. Terwijl ik in de rij stond om mijn sparerib af te rekenen met een smoothie en een flesje water, kon ik me ineens niet meer herinneren waar ik mijn telefoontje had gestopt. PANIEK, PEEUW!!!! Nog in de rij staand, begon ik te zoeken in mijn tas, niks, in mijn jas, niks! Naar mijn tafeltje, heel mijn tas leeggehaald, niks! Teruggelopen naar de computerbalie, NIKS!! Naar gevonden voorwerpen, NIKS! Nu was mijn contact met de buitenwereld helemaal afgesloten. Ik kon niet eens meer mijn dochter terugbellen! Bovendien: alle lefonnummers staan in die telefoon. Ik weet alleen het thuistelefoonnummer van mijn jongste dochter uit mijn hoofd.
Mijn jongste dochter vertelde later dat ze iedere vijf minuten gebeld had. Ze wist dat ik als een kip zonder kop daar op Schiphol liep te dwalen en dat was ook precies wat er gebeurde. Ik heb mijn eten opgegeten, het flesje water heb ik per ongeluk laten staan, ik ben eerst op mijn gemak door de dutyfree gelopen. Ik heb een krant voor Leo gekocht en wilde net haring gaan kopen (want daar had ik nu toch tijd voor) toen ik me realiseerde dat ik Schiphol nog moest verlaten en dat de haring bedorven zou zijn morgen. Dan maar een hotel zoeken. Eerst kwam ik langs het Sheraton, zag er erg duur uit, vervolgens helemaal doorgelopen naar het Hilton. De goedkoopste kamer kostte 239 E. zonder ontbijt en 259 E. met. Mijn hele vliegreis is goedkoper! De receptionist die heel vriendelijk was, verwees me naar nog een derde hotel aan de overkant van Schiphol, waarvan de naam me is ontschoten. Daar naartoe. Helaas vol. Toen begon ik weer te huilen. Ik was compleet gesloopt. Ik kon nergens meer overheen zien. Overal was herrie om me heen, overal beweging. Het volgende plan was om naar mijn dochter in Overschie te gaan met een gehuurde auto en dan morgenochtend meteen met haar de deur uit te gaan naar Schiphol. De rij bij de beveiliging stond nog steeds tot in de hal, maar was niet meer zo lang als ’s middags. Ik kan niet onverwachts bij mijn oudste dochter aankomen. Ze kan al van kinds af aan niet tegen verrassingen. Dus eerst maar een nieuwe chip kopen, tenslotte had ik nog steeds Leo’s Zweedse telefoon, daar moest dan maar een nieuwe chip in. Op Schiphol Plaza is een AH, maar ik kon de ingang niet vinden! Ik zag een poortje met verboden in te gaan en sloeg een hoek om. Toen kwam ik helemaal bij een achterkant, daar was geen deur. Zo ver was ik heen, dat ik niet eens kon bedenken dat ik de andere hoek had moeten omslaan. Toen ging ik toch maar naar binnen door het verboden poortje. Er kwam meteen een meisje op me af om te zeggen dat dit geen ingang was. Ik zei: “Ja, dat weet ik, maar ik kon de ingang niet vinden. Alsjeblieft, laat me, ik heb een verschrikkelijke dag achter de rug” Blijkbaar zag ik er ook zo uit, want ze zei: “OK. dan laten we het zo voor vandaag”. chip gekocht, in de telefoon gedaan (goed opletten dat ik Leo’s chip veilig opberg!) en mijn dochter gebeld dat dit mijn nieuwe nummer was en of zij oudste wil bellen dat ik naar haar toe kom. Twee minuten later belt oudste. Ze hadden natuurlijk al twee uur niks van me gehoord, steeds gebeld op het nummer waarvan de telefoon kwijt was en ze wilde me komen halen. Het was ondertussen kwart over zes en de spits was voorbij. Ik zei dat ik een auto wilde huren of anders de trein zou nemen, zodat ze me van Centraal kon komen halen. Ik zou terug bellen.
Een auto huren bij de Avis kost meestal een Euro of 45 per dag, deze keer niet dus. De luchthavenbelasting is nl. 60 Euro en die wordt nomaal over een week uitgespreid. De goedkoopste prijs waarvoor ik een auto kon huren was nu E. 91,– en dan werd ik nog gematst. Daar kan ik een nacht van in een hotel slapen! Dat werd hem dus ook niet. Ik zou dus de trein nemen. Maar ik was zo MOE, ik had een aanbod om gehaald te worden en de spits was voorbij. Dus heb ik mijn dochter gebeld en zij is me komen halen. Om halftien was ik in Overschie en kreeg een kop soep. Toen ik mijn tas nog maar een keer leeghaalde, vond ik mijn telefoon die er al die tijd gewoon ingezeten had…….. met 35 gemiste oproepjes. Om tien uur lag ik op bed en sliep meteen. De volgende morgen ben ik gewoon met iedereen om kwart over acht vertrokken en ben nog even met de kinderen naar school gelopen. Daar heb ik bus 33 naar Centraal genomen, alwaar ik in de Fyra (je mag het geloof ik niet meer zo noemen) gestapt ben en om tien voor tien liep ik Schiphol binnen. De wachtrij was verdwenen. Eerst heb ik op mijn gemak een broodje paling en vervolgens ergens anders een broodje kroket gegeten. Toen ben ik door de security gegaan (10 minuten). Ze hielpen je dit keer heel wat vlugger en prettiger. Ik hoefde niet gefouilleerd te worden en mijn tas hoefde niet open. Als ze dat gisteren zo gedaan hadden, had ik misschien mijn vliegtuig nog wel gehaald. Ze zijn er vast vreselijk trots op dat ze zo secuur zijn, maar ik kijk er toch iets anders tegenaan.
Op mijn gemak heb ik een boek uitgezocht, een vers krantje gekocht, Haring, dikke speculaas en een ontbijtkoek gekocht voor een vriendin en daarna heb ik nog 40 prachtige bollen gekocht. De verkoopster bij de balie daar, herkende me nota bene en vroeg waarom ik nog niet in Nederland woonde. Zulke ijzeren geheugens maken mijn dag kan ik je vertellen!
Verder is alles smooth gegaan, behalve dan dat mijn computer doodging en de oplader zat in mijn koffer. Ik heb dus wel nog een nieuwe oplader gekocht, zodat ik met mijn jongste dochter kon skypen, wat niet lukte.
Nu ben ik alleen mijn Zweedse chip èn Leo’s Zweedse chip kwijt. Ik heb alletwee die Zweedse chips verwisseld voor Nederlandse en ik ben ze alletwee kwijt. Het is al in orde, nieuwe chips gekocht hier, maar nu hebben we alletwee weer een nieuw Zweeds nummer. Pfffffff, hebben jullie het een beetje kunnen volgen?
Wat heb je nu geleerd, spelende vrouw? Ik heb geleerd dat ik steeds weer terugval op mijn oude bottlenecks. Ik heb geleerd dat ik graag hulp aanbied, maar het moeilijk vind om hulp te accepteren.Ik heb geleerd dat ik volkomen blokkeer als ik ales heb gegeven en het is toch niet gelukt. Ik heb geleerd dat mijn kinderen me goed kennen en dat ik eigenlijk altijd op ze kan rekenen. En nu ga ik de laatste bloemen uit de tuin plukken voor ze vannacht bevriezen, ook die grote eupatoria’s die op het plaatje hierboven staan. We gaan zometeen naar vrienden, kan ik mooi een grote bos meenemen….

19 Reacties op “Te oud voor zulke geintjes deel 2

  1. Ooooh janneke, mocht je je deze winter vervelen, jou leven is vol van hilarische belevingen, die geen mens bedenkt dat je een prachtig boek zou kunnen schrijven en uitgeven.
    Zelfs ik was je komen halen als ik het geweten had………
    Liefs Lydia

  2. Ik word al moe als ik je relaas lees, wat een toestanden zeg. Misschien vind je de Zweedse telefoonchips nog terug, je hebt ze vast extra goed opgeborgen. Mijn moeder deed dat ook met dingen waar ze zuinig op was. Meestal vond ze die dan pas weer terug bij de volgende verhuizing. Gelukkig voor haar zijn we in mijn jeugd aardig wat verhuisd.

  3. Oh, Janneke wat een gedoe! En eerlijk gezegd, al lezende vroeg ik me dus steeds al af waarom je lieve hulp afwees. Maar ik begrijp dus dat je het moeilijk vind om hulp te accepteren.

    • In principe kan ik best hulp vragen hoor! Ik ga er altijd vanuit dat ik iets ook zomaar zou doen voor een ander, dus wss. wil die ander dat dan ook voor mij doen. Op zulke momenten echter, heb ik een soort vernauwing van gedachten. Ik kan maar op een paar dingen focussen. Ik kom een week lang in het leven man mijn kinderen en die houden er rekening mee, maar ze hebben allemaal een eigen leven met kinderen, werk en afspraken. Dan ga ik weg, dan hoor ik weg te gaan en als ik dan ineens alles voor hun door de war gooi, voel ik me daar heel onveilig bij. Mijn jongste dochter heeft meestal geen auto, maar nu toevallig wel en ze had me makkelijk kunnen halen van Schiphol en zelfs de volgende morgen terug kunnen brengen en er een dagje Schiphol met de kinderen aan vast kunnen knopen. MAAAR: ze zou woensdagavond bezoek krijgen, dat wist ik. Ik kan daar dan niet overheen zien. ZIJ stond in de startblokken om me te komen halen, maar ik beantwoordde haar 20 telfoontjes niet. Achteraf gezien denk ik dat ik mijn telefoon heb uitgezet tegelijk met de computer. Toen ik hem ’s avonds vond, was hij uit. Mijn oudste dochter heeft al zo weinig vrij en dan kom ik eisen (zo voel ik dat dan) dat ze me van Schiphol komt halen, terwijl haar dochter van vier tot vijf kickboxen heeft. Wie moet haar dan daar vandaan halen? En de file? Zo dus. Mijn zoon werkt tot zeven uur en als mijn schoondochter me moet halen, moeten drie kinderen mee en dan is er geen plaats meer voor mij in de auto. Zij leiden bovendien een zeer gestructureerd leven en de kinderen functioneren niet goed als ze te laat naar bed gaan. Aan andere mensen dan mijn kinderen heb ik niet eens gedacht, alsik hun telefoonnummer al zou hebben!

  4. Och Janneke, wat een verhaal. Wat een tegenslag en wat heb je het zwaar gehad. Fijn dat je nu weer veilig thuis bent en de telefoon gevonden hebt. Hier moet je echt een paar dagen van bijkomen, lijkt me.

  5. Ach Janneke, wat een ellende. Ik zou er ook bij gaan huilen. Af en toe is Nederland heel vol en gestresst. Waarom toch dat gehannes met die telefoons * zo duur is naar het buitenland bellen toch niet meer?

    • Ik heb zo’n prepaid eenvoudig telefoontje. Het is een heel gedoe om naar het buitenland te bellen. Het andere voordeel is, dat ik mijn Nederlandse telefoon mijn Nederlandse nummers heb zitten en in mijn Zweedse telefoon, mijn Zweedse.

  6. Pfff,vliegen is echt vreselijk. Je kunt beter een lange dag rijden dan heb je het meestal zelf in de hand…. Ik word in zulke omstandigheden heel onverschillig als het geld betreft,ik wil dan alleen maar rust en zekerheid. Ik zou zo het Sheraton ingegaan zijn en met een kop warme thee het ongetwijfeld lekkere bed ingedoken zijn. (Achteraf natuurlijk wel een beetje spijt….)

  7. Jemig, wat een verhaal zeg. Ik zou ook helemaal in de stress raken van zoiets.

  8. Oh Janneke….volgende keer…..je kunt ook bij mij terecht. Heb zo met je te doen. Maar je hebt het toch maar weer gered….sterke!!!

    • Dank je lieverd, maar ik heb geen seconde aan je gedachtbij deze gelegenheid.Ik maalde maar en maalde maar, maar jij was niet betrokken in al die malerij.

      • even telefoonnummers en emailadressen uitwisselen. Wat heb je alle ellende trouwens mooi verwoord. Ik ging helemaal mee in het verhaal en ben blij, dat je weer gezellig thuis bent. Liefs voor jullie twee

  9. brrr, ik moet er niet aan denken, vind dat je je toch kranig hebt gehouden, ieder mens zou hier volgens mij van in paniek raken. Liefs ook voor Leo

  10. anoniem? was van mij.

  11. Soms moet je niet voor andere gaan denken , zegt mijn man altijd als ik alle dingen invul voor andere. Vragen vind ik ook lastig. Ik had er wel een beklemmend gevoel bij dat er zoveel mis ging. Ik hoop dat je dat niet nog eens overkomt. Hartelijke groet.

  12. Ongelooflijk wat een pechvogel en wat een doorzettingsvermogen. Je bent blijkbaar toch nog niet te oud;-)

    Groetjes,

    Dorothé

  13. Lieve Janneke,

    Ik woon eigenlijk op een steenworp van Schiphol ( moet je wel een beetje hard gooien ) maar ik had je zo kunnen ophalen. Een bed, bord en bad kunnen bieden, en meteen eindelijk de kans gehad om je in het “echt” te ontmoeten. Maar ja, je hebt mijn telefoonnummer niet dus dat is wel een dingetje. Zal ik ze eens in een PB zetten via je FB pagina, als je dan weer een Schiphol avontuur hebt, dan kan ik je komen redden.

    • Oh, dat had ik leuk gevonden! Ik dacht ook nog even aan Repel, maar zij heeft drie jongens thuis en waarschijnlijk geen plaats. Het is allemaal goed gekomen gelukkig, maar ik hou het in gedachten….

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s