Begrafenis, wees geworden


Mijn vader, Siem Braal is 93 jaar geworden. Op zeven maart dit jaar overleed hij.
2007-08-29_10.01.04
Heel zijn leven is hij een ongelofelijke optimist geweest, behalve het laatste jaar. Hij was al een tijdje blind aan het worden, maar dat mocht de pret niet drukken. Als ik kwam, legde hij me haarfijn uit wat voor leuke voorziening hij nu weer had gekregen. Een apparaat om de ondertiteling te kunnen luisteren, een TV vergroter, een computervergroter, luisterboeken, je noemt het maar op. Hij was er allemaal even enthousiast over. Naarmate hij minder kon zien en de apparaten hem ook niet meer uit de brand konden helpen, kreeg hij meer en meer last van zijn blindheid. Daar kwam het laatste jaar bovenop dat zijn verzorginghuis moest sluiten en alle bewoners moesten een ander onderkomen zoeken. Omdat hij daar een vriendin had, moesten de kinderen van beide families (ik niet, ik zit in Zweden) hemel en aarde bewegen om voor elkaar te krijgen dat zij allebei in hetzelfde huis terecht konden. Het is inderdaad gelukt en hij heeft dus precies 1 nacht geslapen in zijn nieuwe huis toen hij overleed in zijn slaap. Langverwacht, dat wel en een verlossing voor hem, dat ook, maar evenzogoed ben je ineens wees. Leo was nog erg zwak toen ik naar de begrafenis zou gaan. Eigenlijk durfde ik niet, maar hij stond erop dat ik gewoon ging. Hij kon zich wel redden 1½ dag, langer niet. ’s Morgens om 06.20 vertrekt er een vliegtuig vanaf ons vliegveld en dan ben ik om 8 uur in Amsterdam. Daar huur ik een auto en dus liep ik om een uur of kwart over negen in Crooswijk, terwijl de begrafenis crematie daar om elf uur zou zijn. Tijd om wat foto’s te nemen.

het crematorium in Crooswijk

het crematorium in Crooswijk


In 1969 heb ik een jaar in Crooswijk gewoond, in een huisje onder de huurwaarde, een halve woning, in de Pijperstraat. De huur bedroeg 15 gulden per week…… Het was een ruimte van 6 x 5 m. die bestond uit een woonkamer, een gangetje met WC en een keuken. Je sliep gewoon in de kamer op een opklapbed(eethoek opzij schuiven). Op zolder was dan nog een douche.
Hier ongeveer was vroeger nummer 37...

Hier ongeveer was vroeger nummer 37…


de tram rijdternoggewoon doorheen

de tram rijdternoggewoon doorheen


Het slachthuis stond nog gewoon aan het einde van de straat. Die huizen aan de Pijperstraat staan er allang niet meer, evenals het slachthuis en ze zijn hard bezig nog meer af te breken in hoog tempo.
DSC_1038
Ik zag dat het klooster aan het begin van de straat ook rijp is voor de sloop.
DSC_1042
Gelukkig was slagerij Haak er nog gewoon, echt leuk! Ik heb daar heel wat lekker vlees gekocht. Ik heb zelfs een keer per ongeluk twee kalfsschnitzels gekregen voor de prijs van varkenssnitseld! Dat was in de drukte vlak voor Kerst fout gegaan….
DSC_1048
DSC_1049

Omdat ik zo laat geboekt had en zo snel weer terug zou gaan, (de volgende dag) moest ik 800 Euro (ACHTHONDERD!!) neertellen voor dat geintje! Normaal betaal ik rondde 200 Euro. Ik ben wel blij dat ik gegaan ben, ik ben altijd een fan van behoorlijk afscheid nemen, hoewel je natuurlijk niet voor je lol naar een begrafenis gaat. ’s Middags na de begrafenis hebben we nog gezellig geluncht bij mijn ‘broer en schoonzus’ (lang verhaal), waar we foto’s hebben gekeken van een heel lang mensenleven. Je mocht de foto’s meenemen die je wilde hebben en ik heb deze uitgekozen.

Mijn vader is heel zijn leven onderwijzer geweest. Eerst heeft hij in de Potgieterstraat gewerkt en daarna is hij hoofd geweest van de Pijnackerschool. Toen is hij gescheiden en heeft nog op een school in de Zwartewaalstraat (?) gewerkt, maar daar ben ik nooit geweest. Deze foto is van de Pijnackerschool, wie helpt me aan namen? Dat meisje vooraan heette Elly en ze had wat met die onderwijzer links in de hoek. Van de rest weet ik beslist geen namen meer. Ik speelde daar altijd Zwarte Piet op die school. Dat moet van ’61-’65 geweest zijn, want toen zat ik op Middelbare School.

    EPSON MFP image

    EPSON MFP image

    Na het hele gebeuren, ben ik naar mijn dochter in HIA gegaan om te slapen. In het volgende logje vertel ik verder van de terugreis, die ook uiterst interessant was….

10 Reacties op “Begrafenis, wees geworden

  1. Juist als er een ouder wegvalt, maakt niet uit hoe oud je bent, is er een enorme hang naar vroeger en de plekken van toen. Ik ben het hele Gooi doorgecrost in december…

  2. He Janneke, je lijkt wel op je vader. Volgens mij zowel van binnen als van buiten…..

  3. Mijn schoonvader is 92 en verliest ook langzaam maar zeker zijn zicht. Niet fijn!😦
    Maar hij heeft een mooi leven gehad en ik hoop dat dat voor jouw vader ook gold. Ik wed dat jij zijn optimisme geërfd hebt.

  4. Sterkte!
    Ik wens jou en je familie veel kracht voor jullie verlies.
    Condolerende groet,

  5. Wat een zorgen allemaal Janneke. Geen wonder dat je geen tijd had om te bloggen. Condoleances voor het verlies van je vader.

    Groetjes,

    Dorothé

  6. Een mooi zorgzaam en liefdevol verhaal Janneke. En dan die foto uit de jaren 60, zo herkenbaar, zo Elvis-achtig. Prachtig!

  7. Fijn om je blog weer te lezen, Janneke.
    Allereerst gecondoleerd met het verlies van je vader.
    Wat heb je veel meegemaakt in de afgelopen tijd. Wat ben je toch een geweldig mens, dat je je er steeds zo sterk doorheen slaat. Dat je soms heel boos kan worden wanneer iemand net overleden is, ligt waarschijnlijk aan je overbelaste geest op dat moment, je hoofd heeft wel wat anders te doen dan je in te houden….
    (Ik herinner me ook dat ik een moment heel boos werd op iemand toen mijn moeder net overleden was….)
    Het overlijden van je laatste ouder is toch ook heel erg teruggaan naar het verleden en een periode van je leven afsluiten. Gek genoeg vond ik het afsluiten helemaal niet echt op afsluiten lijken; je doorleeft juist alles weer opnieuw. Je gaat als voorbereiding van het afscheid toch nog eens door het leven van je ouder, gezin en jezelf heen.
    Wij gingen ná de begrafenis (RK Crooswijk) van mijn laatste ouder, met kinderen en kleinkinderen, naar het (prima) restaurant van het voormalige slachthuis. (Dus ook Crooswijk) We haalden daaraan voorafgaande eerst nog heel veel van onze jeugdherinneringen op door een rit met een speciale memorytram te maken. Lachend en huilend hebben we die tocht gedaan, het was echt een bijzondere afsluiting van onze jeugd, ons gezin onze ouders.
    Ik wens je heel veel wijsheid voor de komende maanden, zeker als je definitief terug zal keren…naar NL.
    Groetjes vanuit Zweden, stevige [Kram], Jet

    • Ja, die woede is een van de fases van de rouwverwerking. Eigenlijk ben je boos op de overledene, maar dat kan niet, want die kan er ook niks aan doen (als het geen zelfmoord is tenminste), dus bij het minste geringste moet iemand anders het ontzien. Wat leuk dat jullie ook in Crooswijk waren!
      Ik heb er maar een jaar gewoond: van 5 juni 1969 – 1 september 1970

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s